Rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 31 maja 1993 r, w sprawie znakowania środków spożywczych, używek i substancji dodatkowych dozwolonych, przeznaczonych do obrotu.

załącznik nr 1 do rozporządzenia .

2. Jeżeli witaminy i składniki mineralne zawarte w

100 g/ 100 mi środka spożywczego przekraczają 5 % zaleca nego dziennego spożycia, na opakowaniu oznacza się ilości

witamin i składników mineralnych według wykazu stanowią ­

cego załącznik nr 2 do rozporządzenia .

§ 5. 1. Nazwa środka spożywczego powinna być zgod- .

na z normą, a w razie jej braku - powinna być to nazwa

powszechnie przyjęta . Nazwa powinna precyzyjnie informować konsumenta o rodzaju środka spożywczego , umoż­

liwiać odróżnienie od podobnych środków spożywczych

oraz zawierać informacje dotyczące procesów technologicznych stosowanych w przetwórstwie, jak: sproszkowany,

liofilizowany, zagęszczony, mrożony, wędzony itp.

2. Oprócz nazwy, o której mowa w ust. 1,

środek

spożywczy można dodatkowo znakować nazwą fantazyjną

lub firmową .

§ 6. 1. Wykaz składników spożywczych (§ 3 ust. 1 pkt

2) powinien, z zastrzeżeniem ust. 2, wymieniać w malejącej

kolejności składniki stosowane w produkcji lub przetwarzaniu środków spożywczych i znajdujące się w końcowym

produkcie nawet w innej postaci .

2. Przepis ust.1 nie dotyczy

1) świeżych owoców, warzyw, ziemniaków - nie rozdrob nionych i nie pokrojonych,

2) wody gazowanej, jeżeli jej znakowanie wskazuje na

nasycenie dwutlenkiem węgla,

3) octu wytworzonego zjednego surowca metodą fermentacyjną,

4) serów twarogowych i dojrzewających, masła , fermentowanego mleka i śmietany, śmietanki i napojów mlecz nych, jeżeli do ich wytworzenia użyto tylko składników

mleka, enzymów i drobnoustrojów niezbędnych w pro cesach przetwórczych lub soli niezbędnej do produkcji

serów,

5) jednoskładnikowych środków spożywczych .

3. Jeżeli składnik stanowi produkt złożony i znajduje się

w środku spożywczym w ilości większej niż 25% produktu,

należy obok nazwy podać jego skład .

4. Jeżeli znakowanie środka spożywczego wskazuje na

wysoką lub niską zawartość składnika, należy obok nazwy

składnika podać odpowiednio jego minimalną lub maksymalną zawartość.

5. Substancje dodatkowe dozwolone, dodane do środka

spożywczego, należy znakować nazwą funkcji technologicznej i specyficzną nazwą lub symbolem zgodnie z wykazem

substancji dodatkowych, zawartym w odrębnych przepisach

o substancjach dodatkowych dozwolonych i zanieczyszczeniach technicznych w środkach spożywczych i używkach .

6. Zawartość w środku spożywczym dozwolonych syntetycznych substancji zapachowych, barwników organicznych i substancji konserwujących należy odpowiednio znakować .. syntetycznie aromatyzowane", .. syntetycznie barwione", .. konserwowane chemicznie".

7. Zawartość w 'środku spożywczym naturalnych substancji zapachowych lub naturalnych barwników organicznych może być znakowana określeniami .. naturalnie aromatyzowane" lub .. naturalnie barwione" .

8. Do nazw składników stosuje się przepis § 5 ust. 1.

§ 7. 1. Środki spożywcze znakuje się, z zastrzeżeniem

ust. 2, datą minimalnej trwałości lub terminem przydatności

do spożycia, z tym że środki spożywcze nietrwałe mikrobiologicznie, łatwo psujące się oraz dietetyczne środki spoży­

wcze i środki spożywcze dla niemowląt i dzieci do lat trzech

--:- znakuje się terminem przydatności do spożycia .

Poz. 221

2. Przepis ust. 1 nie dotyczy następujących środków

spożywczych

1) świeżych owoców, warzyw, ziemniaków - nie rozdrobnionych i nie pokrojonych,

2) win, winiaków, miodów pitnych,

3) napojów o zawartości objętościowej powyzeJ 10%

alkoholu,

4) cukru ,

5) octu ,

6) soli,

7) tytoniu i wyrobów tytoniowych .

3. Datę minimalnej trwałości środka spożywczego znakuje się cyfrowo i poprzedza wyrazami

1) .. najlepiej spożyć przed ... ", jeżeli jest podawany dzień

i miesiąc -:- dla środka spożywczego o trwałości nie

przekraczającej 3 miesięcy lub

2) .. najlepiej spożyć przed końcem ... ", jeżeli jest podawany miesiąc i rok - dla środka spożywczego o trwałości

od 3 do 18 miesięcy lub rok - dla środka spożywczego.

którego trwałość przekracza 18 miesięcy .

4. Termin przydatności do spożycia środka spożyw ­

czego znakuje się pełną datą cyfrową (dzień , miesiąc , rok)

poprzedzoną wyrazami .. należy spożyć przed .. ." .

5. Jeżeli nie jest możliwe ze względów technicznych

oznaczenie na opakowaniu po określeniu słownym daty

cyfrowej. należy umieścić informację , w jakim miejscu opakowania znajduje się data; miejsce to powinno być widoczne

bez otwierania opakowania.

§ 8. 1. Zawartość netto środka spożywczego znakuje

się w jednostkach wagowych lub objętości .

2. Jeżeli opakowanie 'środka spożywczego zawiera

dwie lub więcej jednakowych porcji tego samego produktu,

na opakowaniu podaje się, z zastrzeżeniem ust. 3, za'wartość

netto porcji i liczbę porcji .

3. Przepisu ust. 2 nie stosuje się , jeżeli liczba porcji jest

widoczna i łatwa do policzenia, a z zewnątrz wyraźnie widać

znakowanie zawartości netto przynajmniej jednej porcji . '

4. Na opakowaniu środka spożywczego w zalewie należy podać jego zawartość netto po oddzieleniu zalewy.

§ 9. 1. Znakowanie środka spożywczego wartością od żywczą powinno określać wartość energetyczną oraz zawar -

tość składników odżywczych; szczegółowe zasady znako-

wania

środka spożywczego wartością odżywczą określa

§ 10. Znakowania środka spożywczego dokonuje się

w języku polskim w sposób czytelny, zrozumiały , widoczny

i niezmywalny. Jeżeli znakowanie podane jest w języku

obcym, niezbędne jest dodatkowe znakowanie w języku

polskim, chyba że dotyczy to sprowadzanych z zagranicy

win, wódek, piwa, kawy, herbaty w opakowaniach firmowych .