Ustawa z dnia 19 lutego 1993 r. o znakach Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej.

1.

Znakami Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej są

1)

orły wojskowe

a)

orzeł wojsk lądowych,

b)

orzeł lotnictwa wojskowego,

c)

orzeł marynarki wojennej,

2)

sztandar jednostki wojskowej,

3)

znaki marynarki wojennej

a)

bandera wojenna,

b)

proporzec marynarki wojennej,

c)

znak dowódcy okrętu,

4)

znaki lotnictwa wojskowego

a)

szachownica lotnicza,

b)

flaga lotnisk (lądowisk) wojskowych,

5)

flagi rodzajów sił zbrojnych

a)

flaga wojsk lądowych,

b)

flaga wojsk lotniczych i obrony powietrznej,

c)

flaga marynarki wojennej.

2.

W Siłach Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej mogą być także używane inne znaki, nie

wymienione w ust. 1, ustalone przez Ministra Obrony Narodowej.

1.

Znaki, o których mowa w art. 1, są używane wyłącznie w Siłach Zbrojnych Rzeczypospolitej

Polskiej.

2.

Znaki wzorowane na znakach, o których mowa w art. 1, mogą być używane poza Siłami

Zbrojnymi Rzeczypospolitej Polskiej za zgodą Ministra Obrony Narodowej.

3.

Znaki Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej pozostają pod szczególną ochroną prawa,

przewidzianą w odrębnych przepisach dla godła, barw i hymnu Rzeczypospolitej Polskiej.

Minister Obrony Narodowej określa szczegółowe zasady używania znaków Sił Zbrojnych

Rzeczypospolitej Polskiej.

Orłami wojskowymi są orły ukształtowane przez tradycję siły zbrojnej narodowej.

1.

Orłem wojsk lądowych jest orzeł w koronie zamkniętej, ze wzniesionymi skrzydłami,

głową zwróconą w prawo, siedzący na tarczy amazonek.

2.

Wzór orła wojsk lądowych zawiera załącznik nr 1.

1.

Orłem lotnictwa wojskowego jest orzeł określony w art. 5, otoczony stylizowanymi skrzydłami

husarskimi.

2.

Wzór orła lotnictwa wojskowego zawiera załącznik nr 2.

1.

Orłem marynarki wojennej jest orzeł określony w art. 5, z umieszczoną na tarczy amazonek

koloru niebieskiego złotą kotwicą i liną zwiniętą w kształcie litery „S”.

2.

Wzór orła marynarki wojennej zawiera załącznik nr 3.

1.

Sztandar jest znakiem jednostki wojskowej Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej.

Jest on symbolem sławy wojennej i tradycji oraz wierności, honoru i męstwa, których

Ojczyzna wymaga od swych żołnierzy.

2.

Obowiązkiem żołnierza jest bronić i strzec sztandaru jednostki wojskowej.

3.

W razie utraty sztandaru wskutek słabości ducha bojowego, jednostka ulega rozformowaniu.

1.

Prawo posiadania sztandaru przysługuje jednostkom liniowym wszystkich rodzajów sił

zbrojnych oraz szkołom wojskowym.

2.

Jednostką liniową jest, w rozumieniu ustawy, samodzielna jednostka organizacyjna zdolna

do prowadzenia walki zbrojnej lub zabezpieczenia bojowego działań.

1.

Sztandar nadaje jednostce wojskowej Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej na wniosek

Ministra Obrony Narodowej.

2.

Sztandar wraz z aktem nadania wręcza jednostce wojskowej Prezydent Rzeczypospolitej

Polskiej lub, w jego imieniu, Minister Obrony Narodowej bądź ich przedstawiciel.

3.

Wręczenie sztandaru odbywa się w formie uroczystej, ustalonej w ceremoniale wojskowym.

1.

Sztandar - za zgodą Ministra Obrony Narodowej - może być ufundowany.

2.

W wypadku, o którym mowa w ust. 1, w akcie nadania sztandaru wymienia się fundatora.

Sztandar znajduje się stale w jednostce wojskowej, a w czasie walki - w rejonie działań

bojowych jednostki.

Sztandar składa się z płata, głowicy, drzewca i szarfy.

1.

Płatem sztandaru jest tkanina biała w kształcie kwadratu, po której obu stronach znajduje

się krzyż kawalerski wykonany z tkaniny czerwonej. Barwy sztandaru są białe i czerwone,

ustalone dla barw Rzeczypospolitej Polskiej. Jeden bok sztandaru wszyty jest w białą

skórę przymocowaną do drzewca 7 gwoździami z białego metalu po każdej stronie płata

(drzewca). Boki sztandaru, z wyjątkiem boku przytwierdzonego do drzewca, są obszyte

frędzlą złotą.

2.

Na stronie głównej płata, pośrodku krzyża kawalerskiego, w czerwonym kręgu znajdują

się dwie gałązki wawrzynu, ułożone w kształcie wieńca otwartego w górnej części, haftowane

złotym szychem. Pośrodku wieńca jest umieszczony wizerunek orła białego, ustalony

ustawą z dnia 9 lutego 1990 r. o zmianie przepisów o godle, barwach i hymnie Rzeczypospolitej

Polskiej

(Dz. U. Nr 10, poz. 60) - z głową zwróconą do drzewca, haftowany srebrnym szychem; korona, dziób i szpony

orła są haftowane złotym szychem. Pomiędzy ramionami krzyża kawalerskiego, w rogach

płata, są umieszczone wieńce wawrzynu oraz w ich polach numer jednostki wojskowej,

a w razie braku numeru - inicjały jej nazwy, haftowane złotym szychem. Wzór strony

głównej płata sztandaru zawierają załączniki nr 4 i 4a.

3.

Na stronie odwrotnej płata, pośrodku krzyża kawalerskiego, znajduje się wieniec, taki

jak na stronie głównej, w środku którego jest umieszczony w trzech wierszach napis

„BÓG HONOR OJCZYZNA”, haftowany złotym szychem. Pomiędzy ramionami krzyża, w rogach

płata, są umieszczone wieńce wawrzynu, takie jak na stronie głównej, a w ich polach

mogą być umieszczone - za zgodą Ministra Obrony Narodowej - herby miejscowości i symbole

związane z historią jednostki wojskowej oraz emblematy lub inicjały fundatorów sztandaru.

Wzór strony odwrotnej płata sztandaru zawierają załączniki nr 5 i 5a.

1.

Głowica sztandaru składa się z orła i podstawy, wykonanych z białego metalu. Korona,

dziób i szpony orła są koloru złotego.

2.

Na przedniej ścianie podstawy jest umieszczony numer jednostki wojskowej lub jej inicjały.

Wewnątrz podstawy jest umieszczony zminiaturyzowany akt nadania sztandaru.

3.

Wzór głowicy sztandaru zawierają załączniki nr 6 i 6a.

1.

Drzewce sztandaru jest sporządzone z drewna toczonego. Drzewce jest dwudzielne, połączone

tuleją z metalu białego. Na górnym końcu drzewca jest umieszczona głowica, na dolnym

- stożkowate okucie z metalu białego.

2.

Na drzewcu mogą być umieszczane gwoździe pamiątkowe.

1.

Szarfa o barwach Rzeczypospolitej Polskiej jest umieszczona na drzewcu poniżej podstawy

z orłem po głównej stronie płata. Jej oba końce dochodzą do dolnego brzegu płata i

są zakończone frędzlą koloru złotego, taką jak płat sztandaru.

2.

Na sztandarach jednostek wojskowych odznaczonych orderami wojennymi umieszcza się

pod szarfą o barwach Rzeczypospolitej Polskiej szarfy ze wstęg tych orderów.

1.

Bandera symbolizuje tradycje marynarki wojennej, męstwo, honor oraz gotowość załogi

okrętu do obrony Ojczyzny i jej praw na morzu.

2.

Bandera podniesiona na jednostce pływającej jest znakiem przynależności tej jednostki

do Marynarki Wojennej Rzeczypospolitej Polskiej.

3.

Bandera przysługuje jednostce pływającej od wcielenia w skład marynarki wojennej do

skreślenia z jej składu.

1.

Banderą wojenną jest prostokątny płat tkaniny o barwach Rzeczypospolitej Polskiej,

zakończony dwoma trójkątnymi językami na wolnym liku. Pośrodku długości białego pasa,

mierzonej od liku przydrzewcowego do wierzchołka wcięcia między językami, jest umieszczone

godło Rzeczypospolitej Polskiej.

2.

Stosunek szerokości płata do jego długości wynosi 1:2,1. Głębokość wcięcia pomiędzy

językami jest równa połowie szerokości płata. Stosunek wysokości godła do szerokości

płata wynosi 2:5.

3.

Wzór bandery wojennej zawiera załącznik nr 7.

1.

Proporzec marynarki wojennej, jako symbol męstwa i niezłomnego ducha bojowego załogi

okrętu, nawiązuje do szczytnych dziejów i tradycji oręża polskiego na morzu.

2.

Proporcem marynarki wojennej jest prostokątny płat tkaniny o barwach Rzeczypospolitej

Polskiej. Stosunek szerokości płata do jego długości wynosi 5:6. Pośrodku płata jest

umieszczony krzyż kawalerski. Jego ramiona położone na białym pasie są koloru czerwonego,

a ramiona położone na pasie czerwonym - białego. Pośrodku krzyża, w kręgu czerwonym,

jest umieszczone zbrojne ramię. Stosunek wysokości krzyża do szerokości płata wynosi

4:5.

3.

Wzór proporca marynarki wojennej zawiera załącznik nr 8.

1.

Znak dowódcy okrętu symbolizuje tradycje marynarki wojennej oraz oznacza, że okręt

jest dowodzony przez oficera marynarki wojennej i znajduje się w kampanii.

2.

Znakiem dowódcy okrętu jest wstęga o barwach Rzeczypospolitej Polskiej, zakończona

dwoma trójkątnymi językami na wolnym liku. Przy przednim liku jest umieszczony krzyż

kawalerski. Jego ramiona położone na białym pasie są koloru czerwonego, a ramiona

położone na pasie czerwonym - białego. Stosunek szerokości wstęgi do jej długości

wynosi 1:25. Stosunek wcięcia do długości wstęgi 1:3. Stosunek wysokości krzyża do

szerokości wstęgi wynosi 4:5.

3.

Wzór znaku dowódcy okrętu zawiera załącznik nr 9.

1.

Znakiem wojskowych statków powietrznych jest biało-czerwona szachownica lotnicza o

barwach Rzeczypospolitej Polskiej, podzielona na cztery równe pola ze skrajami o naprzemiennych

barwach. Stosunek szerokości skraju do długości krawędzi pola szachownicy lotniczej

wynosi 1:5.

2.

Wzór szachownicy lotniczej zawiera załącznik nr 10.

1.

Flagą lotnisk (lądowisk) wojskowych jest prostokątny płat tkaniny o barwach Rzeczypospolitej

Polskiej. Pośrodku białego pasa jest umieszczone godło Rzeczypospolitej Polskiej.

W części białego pasa, pomiędzy godłem Rzeczypospolitej Polskiej a brzegiem przydrzewcowym,

jest umieszczona szachownica lotnicza.

2.

Stosunek szerokości płata do jego długości wynosi 5:8. Stosunek wysokości godła i

szachownicy lotniczej do szerokości flagi wynosi 2:5.

3.

Wzór flagi lotnisk (lądowisk) wojskowych zawiera załącznik nr 11.

Flagi rodzajów Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej są ich znakami honorowymi,

podnoszonymi w rejonach stacjonowania jednostek wojskowych, należących do danego rodzaju

sił zbrojnych.

1.

Flagą rodzaju sił zbrojnych jest prostokątny płat tkaniny czerwonej o barwie Rzeczypospolitej

Polskiej, zakończony dwoma trójkątnymi językami na wolnym liku. Stosunek szerokości

płata do jego długości wynosi 1:2,1.

2.

Pośrodku płata flagi jest umieszczony wizerunek orła wojskowego, właściwy dla danego

rodzaju sił zbrojnych.

3.

Wzory flag rodzajów sił zbrojnych zawierają załączniki nr 12-14.

Uprawnienia Ministra Obrony Narodowej, określone w ustawie, przysługują Ministrowi

Spraw Wewnętrznych w odniesieniu do podporządkowanych mu jednostek wojskowych; uprawnienia

te Minister Spraw Wewnętrznych realizuje w porozumieniu z Ministrem Obrony Narodowej.

Znaki Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej dotychczasowych wzorów mogą być używane

nie dłużej niż do dnia 31 grudnia 1995 r.

Traci moc dekret z dnia 9 listopada 1955 r. o znakach Sił Zbrojnych

(Dz. U. Nr 47, poz. 315, z 1959 r. Nr 71, poz. 447 i z 1989 r. Nr 34, poz. 178).

Ustawa wchodzi w życie z dniem ogłoszenia.