Obwieszczenie Ministra Obrony Narodowej z dnia 11 grudnia 1991 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy z dnia 20 maja 1976 r. o zakwaterowaniu sił zbrojnych.

1.

Zakwaterowanie sił zbrojnych polega na stałym lub przejściowym rozmieszczeniu

1)

jednostek, instytucji i zakładów wojskowych,

2)

obiektów, urządzeń, uzbrojenia i sprzętu wojskowego oraz

3)

żołnierzy i innych osób określonych w ustawie

w budynkach, lokalach i na terenach będących w zarządzie organów wojskowych albo uzyskanych

w tym celu od organów administracji państwowej, jednostek gospodarki uspołecznionej

i od innych osób prawnych lub fizycznych.

2.

Ilekroć w ustawie jest mowa o „żołnierzach zawodowych”, rozumie się przez to żołnierzy

pełniących zawodową służbę wojskową jako służbę stałą.

Ustawa wchodzi w życie z dniem ogłoszenia.

1.

Jeżeli organy wojskowe nie dysponują w danej miejscowości dostateczną ilością budynków,

lokali lub terenów na zakwaterowanie stałe, właściwe organy administracji państwowej

na wniosek organów wojskowych przekazują niezbędne do tego celu nieruchomości - na

zasadach i w trybie obowiązujących przy przekazywaniu nieruchomości pomiędzy jednostkami

gospodarki uspołecznionej.

2.

Obszary leśne stanowiące własność Państwa oraz związane z nimi nieruchomości podlegają

przekazaniu organom wojskowym na zasadach i w trybie przepisów ustawy o lasach.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 lipca 1989 r.

Jeżeli niezbędne dla sił zbrojnych budynki lub tereny nie mogą być przekazane na zasadach

i w trybie określonym w art. 2, organy wojskowe mogą je uzyskać na podstawie przepisów

o wywłaszczaniu nieruchomości.

Zbędne dla sił zbrojnych budynki, lokale i tereny podlegają przekazaniu przez organy

wojskowe właściwym organom administracji państwowej na zasadach i w trybie przepisów,

o których mowa w art. 2, bądź zwrotowi w trybie przepisów określonych w art. 3.

1.

Organy wojskowe mogą wprowadzić zakaz wstępu na tereny zajęte na zakwaterowanie sił

zbrojnych.

2.

Zakaz wstępu powinien być wyraźny i oznaczony w sposób łatwo dostrzegalny.

3.

Zakaz ten nie może dotyczyć wstępu do osobnych kwater stałych.

1.

Wspólne kwatery stałe są przeznaczone na zakwaterowanie żołnierzy pełniących czynną

służbę wojskową na podstawie przepisów o powszechnym obowiązku obrony, z wyjątkiem

żołnierzy odbywających okresową służbę wojskową.

2.

We wspólnych kwaterach stałych kwateruje się również

1)

żołnierzy pełniących czynną służbę wojskową jako służbę kandydacką,

2)

żołnierzy zawodowych będących słuchaczami szkół lub kursów wojskowych.

3.

Żołnierze zawodowi, zakwaterowani we wspólnych kwaterach stałych w czasie odbywania

studiów w szkole lub na kursie wojskowym, zachowują posiadane dotychczas osobne kwatery

stałe.

Ustawa wchodzi w życie z dniem ogłoszenia z mocą od dnia 1 stycznia 1983 r.

1.

Wspólna kwatera stała jest przeznaczona na zbiorowe stałe zakwaterowanie żołnierzy.

2.

Zakwaterowania we wspólnych kwaterach stałych jest bezpłatne.

1.

Osobna kwatera stała jest przeznaczona na zakwaterowanie stałe żołnierza zawodowego

i jego rodziny.

2.

Osobną kwaterą stałą jest samodzielny lokal mieszkalny.

3.

Osobną kwaterą stałą może być wyjątkowo część lokalu mieszkalnego, jeżeli obejmuje

co najmniej jeden pokój o powierzchni nie mniejszej niż 10 m

1.

Prawo do osobnej kwatery stałej przysługuje żołnierzowi zawodowemu.

2.

Przy ustalaniu powierzchni mieszkalnej osobnej kwatery stałej przysługującej żołnierzowi

uwzględnia się stan rodzinny żołnierza oraz jego stopień wojskowy lub zajmowane stanowisko

służbowe. Zasadę tę stosuje się również do żołnierzy zawodowych, którzy otrzymują

albo zajmują lokal mieszkalny na podstawie Prawa lokalowego lub Prawa spółdzielczego.

3.

Członkami rodziny żołnierza, których uwzględnia się przy ustalaniu przysługującej

powierzchni mieszkalnej, są pozostający 2 żołnierzem we wspólnym gospodarstwie domowym

1)

małżonek,

2)

dzieci do czasu założenia odrębnej rodziny, nie dłużej jednak niż do ukończenia 25

lat życia, chyba że są inwalidami I lub II grupy; ograniczenia wieku dziecka nie stosuje

się przy przydzielaniu kwatery w związku z przeniesieniem żołnierza zawodowego do

pełnienia służby w innym garnizonie,

3)

rodzice żołnierza i jego małżonka będący na utrzymaniu żołnierza, którzy ze względu

na wiek albo inwalidztwo lub inne okoliczności są niezdolni do wykonywania zatrudnienia,

o ile ich warunki mieszkaniowe uzasadniają wspólne zamieszkanie z żołnierzem.

4.

Przy ustalaniu przysługującej powierzchni mieszkalnej uwzględnia się również osobę

zatrudnioną w gospodarstwie domowym, jeżeli potrzeby żołnierza i jego rodziny, uzasadnione

w szczególności dobrem małoletnich dzieci lub niesprawnych osób starszych, wymagają

zatrudnienia takiej osoby.

5.

Żołnierzowi może być przyznane uprawnienie do dodatkowej powierzchni mieszkalnej ze

względu na stan zdrowia osób wymienionych w ust. 3 albo ze względu na inne szczególne

okoliczności.

6.

W osobnej kwaterze stałej mogą zamieszkiwać z żołnierzem członkowie jego rodziny,

których nią uwzględnia się przy ustalaniu powierzchni mieszkalnej, jeżeli pozostają

z nim we wspólnym gospodarstwie domowym, oraz osoba zatrudniona w tym gospodarstwie

w innych warunkach niż określone w ust. 4.

1.

Żołnierzowi zawodowemu przydziela się osobną kwaterę stałą w miejscowości, w której

stale pełni służbę, lub w miejscowości pobliskiej, jeżeli istnieje z niej dogodny

dojazd publicznymi środkami komunikacji do miejsca pełnienia służby

2.

Żołnierzowi zawodowemu skierowanemu na studia lub naukę do szkoły wojskowej, posiadającemu

członków rodziny uwzględnianych przy ustalaniu przysługującej powierzchni mieszkalnej,

który nie otrzymał osobnej kwatery stałej, przydziela się ją w miejscowości, w której

pełnił służbę przed skierowaniem do szkoły.

1.

Żołnierz zwolniony z zawodowej służby wojskowej pełnionej jako służba stała zachowuje

prawo do osobnej kwatery stałej, jeżeli nabył uprawnienie do

1)

emerytury wojskowej,

2)

wojskowej renty inwalidzkiej z tytułu inwalidztwa pozostającego w związku ze służbą

wojskową.

2.

W zakresie uprawnień emerytów i rencistów wojskowych, o których mowa w ust. 1, do

osobnych kwater stałych stosuje się przepisy dotyczące żołnierzy zawodowych.

W razie śmierci

1)

żołnierza zawodowego

a)

spełniającego warunki wymagane do uzyskania emerytury wojskowej lub wojskowej renty

inwalidzkiej z tytułu inwalidztwa pozostającego w związku ze służbą wojskową albo

b)

którego śmierć pozostaje w związku ze służbą wojskową,

2)

emeryta lub rencisty, o którym mowa w art. 11 ust. 1

- prawo do osobnej kwatery stałej nabywają wspólnie zamieszkali w kwaterze z żołnierzem,

emerytem lub rencistą, w dniu jego śmierci, członkowie rodziny uprawnieni do wojskowej

renty rodzinnej; prawo to przysługuje im przez czas posiadania uprawnień do tej renty.

Osobom wymienionym w art. 11 i 12 może być przydzielona na ich wniosek osobna kwatera

stała lub lokal spółdzielczy w miejscowości przez nie wybranej, jeżeli wojskowy organ

kwaterunkowy dysponuje w tej miejscowości lokalami mieszkalnymi.

1.

Przyznanie emerytury lub renty w trybie wyjątkowym, przewidzianym w przepisach o zaopatrzeniu

emerytalnym żołnierzy zawodowych i ich rodzin, osobie, która nie zajmuje osobnej kwatery

stałej, nie powoduje nabycia przez nią prawa do takiej kwatery.

2.

Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio do osób zwolnionych z zawodowej służby wojskowej

1)

przed dniem 1 stycznia 1983 r., które nie nabyły uprawnień do emerytury lub renty

na podstawie przepisów ustawy z dnia 16 grudnia 1972 r. o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych i

ich rodzin

(Dz. U. z 1983 r. Nr 29, poz. 139, z 1984 r. Nr 52, poz. 270, z 1985 r. Nr 20, poz. 85, z 1989 r. Nr 35, poz. 190, z 1990 r. Nr 36, poz. 206 i Nr 92, poz. 540 oraz z 1991 r. Nr 94, poz. 422) w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 grudnia 1982 r., a które spełniają warunki do

tych świadczeń na podstawie ustawy z dnia 23 marca 1983 r. o zmianie ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy

zawodowych i ich rodzin

(Dz. U. Nr 16, poz. 78)

2)

przed dniem 1 stycznia 1990 r. które nie nabyły uprawnień do emerytury lub renty na

podstawie przepisów ustawy wymienionej w pkt 1 A brzmieniu obowiązującym do dnia 31

grudnia 1989 r. a które spełniają warunki do tych świadczeń na podstawie tej ustawy

w brzmieniu ustalonym po dniu 31 grudnia 1989 r.

1.

Osobie, która zajmuje osobną kwaterę stałą (lokal) o powierzchni mieszkalnej większej

od przysługującej, wojskowy organ kwaterunkowy powinien zaproponować lub na jej wniosek

przydzielić inną kwaterę (lokal) odpowiadającą uprawnieniom tej osoby, jeżeli nadwyżka

obejmuje co najmniej jeden pokój.

2.

Jeżeli osoba, o której mowa w ust. 1 odmówi przeniesienia się do dostarczonej kwatery

(lokalu) lub nie złoży wniosku, ma prawo do zajmowania kwatery dotychczasowej, z tym

że za nadwyżkę powierzchni jest obowiązana uiszczać podwyższoną opłatę.

3.

Osobie zwalniającej kwaterę, w której występuje nadwyżka powierzchni mieszkalnej wynosząca

więcej niż 10 m

1.

Minister Obrony Narodowej może w szczególnie uzasadnionym wypadku zarządzić przydzielenie

lokalu mieszkalnego w budynku przeznaczonym na zakwaterowanie stałe żołnierzy osobie,

która nie posiada prawa do osobnej kwatery stałej.

2.

Do osób, o których mowa w ust. 1, stosuje się przepisy ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. - Prawo lokalowe

(Dz. U. z 1987 r. Nr 30, poz. 165, z 1989 r. Nr 10, poz. 57, Nr 20, poz. 108, Nr 34, poz. 178 i Nr 35, poz. 192, z 1990 r. Nr 4, poz. 19, Nr 32, poz. 190 i Nr 34, poz. 198 oraz z 1991 r. Nr 115, poz. 496), z tym że przydzielony lokal pozostaje nadal w dyspozycji wojskowych organów kwaterunkowych.

1.

W wypadku uzasadnionym potrzebami sił zbrojnych wojskowy organ kwaterunkowy może oddać

w najem pracownikowi zatrudnionemu w jednostce organizacyjnej podległej Ministrowi

Obrony Narodowej lokal mieszkalny, przeznaczony na zakwaterowanie stałe żołnierzy

2.

Lokal mieszkalny, o którym mowa w ust. 1. jest mieszkaniem zakładowym w rozumieniu

przepisów Prawa lokalowego.

Ustawa wchodzi w życie z dniem ogłoszenia.

1.

W razie orzeczenia rozwodu żołnierza zawodowego zajmującego osobną kwaterę stałą,

rozwiedzeni małżonkowie zachowują prawo do zamieszkiwania w dotychczasowej kwaterze

do czasu przekwaterowania.

2.

Na wniosek rozwiedzionych małżonków wojskowy organ kwaterunkowy dokonuje zamiany zajmowanej

przez nich kwatery na dwa odrębne lokale mieszkalne, w granicach powierzchni mieszkalnej

zbliżonej do dotychczas zajmowanej, przez przydzielenie

1)

żołnierzowi - osobnej kwatery stałej.

2)

rozwiedzionemu małżonkowi zamiennego lokalu mieszkalnego.

3.

W wypadkach wyjątkowych, gdy jeden z rozwiedzionych małżonków swym nagannym postępowaniem

uniemożliwia wspólne zamieszkiwanie, wojskowy organ kwaterunkowy może dokonać zamiany,

o której mowa w ust. 2, na wniosek drugiego małżonka.

4.

Przy ustalaniu powierzchni mieszkalnej odrębnych lokali, o których mowa w ust. 2,

bierze się pod uwagę osoby uprawnione oraz osoby uwzględnione przy przydzieleniu zajmowanej

dotąd kwatery, zamieszkałe i zameldowane w niej na pobyt stały w dniu orzeczenia rozwodu.

5.

W razie przydzielenia, w ramach zamiany, odpowiednio kwatery lub zamiennego lokalu

mieszkalnego rozwiedzionemu małżonkowi, podlega on przekwaterowaniu do tej kwatery

(lokalu) wraz z osobami uwzględnionymi przy jej przydzieleniu. Jeżeli zajmowana dotychczas

kwatera odpowiada uprawnieniom żołnierza zawodowego tub warunkom przewidzianym w Prawie

lokalowym dla zamiennego lokalu mieszkalnego, wojskowy organ kwaterunkowy może pozostawić

rozwiedzionego małżonka w tej kwaterze.

6.

Przepis ust. 5 stosuje się odpowiednio do rozwiedzionego małżonka pozostałego w zajmowanej

dotychczas kwaterze po jej opuszczeniu przez drugiego z małżonków, również w razie

niezłożenia wniosku, o którym mowa w ust. 2.

1.

Osobną kwaterę stałą przydziela wojskowy organ kwaterunkowy.

2.

Osobna kwatera stała nie może być oddana w używanie osobie nie posiadającej decyzji

o przydziale kwatery ani podnajmowana w całości lub w części.

1.

Przydział osobnej kwatery stałej uzależnia się od uiszczenia kaucji w wysokości określonej

na podstawie przepisów Prawa lokalowego, zabezpieczającej utrzymanie kwatery w należytym

stanie.

2.

Minister Obrony Narodowej określa zasady, tryb pobierania i zwrotu kaucji oraz zasady

zwalniania od niej w całości lub w części.

1.

Wojskowy organ kwaterunkowy jest obowiązany przekazać osobną kwaterę stałą w stanie

zdatnym do użytku wraz z pomieszczeniami przynależnymi oraz zapewnić sprawne działanie

zainstalowanych urządzeń technicznych, korzystania z oświetlenia i ogrzewania, ciepłej

i zimnej wody, dźwigów, zbiorczych anten i innych urządzeń przeznaczonych w budynku

do ogólnego użytku.

2.

Osoby zajmujące osobną kwaterę stałą są obowiązane używać jej zgodnie z przeznaczeniem

i z należytą starannością oraz stosować się do regulaminu porządku domowego, określonego

przez organ wojskowy upoważniony przez Ministra Obrony Narodowej.

3.

Bez zgody wojskowego organu kwaterunkowego nie wolno czynić zmian naruszających substancję

kwatery lub budynku.

1.

Osoba zajmująca osobną kwaterę stałą (użytkownik) lub lokal mieszkalny (najemca) w

budynku pozostającym w zarządzie organów wojskowych jest obowiązana udostępnić ją

wojskowemu organowi kwaterunkowemu w uzgodnionym terminie w celu

1)

okresowego, a w szczególnie uzasadnionych wypadkach, doraźnego przeglądu stanu wyposażenia

technicznego oraz ustalenia zakresu prac wymagających wykonania w tej kwaterze (lokalu),

2)

dokonania napraw (remontów) obciążających organ wojskowy lub tę osobę, jeżeli mimo

uprzedniego wezwania nie dokona tych napraw (remontów) w terminie wyznaczonym przez

ten organ.

2.

W razie odmowy udostępnienia kwatery (lokalu) lub nieobecności użytkownika (najemcy),

w wypadku konieczności natychmiastowego usunięcia awarii grożącej bezpośrednio powstaniem

znacznych szkód w budynku przedstawiciel wojskowego organu kwaterunkowego w obecności

przedstawiciela odpowiednio wojskowego organu porządkowego lub Policji, ma prawo wejść

do kwatery (lokalu). Jeżeli nastąpiło to pod nieobecność użytkownika (najemcy) wojskowy

organ kwaterunkowy jest obowiązany zabezpieczyć kwaterę (lokal) i mienie w niej znajdujące

się do czasu przybycia użytkownika (najemcy).

3.

Po zakończeniu naprawy wojskowy organ kwaterunkowy jest obowiązany doprowadzić kwaterę

(lokal) lub jej część do stanu, w jakim znajdowała się ona w chwili udostępnienia.

Użytkownikowi (najemcy) przysługuje stosunkowa obniżka opłat (czynszu) za czas, w

którym nie mógł on w pełni korzystać z kwatery (lokalu) lub jej części.

4.

Jeżeli rodzaj naprawy tego wymaga, użytkownik (najemca) powinien opróżnić kwaterę

(lokal) i przenieść się, na koszt wojskowego organu kwaterunkowego, do dostarczonego

mu innego lokalu mieszkalnego na czas naprawy ściśle oznaczony i podany do wiadomości

użytkownika (najemcy).

5.

W razie odmowy udostępnienia lub opróżnienia kwatery (lokalu), sprawę rozstrzyga wojskowy

organ kwaterunkowy określony przez Ministra Obrony Narodowej.

6.

Właściciel lokalu w budynku będącym w zarządzie wojskowych organów kwaterunkowych

jest obowiązany udostępnić lokal w celu wykonania napraw obciążających te organy.

Przepisy ust. 2 i 3 stosuje się odpowiednio.

1.

Wojskowe organy kwaterunkowe wykonują remont osobnych kwater stałych, przydzielonych

osobom uprawnionym do tych kwater, na koszt wojska lub wypłacają równoważnik pieniężny.

2.

Koszty napraw uszkodzeń powstałych w kwaterze, budynku lub urządzeniach służących

do wspólnego użytku mieszkańców obciążają osobę uprawnioną do osobnej kwatery stałej,

jeżeli sprawcą uszkodzenia jest osoba zamieszkała w tej kwaterze.

3.

Osobie uprawnionej do osobnej kwatery stałej, która nie zajmuje kwatery, i żołnierzowi

pełniącemu zawodową służbę wojskową jako służbę kontraktową może być przyznany równoważnik

pieniężny na remont zajmowanego przez nią lokalu.

1.

Osoby, którym przydzielono osobne kwatery stałe, uiszczają następujące należności

z tytułu zajmowania kwatery

1)

opłatę za kwaterę,

2)

opłaty za świadczenia związane z wyposażeniem i eksploatacją kwatery,

3)

kaucję mieszkaniową.

2.

W razie zwłoki w uiszczaniu należności z tytułu zajmowania kwatery pobiera się odsetki

w wysokości określonej na podstawie przepisów Prawa lokalowego.

3.

Za osobę uprawnioną do osobnej kwatery stałej, która zajmuje lokal mieszkalny przydzielony

na podstawie Prawa lokalowego lub osobną kwaterę stałe w budynku pozostającym w zarządzie

organu gminy lub innych organów i jednostek organizacyjnych, wojskowy organ kwaterunkowy

pokrywa różnicę między wysokością czynszu i opłat przewidzianych w przepisach Prawa

lokalowego a wysokością opłat za ten lokal ustalonych na zasadach dotyczących osobnych

kwater stałych.

1.

Należności z tytułu zajmowania kwatery oraz koszty, o których mowa w art. 23 ust.

2, nie uiszczone w terminie płatności podlegają wraz z odsetkami za zwłokę

1)

potrąceniu w pełnej wysokości z uposażenia, niezależnie od potrąceń z innych tytułów,

jeżeli kwaterę zajmuje żołnierz zawodowy, na zasadach określonych w przepisach o uposażeniu

żołnierzy zawodowych,

2)

przymusowemu ściągnięciu na zasadach określonych w Prawie lokalowym, jeżeli kwaterę

zajmuje osoba nie będąca żołnierzem zawodowym.

2.

Potrącenie z uposażenia powinno być poprzedzone doręczeniem wykazu zaległych należności,

sporządzonego przez wojskowy organ kwaterunkowy, wraz z wezwaniem do zapłaty, od którego

zainteresowany może złożyć sprzeciw w terminie miesięcznym do wojskowego organu kwaterunkowego

nadrzędnego nad organem, który wystosował wezwanie do zapłaty.

3.

Tytułem do dokonania potrąceń jest wykaz zaległych należności, a w razie wniesienia

sprzeciwu - decyzja organu określonego w ust. 2.

4.

Za zapłatę należności z tytułu zajmowania kwatery przez osobę uprawnioną nie będącą

żołnierzem zawodowym odpowiadają solidarnie pełnoletni członkowie rodziny stale z

nią zamieszkali.

1.

Do czasu uzyskania osobnej kwatery stałej żołnierzowi zawodowemu przysługuje prawo

do zakwaterowania tymczasowego w miejscowości, w której pełni służbę.

2.

Zakwaterowanie tymczasowe przysługuje również żołnierzom pełniącym zawodową służbę

wojskową jako służbę kontraktową, żołnierzom odbywającym okresową służbę wojskową

oraz podoficerom starszym, chorążym i oficerom pełniącym zawodową służbę wojskową

jako służbę stałą w okresie próbnym.

1.

Żołnierzowi zawodowemu, który ma członków rodziny określonych w art. 9 ust. 3, przysługuje

równoważnik pieniężny w razie niemożności przydzielenia osobnej kwatery stałej w miejscowości,

w której stale pełni służbę, lub w miejscowości pobliskiej, jeżeli on sam lub członkowie

jego rodziny nie posiadają lokalu mieszkalnego w tej miejscowości.

2.

Równoważnik pieniężny może być przyznany również na warunkach określonych w ust. 1

1)

żołnierzowi zawodowemu samotnemu,

2)

żołnierzowi pełniącemu zawodową służbę wojskową jako służbę kontraktową, żołnierzowi

odbywającemu okresową służbę wojskową oraz podoficerowi starszemu, chorążemu lub oficerowi

pełniącemu zawodową służbę wojskową jako służbę stałą w okresie próbnym, jeżeli ma

na utrzymaniu członków rodziny zamieszkałych w innej miejscowości.

3.

Żołnierzowi zawodowemu, który posiada osobną kwaterę stałą lub inny lokal mieszkalny

w miejscowości pobliskiej miejsca pełnienia służby, przysługuje zwrot kosztów dojazdu

do miejsca pełnienia służby.

4.

Przepis ust. 3 stosuje się odpowiednio do żołnierzy pełniących zawodową służbę wojskową

jako służbę kontraktową.

1.

Osobie uprawnionej do osobnej kwatery stałej przysługuje pomoc finansowa z funduszu

mieszkaniowego na uzyskanie lokalu mieszkalnego w spółdzielni budownictwa mieszkaniowego

albo domu jednorodzinnego lub lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość,

z wyjątkiem nabycia lokalu (domu) od Państwa.

2.

Rada Ministrów określa w drodze rozporządzenia wysokość i zasady przyznawania pomocy

finansowej, o której mowa w ust. 1.

3.

Minister Obrony Narodowej określa inne niż wymienione w ust. 1 rodzaje pomocy i warunki

jej udzielania osobom uprawnionym do osobnej kwatery stałej, podejmującym budownictwo

jednorodzinne.

1.

Osobnej kwatery stałej nie przydziela się

1)

osobie uprawnionej, która skorzystała z pomocy finansowej z funduszu mieszkaniowego

przewidzianego w art. 28 ust. 1,

2)

żołnierzowi zawodowemu, jeżeli w miejscowości stałego pełnienia służby lub w miejscowości

pobliskiej

a)

posiada lokal mieszkalny przydzielony na podstawie Prawa lokalowego lub Prawa spółdzielczego,

odpowiadający co najmniej przysługującej powierzchni mieszkalnej,

b)

jest właścicielem domu jednorodzinnego lub mieszkalno-pensjonatowego albo lokalu mieszkalnego

stanowiącego odrębną nieruchomość,

c)

jego małżonek posiada kwaterę lub lokal albo dom, określone pod lit. a) lub b),

3)

osobie uprawnionej nie będącej żołnierzem zawodowym, która posiada w dowolnej miejscowości

kwaterę, dom lub lokal określone w pkt 2 pod lit. a) i b); przepis pkt 2 lit. c) stosuje

się odpowiednio.

2.

Zbycie lokalu mieszkalnego, o którym mowa w ust. 1 pkt 2 i 3, nie przywraca prawa

do przydziału osobnej kwatery stałej. Nie dotyczy to nieodpłatnego zbycia lokalu (domu)

stanowiącego składnik odrębnego majątku małżonka osoby uprawnionej do kwatery na rzecz

osób bliskich w rozumieniu Prawa lokalowego.

3.

Skorzystanie przez żołnierza z pomocy finansowej z funduszu mieszkaniowego nie pozbawia

go prawa do przydzielenia osobnej kwatery stałej w razie

1)

zamiany lokalu mieszkalnego, uzyskanego przy pomocy finansowej z funduszu mieszkaniowego,

z osobą zajmującą osobną kwaterę stałą albo

2)

zajmowania spółdzielczego lokalu mieszkalnego o powierzchni mniejszej od przysługującej

- jeżeli zwróci udzieloną mu pomoc finansową, z tym że w wypadku pomocy przyznanej

w celu uzyskania spółdzielczego lokalu mieszkalnego - z uwzględnieniem wysokości przysługującej

mu należności lub równowartości z tytułu wygaśnięcia prawa do tego lokalu.

4.

Żołnierzowi zawodowemu przeniesionemu służbowo do innej miejscowości, jeżeli on lub

jego małżonek posiada spółdzielczy lokal mieszkalny, dom jednorodzinny, dom mieszkalno-pensjonatowy

lub lokal mieszkalny stanowiący odrębną nieruchomość - przydziela się osobną kwaterę

stałą tylko na czas pełnienia służby w tej miejscowości. Kwaterę można przydzielić

na stałe, jeżeli żołnierz zwróci udzieloną mu pomoc finansową, według zasad określonych

w ust. 3.

5.

Warunkiem przydzielenia osobnej kwatery stałej osobie uprawnionej, zajmującej lokal

przydzielony tej osobie lub jej małżonkowi na podstawie Prawa spółdzielczego, jest

przekazanie opróżnionego lokalu do dyspozycji spółdzielni.

1.

Żołnierz zawodowy jest obowiązany zwolnić osobną kwaterę stalą wraz z osobami wspólnie

z nim zamieszkałymi, jeżeli

1)

skorzystał z pomocy finansowej z funduszu mieszkaniowego,

2)

został przeniesiony służbowo do innej miejscowości i otrzymał w tej lub pobliskiej

miejscowości osobną kwaterę stałą,

3)

został przeniesiony służbowo do innej jednostki wojskowej lub na inne stanowisko w

tej samej miejscowości, a zajmowana dotychczas kwatera znajduje się na wojskowym terenie

zamkniętym albo w budynku przeznaczonym wyłącznie na zakwaterowanie całości lub określonej

części kadry danej jednostki wojskowej i żołnierzowi przydzielono inną równorzędną

osobną kwaterę stałą,

4)

został przeniesiony służbowo do innej; miejscowości lub zwolniony z zawodowej służby

wojskowej, a kwaterę stałą otrzymał tylko na czas pełnienia służby w tej miejscowości,

5)

zajmowana przez niego kwatera znajduje się w budynku o charakterze użytkowym albo

w budynku przeznaczonym do rozbiórki lub przebudowy i przydzielono mu inną równorzędną

osobną kwaterę stałą,

6)

żołnierz lub jego małżonek posiada kwaterę albo lokal mieszkalny przydzielony na podstawie

Prawa lokalowego lub przez spółdzielnię mieszkaniową, odpowiadający co najmniej przysługującej

powierzchni mieszkalnej, albo dom, jednorodzinny, dom mieszkalno-pensjonatowy lub

lokal mieszkalny stanowiący odrębną nieruchomość w miejscowości, w której stale pełni

służbę, lub w miejscowości pobliskiej,

7)

zajmowany przez niego lokal mieszkalny (kwatera) znajduje się w budynku nie podlegającym

szczególnemu trybowi najmu lokali na podstawie decyzji administracyjnej o przydziale

i otrzymał inną równorzędną osobną kwaterę stałą.

2.

Osoby wymienione w art. 11 i 12 są obowiązane do zwolnienia osobnej kwatery stałej,

jeżeli

1)

zachodzą okoliczności wymienione w ust. 1 pkt 1 i 5-7, z tym że przepis pkt 6 ma zastosowanie

bez względu na miejscowość, w której znajduje się lokal mieszkalny (dom),

2)

zajmowana kwatera znajduje się na terenie zamkniętym albo w budynku przeznaczonym

wyłącznie na zakwaterowanie żołnierzy zawodowych, a osobie uprawnionej przydzielono

inną równorzędną osobną kwaterę stałą.

3.

Osoby nie uprawnione do osobnych kwater stałych są obowiązane do ich zwolnienia wraz

z osobami wspólnie zamieszkałymi, w razie posiadania lub uzyskania przez nie albo

ich małżonków innego lokalu mieszkalnego przydzielonego na podstawie Prawa lokalowego

lub Prawa spółdzielczego, albo domu jednorodzinnego, jak również mieszkalno-pensjonatowego,

a także lokalu stanowiącego odrębną nieruchomość - odpowiadających co najmniej warunkom

przewidzianym w Prawie lokalowym dla zamiennego lokalu mieszkalnego.

Ustawa wchodzi w życie z dniem ogłoszenia z mocą od dnia 1 stycznia 1990 r., z tym

że art. 17 uzyskuje moc od dnia 27 marca 1990 r.

1.

Za równorzędną osobną kwaterę stałą uznaje się kwaterę, która

1)

nadaje się do zamieszkania ze względu na stan techniczny,

2)

ma nie gorsze wyposażenie techniczne niż kwatera dotychczas zajmowana,

3)

odpowiada pod względem powierzchni mieszkalnej dotychczasowemu lokalowi, z tym że

nie może przekraczać obowiązujących norm przysługującej powierzchni mieszkalnej,

4)

jest kwaterą samodzielną,

5)

znajduje się w tej samej miejscowości.

2.

Za zgodą osoby podlegającej przekwaterowaniu można odstąpić od wymagań określonych

w ust. 1 pkt 2-5.

1.

Decyzję w sprawie zwolnienia osobnej kwatery stałej w wypadkach wymienionych, w art.

30 wydaje wojskowy organ kwaterunkowy.

2.

Od decyzji, o której mowa w ust. 1, przysługuje zainteresowanemu odwołanie do organu

wojskowego bezpośrednio nadrzędnego nad organem, który wydał tę decyzję. Decyzja wydana

wskutek odwołania jest ostateczna.

3.

Koszty przekwaterowania ponoszą organy wojskowe, z wyjątkiem wypadków określonych

w art. 30 ust.1 pkt 1 oraz ust. 3.

1.

W razie niezwolnienia osobnej kwatery stałej w terminie wyznaczonym w decyzji wojskowy

organ kwaterunkowy może zarządzić przymusowe przekwaterowanie osoby uprawnionej wraz

z osobami wspólnie z nią zamieszkałymi na jej koszt.

2.

Jeżeli osoba zwalniająca kwaterę pozostawi w niej osoby dotychczas z nią zamieszkałe,

właściwy organ wojskowy zarządza przymusowe przekwaterowanie tych osób na jej koszt.

W tym wypadku może nastąpić również przekwaterowanie tych osób do lokalu zajętego

przez osobę uprawnioną albo do zastępczego pomieszczenia mieszkalnego odpowiadającego

warunkom przewidzianym w Prawie lokalowym.

1.

Żołnierze zwolnieni z zawodowej służby wojskowej, pełnionej jako służba stała, którzy

nie zachowują prawa do osobnej kwatery stałej, członkowie rodzin zmarłych żołnierzy

(emerytów wojskowych, rencistów wojskowych), którzy nie nabywają prawa do tej kwatery,

oraz inne osoby, których prawo do osobnej kwatery stałej wygasło, mogą być przekwaterowani

do zamiennego, lokalu mieszkalnego w wypadkach określonych przez Ministra Obrony Narodowej.

2.

Zamienny lokal mieszkalny, odpowiadający warunkom przewidzianym w Prawie lokalowym,

dostarcza i przydziela wojskowy organ kwaterunkowy.

3.

Lokalem zamiennym może być również spółdzielczy lokal mieszkalny typu lokatorskiego,

za który wojskowy organ kwaterunkowy wpłacił wymagany wkład.

4.

Koszty przekwaterowania ponoszą organy wojskowe, jeżeli osobom przekwaterowanym nie

przysługuje zwrot kosztów przesiedlenia na podstawie odrębnych przepisów. Przepisy

art. 33 stosuje się odpowiednio.

Do osób nie uprawnionych do osobnych kwater stałych, zajmujących lokale mieszkalne

przeznaczone na zakwaterowanie stałe żołnierzy, stosuje się, w sprawach nie uregulowanych

w ustawie, przepisy Prawa lokalowego, z tym że lokale te pozostają nadal w dyspozycji

wojskowych organów kwaterunkowych.

1.

Żołnierz zwolniony z zawodowej służby wojskowej pełnionej jako służba stała wskutek

utraty stopnia wojskowego, ukarania karą dyscyplinarną usunięcia z tej służby albo

skazania prawomocnym wyrokiem sądu na karę pozbawienia wolności, który nie nabył prawa

do emerytury wojskowej albo do wojskowej renty inwalidzkiej z tytułu inwalidztwa pozostającego

w związku ze służbą wojskową, podlega przekwaterowaniu wraz z osobami wspólnie z nim

zamieszkałymi z zajmowanej kwatery do zastępczego pomieszczenia mieszkalnego.

2.

Pomieszczenia zastępcze dostarcza i przydziela właściwy wojskowy organ kwaterunkowy

na zasadach określonych w Prawie lokalowym

3.

Koszty przekwaterowania w wypadkach określonych w ust. 1 ponoszą organy wojskowe

4.

Osoby, o których mowa w ust. 1. do czasu ich przekwaterowania uiszczają za zajmowane

lokale czynsz opłaty w wysokości przewidzianej w przepisach Prawa lokalowego.

5.

Przepisy ust. 1-4 stosuje się odpowiednio do żołnierza, któremu nie przysługuje prawo

do zaopatrzenia emerytalnego wskutek skazania prawomocnym wyrokiem sądu po zwolnieniu

z zawodowej służby wojskowej na karę dodatkową pozbawienia praw publicznych.

6.

Minister Obrony Narodowej lub upoważniony przez niego organ wojskowy może przydzielić

zamienny lokal mieszkalny osobom, o których mowa w ust. 1, lub pozostawić w lokalu

dotychczas zajmowanym.

Przekwaterowanie z osobnych kwater stałych osób, które nie są żołnierzami zawodowymi,

przeprowadza - na wniosek wojskowego organu kwaterunkowego - właściwy wójt lub burmistrz

(prezydent miasta) w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

1.

W razie samowolnego zajęcia osobnej kwatery stałej przez żołnierza, wojskowy organ

kwaterunkowy dokonuje bezzwłocznie usunięcia sprawcy z kwatery na jego koszt do poprzednio

zajmowanego lokalu.

2.

Jeżeli sprawcą samowolnego zajęcia kwatery jest osoba cywilna, usunięcia jej dokonuje,

na wniosek wojskowego organu kwaterunkowego, właściwy wójt lub burmistrz (prezydent

miasta).

Ministrowie Obrony Narodowej oraz Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa określą w

drodze rozporządzenia tryb postępowania w sprawie przekwaterowania osób nie uprawnionych

z osobnych kwater stałych oraz organy właściwe w tych sprawach.

1.

Zakwaterowanie przejściowe stosuje się w razie konieczności czasowego rozmieszczenia

jednostek wojskowych, urządzeń, uzbrojenia i sprzętu wojskowego, a także żołnierzy

i pracowników cywilnych zatrudnionych w tych jednostkach oraz osób towarzyszących

siłom zbrojnym, poza budynkami, lokalami i terenami przeznaczonymi na zakwaterowanie

stałe.

2.

Zakwaterowanie przejściowe stosuje się w szczególności w razie

1)

ćwiczeń, zgrupowań i przemarszów wojska,

2)

podróży służbowych i czasowego wykonywania obowiązków przez żołnierzy i pracowników

cywilnych poza stałym miejscem służby lub pracy,

3)

wprowadzenia stanu wyjątkowego lub wojennego, ogłoszenia mobilizacji i w czasie wojny.

1.

Zajęciu na zakwaterowanie przejściowe podlegają przede wszystkim budynki, lokale i

tereny będące w zarządzie organów administracji państwowej, instytucji państwowych

i jednostek gospodarki uspołecznionej. W dalszej kolejności zajęciu podlegają również

nieruchomości należące do organizacji społecznych, zawodowych albo do innych osób

prawnych lub fizycznych.

2.

Przy zajmowaniu nieruchomości należących do osób fizycznych należy przecie wszystkim

zajmować pomieszczenia i tereny należące do osób, które dobrowolnie zgłosiły je na

zakwaterowanie, a następnie inne pomieszczenia i tereny rozkładając ciężar zakwaterowania

w miarę możliwości równomiernie na poszczególne osoby

3.

W zależności od warunków lokalnych ciężar zakwaterowania powinien być w miarę możliwości

rozłożony równomiernie na poszczególne miejscowości.

1.

Nie podlegają zajęciu na zakwaterowanie przejściowe

1)

nieruchomości będące w zarządzie organów Policji i Państwowej Straży Pożarnej,

2)

nieruchomości będące w zarządzie banków i przedsiębiorstw państwowych, niezbędne do

wykonywania zadań produkcyjnych, usługowych i handlowych,

3)

biblioteki, muzea, archiwa i inne pomieszczenia przeznaczone do przechowywania dóbr

kultury oraz obiekty zabytkowe,

4)

budynki należące do placówek naukowo-badawczych i laboratoriów,

5)

nieruchomości przeznaczone do wykonywania kultu religijnego,

6)

budynki zakładów karnych i zakładów poprawczych,

7)

domy pomocy społecznej,

8)

nieruchomości użytkowane przez

a)

obce misje dyplomatyczne i urzędy konsularne,

b)

członków personelu dyplomatycznego obcych misji dyplomatycznych oraz urzędników konsularnych

obcych urzędów konsularnych,

c)

członków personelu administracyjnego i technicznego oraz członków personelu służby

obcych misji dyplomatycznych, jak również pracowników konsularnych oraz członków personelu

służby obcych urzędów konsularnych, jeżeli nie są obywatelami polskimi i nie posiadają

w Rzeczypospolitej Polskiej stałego miejsca zamieszkania - pod warunkiem wzajemności,

d)

inne osoby lub instytucje międzynarodowe korzystające z immunitetów dyplomatycznych

lub konsularnych na mocy ustaw, umów międzynarodowych albo powszechnie uznanych zwyczajów

międzynarodowych.

2.

Zakłady lecznicze i weterynaryjne mogą być zajęte jedynie na potrzeby wojskowej służby

zdrowia lub służby weterynaryjnej.

3.

Minister Obrony Narodowej może w porozumieniu z zainteresowanymi ministrami określić

inne nieruchomości nie podlegające zajęciu na zakwaterowanie przejściowe.

Nieruchomości zajęte na zakwaterowanie przejściowe podlegają zwolnieniu nie później

niż w ciągu 6 miesięcy od dnia ich zajęcia. Ograniczenia tego nie stosuje się w razie

wprowadzenia stanu wyjątkowego lub wojennego, ogłoszenia mobilizacji i w czasie wojny.

1.

Za szkody wyrządzone w związku z zakwaterowaniem przejściowym odpowiadają wobec poszkodowanego

organy wojskowe.

2.

W razie nieosiągnięcia porozumienia co do odpowiedzialności za szkodę lub wysokości

odszkodowania sprawę kieruje się do wójta lub burmistrza (prezydenta miasta), który

wydaje decyzję w tej sprawie. Od decyzji tej odwołanie nie przysługuje.

3.

Strona, która nie zgadza się z decyzją wydaną w trybie ust. 2, może w terminie 30

dni od dnia doręczenia decyzji wystąpić o rozstrzygnięcie sporu do sądu. Przepisu

tego nie stosuje się w razie wprowadzenia stanu wyjątkowego lub wojennego, ogłoszenia

mobilizacji i w czasie wojny.

4.

Przepisy ust. 1-3 nie dotyczą odpowiedzialności organów wojskowych za szkody wyrządzone

na obszarach leśnych stanowiących własność Państwa.

5.

Roszczenie o naprawienie szkody ulega przedawnieniu z upływem jednego roku od dnia,

w którym poszkodowany dowiedział się o szkodzie. Jednakże w każdym wypadku roszczenie

przedawnia się z upływem lat trzech od dnia, w którym szkoda została wyrządzona.

1.

Obowiązek udostępnienia pomieszczenia na zakwaterowanie przejściowe polega również

na zapewnieniu w ramach posiadanych możliwości niezbędnego wyposażenia i oświetlenia

tego pomieszczenia, a w razie potrzeby - również ogrzewania.

2.

Korzystanie z pomieszczeń w ramach zakwaterowania przejściowego w budynkach nie należących

do organów administracji państwowej, instytucji i przedsiębiorstw państwowych jest

odpłatne.

1.

W czasie podroży służbowych i czasowego wykonywania obowiązków poza stałym miejscem

służby lub pracy żołnierze i pracownicy cywilni korzystają przede wszystkim z zakwaterowania

w służbowych pokojach noclegowych, hotelach garnizonowych lub w innych hotelach.

2.

Jeżeli zakwaterowanie tych osób w hotelach lub służbowych pokojach noclegowych jest

niemożliwe, korzystają one z zakwaterowania przejściowego.

1.

Na terenach zajętych na zakwaterowanie przejściowe może być utworzona strefa niebezpieczeństwa

w drodze zarządzenia wojewody wydanego na wniosek właściwego dowódcy okręgu wojskowego

lub rodzaju sił zbrojnych.

2.

W wyjątkowych wypadkach, uzasadnionych potrzebami sił zbrojnych, strefa niebezpieczeństwa

może obejmować przez okres nie przekraczający 20 dni obszary przyległe do terenów

zajętych na zakwaterowanie przejściowe.

3.

W razie objęcia strefą niebezpieczeństwa obszarów zamieszkanych zarządza się czasowe

usunięcie z niej mieszkańców na okres do 20 dni.

4.

Zarządzenie o utworzeniu strefy niebezpieczeństwa powinno określać obszar tej strefy,

sposób jej oznaczenia, termin czasowego usunięcia z niej mieszkańców oraz zakaz wstępu

osób nie uprawnionych na obszar objęty tą strefą albo na poszczególne jego rejony.

5.

O objęciu strefą niebezpieczeństwa obszarów zamieszkanych i obowiązku czasowego ich

opuszczenia oraz o zakazie wstępu na obszar objęty tą strefą właściwy wójt lub burmistrz

(prezydent miasta) jest obowiązany poinformować mieszkańców.

1.

Osobom zamieszkałym na terenach objętych strefą niebezpieczeństwa przysługują bezpłatnie

na czas usunięcia z budynków zastępcze pomieszczenia mieszkalne, a w razie potrzeby

również pomieszczenia gospodarcze.

2.

W razie braku zastępczych pomieszczeń mieszkalnych wójt lub burmistrz (prezydent miasta)

może zobowiązać mieszkańców pobliskich miejscowości do bezpłatnego udostępnienia pomieszczeń

osobom usuniętym czasowo ze strefy niebezpieczeństwa.

Rada Ministrów w drodze rozporządzenia określa

1)

zasady i tryb zajmowania nieruchomości na zakwaterowanie przejściowe i ich zwalniania,

ustalania i wypłaty należności za korzystanie z pomieszczeń w ramach zakwaterowania

przejściowego oraz zasady ustalania i wypłaty odszkodowań za szkody wyrządzone w związku

z zakwaterowaniem przejściowym i utworzeniem strefy niebezpieczeństwa, jak również

właściwość organów w tych sprawach,

2)

właściwość i obowiązki organów w sprawach związanych z czasowym usunięciem mieszkańców

ze strefy niebezpieczeństwa.

Kto narusza zakaz wstępu na teren zajęty na zakwaterowanie sił zbrojnych lub na teren

objęty strefą niebezpieczeństwa, podlega karze grzywny.

1.

Kto wbrew przepisom ustawy zajmuje samowolnie w używanie osobną kwaterę stałą albo

oddaje osobną kwaterę stałą w używanie lub podnajem osobie nie posiadającej decyzji

o przydziale tej kwatery, podlega karze aresztu lub ograniczenia wolności albo grzywny.

2.

Użytkownik kwatery (najemca lokalu) lub osoba działająca w jego imieniu, która utrudnia

w sposób złośliwy lub uporczywy osobom zamieszkałym w danym budynku korzystanie z

zajmowanego lokalu mieszkalnego lub pomieszczeń przynależnych do tego lokalu, podlega

karze grzywny.

3.

Kto opróżnia zajmowaną kwaterę bez uprzedzenia o tym wojskowego organu kwaterunkowego,

podlega karze grzywny.

1.

Kto nie stosuje się do zarządzenia właściwego organu w sprawie oddania na zakwaterowanie

przejściowe budynku, lokalu lub terenu albo w sprawie usunięcia mieszkańców z terenu

objętego strefą niebezpieczeństwa, podlega karze grzywny.

2.

Tej samej karze podlega, kto uniemożliwia lub utrudnia korzystanie z budynku lub terenu

zajętego na zakwaterowanie przejściowe.

Orzekanie w sprawach o wykroczenia określone w art. 50-52 następuje w trybie przepisów

o postępowaniu w sprawach o wykroczenia. Żołnierze odpowiadają za te czyny na zasadach

określonych w przepisach o dyscyplinie wojskowej.

Uprawnienia Ministra Obrony Narodowej przewidziane w ustawie przysługują Ministrowi

Spraw Wewnętrznych w stosunku do żołnierzy pełniących służbę w podległych mu jednostkach

oraz do członków rodzin tych żołnierzy.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 lipca 1976 r.

Dotychczasowe lokale mieszkalne przeznaczone na zakwaterowanie stałe żołnierzy, przydzielone

pracownikom jednostek organizacyjnych podległych Ministrowi Obrony Narodowej, stają

się mieszkaniami zakładowymi w rozumieniu Prawa lokalowego.

1.

Traci moc ustawa z dnia 31 stycznia 1961 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych

(Dz. U. z 1961 r. Nr 6, poz. 38 i z 1972 r. Nr 53, poz. 341).

2.

Do czasu wydania przepisów wykonawczych zachowują moc przepisy wydane na podstawie

ustawy, o której mowa w ust. 1, ze zmianami wynikającymi z niniejszej ustawy.

1.

Minister Obrony Narodowej określa

1)

sposób zarządzania budynkami i terenami przeznaczonymi na zakwaterowanie sił zbrojnych,

2)

normy i sposób wspólnego zakwaterowania żołnierzy oraz zasady gospodarowania wspólnymi

kwaterami stałymi,

3)

normy powierzchni mieszkalnej przysługującej osobie uprawnionej, szczegółowe zasady

uwzględniania członków rodziny oraz okoliczności, w których przy ustalaniu tej powierzchni

może być uwzględniona osoba zatrudniona w gospodarstwie domowym,

4)

warunki uzasadniające przyznanie uprawnienia do dodatkowej powierzchni mieszkalnej

żołnierzom oraz innym osobom uprawnionym do osobnej kwatery stałej,

5)

sposób administrowania osobnymi kwaterami stałymi, szczegółowe zasady i tryb przydzielania,

zwalniania i zamiany tych kwater oraz wykonywania ich remontu i konserwacji,

6)

szczegółowe zasady i tryb przekwaterowywania osób, o których mowa w art. 18,

7)

tryb postępowania w sprawie przekwaterowania żołnierzy i innych osób uprawnionych

do osobnych kwater stałych,

8)

zasady zakwaterowania tymczasowego oraz zasady organizowania hoteli garnizonowych

i służbowych pokoi noclegowych i korzystania z tych hoteli i pokoi,

9)

zasady pobierania opłat za zakwaterowanie i korzystanie z hoteli garnizonowych oraz

wysokość i terminy ich uiszczania,

10)

właściwość organów wojskowych w sprawach związanych z zakwaterowaniem sił zbrojnych,

11)

koszty przekwaterowania ponoszone przez organy wojskowe oraz tryb ich pokrywania,

12)

warunki i tryb oddawania w najem mieszkań zakładowych pracownikom jednostek organizacyjnych

podległych Ministrowi Obrony Narodowej oraz zwalniania tych mieszkań,

13)

wysokość i tryb przyznawania ekwiwalentu pieniężnego przy zamianie osobnej kwatery

stałej na mniejszą.

2.

Ministrowie Obrony Narodowej oraz Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa

określą zasady zarządzania i gospodarowania obszarami leśnymi będącymi w zarządzie

i użytkowaniu organów wojskowych oraz przekazanymi tym organom do terenowego wykorzystania,

a także zasady naprawiania szkód wyrządzonych w związku z zakwaterowaniem przejściowym

na obszarach leśnych stanowiących własność Państwa.

3.

Minister Obrony Narodowej określa w porozumieniu

1)

z Ministrem Finansów

a)

zasady, tryb wypłaty i wysokość równoważnika pieniężnego, o którym mowa w art. 23

ust. 1 i 3,

b)

zasady i tryb wypłaty oraz wysokość równoważnika pieniężnego, o którym mowa w art.

27,

c)

tryb zwracania kosztów dojazdu do miejsca pełnienia służby,

2)

z Ministrami Finansów oraz Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa - szczegółowe zasady,

wysokość i terminy uiszczania opłat o których mowa w art. 24 ust. 1 pkt 1 i 2.