Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 20 marca 1992 r. w sprawie tworzenia, organizacji i kontroli zakładów opieki zdrowotnej dla osób pozbawionych wolności, rodzajów dokumentacji medycznej, sposobu prowadzenia oraz szczegółowych warunków jej udostępniania w tych zakładach.

§ 3. Poborowemu

§ 1. 1. Równoważnik pieniężny za wyżywienie przysługuje poborowemu odbywającemu służbę zastępczą

w wysokości 18400 zł dziennie za wszystkie dni kalendarzowe w okresie odbywania służby zastępczej, z wyjątkiem

dni, w których jego nieobecność w pracy była nie usprawied liwiona.

2. W razie gdy poborowy z usasadnionych przyczyn

korzysta tylko z częściowego wyżywienia, należny mu ekwiwalent pieniężny za wyżywienie ustala się, przyjmując

50% kwoty równoważnika określonego w ust. 1 za obiad i po

25% za śniadania i kolacje.

§ 2. 1. Równoważnik pieniężny za ubranie przysługuje

poborowemu odbywającemu służbę zastępczą w wysokości

20% równoważnika pieniężnego, o którym mowa w § 1 ust. 1.

odbywającemu

służbę

zastępczą

przysługuje świadczenie pieniężne w wysokości 170000 zł

miesięcznie.

§ 4. Traci moc zarządzenie Ministra Pracy i Polityki

Socjalnej z dnia 12 października 1988 r. w sprawie norm

wyżywienia oraz wysokości równoważników pieniężnych za

wyżywienie i ubranie oraz zasad ich wypłacania poborowym

odbywającym służbę zastępczą (Monitor Polski Nr 30, poz.

272, z 1989 r. Nr 34, poz. 265, z 1990 r. Nr 26, poz. 205 oraz

z 1991 r. Nr 9, poz. 66 i Nr 28, poz 202).

§ 5. Rozporządzenie wchodzi w życie z dniem ogłosze­

nia z mocą od dnia 1 marca 1992 r.

Minister Pracy i Polityki Socjalnej: J. Kropiwnicki

134

ROZPORZĄDZENIE MINISTRA SPRAWIEDLlWOSCI

z dnia 20 marca 1992 r.

w sprawie tworzenia, organizacji i kontroli zakładów opieki zdrowotnej dla osób pozbawionych wolności.

rodzajów dokumentacji medycznej. sposobu prowadzenia oraz szczegółowych warunków jej udostępniania

w tych zakładach.

Na podstawie art. 18 ust. 7 i art. 69 ust. 2 ustawy z dnia

30 sierpnia 1991 r. o zakładach opieki zdrowotnej (Dz. U. Nr

91. poz. 408) zarządza się, co następuje

Rozdział 1

Przepisy ogólne

§ 1. Publiczne zakłady opieki zdrowotnej dla osób pozbawionych wolności, przez które rozumie się tymczasowo

aresztowanych, skazanych i ukaranych, tworzy się przy

rejonowych aresztach śledczych, rejonowych zakładach karnych. aresztach śledczych i zakładach karnych. zwanych

dalej "zakładami karnymi".

§ 2. 1. Zakłady opieki zdrowotnej. o których mowa

w § 1. organizuje się w celu

3) zaopatrzenia medycznego zakładów karnych, zwłaszcza

w leki, materiały medyczne, sprzęt i aparaturę medyczną,

4) szerzenia oświaty zdrowotnej wśród osób pozbawionych wolności.

5) współdziałania z innymi publicznymi zakładami opieki

zdrowotnej. zwłaszcza w zakresie zapewnienia osobom

pozbawionym wolności świadczeń diagnostycznych.

leczniczych i rehabilitacyjnych. których udzielanie w zakładach karnych nie jest możliwe,

6) utrzymywania współpracy z innymi służbami zakładów

karnych w realizacji zadań penitencjarnych.

2. Cele, o których mowa w ust. 1. realizuje się w szczególności przez

1) dokonywanie przeglądów higienicznosanitarnych. badań lekarskich i analiz laboratoryjnych,

1) zapewnienia osobom pozbawionym wolności świad­

czeń zdrowotnych, profilaktycznych. diagnostycznych.

leczniczych i rehabilitacyjnych,

2) wykonywanie szczepień ochronnych. zabiegów sanitarnych i czynności higienicznych.

2) prowadzenia nadzoru nad higieną pracy i higieną osobistą osób pozbawionych wolności,

3) prowadzenie leczenia ambulatoryjnego i szpitalnego

oraz rehabilitacji leczniczej,

-

4) wydawanie leków, materiałów medycznych, przedmiotów ortopedycznych i środków pomocniczych,

5) zlecanie diet leczniczych, kontrolowanie jadłospisów

i jakości wydawanych posiłków,

6) ocenianie pod względem zdrowotnym warunków zatrudnienia, zakwaterowania i wyposażenia osób pozbawionych wolności w odzież, bieliznę, a także wnioskowanie w tym względzie stosownych usprawnień,

7) ustalanie kategorii zdrowia osób pozbawionych wolności, opiniowanie ich zdolności do pracy i nauki zawodu,

transportu, odbywania kar dyscyplinarnych i udziału

w czynnościach procesowych,

8) określanie wskazań lekarskich w sprawach dotyczących

przeprowadzania kąpieli i spacerów chorych, a także

w sprawach zezwoleń na dokonywanie dodatkowych

zakupów artykułów żywnościowych i otrzymywania

dodatkowych paczek z żywnością,

9) wnioskowanie i opiniowanie odstępstw od przewidzianego w regulaminie wykonywania kary pozbawienia

wolności sposobu odbywania kary w zakresie wynikają­

cym z potrzeby uwzględniania stanu zdrowia osób

pozbawionych wolności,

10) kierowanie osób pozbawionych wolności na badania

w celu uzyskania orzeczeń komisji do spraw inwalidztwa i zatrudnienia,

11) popularyzowanie informacji służących zachowaniu

i poprawie zdrowia, zwłaszcza zaś zapobieganiu chorobom zakaźnym i przenoszonym drogą płciową oraz

uzależnieniom od alkoholu, środków odurzających

i psychotropowych,

12) opiniowanie, rozpatrywanie i załatwianie próśb, skarg

oraz wniosków dotyczących opieki zdrowotnej nad

osobami pozbawionymi wolności,

13) przekazywanie zwalnianym z zakładu karnego wyników

badań lekarskich, analiz laboratoryjnych, kart informacyjnych z leczenia szpitalnego, a wymagającym leczenia

- także świadectw lekarskich mogących ułatwić im

kontynuowanie leczenia lub rehabilitacji albo uzyskanie

zatrudnienia,

14) współdziałanie z innymi służbami zakładu karnego w rehabilitacji zawodowej i społecznej osób pozbawionych

wolności wymagających stosowania szczególnych śro­

dków leczniczo-wychowawczych, a także uzależnio­

nych od alkoholu, środków odurzających lub psychotropowych,

15)

ułatwianie upoważnionym organom, instytucjom pańs­

twowym, organizacjom zawodowym i społecznym,

a także osobom fizycznym zapoznawania się ze stanem

opieki zdrowotnej w zakładach karnych oraz umoż­

liwianie upoważnionym pracownikom medycznym

przeprowadzania badań, leczenia i rehabilitacji osób

pozbawionych wolności, z zastrzeżeniem zachowania

przepisów dotyczących tajemnicy lekarskiej.

§ 3. 1. Cele i zadania, o których mowa w § 2, realizuje

służba

zdrowia więziennictwa, stanowiąca wyodrębnione

komórki jednostek organizacyjnych więziennictwa, w skład

których wchodzą funkcjonariusze i pracownicy posiadający

odpowiednie kwalifikacje zawodowe.

2. Funkcjonariusze i pracownicy służby zdrowia wię­

ziennictwa podlegają służbowo właściwym przełożonym

jednostek organizacyjnych więziennictwa, a w zakresie działalności medycznej właściwym kierownikom zakładów

opieki zdrowotnej.

Poz. 134

3. Działalność służby zdrowia więziennictwa organizuje

i nadzoruje Zespół Naczelnego Lekarza Więziennictwa

w Centralnym Zarządzie Zakładów Karnych.

Rozdział 2

Rodzaje zakładów opieki zdrowotnej i ich tworzenie

§ 4. 1. Zakładami opieki zdrowotnej dla osób pozbawionych wolności są w szczególności

1) ambulatoria wraz z izbami chorych,

2) poradnie stomatologiczne i pracownie protetyczne,

3) pracownie analityki laboratoryjnej, rentgenodiagnostyki, fizykoterapii, rehabilitacji leczniczej. terapii zajęcio­

wej i inne specjalistyczne pracownie,

4) poradnie i oddziały odwykowe dla uzależnionych od

alkoholu,

5) oddziały i pododdziały dla wymagających stosowania

szczególnych środków leczniczo-wychowawczych

osób uzależnionych od środków odurzających lub psychotropowych,

6) domy matki i małego dziecka,

7) szpitale i oddziały szpitalne.

2. Zakłady opieki zdrowotnej, o których mowa w ust. 1,

mogą stanowić samodzielne lub zespolone komórki organizacyjne zakładu karnego, w którym je utworzono.

3. Pomieszczenia i urządzenia zakładów, o których

mowa w ust. 1, powinny odpowiadać pod względem fachowym i sanitarnym wymaganiom ustalonym w odrębnych

przepisach dla zakładów opieki zdrowotnej.

4. Funkcjonariusze i pracownicy zatrudnieni na stanowiskach kierowniczych w zakładach, o których mowa w ust.

1, powinni odpowiadać wymaganiom ustalonym w odręb­

nych przepisach dla publicznych zakładów opieki zdrowotnej.

§ 5. 1. Zakłady opieki zdrowotnej dla osób pozbawionych wolności tworzy się, przekształca i znosi na podstawie

zarządzenia Ministra Sprawiedliwości.

2. Zarządzenie o utworzeniu zakładu powinno określać

1) nazwę i siedzibę zakładu opieki zdrowotnej.

2) szczegółowe przeznaczenie zakładu, z określeniem

w miarę potrzeby jego liczby łóżek lub miejsc,

3) rodzaj i zakres udzielanych przez

zdrowotnych.

zakład

świadczeń

3. Szczegółową organizację wewnętrzną utworzonego

zakładu opieki zdrowotnej, wykaz stanowisk w tym zakładzie

i wzorcowy zakres czynności funkcjonariuszy i pracowników

określa Dyrektor Centralnego Zarządu Zakładów Karnych

- uwzględniając odpowiednio przeznaczenie, rodzaj i zakres

świadczeń udzielanych przez zakład.

4. Dyrektor Centralnego Zarządu Zakładów Karnych na

wniosek Naczelnego Lekarza Więziennictwa może w przypadkach szczególnie uzasadnionych powierzyć zakładowi

opieki zdrowotnej dla osób pozbawionych wolności czasowe udzielanie innego rodzaju świadczeń zdrowotnych niż

określone zarządzeniem o utworzeniu danego zakładu, jeżeli

ich udzielanie nie ogranicza rodzaju, zakresu i dostępności

świadczeń zdrowotnych.

§ 6. 1. Ambulatorium wraz z izbą chorych i poradnią

stomatologiczną organizuje się w każdym zakładzie karnym

-

Poz. 134

jako zespolony zakład opieki zdrowotnej dla osób pozbawionych wolności osadzonych w danym zakładzie.

2. Kontrola i ocena, o której mowa w ust. 1, obejmuje

w szczególności

2. Do zadań ambulatorium i izby chorych

w szczególności

1) realizację zadań z zakresu opieki zdrowotnej, a zwłaszcza

dostępności, poziomu i jakości świadczeń zdrowotnych

udzielanych osobom pozbawionym wolności,

należy

1) przeprowadzanie badań oraz udzielanie porad profilaktycznych, diagnostycznych, leczniczych i rehabilitacyjnych,

2)

krótkotrwałe

leczenie chorych umieszczonych w izbie

chorych,

3) kierowanie pacjentów na konsultacje specjalistyczne

i do leczenia szpitalnego.

3. Szpital lub oddział szpitalny organizuje się dla zapewnienia całodobowej, a zwłaszcza specjalistycznej, opieki

zdrowotnej osobom pozbawionym wolności kierowanym

z terenowo wyznaczonych zakładów karnych. Do jego zadań

należy w szczególności

1) udzielanie chorym specjalistycznych świadczeń leczniczych i diagnostycznych,

2) przeprowadzanie obserwacji i specjalistycznych konsultacji pacjentów kierowanych przez ambulatoria lub upoważnione organy,

3) kierowanie pacjentów do właściwych zakładów opieki

zdrowotnej w celu dalszego leczenia poszpitalnego lub

rehabilitacji.

4. Poradnie stomatologiczne i pracownie protetyczne

organizuje się dla zapewnienia osobom pozbawionym wolności opieki zdrowotnej w zakresie

1) przeprowadzania badań profilaktycznych stanu uzębie­

nia,

2) udzielania w poradniach świadczeń z zakresu stomatologii zachowawczej i prostych zabiegów z zakresu

chirurgii stomatologicznej,

3) przeprowadzania w pracowniach protetycznych zabiegów protetycznych oraz sporządzania i dokonywania

napraw protez uzębienia .

5. Pracownie analityki laboratoryjnej, rentgenodiagnostyki, fizykoterapii, rehabilitacji leczniczej, terapii zajęciowej

i inne specjalistyczne pracownie organizuje się dla zapew nienia prawidłowej działalności szpitali, ambulatoriów, oddziałów odwykowych, domów matki i małego dziecka,

zakładów i oddziałów dla skazanych wymagających stosowania szczególnych środków leczniczo-wychowawczych.

6. Ogólne przeznaczenie, rodzaj i zakres świadczeń

zdrowotnych poradni i oddziałów odwykowych dla uzależ­

nionych od alkoholu, oddziałów i pododdziałów dla wymagających stosowania szczególnych środków leczniczo-wychowawczych osób uzależnionych od środków odurzają­

cych lub psychotropowych oraz domów matki i małego

dziecka w zakładach karnych regulują odrębne przepisy.

Rozdział 3

Kontrola zakładów opieki zdrowotnej

§ 7. 1. Kontrolę i ocenę działalności zakładów opieki

zdrowotnej dla osób pozbawionych wolności wykonują

1) Zespół Naczelnego Lekarza Więziennictwa w Centralnym Zarządzie Zakładów Karnych,

2) posiadający odpowiednie kwalifikacje zawodowe funkcjonariusze i pracownicy służby zdrowia więziennictwa

rejonowych aresztów śledczych i rejonowych zakładów

karnych .

2) prawidłowość gospodarowania mieniem zakładów

opieki zdrowotnej, w tym wykorzystanie urządzeń,

sprzętu i materiałów medycznych,

3) współdziałanie z innymi publicznymi zakładami opieki

zdrowotnej w zakresie zapewnienia osobom pozbawionym wolności specjalistycznych świadczeń diagnostycznych i leczniczych, szkolenia funkcjonariuszy i pracowników służby zdrowia więziennictwa oraz obsady

stanowisk w tej służbie.

3. Szczegółowe zasady i tryb przeprowadzania kontroli

i ocen, o których mowa w ust. 1, określają przepisy o kontroli

jednostek organizacyjnych więziennictwa .

Rozdział 4

Rodzaje dokumentacji medycznej, sposób jej prowadzenia i udostępniania

§ 8. 1. W zakresie rodzajów dokumentacji medycznej,

sposobu jej prowadzenia i udostępniania w zakładach opieki

zdrowotnej dla osób pozbawionych wolności stosuje się

przepisy ogólnie obowiązujące w zakładach opieki zdrowotnej, z zastrzeżeniem ust. 2 i § 12 ust. 1.

2. Dla każdego skazanego i tymczasowo aresztowanego prowadzi się książkę zdrowia, a dla każdego ukaranego

- kartę ambulatoryjną .

§ 9. 1. W

wpisuje się

książce

zdrowia lub karcie ambulatoryjnej

1) wyniki przeglądu sanitarnego, wyniki badań lekarskich

wstępnych, okresowych i kontrolnych oraz wydane na

ich podstawie zalecenia,

2)

ustaloną kategorię zdrowia oraz opinię lekarza w sprawie zdolności do pracy i transportu,

3) przebieg leczenia ambulatoryjnego, stosowane zabiegi

i zalecane leki,

4) decyzję o skierowaniu na badania, obserwację i leczenie

w szpitalu oraz epikryzy z pobytu w szpitalu, oddziale

odwykowym i oddziale lub pododdziale dla wymagają­

cych stosowania szczególnych środków leczniczo-wychowawczych,

5) wyniki przeprowadzonych badań pomocniczych,

6) dane o zaopatrzeniu w przedmioty ortopedyczne i środki

pomocnicze,

7) adnotacje o odmowie poddania się przez osobę pozbawioną wolności badaniu, leczeniu lub rehabilitacji

leczniczej i pouczeniu jej o skutkach zdrowotnych tej

odmowy,

8) stwierdzenie zgonu z podaniem daty, godziny i miejsca

oraz jego przyczyny,

9) inne dane istotne dla sprawowania opieki zdrowotnej.

2. Do książki zdrowia lub karty ambulatoryjnej załącza

się

1) kartę informacyjną z leczenia szpitalnego, świadectwa

lekarskie i inne zaświadczenia o stanie zdrowia osoby

pozbawionej wolności, dostarczone przez nią, osoby

bliskie lub inne zakłady opieki zdrowotnej,

-

2) wyniki konsultacji i badań przeprowadzonych w innych

zakładach opieki zdrowotnej.

3) kopie orzeczeń komisji lekarskich,

4) karty gorączkowe z pobytu w izbie chorych,

5) pisemne oświadczenia osób pozbawionych wolności,

dotyczące zgody lub odmowy na badania, leczenie lub

rehabilitację leczniczą,

6)

indywidualną kartę kosztów leczenia samouszkodzeń .

3. Wpisów do książki zdrowia lub karty ambulatoryjnej

dokonują : lekarz, felczer, pielęgniarka i psycholog każdy

w zakresie swego działania; informacje zawarte w tych

Poz. 134 i 135

§ 12. 1. Udostępnienie dokumentacji medycznej osobie

pozbawionej wolności następuje w obecności lekarza prowadzącego lub wyznaczonego przez niego pracownika medycznego i w zakresie niezbędnym do wyjaśnienia prośby, skargi lub

wniosku dotyczącego udzielanych świadczeń.

2. Zwalnianym z zakładu karnego wydaje się na ich

żądanie wyniki badań lekarskich, analiz laboratoryjnych

i kartę informacyjną z leczenia szpitalnego. Wymagającym

dalszego leczenia wydaje się świadectwo lekarskie mogące

ułatwić kontynuowanie leczenia lub rehabilitacji albo uzyskanie zatrudnienia . .

Rozdział 5

doku mentach są objęte tajemnicą zawodową·

Przepisy końcowe

§ 10. W razie transportu, zwolnienia lub zgonu osoby

pozbawionej wolności, książkę zdrowia lub kartę ambulatoryjną załącza się do części A akt osobowych tej osoby.

§ 11 . Książ kę zdrowia lub kartę ambulatoryjną osoby

pozbawionej wolności przechowuje się w ambulatorium

zakładu karnego.

§ 13. Dotychczas istniejące przy zakładach karnych pla cówki więziennej służby zdrowia stają się zakładami opieki

zdrowotnej w rozumieniu niniejszego rozporządzenia.

§ 14. Rozporządzenie wchodzi w życie po upływie 14

dni od dnia ogłoszenia .

Minister Sprawiedliwości: Z. Dyka

135

ROZPORZĄDZENIE MINISTRA ZDROWIA I OPIEKI SPOŁECZNEJ

z dnia 11 marca 1992 r.

w sprawie atestowania aparatury

sprzętu

medycznego nabywanego przez publiczne zakłady opieki

zdrowotnej.

Na podstawie art. 41 ust. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia

1991 r. o zakład ach opieki zdrowotnej (Dz. U. Nr 91, poz.

408) zarządza się, co następuje

§ 1. 1. Aparatura i sprzęt medyczny nabywane przez

publiczne zakład y opieki zdrowotnej powinny posiadać

świadectwo dopuszczenia do stosowania przy udzielaniu

świadcźeń zdrowotnych, zwane dalej "świadectwem", wydawane przez jednostkę badawczo-rozwojową Centralny

Ośrodek Techniki Medycznej, zwany dalej "jednostką wydającą świadectwo".

2. Wzór świadectwa stanowi załącznik do rozporządzenia.

§ 2. Przepisów rozporządzenia nie stosuje się do aparatury i sprzętu medycznego będących

1) materiałem medycznym w rozumieniu art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 10 października 1991 r. o środkach farmaceutycznych, materiałach medycznych, aptekach,

hurtowniach i nadzorze farmaceutycznym (Dz. U. Nr

105, poz. 452),

,

2) źródłem promieniowania jonizującego w rozumieniu art.

3 pkt 5 ustawy z dnia 10 kwietnia 1986 r. - Prawo

atomowe (Dz. U. Nr 12, poz. 70, z 1987 r. Nr 33, poz. 180

i z 1991 r. Nr 8, poz. 28),

3) aparaturą lub sprzętem medycznym nabywanym wyłą­

cznie dla celów naukowo-badawczych.

§ 3. Z wnioskiem o wydanie świadectwa mogą wystąpić producent albo dostawca aparatury lub sprzętu medycznego oraz publiczny zakład opieki zdrowotnej.

§ 4. 1. Wniosek o wydanie świadectwa powinien zawierać

1) nazwę aparatury lub sprzętu medycznego,

2) określenie przeznaczenia i zakresu stosowania aparatury

lub sprzętu medycznego,

3)

nazwę i adres producenta oraz dostawcy aparatury lub

sprzętu medycznego.

2. Do wniosku o wydanie świadectwa powinny być

dołączone

1) sprawny technicznie aparat lub sprzęt medyczny w liczbie uzgodnionej z jednostką wydającą świadectwo,

a jeżeli z przyczyn technicznych jest to niemożliwe,

wskazanie miejsca udostępnienia aparatu medycznego

do badań,

2) dokumentacja techniczna, a w szczególności

a) normy przedmiotowe lub warunki odbioru technicznego w języku polskim,

b) protokół z przeprowadzonych badań typu - w odniesieniu do aparatury i sprzętu medycznego okreś­

lonych według klasyfikacji jednostki wydającej

świadectwo dopuszczenia, jeżeli wnioskodawcą jest

podmiot krajowy,

c) instrukcja obsługi w języku polskim,

d) instrukcja serwisowa w języku polskim,

e) atesty materiałowe,

f) rysunki oraz schematy ideowe i montażowe ,

3) deklaracja o zapewnieniu serwisu i części zamiennych,

4) deklaracja o zapewnieniu przeszkolenia pracowników

obsługi,

5) deklaracja o sprawdzeniu bezpieczeństwa aparatury po

jej zainstalowaniu, jeżeli bezpieczeństwo użytkowania

jest uzależnione od sposobu instalacji,

133

ROZPORZĄDZENIE MINISTRA PRACY I POLITYKI SOCJALNEJ

z dnia 20 marca 1992 r.

w sprawie wysokości równoważników pieniężnych za wyżywienie i ubranie oraz świadczenia pieniężnego

wypłacanego poborowym odbywającym służbę zastępczą.

Na podstawie art. 193 ust. 2 ustawy z dnia 21 listopada

1967 r. o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej

Polskiej (Dz. U. z 1992 r. Nr 4, poz. 16) zarządza się, co

2. Zakład pracy wypłaca poborowemu równoważnik

w ust. 1 w okresach miesięcznych,

w terminie wypłaty wynagrodzeń w zakładzie pracy.

pieniężny określony

następuje