Ustawa z dnia 20 lutego 1993 r. zmieniająca ustawę o uznaniu za nieważne orzeczeń wydanych wobec osób represjonowanych za działalność na rzecz niepodległego bytu Państwa Polskiego.

W ustawie z dnia 23 lutego 1991 r. o uznaniu za nieważne orzeczeń wydanych wobec osób

represjonowanych za działalność na rzecz niepodległego bytu Państwa Polskiego

(Dz. U. Nr 34, poz. 149) wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 8 po ust. 2 dodaje się ust. 2a w brzmieniu

„

2a.

Uprawnienia określone w ust. 1 przysługują również osobom, mieszkającym obecnie bądź

w chwili śmierci w Polsce, represjonowanym przez radzieckie organy ścigania i wymiaru

sprawiedliwości lub organy pozasądowe, działające na mocy porozumienia zawartego w

dniu 26 lipca 1944 r. między Polskim Komitetem Wyzwolenia Narodowego i Rządem Związku

Socjalistycznych Republik Radzieckich o stosunkach między radzieckim wodzem naczelnym

a polską administracją po wkroczeniu wojsk radzieckich na terytorium Polski, za działalność

na rzecz niepodległego bytu Państwa Polskiego lub z powodu takiej działalności. Żądanie

odszkodowania i zadośćuczynienia należy zgłosić w Sądzie Wojewódzkim w Warszawie.

Przepis art. 1 ust. 3 stosuje się odpowiednio, zaś przepisy art. 9-11 nie mają zastosowania.

”

;

2)

w art. 11

a)

w ust. 1 w zdaniu drugim wyraz „roku” zastępuje się wyrazami „trzech lat”,

b)

w ust. 2 na końcu zdania kropkę zastępuje się przecinkiem i dodaje wyrazy „przy czym termin określony w ust. 1 nie ma zastosowania.”

Żądanie określone w art. 8 ust. 2a ustawy, o której mowa w art. 1, może być zgłoszone

w terminie roku od dnia wejścia niniejszej ustawy w życie.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, z tym że przepis art.

1 pkt 2 - z mocą od dnia 24 maja 1992 r.