Ustawa z dnia 7 października 1992 r. zmieniająca ustawę o zmianie ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości.

W ustawie z dnia 29 września 1990 r. o zmianie ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu

nieruchomości

(Dz. U. Nr 79, poz. 464 i z 1991 r. Nr 83, poz. 373) wprowadza się następujące zmiany

1)

art. 2 otrzymuje brzmienie

„

Art. 2.

1.

Grunty stanowiące własność Skarbu Państwa lub własność gminy (związku międzygminnego),

z wyłączeniem gruntów Państwowego Funduszu Ziemi, będące w dniu 5 grudnia 1990 r.

w zarządzie państwowych osób prawnych innych niż Skarb Państwa stają się z tym dniem

z mocy prawa przedmiotem użytkowania wieczystego. Nie narusza to praw osób trzecich.

Uprawnienia państwowych gospodarstw rolnych do będących w dniu 5 grudnia 1990 r. w

ich zarządzie gruntów stanowiących własność Skarbu Państwa reguluje odrębna ustawa.

2.

Budynki i inne urządzenia oraz lokale znajdujące się na gruntach, o których mowa w

ust. 1, stanowiących własność Skarbu Państwa lub własność gminy (związku międzygminnego),

będących w dniu 5 grudnia 1990 r. w zarządzie państwowych osób prawnych, stają się

z tym dniem z mocy prawa własnością tych osób. Nabycie własności przez te osoby następuje

odpłatnie, jeżeli obiekty te nie były wybudowane lub nabyte ze środków własnych tych

osób lub ich poprzedników prawnych.

3.

Nabycie prawa użytkowania wieczystego gruntów, o których mowa w ust. 1, oraz własności

budynków, innych urządzeń i lokali, o których mowa w ust. 2, stwierdza się decyzją

wojewody w odniesieniu do nieruchomości stanowiących własność Skarbu Państwa lub decyzją

zarządu gminy w odniesieniu do nieruchomości stanowiących własność gminy. W decyzji

tej określa się również warunki użytkowania wieczystego z zachowaniem zasad określonych

w art. 236 Kodeksu cywilnego. W decyzji ustala się także kwotę należną za nabycie własności, o której mowa w ust.

2, oraz sposób zabezpieczenia wierzytelności określony w ust. 9.

4.

Grunty stanowiące własność Skarbu Państwa lub własność gminy (związku międzygminnego),

będące w dniu 5 grudnia 1990 r. w użytkowaniu osób prawnych lub jednostek organizacyjnych

nie posiadających osobowości prawnej, pozostają nadal w użytkowaniu tych osób i jednostek.

5.

Budynki i inne urządzenia oraz lokale, znajdujące się na gruntach stanowiących własność

Skarbu Państwa lub własność gminy (związku międzygminnego), będących w dniu 5 grudnia

1990 r. w użytkowaniu osób prawnych i jednostek organizacyjnych nie posiadających

osobowości prawnej, pozostają nadal w użytkowaniu tych osób i jednostek.

6.

Na poczet ceny nabycia własności, o której mowa w ust. 2, zalicza się opłaty poniesione

z tytułu zarządu budynków i innych urządzeń oraz lokali.

7.

Przepis ust. 6 stosuje się odpowiednio w przypadku sprzedaży budynków i innych urządzeń

oraz lokali, o których mowa w ust. 5, dotychczasowemu użytkownikowi.

8.

W stosunku do użytkowania, o którym mowa w ust. 4 i 5, stosuje się przepisy dotyczące

zarządu.

9.

Wierzytelności z tytułu nabycia własności budynków i innych urządzeń oraz lokali przez

osoby, o których mowa w ust. 2, podlegają zabezpieczeniu hipotecznemu na użytkowaniu

wieczystym gruntów lub wyodrębnionych częściach tych gruntów, które osoby te nabyły.

Hipoteka powstaje z chwilą wpisu do księgi wieczystej. Wpis hipoteki następuje po

bezskutecznym upływie terminu na zaspokojenie wierzytelności, wyznaczonego w decyzji,

o której mowa w ust. 3. Przy zabezpieczeniu hipotecznym stosuje się odpowiednio przepisy

o księgach wieczystych i hipotece, z zastrzeżeniem następujących zasad

1)

podstawą wpisu hipoteki jest decyzja, o której mowa w ust. 3,

2)

wierzytelności zabezpieczone hipotecznie podlegają, w chwili zapłaty, waloryzacji

według zasad obowiązujących przy zwrocie wywłaszczonych nieruchomości i nie podlegają

oprocentowaniu,

3)

w razie sprzedaży, wydzierżawienia, wynajęcia lub innego odpłatnego udostępnienia

nieruchomości, na których dokonano zabezpieczenia hipotecznego wierzytelności, lub

części tych nieruchomości, wierzytelność staje się natychmiast wymagalna w części

równej korzyściom uzyskanym ze sprzedaży, dzierżawy, najmu lub innego odpłatnego udostępnienia,

4)

w razie ustanowienia odrębnej własności lokalu mieszkalnego, udział w użytkowaniu

wieczystym gruntów oraz udział we współwłasności części wspólnych budynku - związane

z prawem własności tego lokalu - są wolne od hipoteki, o której mowa powyżej,

5)

w przypadku kiedy właściwy organ, o którym mowa w art. 2b, nie wyrazi zgody na zrzeczenie

własności nieruchomości, nieruchomość ta może być zbyta za cenę niższą niż zabezpieczona

na niej wierzytelność; kwotę uzyskaną ze zbycia nieruchomości uznaje się wówczas za

zaspokojenie wierzytelności, a hipoteka podlega wykreśleniu; zasady powyższe stosuje

się odpowiednio w przypadku zbycia wyodrębnionej lub ułamkowej części nieruchomości,

6)

wierzytelności zabezpieczone hipotecznie wygasają z chwilą

a)

przekształcenia przedsiębiorstwa państwowego w jednoosobową spółkę Skarbu Państwa,

b)

postawienia przedsiębiorstwa państwowego w stan likwidacji na podstawie ustawy o prywatyzacji

przedsiębiorstw państwowych.

”

,

2)

po art. 2 dodaje się art. 2a-2d w brzmieniu

„

Art. 2a.

Przepisy art. 2 ust. 1-3 oraz 6 i 9 niniejszej ustawy stosuje się odpowiednio do komunalnych

osób prawnych. Nabycie prawa użytkowania wieczystego gruntów, a także własności budynków

i innych urządzeń oraz lokali następuje z mocy prawa z dniem 5 grudnia 1990 r.

Art. 2b.

1.

Państwowa lub komunalna osoba prawna może zrzec się własności lub użytkowania wieczystego

nieruchomości. Do zrzeczenia się tych praw stosuje się odpowiednio art. 179 Kodeksu cywilnego.

2.

W stosunku do nieruchomości będącej przedmiotem własności lub użytkowania wieczystego

komunalnej osoby prawnej zgodę, o której mowa w art. 179 Kodeksu cywilnego, wyraża zarząd gminy, na której terenie nieruchomość jest położona. Nieruchomość

ta staje się z chwilą zrzeczenia własnością bądź przedmiotem użytkowania wieczystego

tej gminy.

Art. 2c.

1.

Spółdzielni, a także związkowi spółdzielczemu, które w dniu 5 grudnia 1990 r. były

użytkownikami gruntu, o którym mowa w art. 1 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami

i wywłaszczaniu nieruchomości

(Dz. U. z 1991 r. Nr 30, poz. 127, Nr 103, poz. 446 i Nr 107, poz. 464), stanowiącego własność Skarbu Państwa lub gminy, przysługuje roszczenie o ustanowienie

użytkowania wieczystego gruntu oraz o przeniesienie własności znajdujących się na

nim budynków i innych urządzeń oraz lokali.

2.

Zawarcie umowy o oddanie gruntu w użytkowanie wieczyste następuje bez przetargu.

3.

Przeniesienie własności budynków i innych urządzeń oraz lokali następuje odpłatnie,

chyba że obiekty te zostały wybudowane ze środków własnych spółdzielni lub ich związków.

4.

Opłatę z tytułu użytkowania wieczystego gruntu oraz cenę budynków i innych urządzeń

oraz lokali ustala się według przepisów rozdziału 5 ustawy o gospodarce gruntami i

wywłaszczaniu nieruchomości, z wyłączeniem pierwszej opłaty rocznej. Na poczet ceny

zalicza się opłaty poniesione z tytułu użytkowania budynków i innych urządzeń oraz

lokali.

5.

Roszczenia, o których mowa w ust. 1, wygasają z dniem 31 grudnia 1994 r.

6.

W razie zbycia użytkowania wieczystego przed upływem 10 lat od jego ustanowienia,

spółdzielnia uiszcza pierwszą opłatę roczną w wysokości określonej w dniu zbycia według

przepisów rozdziału 5 ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości.

Obowiązek uiszczenia opłaty nie dotyczy przypadków

-

nieodpłatnego przekazania przez spółdzielnię prawa użytkowania wieczystego na rzecz

gminy lub Skarbu Państwa,

-

nieodpłatnego przekazania prawa użytkowania wieczystego na rzecz innej spółdzielni

w trybie ustawy z dnia 20 stycznia 1990 r. o zmianach w organizacji i działalności spółdzielczości

(Dz. U. Nr 6, poz. 36, Nr 11, poz. 74, Nr 29, poz. 175, Nr 34, poz. 198, z 1991 r. Nr 83, poz. 373 oraz z 1992 r. Nr 18, poz. 74 i Nr 80, poz. 406).

Art. 2d.

Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, zasady i tryb stwierdzania prawa

zarządu państwowych i komunalnych osób prawnych do nieruchomości, a także prawa użytkowania

nieruchomości przez spółdzielnie, uznawania środków, o których mowa w art. 2 ust.

2, za środki własne oraz określania wysokości kwot należnych za nabycie własności

budynków i innych urządzeń oraz lokali, zabezpieczenia wierzytelności z tego tytułu,

a także rodzaje dokumentów niezbędnych jako dowody w tych sprawach.

”

1.

Grunty stanowiące własność Skarbu Państwa lub własność gminy (związku międzygminnego),

z wyłączeniem gruntów Państwowego Funduszu Ziemi, będące w dniu 5 grudnia 1990 r.

w zarządzie państwowych osób prawnych innych niż Skarb Państwa stają się z tym dniem

z mocy prawa przedmiotem użytkowania wieczystego. Nie narusza to praw osób trzecich.

Uprawnienia państwowych gospodarstw rolnych do będących w dniu 5 grudnia 1990 r. w

ich zarządzie gruntów stanowiących własność Skarbu Państwa reguluje odrębna ustawa.

2.

Budynki i inne urządzenia oraz lokale znajdujące się na gruntach, o których mowa w

ust. 1, stanowiących własność Skarbu Państwa lub własność gminy (związku międzygminnego),

będących w dniu 5 grudnia 1990 r. w zarządzie państwowych osób prawnych, stają się

z tym dniem z mocy prawa własnością tych osób. Nabycie własności przez te osoby następuje

odpłatnie, jeżeli obiekty te nie były wybudowane lub nabyte ze środków własnych tych

osób lub ich poprzedników prawnych.

3.

Nabycie prawa użytkowania wieczystego gruntów, o których mowa w ust. 1, oraz własności

budynków, innych urządzeń i lokali, o których mowa w ust. 2, stwierdza się decyzją

wojewody w odniesieniu do nieruchomości stanowiących własność Skarbu Państwa lub decyzją

zarządu gminy w odniesieniu do nieruchomości stanowiących własność gminy. W decyzji

tej określa się również warunki użytkowania wieczystego z zachowaniem zasad określonych

w art. 236 Kodeksu cywilnego. W decyzji ustala się także kwotę należną za nabycie własności, o której mowa w ust.

2, oraz sposób zabezpieczenia wierzytelności określony w ust. 9.

4.

Grunty stanowiące własność Skarbu Państwa lub własność gminy (związku międzygminnego),

będące w dniu 5 grudnia 1990 r. w użytkowaniu osób prawnych lub jednostek organizacyjnych

nie posiadających osobowości prawnej, pozostają nadal w użytkowaniu tych osób i jednostek.

5.

Budynki i inne urządzenia oraz lokale, znajdujące się na gruntach stanowiących własność

Skarbu Państwa lub własność gminy (związku międzygminnego), będących w dniu 5 grudnia

1990 r. w użytkowaniu osób prawnych i jednostek organizacyjnych nie posiadających

osobowości prawnej, pozostają nadal w użytkowaniu tych osób i jednostek.

6.

Na poczet ceny nabycia własności, o której mowa w ust. 2, zalicza się opłaty poniesione

z tytułu zarządu budynków i innych urządzeń oraz lokali.

7.

Przepis ust. 6 stosuje się odpowiednio w przypadku sprzedaży budynków i innych urządzeń

oraz lokali, o których mowa w ust. 5, dotychczasowemu użytkownikowi.

8.

W stosunku do użytkowania, o którym mowa w ust. 4 i 5, stosuje się przepisy dotyczące

zarządu.

9.

Wierzytelności z tytułu nabycia własności budynków i innych urządzeń oraz lokali przez

osoby, o których mowa w ust. 2, podlegają zabezpieczeniu hipotecznemu na użytkowaniu

wieczystym gruntów lub wyodrębnionych częściach tych gruntów, które osoby te nabyły.

Hipoteka powstaje z chwilą wpisu do księgi wieczystej. Wpis hipoteki następuje po

bezskutecznym upływie terminu na zaspokojenie wierzytelności, wyznaczonego w decyzji,

o której mowa w ust. 3. Przy zabezpieczeniu hipotecznym stosuje się odpowiednio przepisy

o księgach wieczystych i hipotece, z zastrzeżeniem następujących zasad

1)

podstawą wpisu hipoteki jest decyzja, o której mowa w ust. 3,

2)

wierzytelności zabezpieczone hipotecznie podlegają, w chwili zapłaty, waloryzacji

według zasad obowiązujących przy zwrocie wywłaszczonych nieruchomości i nie podlegają

oprocentowaniu,

3)

w razie sprzedaży, wydzierżawienia, wynajęcia lub innego odpłatnego udostępnienia

nieruchomości, na których dokonano zabezpieczenia hipotecznego wierzytelności, lub

części tych nieruchomości, wierzytelność staje się natychmiast wymagalna w części

równej korzyściom uzyskanym ze sprzedaży, dzierżawy, najmu lub innego odpłatnego udostępnienia,

4)

w razie ustanowienia odrębnej własności lokalu mieszkalnego, udział w użytkowaniu

wieczystym gruntów oraz udział we współwłasności części wspólnych budynku - związane

z prawem własności tego lokalu - są wolne od hipoteki, o której mowa powyżej,

5)

w przypadku kiedy właściwy organ, o którym mowa w art. 2b, nie wyrazi zgody na zrzeczenie

własności nieruchomości, nieruchomość ta może być zbyta za cenę niższą niż zabezpieczona

na niej wierzytelność; kwotę uzyskaną ze zbycia nieruchomości uznaje się wówczas za

zaspokojenie wierzytelności, a hipoteka podlega wykreśleniu; zasady powyższe stosuje

się odpowiednio w przypadku zbycia wyodrębnionej lub ułamkowej części nieruchomości,

6)

wierzytelności zabezpieczone hipotecznie wygasają z chwilą

a)

przekształcenia przedsiębiorstwa państwowego w jednoosobową spółkę Skarbu Państwa,

b)

postawienia przedsiębiorstwa państwowego w stan likwidacji na podstawie ustawy o prywatyzacji

przedsiębiorstw państwowych.

1.

Zobowiązania osób prawnych z tytułu odpłatności za budynki i inne urządzenia oraz

lokale, które nie zostały wykonane w całości lub w części przed dniem wejścia w życie

ustawy, podlegają, z zastrzeżeniem ust. 2 i 3, zabezpieczeniu hipotecznemu zgodnie

z przepisami tej ustawy.

2.

Wygasają zobowiązania jednoosobowych spółek Skarbu Państwa, powstałych z przekształcenia

przedsiębiorstw państwowych do dnia wejścia w życie ustawy, z tytułu, o którym mowa

w ust. 1.

3.

Przepisu ust. 1 nie stosuje się do zobowiązań spółek, którym na podstawie ustawy o

prywatyzacji przedsiębiorstw państwowych oddano do odpłatnego korzystania mienie zlikwidowanego

przedsiębiorstwa.

Przepisy art. 2 ust. 1-3 oraz 6 i 9 niniejszej ustawy stosuje się odpowiednio do komunalnych

osób prawnych. Nabycie prawa użytkowania wieczystego gruntów, a także własności budynków

i innych urządzeń oraz lokali następuje z mocy prawa z dniem 5 grudnia 1990 r.

1.

Państwowa lub komunalna osoba prawna może zrzec się własności lub użytkowania wieczystego

nieruchomości. Do zrzeczenia się tych praw stosuje się odpowiednio art. 179 Kodeksu cywilnego.

2.

W stosunku do nieruchomości będącej przedmiotem własności lub użytkowania wieczystego

komunalnej osoby prawnej zgodę, o której mowa w art. 179 Kodeksu cywilnego, wyraża zarząd gminy, na której terenie nieruchomość jest położona. Nieruchomość

ta staje się z chwilą zrzeczenia własnością bądź przedmiotem użytkowania wieczystego

tej gminy.

1.

Spółdzielni, a także związkowi spółdzielczemu, które w dniu 5 grudnia 1990 r. były

użytkownikami gruntu, o którym mowa w art. 1 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami

i wywłaszczaniu nieruchomości

(Dz. U. z 1991 r. Nr 30, poz. 127, Nr 103, poz. 446 i Nr 107, poz. 464), stanowiącego własność Skarbu Państwa lub gminy, przysługuje roszczenie o ustanowienie

użytkowania wieczystego gruntu oraz o przeniesienie własności znajdujących się na

nim budynków i innych urządzeń oraz lokali.

2.

Zawarcie umowy o oddanie gruntu w użytkowanie wieczyste następuje bez przetargu.

3.

Przeniesienie własności budynków i innych urządzeń oraz lokali następuje odpłatnie,

chyba że obiekty te zostały wybudowane ze środków własnych spółdzielni lub ich związków.

4.

Opłatę z tytułu użytkowania wieczystego gruntu oraz cenę budynków i innych urządzeń

oraz lokali ustala się według przepisów rozdziału 5 ustawy o gospodarce gruntami i

wywłaszczaniu nieruchomości, z wyłączeniem pierwszej opłaty rocznej. Na poczet ceny

zalicza się opłaty poniesione z tytułu użytkowania budynków i innych urządzeń oraz

lokali.

5.

Roszczenia, o których mowa w ust. 1, wygasają z dniem 31 grudnia 1994 r.

6.

W razie zbycia użytkowania wieczystego przed upływem 10 lat od jego ustanowienia,

spółdzielnia uiszcza pierwszą opłatę roczną w wysokości określonej w dniu zbycia według

przepisów rozdziału 5 ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości.

Obowiązek uiszczenia opłaty nie dotyczy przypadków

-

nieodpłatnego przekazania przez spółdzielnię prawa użytkowania wieczystego na rzecz

gminy lub Skarbu Państwa,

-

nieodpłatnego przekazania prawa użytkowania wieczystego na rzecz innej spółdzielni

w trybie ustawy z dnia 20 stycznia 1990 r. o zmianach w organizacji i działalności spółdzielczości

(Dz. U. Nr 6, poz. 36, Nr 11, poz. 74, Nr 29, poz. 175, Nr 34, poz. 198, z 1991 r. Nr 83, poz. 373 oraz z 1992 r. Nr 18, poz. 74 i Nr 80, poz. 406).

Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, zasady i tryb stwierdzania prawa

zarządu państwowych i komunalnych osób prawnych do nieruchomości, a także prawa użytkowania

nieruchomości przez spółdzielnie, uznawania środków, o których mowa w art. 2 ust.

2, za środki własne oraz określania wysokości kwot należnych za nabycie własności

budynków i innych urządzeń oraz lokali, zabezpieczenia wierzytelności z tego tytułu,

a także rodzaje dokumentów niezbędnych jako dowody w tych sprawach.

1.

Roszczenia spółdzielni o ustanowienie użytkowania wieczystego, powstałe przed dniem

wejścia w życie niniejszej ustawy, podlegają z tym dniem jej przepisom.

2.

Przepis art. 2c stosuje się odpowiednio do następców prawnych spółdzielni i ich związków,

istniejących w dniu wejścia w życie niniejszej ustawy.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.