Obwieszczenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 24 października 1991 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 24 października 1934 r. - Prawo upadłościowe.

§ 1.

Podmiot gospodarczy, który zaprzestał płacenia długów, będzie uznany za upadłego.

§ 2.

Podmiotami gospodarczymi są w szczególności podmioty określone w przepisach o działalności

gospodarczej, w przepisach o spółkach z udziałem podmiotów zagranicznych oraz o zasadach

prowadzenia na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej działalności gospodarczej w zakresie

drobnej wytwórczości przez zagraniczne osoby prawne i fizyczne.

§ 3.

Upadłość przedsiębiorstwa państwowego, spółdzielni, spółki z ograniczoną odpowiedzialnością,

spółki akcyjnej i innej osoby prawnej będącej podmiotem gospodarczym, jak również

spółki jawnej znajdującej się w stanie likwidacji, będzie ogłoszona także wówczas,

gdy majątek ich nie wystarcza na zaspokojenie długów.

W ustawie z dnia 16 września 1982 r. - Prawo spółdzielcze

(Dz. U. Nr 30, poz. 210, z 1983 r. Nr 39, poz. 176, z 1986 r. Nr 39, poz. 192, z 1987 r. Nr 33, poz. 181, z 1988 r. Nr 41, poz. 324, z 1989 r. Nr 3, poz. 12 i Nr 6, poz. 33 oraz z 1990 r. Nr 6, poz. 36 i 37) wprowadza się następujące zmiany

1)

art. 132 otrzymuje brzmienie

„

Art. 132.

Na wniosek wierzyciela, który zgłosił wniosek o ogłoszenie upadłości spółdzielni,

sąd może zarządzić postawienie jej w stan upadłości pomimo uchwały walnego zgromadzenia

spółdzielni o dalszym jej istnieniu.

”

,

2)

w art. 133 w zdaniu pierwszym wyrazy „na wniosek właściwego centralnego związku” zastępuje

się wyrazami „na ich wniosek”. W zdaniu drugim tego artykułu skreśla się drugą część

zdania zaczynającą się od wyrazów „a o przeznaczeniu”.

Krótkotrwałe wstrzymanie płacenia długów wskutek przejściowych trudności nie jest

podstawą ogłoszenia upadłości.

§ 1.

Nie można ogłosić upadłości jednostek samorządu terytorialnego, państwowych jednostek

organizacyjnych, chyba że ustawa wyłącza odpowiedzialność Skarbu Państwa za ich zobowiązania,

instytucji i organizacji utworzonych w drodze ustawy.

§ 2.

Nie można ogłosić upadłości przedsiębiorstw państwowych: przedsiębiorstwa państwowego

„Polskie Koleje Państwowe”, przedsiębiorstwa państwowego „Porty Lotnicze”, przedsiębiorstw

lasów państwowych, przedsiębiorstw użyteczności publicznej oraz państwowej jednostki

organizacyjnej „Polska Poczta, Telegraf i Telefon”, a także innych określonych w odrębnych

przepisach, jeżeli właściwy organ uprawniony do reprezentowania Skarbu Państwa zgłosi

sprzeciw i złoży oświadczenie o przejęciu zobowiązań przedsiębiorstwa.

§ 3.

Nie można ogłosić upadłości nie będącego osobą prawną podmiotu gospodarczego, którego

działalność nie wymaga zgłoszenia do ewidencji w myśl przepisów o działalności gospodarczej.

Ustawa wchodzi w życie w terminie miesiąca od dnia ogłoszenia.

§ 1.

Ogłoszenia upadłości może żądać dłużnik, jak również każdy z jego wierzycieli.

§ 2.

Żądanie to, oprócz wierzycieli, mogą zgłosić

1)

w stosunku do spółki jawnej - każdy ze wspólników,

2)

w stosunku do osób prawnych i innych jednostek organizacyjnych - każdy, kto ma prawo

je reprezentować sam lub łącznie z innymi osobami,

3)

w stosunku do przedsiębiorstwa państwowego - także organ założycielski oraz organ

uprawniony do reprezentowania Skarbu Państwa,

4)

w stosunku do osoby prawnej i spółki jawnej będących w stanie likwidacji - również

każdy z likwidatorów.

Ustawa wchodzi w życie z dniem ogłoszenia.

§ 1.

Podmiot gospodarczy jest zobowiązany, nie później niż w ciągu dwóch tygodni od dnia

zaprzestania płacenia długów, zgłosić w sądzie wniosek o ogłoszenie upadłości, chyba

że wniósł podanie o otwarcie postępowania układowego.

§ 2.

Reprezentant spółki akcyjnej, spółki z ograniczoną odpowiedzialnością i osoby prawnej

oraz likwidator spółki jawnej lub komandytowej również są obowiązani zgłosić wniosek

o ogłoszenie upadłości w ciągu dwóch tygodni od dnia ujawnienia, że majątek spółki

lub osoby prawnej nie wystarcza na zaspokojenie długów, chyba że wnieśli podanie o

otwarcie postępowania układowego.

§ 3.

Kto nie wykona obowiązku złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości, odpowiada za szkodę

wyrządzoną przez to wierzycielowi. Kilka osób odpowiada solidarnie.

Ogłoszenie upadłości spółki jawnej lub komandytowej nie pociąga za sobą samo przez

się ogłoszenia upadłości wspólników.

Śmierć dłużnika nie stanowi przeszkody do ogłoszenia jego upadłości, jeżeli wniosek

o ogłoszenie będzie złożony w ciągu roku od daty śmierci. Ogłoszenia upadłości może

żądać także każdy ze spadkobierców dłużnika. Zgłoszenie wniosku przez spadkobiercę

nie oznacza przyjęcia spadku.

§ 1.

Postępowanie w przedmiocie ogłoszenia upadłości wszczyna się w sądzie rejonowym, w

którego okręgu znajduje się zakład główny przedsiębiorstwa dłużnika, a gdy dłużnik

ma kilka przedsiębiorstw w okręgach różnych sądów- w jednym z tych sądów; jeżeli dłużnik

nie ma w Polsce przedsiębiorstwa, właściwy jest sąd, w którego okręgu dłużnik ma zamieszkanie

lub siedzibę, a gdy dłużnik nie ma w Polsce zamieszkania lub siedziby, właściwy jest

sąd w którego okręgu znajduje się majątek dłużnika.

§ 2.

O ogłoszeniu upadłości orzeka sąd rejonowy - sąd gospodarczy w składzie trzech sędziów

zawodowych.

§ 1.

We wniosku o ogłoszenie upadłości należy wskazać

1)

imię i nazwisko dłużnika, jego firmę, miejsce zamieszkania lub siedzibę; gdy dłużnikiem

jest spółka lub osoba prawna - imiona i nazwiska oraz miejsce zamieszkania wspólników,

odpowiadających za zobowiązania spółki bez ograniczenia, reprezentantów spółki lub

osoby prawnej i likwidatorów, jeżeli są ustanowieni;

2)

miejsce, w którym znajduje się przedsiębiorstwo lub inny majątek dłużnika;

3)

okoliczności, które uzasadniają wniosek, i ich uprawdopodobnienie.

§ 2.

Jeżeli ogłoszenia upadłości żąda wierzyciel, winien nadto uprawdopodobnić swoją wierzytelność,

jeżeli zaś dłużnik - winien złożyć bilans swego majątku oraz spis wierzycieli albo

wskazać przyczyny, dla których uczynić tego nie może.

§ 3.

Jeżeli dłużnikiem jest podmiot gospodarczy podlegający wpisowi do rejestru, do wniosku

należy dołączyć wyciąg z tego rejestru.

Ustawa niniejsza wchodzi w życie z dniem 1 lipca 1949 r., z wyjątkiem przepisu art.

1 pkt 21, który wchodzi w życie z dniem ogłoszenia.

§ 1.

Przed rozstrzygnięciem wniosku o ogłoszenie upadłości sąd w miarę potrzeby i możności

wysłucha dłużnika i wierzycieli, a jeśli wniosek dotyczy upadłości przedsiębiorstwa

państwowego - także radę pracowniczą oraz organ założycielski i organ uprawniony do

reprezentowania Skarbu Państwa.

§ 2.

W razie zgłoszenia wniosku przez niektórych tylko wspólników spółki jawnej lub komandytowej

albo przez niektórych tylko reprezentantów innej spółki lub osoby prawnej, albo wreszcie

przez niektórych tylko likwidatorów, sąd w miarę potrzeby i możności wysłucha pozostałych

wspólników, reprezentantów lub likwidatorów. Przepis ten stosuje się odpowiednio w

przypadku zgłoszenia wniosku przez niektórych tylko spadkobierców dłużnika.

§ 1.

Od wierzyciela, który zgłasza wniosek o ogłoszenie upadłości, sąd może zażądać zaliczki

na koszty postępowania.

§ 2.

Po bezskutecznym upływie terminu do złożenia zaliczki sąd odrzuci wniosek o ogłoszenie

upadłości.

§ 1.

Przed rozstrzygnięciem wniosku o ogłoszenie upadłości sąd może na żądanie wierzyciela

wydać zarządzenia tymczasowe, jakie uzna za stosowne, celem zabezpieczenia majątku

dłużnika. W przypadkach nie cierpiących zwłoki zarządzenia takie może wydać przewodniczący

sądu, winien je wszakże przedstawić do rozpoznania sądowi na najbliższym posiedzeniu.

§ 2.

Wykonanie zarządzenia tymczasowego sąd może uzależnić od złożenia przez wierzyciela

kaucji dla zabezpieczenia roszczeń dłużnika o odszkodowanie z powodu wykonania zarządzenia.

Na kaucji tej będzie służyło dłużnikowi pierwszeństwo zaspokojenia.

Sąd może oddalić wniosek o ogłoszenie upadłości, jeżeli majątek dłużnika oczywiście

nie wystarcza nawet na zaspokojenie kosztów postępowania.

§ 1.

Uwzględniając wniosek o ogłoszenie upadłości, sąd wyda postanowienie, w którym

1)

wymieni imię i nazwisko, firmę, miejsce zamieszkania lub siedzibę upadłego,

2)

wezwie wierzycieli upadłego, aby zgłosili swe wierzytelności w oznaczonym terminie.

3)

wyznaczy sędziego-komisarza oraz syndyka upadłości.

§ 2.

Syndykiem może być również osoba prawna.

§ 3.

Przed wyznaczeniem syndyka upadłości przedsiębiorstwa państwowego sąd wysłucha opinii

organu założycielskiego.

Data postanowienia sądu jest datą ogłoszenia upadłości.

§ 1.

Postanowienie o ogłoszeniu upadłości będzie niezwłocznie podane do publicznej wiadomości

przez obwieszczenie i będzie doręczone upadłemu, spadkobiercy upadłego oraz syndykowi

i wierzycielowi, który żądał ogłoszenia upadłości. Postanowienie o ogłoszeniu upadłości

przedsiębiorstwa państwowego doręcza się także jego organowi założycielskiemu oraz

organowi uprawnionemu do reprezentowania Skarbu Państwa.

§ 2.

Postanowienie oddalające wniosek o ogłoszenie upadłości będzie doręczone dłużnikowi

i wierzycielowi, który zgłosił wniosek. Zdanie drugie § 1 stosuje się odpowiednio.

Na postanowienie w przedmiocie ogłoszenia upadłości służy rewizja.

§ 1.

Upadły obowiązany jest wskazać i wydać syndykowi cały swój majątek, jak również wydać

księgi handlowe, korespondencję i inne dokumenty.

§ 2.

Obowiązany jest udzielać sędziemu-komisarzowi i syndykowi wszelkich potrzebnych wyjaśnień,

nie ma jednak obowiązku wyjawienia technicznych sposobów produkcji stanowiących jego

tajemnicę.

§ 3.

Upadłemu nie wolno wydalać się z miejsca zamieszkania bez zezwolenia sędziego-komisarza.

§ 1.

Wydając postanowienie o ogłoszeniu upadłości, sąd może zastosować do upadłego środki

przymusu, jeżeli zachodzi podejrzenie, ze upadły ukrywa się albo ukrywa swój majątek.

§ 2.

Na przedstawienie sędziego-komisarza sąd może również zastosować środki przymusu do

upadłego, który uchybia swoim obowiązkom albo po ogłoszeniu upadłości dopuszcza się

czynów mających na celu ukrycie majątku, obciążenie go pozornymi zobowiązaniami i

w ogóle utrudnienie ustalenia majątku.

§ 3.

Sąd uchyli środki przymusu, gdy ustanie potrzeba jego stosowania.

§ 4.

Na postanowienia co do środków przymusu służy zażalenie.

§ 5.

Do środków przymusu, o których mowa w paragrafach poprzedzających, stosuje się odpowiednio

przepisy Kodeksu postępowania cywilnego o egzekucji świadczeń niepieniężnych.

§ 1.

Na skutek ogłoszenia upadłości upadły traci z samego prawa zarząd oraz możność korzystania

i rozporządzania majątkiem, należącym do niego w dniu ogłoszenia upadłości, jako też

nabytym w toku postępowania. Majątek ten stanowi masę upadłości.

§ 2.

W skład masy upadłości nie wchodzi mienie upadłego, zwolnione przez prawo od egzekucji,

oraz to, co upadły osobistym zarobkiem nabędzie w toku postępowania, jednak w granicach

tylko niezbędnych potrzeb upadłego i osób będących na jego utrzymaniu.

W skład masy upadłości jednego z małżonków wchodzą rzeczy ruchome, znajdujące się

we wspólnym ich władaniu. Jeżeli wspólność domowa małżonków została przerwana w ostatnim

roku przed ogłoszeniem upadłości w skład masy wchodzą również rzeczy ruchome, będące

we władaniu drugiego małżonka, z wyjątkiem rzeczy służących wyłącznie do jego osobistego

użytku.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia.

Mienie przeznaczone na pomoc dla pracowników upadłego i ich rodzin, jeżeli jest gospodarczo

i rachunkowo wyodrębnione, nie wchodzi w skład masy upadłości. Mienie to oznaczy sędzia-komisarz.

§ 1.

Spadek, przypadający upadłemu, syndyk przyjmuje w sposób ograniczający odpowiedzialność

masy upadłości wobec wierzycieli spadku do wysokości wartości majątku spadkowego.

§ 2.

Na wniosek osób zainteresowanych sędzia-komisarz wyznaczy termin, w jakim syndyk winien

złożyć oświadczenie, czy spadek przyjmuje.

§ 3.

Spadek, którego syndyk nie przyjmie, nie wchodzi w skład masy upadłości.

Czynności prawne upadłego, dotyczące majątku wchodzącego w skład masy upadłości, dokonane

po ogłoszeniu upadłości, nie mają skutków prawnych w stosunku do masy, jednak kto

wykonał zawartą z upadłym umowę, może domagać się zwrotu tego, czym masa się wzbogaciła

Uiszczenia, dokonane do rąk upadłego po obwieszczeniu o ogłoszeniu upadłości, nie

są dla masy upadłości obowiązujące, chyba że równowartość została przekazana do masy

lub uiszczający w czasie uiszczenia nie mógł wiedzieć o ogłoszeniu upadłości.

Przepisy poprzedzających dwóch artykułów stosuje się również do czynności hipotecznych,

jeżeli przepisy hipoteczne inaczej nie stanowią.

Po ogłoszeniu upadłości żaden wierzyciel nie może uzyskać przeciwko upadłemu prawa

zastawu ani wpisu do ksiąg wieczystych lub wpisu w rejestrze celem zabezpieczenia

wierzytelności, chociażby powstała ona przed ogłoszeniem upadłości.

§ 1.

Rzeczy nie należące do upadłego będą wyłączone z masy upadłości i wydane osobie mającej

do nich prawo.

§ 2.

Jeżeli upadły zbył rzecz, która do niego nie należała, i otrzymał za nią świadczenie

wzajemne, świadczenie to będzie wydane mającemu prawo do rzeczy, o ile znajduje się

w masie upadłości oddzielnie od innego majątku.

§ 3.

Jeżeli rzecz taką zbył syndyk, osoba mająca prawo do rzeczy może żądać wydania świadczenia

wzajemnego uzyskanego przez masę upadłości. Może nadto żądać odszkodowania, jeżeli

syndyk zbył rzecz, chociaż wiedział, iż ulega ona wyłączeniu.

§ 4.

Prawo do świadczenia, którego masa nie otrzymała, przelane będzie na mającego prawo

do rzeczy.

Mający prawo do rzeczy może żądać jej wydania lub wydania świadczenia wzajemnego za

jednoczesnym zwrotem wydatków poniesionych przez upadłego albo przez masę upadłości

na utrzymanie rzeczy lub na uzyskanie świadczenia wzajemnego.

Małżonek upadłego może żądać wyłączenia rzeczy zaliczonych do masy upadłości, jeżeli

stanowią one jego majątek odrębny. Małżonek upadłego może ponadto żądać wyłączenia

rzeczy zaliczonych do masy upadłości, gdy stosownie do przepisów Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego istnieją podstawy do ograniczenia odpowiedzialności z majątku wspólnego.

§ 1.

Żądanie oparte na przepisach trzech poprzedzających artykułów rozpoznaje sędzia-komisarz

po wysłuchaniu syndyka.

§ 2.

Na postanowienie sędziego-komisarza uwzględniające żądanie służy zażalenie.

§ 3.

Na postanowienie oddalające żądanie nie ma rewizji, co jednak nie stoi na przeszkodzie

dochodzeniu roszczenia w drodze powództwa przeciwko masie upadłości.

§ 1.

Zobowiązania pieniężne upadłego, których termin płatności nie nastąpił, stają się

płatne z dniem ogłoszenia upadłości.

§ 2.

Zobowiązania majątkowe niepieniężne zamieniają się z dniem ogłoszenia upadłości na

pieniężne i z tym dniem stają się płatne, chociażby termin ich wykonania jeszcze nie

nastąpił.

§ 1.

Odsetki od wierzytelności, przypadających od upadłego, nie biegną w stosunku do masy

od daty ogłoszenia upadłości.

§ 2.

Nie dotyczy to odsetek od wierzytelności, zabezpieczonych hipoteką, w rejestrze, zastawem

lub prawem zatrzymania, jednak odsetki te mogą być zaspokojone tylko z przedmiotu

zabezpieczenia.

§ 1.

Potrącenie długu upadłego z długiem wierzyciela jest dopuszczalne, jeżeli oba długi

istniały w czasie ogłoszenia upadłości, chociażby termin uiszczenia jednego z nich

nie nastąpił.

§ 2.

Przy potrąceniu dług wierzyciela oznacza się całkowitą sumą, dług zaś upadłego oznacza

się sumą kapitału bez odsetek od dnia ogłoszenia upadłości. Jeżeli termin płatności

nie oprocentowanego długu upadłego w dniu ogłoszenia upadłości nie nastąpił, do potrącenia

będzie przyjęta suma zmniejszona o odsetki ustawowe, nie wyższe jednak niż sześć procent,

za czas od ogłoszenia upadłości do dnia płatności i nie więcej niż za dwa lata.

§ 1.

Potrącenie nie jest dopuszczalne, jeżeli dłużnik upadłego nabył wierzytelność w drodze

przelewu lub indosu po ogłoszeniu upadłości albo nabył ją w ciągu ostatnich sześciu

miesięcy przed datą ogłoszenia upadłości, wiedząc o istnieniu podstawy ogłoszenia

upadłości.

§ 2.

Potrącenie jednak jest dopuszczalne, jeżeli nabywca stał się wierzycielem upadłego

wskutek spłacenia jego długu, za który odpowiadał osobiście albo pewnymi przedmiotami

majątkowymi, i jeżeli nabywca w czasie, gdy wziął na siebie odpowiedzialność za dług

upadłego, nie wiedział o istnieniu podstawy ogłoszenia upadłości. Potrącenie jest

zawsze dopuszczalne, jeżeli przyjęcie odpowiedzialności nastąpiło na sześć miesięcy

przed ogłoszeniem upadłości.

Potrącenie nie jest dopuszczalne, jeżeli wierzyciel stał się dłużnikiem masy upadłości.

Wierzyciel, który chce skorzystać z prawa potrącenia, winien o tym oświadczyć nie

później niż przy zgłoszeniu wierzytelności.

Masa upadłości nie jest związana ofertą upadłego, o której przyjęciu przez stronę

drugą upadły nie otrzymał zawiadomienia przed ogłoszeniem upadłości.

§ 1.

Jeżeli umowa wzajemna w czasie ogłoszenia upadłości nie była wykonana ani przez upadłego,

ani przez stronę drugą albo była wykonana tylko w części, syndyk może bądź wykonać

umowę i żądać od drugiej strony wykonania, bądź ód umowy odstąpić.

§ 2.

Na żądanie strony drugiej sędzia-komisarz wyznaczy syndykowi odpowiedni termin do

złożenia tej stronie oświadczenia na piśmie, czy od umowy odstępuje, czy też żąda

jej wykonania. Niezłożenie oświadczenia w terminie wyznaczonym poczytane będzie za

odstąpienie od umowy.

§ 3.

Strona druga, która ma obowiązek wcześniejszego świadczenia, może wstrzymać się z

tym świadczeniem aż do spełnienia lub zabezpieczenia świadczenia wzajemnego. Prawo

to nie służy jej, jeżeli w czasie zawarcia umowy wiedziała lub wiedzieć była powinna

o istnieniu podstawy ogłoszenia upadłości.

§ 1.

Jeżeli syndyk odstępuje od umowy, strona druga nie ma prawa do zwrotu dokonanego świadczenia,

chociażby znajdującego się w masie upadłości lecz wierzytelność swoją z tytułu należności

za dokonane świadczenie i poniesionej straty może zgłosić do masy upadłości.

§ 2.

Przy umowach obliczonych tylko na różnicę cen nie można żądać odszkodowania.

§ 1.

Sprzedawca może żądać zwrotu rzeczy ruchomej - nie wyłączając papierów wartościowych

- wysianej upadłemu bez otrzymania ceny, jeżeli rzecz ta nie została objęta przed

ogłoszeniem upadłości przez upadłego lub przez osobę upoważnioną przez niego do rozporządzenia

rzeczą. Prawo żądania zwrotu służy także komisantowi, który wysłał rzecz upadłemu.

§ 2.

Sprzedawca lub komisant odzyskujący rzecz winien zwrócić wszelkie koszty, które zostały

poniesione lub mają być poniesione, oraz otrzymane zaliczki.

§ 3.

Syndyk może jednak rzecz zatrzymać, jeżeli uiści lub zabezpieczy należną od upadłego

cenę i koszty. Z prawa tego może skorzystać w ciągu miesiąca od daty żądania zwrotu.

Zastrzeżenie w umowie sprzedaży prawa własności na rzecz sprzedawcy nie wygasa z powodu

ogłoszenia upadłości nabywcy, jeżeli wobec jego wierzycieli jest skuteczne według

przepisów prawa cywilnego.

§ 1.

Zlecenie i komis, dane przez upadłego, wygasają z ogłoszeniem upadłości. Wierzytelność

z tytułu poniesionej wskutek tego straty może być zgłoszona do masy upadłości.

§ 2.

Zlecenie i komis, dane upadłemu, mogą być odwołane z ogłoszeniem upadłości bez odszkodowania.

§ 1.

Umowa ajencyjna wygasa z ogłoszeniem upadłości jednej ze stron.

§ 2.

W razie upadłości dającego polecenie ajent ma prawo wierzytelność swoją z tytułu straty,

poniesionej wskutek wygaśnięcia umowy, zgłosić do masy upadłości.

§ 1.

Umowy o pracę nie rozwiązują się z powodu ogłoszenia upadłości pracodawcy, mogą być

jednak przez syndyka rozwiązane z zachowaniem ustawowych terminów wypowiedzenia, chociażby

umowa była zawarta na czas oznaczony.

§ 2.

Pracownikowi służy w pierwszym miesiącu od daty ogłoszenia upadłości pracodawcy prawo

rozwiązania umowy za tygodniowym wypowiedzeniem, chociażby umowa była zawarta na czas

oznaczony.

Z powodu ogłoszenia upadłości każda ze stron może wypowiedzieć umowę rachunku bieżącego

ze skutkiem natychmiastowego rozliczenia i płatności nadwyżki.

§ 1.

W razie ogłoszenia upadłości użyczającego lub biorącego do używania, umowa użyczenia,

jeżeli rzecz już została wydana, będzie niezwłocznie rozwiązana na żądanie jednej

ze stron.

§ 2.

Jeżeli rzecz nie była jeszcze wydana, umowa nie będzie wykonana.

Umowa pożyczki w razie upadłości jednej ze stron nie będzie wykonana, jeżeli przedmiot

pożyczki nie był Jeszcze wydany.

Pobranie z góry przez upadłego przed ogłoszeniem upadłości czynszu najmu rzeczy ruchomej

za czas dłuższy niż sześć miesięcy, licząc od dnia ogłoszenia upadłości, nie obowiązuje

masy.

§ 1.

Umowa najmu lub dzierżawy nieruchomości upadłego pozostaje w mocy, jeżeli przedmiot

umowy przed ogłoszeniem upadłości był objęty przez najemcę lub dzierżawcę.

§ 2.

Pobranie z góry przez upadłego przed ogłoszeniem upadłości czynszu najmu za czas dłuższy

niż trzy miesiące, a czynszu dzierżawy za czas dłuższy niż sześć miesięcy, licząc

w obu przypadkach od daty ogłoszenia upadłości, jak również rozporządzenie tym czynszem

nie obowiązuje masy.

§ 3.

Sprzedaż nieruchomości przez syndyka w toku postępowania upadłościowego wywołuje takie

same skutki w stosunku do umowy najmu lub dzierżawy, jak sprzedaż w postępowaniu egzekucyjnym.

§ 1.

Od umowy najmu lub dzierżawy nieruchomości, zawartej przez upadłego, jako najemcę

lub dzierżawcę, każda ze stron może odstąpić, jeżeli w czasie ogłoszenia upadłości

przedmiot najmu lub dzierżawy nie był jeszcze objęty przez upadłego. Oświadczenie

o odstąpieniu winno nastąpić w ciągu dwóch tygodni od daty ogłoszenia upadłości.

§ 2.

Odstąpienie od umowy nie pociąga za sobą obowiązku odszkodowania.

§ 3.

Jeżeli przedmiot najmu lub dzierżawy w czasie ogłoszenia upadłości był już objęty

przez upadłego, syndyk może najem lub dzierżawę rozwiązać przez wypowiedzenie na sześć

miesięcy z góry, gdy umowa dotyczy nieruchomości, w której prowadzone było przedsiębiorstwo

upadłego, w innych zaś przypadkach - z zachowaniem ustawowego terminu wypowiedzenia.

Terminy te stosuje się tylko wówczas, gdy umówione terminy wypowiedzenia nie są krótsze.

§ 4.

Rozwiązanie nie może nastąpić wcześniej niż z upływem czasu, za który czynsz z góry

uiszczono.

§ 5.

Wynajmującemu lub wydzierżawiającemu służy prawo do odszkodowania z powodu rozwiązania

najmu lub dzierżawy przed terminem przewidzianym w umowie, za czas jednak nie dłuższy

niż dwa lata.

Jeżeli małżonkowie w czasie trwania związku małżeńskiego zawrą majątkową umowę małżeńską,

roszczenia z takiej umowy mogą być uwzględnione tylko wówczas, gdy była ona zawarta

wcześniej niż na dwa lata przed dniem ogłoszenia upadłości.

§ 1.

W razie upadłości jednego z małżonków, jeżeli między nimi ustanowiona była wspólność

majątkowa lub wspólność dorobku, majątek wspólny należy do masy upadłości.

§ 2.

Przepis powyższy stosuje się odpowiednio, gdy na zasadzie majątkowej umowy małżeńskiej

wspólność ograniczona została do oznaczonej części majątku.

§ 1.

Czynności prawne pod tytułem darmym, zdziałane przez upadłego w ciągu roku przed złożeniem

wniosku o ogłoszenie upadłości, są bezskuteczne w stosunku do masy upadłości.

§ 2.

Bezskuteczne są również zabezpieczenie i zapłata długu jeszcze niepłatnego, dokonane

przez upadłego w ciągu dwóch miesięcy przed złożeniem pomienionego wniosku. Jednak

ten, kto otrzymał zapłatę lub zabezpieczenie, może w drodze powództwa lub zarzutu

żądać uznania tych czynności za skuteczne, jeżeli w czasie ich dokonania nie wiedział

o istnieniu podstawy ogłoszenia upadłości.

Czynności prawne upadłego, dokonane pod tytułem obciążliwym w ciągu sześciu miesięcy

przed złożeniem wniosku o ogłoszenie upadłości z małżonkiem, krewnym lub powinowatym

w linii prostej, krewnym lub powinowatym w linii bocznej do drugiego stopnia włącznie

albo z przysposobionym lub przysposabiającym, są w stosunku do masy upadłości bezskuteczne.

Poza tym do zaskarżenia czynności prawnych upadłego, zdziałanych ze szkodą wierzycieli,

stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu cywilnego oraz przepisy poniższe.

Prawo wytoczenia powództwa służy tylko syndykowi i wygasa po roku od daty ogłoszenia

upadłości, jeżeli nie wygasło wcześniej. Termin roczny nie ma zastosowania, gdy żądanie

uznania czynności za bezskuteczną zgłoszone zostało w drodze zarzutu.

§ 1.

Syndyk może wejść na miejsce powoda do sprawy wszczętej przez wierzyciela, który zaskarżył

czynności upadłego. W tym przypadku, jeżeli pozwanym był także upadły, postępowanie

w stosunku do niego będzie umorzone po uprawomocnieniu się postanowienia o ogłoszeniu

upadłości.

§ 2.

Z odzyskanej części majątku upadłego syndyk zwróci wierzycielowi poniesione przez

niego koszty procesu.

§ 3.

W razie umorzenia lub uchylenia postępowania upadłościowego przed ukończeniem sprawy,

wierzyciel, który wszczął sprawę, może prowadzić dalej proces, obejmując go w stanie,

w jakim wówczas będzie się znajdował.

§ 4.

Wierzyciel, który na mocy wyroku, uznającego czynność upadłego za bezskuteczną, otrzymał

przed ogłoszeniem upadłości jakiekolwiek zaspokojenie, nie jest obowiązany wydać masie

tego, co otrzymał.

§ 1.

Jeżeli czynność upadłego jest bezskuteczna, choćby z powództwa wierzyciela, wszystko,

co ubyło z majątku upadłego lub co wskutek tej czynności nie weszło do jego majątku,

winno być wydane masie upadłości, a gdy wydanie w naturze nie jest możliwe, winna

jej być wydana równowartość w pieniądzach.

§ 2.

W tych przypadkach świadczenie wzajemne osoby trzeciej winno być jej zwrócone, jeżeli

znajduje się w masie upadłości oddzielnie od innego majątku lub o ile masa świadczeniem

tym się wzbogaciła. Jeżeli warunki te nie zachodzą, osoba trzecia ma prawo wierzytelność

stąd wynikłą zgłosić do masy upadłości.

Postępowanie dotyczące mienia wchodzącego w skład masy upadłości może być wszczęte

i dalej prowadzone jedynie przez syndyka lub przeciwko niemu.

Mienie, o które toczy się sprawa, będzie poczytane za wyłączone z masy upadłości,

jeżeli syndyk oświadczy, iż nie weźmie udziału w sprawie zamiast upadłego.

Postępowanie w sprawie wszczętej przeciwko upadłemu przed ogłoszeniem upadłości o

wierzytelność, która ulega zgłoszeniu do masy, może być podjęte przeciwko syndykowi,

jednak tylko w tym przypadku, gdy w postępowaniu upadłościowym sędzia-komisarz nie

uznał wierzytelności albo gdy na skutek sprzeciwu sąd odmówił uznania.

§ 1.

Postępowanie egzekucyjne, wszczęte przed ogłoszeniem upadłości przeciwko upadłemu

w poszukiwaniu jego długu osobistego, nie zabezpieczonego hipoteką, w rejestrze, zastawem

ani prawem zatrzymania, będzie zawieszone z ogłoszeniem upadłości. Będzie ono umorzone

z mocy samego prawa po uprawomocnieniu się postanowienia o ogłoszeniu upadłości.

§ 2.

Sumy uzyskane w zawieszonym postępowaniu egzekucyjnym, a jeszcze nie wydane, będą

przelane do masy upadłości.

Po ogłoszeniu upadłości dalsze postępowanie toczy się w tym sądzie, który upadłość

ogłosił.

§ 1.

Jeżeli postępowanie zostało wszczęte w kilku sądach właściwych, sprawa należy do sądu,

który pierwszy wydał postanowienie o ogłoszeniu upadłości.

§ 2.

Jeżeli w toku postępowania okaże się, że właściwy jest inny sąd, sprawa będzie przekazana

temu sądowi. Na postanowienie co do przekazania nie ma zażalenia. Postanowienie to

ma moc wiążącą dla sądu, któremu sprawa została przekazana. Czynności dokonane w sądzie

niewłaściwym pozostają w mocy.

Sądem właściwości ogólnej w sprawach przeciwko masie upadłości jest sąd rzeczowo właściwy

w siedzibie sądu, w którym toczy się postępowanie upadłościowe.

§ 1.

Po ogłoszeniu upadłości, czynności postępowania upadłościowego pełni sędzia-komisarz,

z wyjątkiem czynności, które należą do sądu.

§ 2.

Sąd może pełnienie czynności sędziego-komisarza zlecić sądowi rejonowemu mającemu

siedzibę w innej miejscowości, jeżeli jest to potrzebne z uwagi na miejsce, w którym

znajduje się przedsiębiorstwo upadłego, jego zamieszkanie lub siedziba albo jego majątek.

§ 3.

Sąd orzeka w składzie trzech sędziów.

§ 4.

W skład sądu orzekającego nie wchodzi sędzia-komisarz, gdy sąd rozstrzyga zażalenie

na postanowienie sędziego-komisarza.

W postępowaniu upadłościowym, nie wyłączając postępowania w przedmiocie ogłoszenia

upadłości, stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania cywilnego ze zmianami i uzupełnieniami, zawartymi w niniejszym prawie.

Sąd orzeka na posiedzeniu niejawnym, jeżeli prawo niniejsze inaczej nie stanowi.

Odpisy pism procesowych, dotyczących upadłości, doręcza się także syndykowi.

W postępowaniu upadłościowym nie ma zawieszenia.

§ 1.

W razie śmierci upadłego, jego spadkobierca ma prawo brania udziału w postępowaniu.

Jeżeli spadkobierca nie objął spadku albo nie jest znany, sąd na wniosek syndyka ustanowi

kuratora.

§ 2.

Nie ma środków przymusu przeciwko spadkobiercy ani przeciwko kuratorowi.

§ 3.

Udział w postępowaniu upadłościowym nie oznacza przyjęcia spadku.

W przypadkach gdy zachodzi potrzeba wysłuchania upadłego, syndyka, wierzyciela lub

członka rady wierzycieli, nastąpi to, stosownie do okoliczności, bądź przez spisanie

protokołu w obecności lub nieobecności innych osób zainteresowanych, bądź przez oświadczenie

na piśmie.

Jeżeli syndyk przy wykonywaniu swoich obowiązków uważa za konieczne ustalenie pewnych

okoliczności w drodze postępowania dowodowego, składa sędziemu-komisarzowi wniosek

o przeprowadzenie dowodu. W razie uwzględnienia wniosku, sędzia-komisarz przeprowadzi

postępowanie dowodowe według przepisów Kodeksu postępowania cywilnego.

Sędzia-komisarz, w razie potrzeby, może zażądać od wierzyciela, na którego wniosek

ogłoszona została upadłość, złożenia zaliczki na koszty dalszego postępowania.

§ 1.

Postanowienia sędziego-komisarza, jeżeli nie były ogłoszone, doręcza się syndykowi

i osobom, których dotyczą.

§ 2.

Postanowienia sądu winny być zawsze doręczane, chyba że były wydane na podstawie rozprawy.

§ 3.

Postanowień dotyczących ogółu wierzycieli nie doręcza się poszczególnym wierzycielom.

§ 4.

Jeśli postępowanie dotyczy upadłości przedsiębiorstwa państwowego, postanowienie doręcza

się również organowi założycielskiemu i organowi uprawnionemu do reprezentowania Skarbu

Państwa.

§ 5.

Postanowienie, od którego służy środek odwoławczy, powinno być jednocześnie z wydaniem

uzasadnione na piśmie.

Jeżeli prawo niniejsze inaczej nie stanowi, na postanowienie sędziego-komisarza służy

w terminie tygodniowym zażalenie do sądu rejonowego prowadzącego postępowanie, który

rozstrzyga po wysłuchaniu, w razie potrzeby, syndyka, członków rady wierzycieli, upadłego

oraz zainteresowanego wierzyciela.

Jeżeli prawo niniejsze nie stanowi inaczej, na postanowienie sądu nie służy zażalenie.

Termin do wniesienia środka odwoławczego biegnie od ogłoszenia lub doręczenia postanowienia.

Dla wierzycieli, którym postanowienie nie zostało ogłoszone, termin ten biegnie od

daty obwieszczenia sentencji postanowienia, a jeżeli prawo niniejsze obwieszczenia

nie wymaga - od dnia wyłożenia postanowienia w sekretariacie sądu.

Skargi na czynności komornika i notariusza w toku postępowania wnosi się w terminie

tygodniowym od daty zakończenia czynności.

§ 1.

Obwieszczenia przewidziane w prawie niniejszym wywieszane będą w budynku sądowym oraz

umieszczane co najmniej w jednym dzienniku poczytnym.

§ 2.

Na wniosek syndyka sędzia-komisarz może zarządzić umieszczenie obwieszczenia także

w innych dziennikach krajowych i zagranicznych.

§ 3.

Na żądanie upadłego lub wierzyciela obwieszczenie umieszczone będzie na ich koszt

w dziennikach przez nich wskazanych.

§ 1.

Zabezpieczenie w przypadkach, gdy prawo niniejsze je przewiduje, polegać będzie na

złożeniu do depozytu sądowego odpowiedniej sumy w gotowiźnie, w papierach wartościowych

lub w książeczkach wkładkowych instytucji, w których według obowiązujących przepisów

wolno umieszczać fundusze osób małoletnich.

§ 2.

O wydaniu sumy złożonej tytułem zabezpieczenia rozstrzyga sędzia-komisarz po wysłuchaniu

syndyka i osób zainteresowanych.

§ 3.

Przepisów paragrafów poprzedzających nie stosuje się do zabezpieczeń wykonania układu.

§ 1.

Sumy pieniężne, należące do masy upadłości, winny być złożone do depozytu sądowego,

jeżeli nie mają być niezwłocznie wydane.

§ 2.

Sędzia-komisarz zarządzi umieszczenie złożonej do depozytu sumy na oprocentowanie,

gdy uzna to za właściwe ze względu na wysokość sumy i na czas, w ciągu którego ma

być zatrzymana.

Akta sądowe będą dostępne dla uczestniczących w postępowaniu oraz dla każdego, kto

potrzebę ich przejrzenia dostatecznie w sekretariacie sądu usprawiedliwi. Osoby te

mogą sporządzać i otrzymywać z akt odpisy i wyciągi.

Przepisy o prawach i obowiązkach upadłego stosuje się odpowiednio do wspólników odpowiadających

za zobowiązania spółki bez ograniczenia, do reprezentantów osoby prawnej i do likwidatorów

spółki; lub osoby prawnej. Do osób tych stosuje się także przepisy o środkach przymusu

wobec upadłego; środki te mogą być zastosowane do wszystkich lub do niektórych z tych

osób.

§ 1.

Wierzycielowi nie służy prawo do zwrotu kosztów czynności podjętych przez niego w

postępowaniu upadłościowym. Będzie mu jednak, gdy fundusze masy wystarczają, zwrócona

zaliczka na koszty postępowania, którą złożył na żądanie sądu lub sędziego-komisarza.

§ 2.

Masa również nie może żądać od wierzyciela zwrotu kosztów poniesionych z powodu czynności

podjętych przez wierzyciela w postępowaniu upadłościowym.

§ 1.

Sędzia- komisarz kieruje tokiem postępowania, ma nadzór nad czynnościami syndyka i

oznacza czynności, których syndykowi nie wolno wykonywać bez szczególnego jego zezwolenia

albo bez zgody rady wierzycieli.

§ 2.

Nadto pełni sędzia-komisarz inne czynności, przekazane mu przez niniejsze prawo.

Sędzia-komisarz rozstrzyga skargi na czynności komornika i notariusza w postępowaniu

upadłościowym. Na postanowienie sędziego-komisarza nie ma zażalenia.

§ 1.

Sędzia-komisarz w zakresie swego działania ma prawa i obowiązki sądu i przewodniczącego.

§ 2.

Wszelkie urzędy i instytucje publiczne obowiązane są udzielać pomocy sędziemu-komisarzowi

w wykonywaniu jego obowiązków.

Syndyk obejmuje z samego prawa majątek upadłego, zarządza tym majątkiem i przeprowadza

jego likwidację.

§ 1.

Sędzia-komisarz na wniosek syndyka może wyznaczyć osoby, którym zleci zarząd części

majątku upadłego, stanowiącej odrębną całość gospodarczą. Na postanowienie sędziego-komisarza

nie ma zażalenia.

§ 2.

Zarządca odrębnego majątku sprawuje swoje czynności pod nadzorem, syndyka i winien

stosować się do jego poleceń.

Przed przystąpieniem do czynności syndyk i zarządca odrębnego majątku składają wobec

sędziego-komisarza przyrzeczenie sumiennego wykonywania obowiązków.

Na wniosek syndyka sędzia-komisarz może wyznaczyć zastępcę syndyka lub zarządcy odrębnego

majątku, jeżeli będzie to potrzebne, zwłaszcza gdy mają być dokonane czynności w innym

okręgu sądowym. Na postanowienie sędziego-komisarza nie ma zażalenia.

Wprowadzenie syndyka lub zarządcy w posiadanie majątku upadłego dokonane będzie w

razie potrzeby przez komornika na podstawie postanowienia o wyznaczeniu syndyka lub

zarządcy.

Syndyk obowiązany jest podjąć odpowiednie czynności celem ujawnienia postanowienia

o ogłoszeniu upadłości w księgach wieczystych oraz w innych księgach i rejestrach,

do których wpisany jest majątek upadłego.

§ 1.

Syndyk zawiadomi o upadłości izbę skarbową, Zakład Ubezpieczeń Społecznych oraz tych

wierzycieli, których adres jest znany.

§ 2.

Syndyk obowiązany jest zawiadomić urzędy kolejowe, portowe, pocztowe i telegraficzne

o ogłoszeniu upadłości. Urzędy te korespondencję i wszelkie przesyłki, adresowane

do upadłego, doręczać będą syndykowi albo, stosownie do jego żądania, zarządcy odrębnego

majątku. Upadłemu służy prawo przeglądania korespondencji. Syndyk wyda upadłemu korespondencję

i przesyłki, które nie dotyczą majątku masy upadłości lub których zatrzymanie nie

jest potrzebne ze względu na zawarte w nich wiadomości.

§ 3.

Syndyk zawiadomi o upadłości banki i instytucje, w których dłużnik ma schowki albo

złożone pieniądze lub inny majątek.

§ 1.

Syndyk może żądać potrzebnych wiadomości, dotyczących majątku upadłego, od urzędów,

instytucji i osób, mających te wiadomości.

§ 2.

Syndyk może korzystać z pomocy innych osób w zakresie ich zawodowej specjalności.

Syndyk z zezwolenia sędziego-komisarza może przyjąć upadłego do pracy za wynagrodzeniem

przy prowadzeniu przedsiębiorstwa.

§ 1.

Syndyk składa sędziemu-komisarzowi w terminach przez niego wyznaczonych, przynajmniej

co trzy miesiące, sprawozdanie ze swych czynności oraz sprawozdanie rachunkowe należycie

usprawiedliwione.

§ 2.

Zarządca odrębnego majątku składa takie sprawozdania syndykowi w terminach przez niego

wyznaczonych, syndyk zaś sprawozdania te wraz ze swoim sprawozdaniem składa sędziemu-komisarzowi.

§ 3.

Po ukończeniu czynności syndyk i zarządca składają sprawozdanie ostateczne.

§ 4.

Sprawozdania rozpoznaje sędzia-komisarz po wysłuchaniu w miarę potrzeby i możności

syndyka, zarządcy, upadłego i członków rady wierzycieli.

§ 5.

Sprawozdanie rachunkowe sędzia-komisarz zatwierdza lub odpowiednio prostuje.

Sędzia-komisarz może syndyka i zarządcę, zaniedbujących swoje obowiązki, upomnieć,

a gdyby to nie odniosło skutku, nałożyć na nich grzywnę do trzystu tysięcy złotych,

która może być potrącona z wynagrodzenia.

§ 1.

Jeżeli syndyk nie pełni należycie swoich obowiązków, sąd może na jego miejsce wyznaczyć

innego syndyka.

§ 2.

Sędzia-komisarz może usunąć zarządcę odrębnego majątku, jeżeli zarządca nie pełni

należycie swoich obowiązków.

§ 3.

W przypadkach przewidzianych w paragrafach poprzedzających nie ma zażalenia.

Syndyk i zarządca odpowiadają za szkodę wyrządzoną niesumiennym pełnieniem obowiązków.

§ 1.

Według własnego uznania albo na zarządzenie sędziego-komisarza syndyk przystąpi do

opieczętowania całego lub części majątku upadłego. Opieczętowanie dokonane będzie

przez komornika lub notariusza.

§ 2.

Ruchomości znajdujące się we władaniu osoby trzeciej mogą być opieczętowane tylko

wówczas, gdy osoba ta wyraźnie się na to zgodzi.

Pieczęcie będą zdjęte przez syndyka przy sporządzeniu spisu inwentarza albo na zarządzenie

sędziego komisarza.

§ 1.

Syndyk w najkrótszym czasie sporządzi inwentarz majątku masy upadłości i dokona jego

oszacowania.

§ 2.

Inwentarz spisany będzie przez syndyka albo na jego żądanie przez komornika lub notariusza

O terminie spisania inwentarza należy zawiadomić upadłego i członków rady wierzycieli;

mogą oni być obecni przy tej czynności.

§ 3.

Do spisu inwentarza syndyk dołączy uwagi co do stanu majątku i co do możliwości jego

likwidacji.

Przymusowe otworzenie zamkniętych pomieszczeń i schowków, przeszukanie rzeczy upadłego,

jego mieszkania i schowków lub przeszukanie odzieży, którą upadły ma na sobie, dokonane

będzie przez komornika na żądanie syndyka.

Osoba, która ma w swoim władaniu rzeczy upadłego, chociażby z mocy prawa zastawu,

prawa zatrzymania lub na podstawie innego tytułu, obowiązana jest zawiadomić o tym

syndyka oraz na żądanie syndyka, komór nika lub notariusza okazać je celem oszacowania

i wciągnięcia do spisu inwentarza.

Na podstawie spisu inwentarza, innych dokumentów oraz oszacowania syndyk sporządzi

bilans lub sprostuje bilans złożony przez upadłego

Spis inwentarza i bilans syndyk przedstawi sędziemu-komisarzowi. Jeżeli nie będzie

można tego uczynić w ciągu miesiąca od daty ogłoszenia upadłości, syndyk złoży sędziemu-komisarzowi

w tym terminie ogólne sprawozdanie o stanie masy upadłości i o możliwości zaspokojenia

wierzycieli. Złożenie sprawozdania nie zwalnia syndyka od obowiązku złożenia następnie

spisu inwentarza i bilansu.

§ 1.

Po spisaniu inwentarza i sporządzeniu bilansu albo po złożeniu sprawozdania syndyk

przeprowadza likwidację majątku masy upadłości.

§ 2.

Sedzia-komisarz może wstrzymać likwidację do czasu uprawomocnienia się postanowienia

o ogłoszeniu upadłości, jak również w razie wniesienia przez upadłego podania o dopuszczenie

do zawarcia układu z wierzycielami. W przypadku dopuszczenia do układu sędzia-komisarz

na żądanie upadłego wstrzyma likwidację.

Przed rozpoczęciem likwidacji syndyk może sprzedać ruchomości, o ile to jest potrzebne

na zaspokojenie kosztów postępowania. Ponadto syndyk może sprzedać ruchomości, które

ulegają szybkiemu zepsuciu lub które wskutek opóźnienia sprzedaży straciłyby znacznie

na wartości albo których przechowanie pociąga za sobą koszty zbyt wielkie w stosunku

do ich wartości.

Likwidacja następuje przez sprzedaż ruchomości i nieruchomości, przez ściągnięcie

wierzytelności Od dłużników upadłego i zrealizowanie innych jego praw majątkowych,

wchodzących w skład masy upadłości.

§ 1.

Przedsiębiorstwo upadłego winno być, jeżeli to będzie możliwe, sprzedane jako całość.

W tym przypadku nabywca będzie mógł używać firmy upadłego, w której mieści się jego

nazwisko, tylko za zezwoleniem upadłego

§ 2.

Nabywca przedsiębiorstwa nie odpowiada za długi upadłego.

§ 3.

Przed sprzedażą przedsiębiorstwa państwowego lub jego zakładu syndyk wysłucha wniosków

rady pracowniczej, organu założycielskiego i organu uprawnionego do reprezentowania

Skarbu Państwa

Na prowadzenie przedsiębiorstwa upadłego dłużej niż w ciągu trzech miesięcy od daty

ogłoszenia upadłości oraz na wydzierżawienie przedsiębiorstwa albo nieruchomości przeznaczonej

do jego prowadzenia syndyk winien uprzednio uzyskać zezwolenie sądu. Jeżeli zezwolenie

dotyczy przedsiębiorstwa państwowego, sąd przed wydaniem postanowienia wysłucha wniosków

rady pracowniczej, organu założycielskiego i organu uprawnionego do reprezentowania

Skarbu Państwa.

§ 1.

Sprzedaż ruchomości dokonana będzie bądź za zezwoleniem sędziego-komisarza z wolnej

ręki przez syndyka, bądź w drodze licytacji publicznej. Licytacja przeprowadzona będzie

na żądanie syndyka przez komornika lub notariusza.

§ 2.

Jeżeli przedmiot sprzedaży dopuszczony jest do obrotu giełdowego, sprzedaż może być

dokonana także przez przysięgłego maklera giełdowego.

§ 3.

Przedmioty mające cenę targową lub giełdową sprzedane będą z wolnej ręki po kursie

dziennym, w drodze zaś licytacji publicznej - tylko wówczas, gdy sprzedaży z wolnej

ręki nie dało się uskutecznić.

§ 1.

Sprzedaż ruchomości przez licytację publiczną odbędzie się w jednym terminie bez oszacowania,

przy czym nie stosuje się przepisów Kodeksu postępowania cywilnego.

§ 2.

Tryb dokonywania licytacji określi bliżej rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości

wydane w porozumieniu z Ministrami Przemysłu i Handlu oraz Finansów.

§ 1.

Osoby, które mają w swoim władaniu rzeczy wchodzące w skład masy upadłości z tytułu

prawa zastawu lub zatrzymania, obowiązane będą do przeprowadzenia sprzedaży tych rzeczy

w drodze prawem przepisanej. Termin, w ciągu którego ta sprzedaż winna być przeprowadzona,

wyznaczy sędzia-komisarz na wniosek syndyka.

§ 2.

Jeżeli w wyznaczonym terminie sprzedaż nie będzie dokonana lub nie będzie możliwa,

syndyk może żądać wydania tych rzeczy celem sprzedaży w drodze licytacji publicznej.

Przez wydanie rzeczy prawa wierzyciela, wynikające z prawa zastawu lub zatrzymania,

nie będą naruszone.

§ 3.

O miejscu i terminie sprzedaży należy zawiadomić osoby, którym służy prawo zastawu

lub zatrzymania, chyba że zwłoka grozi niebezpieczeństwem.

§ 1.

Nieruchomość, handlowy statek morski lub statek żeglugi śródlądowej, wpisane do rejestru

statków, będą sprzedane przez licytację publiczną według przepisów Kodeksu postępowania cywilnego o egzekucji; jednak za zezwoleniem rady wierzycieli mogą być sprzedane z wolnej ręki.

§ 2.

Z osiągniętej ceny zaspokojone będą według przepisów Kodeksu postępowania cywilnego należności korzystające z pierwszeństwa przed wierzytelnościami i prawami, zabezpieczonymi

hipotecznie, a następnie te wierzytelności i prawa wraź z objętymi wpisem przy kapitale

odsetkami za ostatnie dwa lata przed licytacją i kosztami procesu w wysokości nie

przewyższającej dziesiątej części kapitału. Pozostała reszta dołączona będzie do masy

celem podziału według przepisów prawa niniejszego o podziale funduszów masy.

Gdy stosownie do przepisów artykułu poprzedzającego majątek ma być sprzedany według

przepisów Kodeksu postępowania cywilnego, do zgłoszenia wniosku o wszczęcie postępowania lub do przyłączenia się do wszczętego

postępowania egzekucyjnego uprawniony jest syndyk na podstawie postanowienia o ogłoszeniu

upadłości.

§ 1.

Sprzedaż dokonana w postępowaniu upadłościowym ma te same skutki prawne, jakie ma

sprzedaż w postępowaniu egzekucyjnym.

§ 2.

Sprzedaż jednak z wolnej ręki nie narusza zabezpieczonych na rzecz osób trzecich praw

na nieruchomości, handlowym statku morskim lub statku żeglugi śródlądowej, wpisanym

do rejestru statków.

§ 3.

Nabywca nieruchomości sprzedanej z wolnej ręki odpowiada za należności podatkowe z

nieruchomości stosownie do przepisów podatkowych.

Na wniosek syndyka, przyjęty uprzednio przez radę wierzycieli, zgromadzenie wierzycieli

większością, reprezentującą trzy czwarte ogólnej sumy wierzytelności, może wyłączyć

z masy upadłości wierzytelności i prawa wątpliwe co do istnienia lub możności realizacji.

Tymi wierzytelnościami i prawami upadły może dowolnie rozporządzać.

§ 1.

Syndyk i zarządca odrębnego majątku mają prawo do wynagrodzenia, które na przedstawienie

sędziego-komisarza oznaczy sąd stosownie do poniesionych przez nich trudów, oraz prawo

do zwrotu wydatków, które wyłożyli z powodu swoich czynności.

§ 2.

Wynagrodzenie oraz zwrot wydatków sąd przyzna po złożeniu przez syndyka i zarządcę

sprawozdania ostatecznego albo w miarę dokonanych czynności. Na postanowienie co do

wynagrodzenia służy zażalenie.

Sąd może na poczet wynagrodzenia przyznawać syndykowi i zarządcy zaliczki w miarę

dokonanych czynności.

Postanowienie co do wynagrodzenia i zwrotu wydatków sąd wydaje po wysłuchaniu syndyka,

rady wierzycieli i upadłego, a także po wysłuchaniu zarządcy odrębnego majątku, gdy

jemu ma być przyznane wynagrodzenie lub zwrot wydatków.

Syndyk i zarządca tracą prawo do wynagrodzenia i do zwrotu wydatków z funduszów masy,

jeżeli nie zażądają ich przed upływem terminu do zarzutów przeciwko planowi ostatniego

podziału.

§ 1.

Sędzia-komisarz ustanowi radę wierzycieli, jeżeli uzna to za potrzebne.

§ 2.

Na wniosek wierzycieli mających przynajmniej piątą część ogólnej sumy wierzytelności,

które zostały uznane lub uprawdopodobnione, sędzia-komisarz obowiązany jest ustanowić

radę wierzycieli.

§ 3.

Rada składa się z trzech lub pięciu członków oraz jednego lub dwóch zastępców, wyznaczonych

przez sędziego-komisarza. Sędzia-komisarz może wyznaczonych członków odwołać, jeżeli

nie pełnią należycie obowiązków, i wyznaczyć innych. Na postanowienie sędziego-komisarza

nie ma zażalenia.

§ 1.

Członków rady i ich zastępców sędzia-komisarz powołuje spośród wierzycieli upadłego,

których wierzytelności zostały uznane albo uprawdopodobnione. Jeżeli wierzycielem

jest osoba prawna, sędzia-komisarz może powołać jednego z reprezentantów tej osoby.

§ 2.

Wierzyciel może nie przyjąć obowiązków członka rady lub zastępcy.

§ 1.

Wierzyciele mający przynajmniej piątą część ogólnej sumy wierzytelności, które zostały

uznane lub uprawdopodobnione, mogą zgłosić wniosek o zmianę składu rady wierzycieli.

§ 2.

Wniosek taki sędzia-komisarz albo uwzględni, albo przedstawi zgromadzeniu wierzycieli.

Jeżeli na zgromadzeniu za wnioskiem wypowiedzą się wierzyciele mający przynajmniej

cztery piąte ogólnej sumy wierzytelności uznanych lub uprawdopodobnionych, sędzia-komisarz

obowiązany jest zmienić skład rady stosownie do uchwały zgromadzenia.

Członkowie rady wierzycieli pełnią swoje obowiązki osobiście.

§ 1.

Rada wierzycieli służy pomocą syndykowi, kontroluje jego czynności, bada stan funduszów

masy, udziela zezwolenia na czynności, które mogą być dokonane tylko za zezwoleniem

rady, oraz opiniuje w innych sprawach, jeżeli tego zażąda syndyk.

§ 2.

Każdy z członków rady wierzycieli, jak również cała rada ma prawo przedstawiać sędziemu-komisarzowi

swoje uwagi o działalności syndyka.

§ 3.

Rada wierzycieli może żądać od syndyka wyjaśnień oraz ma prawo badania ksiąg i dokumentów

dotyczących upadłości.

§ 4.

Z czynności dotyczących kontroli działalności syndyka i badania stanu funduszów masy

rada obowiązana jest składać sprawozdania sędziemu-komisarzowi; z innych czynności

składa sprawozdanie na żądanie sędziego-komisarza.

§ 1.

Nie mogą być dokonywane przez syndyka bez zezwolenia rady wierzycieli następujące

czynności

1)

dalsze prowadzenie przedsiębiorstwa, o ile ma trwać nie dłużej niż trzy miesiące od

daty ogłoszenia upadłości;

2)

pozostawienie upadłego w mieszkaniu, które zajmuje w nieruchomości wchodzącej w skład

masy upadłości;

3)

udzielanie upadłemu i jego rodzinie wsparcia oraz zaprzestanie dalszego wspierania;

4)

sprzedaż z wolnej ręki nieruchomości, handlowego statku morskiego lub statku żeglugi

śródlądowej, wpisanych do rejestru statków;

5)

sprzedaż praw i wierzytelności;

6)

zaciąganie pożyczek;

7)

przyjęcie lub zrzeczenie się spadku stosownie do przepisów niniejszego prawa;

8)

wykonanie umowy wzajemnej, zawartej przez upadłego, albo odstąpienie od takiej umowy;

9)

wykup rzeczy znajdujących się we władaniu osoby trzeciej z tytułu zastawu lub prawa

zatrzymania;

10)

uznanie, zrzeczenie się i zawarcie ugody co do roszczeń spornych oraz poddanie sporu

rozstrzygnięciu sądu polubownego.

§ 2.

Jeżeli czynność musi być dokonana niezwłocznie i dotyczy wartości nie przewyższającej

pięciuset tysięcy złotych, syndyk może ją wykonać bez zezwolenia rady.

§ 3.

Na żądanie osoby zawierającej z syndykiem umowę, sędzia-komisarz stwierdzi, iż zezwolenie

rady wierzycieli zostało udzielone albo że wolno syndykowi zawrzeć umowę bez zezwolenia

rady.

Na wniosek wierzyciela, który zgłosił wniosek o ogłoszenie upadłości spółdzielni,

sąd może zarządzić postawienie jej w stan upadłości pomimo uchwały walnego zgromadzenia

spółdzielni o dalszym jej istnieniu.

Jeżeli rada wierzycieli nie wykona swego obowiązku w terminie wyznaczonym przez sędziego-komisarza,

czynność jej będzie dopełniona przez sędziego-komisarza.

Kontrolę czynności syndyka i badanie stanu funduszów masy rada może sprawować przez

poszczególnych swoich członków, których do tego upoważni.

§ 1.

Posiedzenie rady wierzycieli zwołuje syndyk, zawiadamiając członków o terminie i miejscu

posiedzenia listami poleconymi. Na posiedzeniu syndyk przewodniczy, lecz nie głosuje.

§ 2.

W sprawie kontroli działalności syndyka i badania stanu funduszów masy posiedzenie

może zwołać najstarszy wiekiem członek rady, który również przewodniczy. Na posiedzenie

należy wezwać syndyka.

Radę wierzycieli może również zwołać sędzia-komisarz, który wówczas na posiedzeniu

przewodniczy, lecz nie głosuje.

§ 1.

Uchwały rady wierzycieli zapadają większością głosów.

§ 2.

Z posiedzenia rady spisuje się protokół, który podpisują obecni. O odmowie podpisu

zaznacza się w protokole.

§ 3.

Przewodniczący niezwłocznie po posiedzeniu przesyła odpis protokołu sędziemu-komisarzowi,

jak też syndykowi, jeżeli ten nie był obecny na posiedzeniu.

§ 1.

Sędzia-komisarz może wstrzymać wykonanie uchwały rady wierzycieli, jeżeli uchwała

sprzeciwia się prawu, interesowi publicznemu lub interesom wierzycieli. W tym przypadku

sędzia-komisarz w ciągu trzech dni przedstawi sprawę sądowi do rozstrzygnięcia.

§ 2.

Członkowie rady wierzycieli, syndyk i upadły będą wezwani na posiedzenie, na którym

sprawa przez sąd będzie rozstrzygana.

Członkowie rady wierzycieli nie mają prawa do wynagrodzenia za swoje czynności, służy

im tylko prawo do zwrotu wydatków koniecznych. Postanowienie co do zwrotu wydatków

wydaje sędzia-komisarz po wysłuchaniu członka rady i syndyka. Na postanowienie sędziego-komisarza

nie ma zażalenia.

Członkowie rady wierzycieli odpowiadają za szkodę wyrządzoną niesumiennym pełnieniem

obowiązków.

Jeżeli rada wierzycieli nie jest ustanowiona, czynności jej należą do sędziego-komisarza.

Sędzia-komisarz zwołuje zgromadzenie wierzycieli

1)

w przypadkach gdy według przepisów prawa niniejszego wymagana jest uchwała zgromadzenia;

2)

na wniosek przynajmniej dwóch wierzycieli, mających łącznie nie mniej niż trzecią

część ogólnej sumy uznanych wierzytelności;

3)

w innych przypadkach, gdy uzna to za potrzebne.

§ 1.

Sędzia-komisarz zwołuje zgromadzenie wierzycieli przez obwieszczenie, w którym wskazany

będzie termin, miejsce i przedmiot obrad zgromadzenia.

§ 2.

Obwieszczenie nastąpi przynajmniej na dwa tygodnie przed terminem zgromadzenia. Odpisy

obwieszczenia będą doręczone w tymże czasie syndykowi, członkom rady wierzycieli i

upadłemu.

§ 3.

W razie odroczenia zgromadzenia sędzia-komisarz poda obecnym do wiadomości nowy termin

i miejsce zgromadzenia; obwieszczenie nie będzie dokonane.

Sędzia-komisarz przewodniczy na zgromadzeniu, lecz nie głosuje.

Syndyk, członkowie rady wierzycieli i upadły, wezwany do udzielenia wyjaśnień, obowiązani

są stawić się na zgromadzeniu.

§ 1.

W zgromadzeniu mają prawo uczestniczyć z prawem głosowania wierzyciele, których wierzytelności

zostały uznane.

§ 2.

Jeżeli wierzytelność jest zabezpieczona w jakikolwiek sposób, sędzia-komisarz na wniosek

wierzyciela i po wysłuchaniu upadłego, jeżeli jest obecny, dopuści wierzyciela do

udziału w zgromadzeniu oraz oznaczy sumę, według której będzie obliczany jego głos.

Sumę tę oznaczy sędzia-komisarz według tej części wierzytelności, która prawdopodobnie

nie będzie zaspokojona z przedmiotu zabezpieczenia.

§ 3.

Jeżeli wierzytelność uzależniona jest od warunku zawieszającego albo jeżeli wierzytelność

nie została jeszcze uznana, lecz jest uprawdopodobniona, sędzia-komisarz na wniosek

wierzyciela i po wysłuchaniu upadłego stosownie do okoliczności również oznaczy sumę,

według której będzie obliczony głos tego wierzyciela.

§ 4.

Na postanowienie sędziego-komisarza, wydane w myśl paragrafów poprzedzających, nie

ma zażalenia.

Wierzyciele mający wierzytelność solidarną lub niepodzielną głosują przez jednego

spośród siebie.

Wierzyciel nie ma prawa głosowania na podstawie wierzytelności, którą nabył w drodze

przelewu lub indosu po ogłoszeniu upadłości, chyba że przejście wierzytelności nastąpiło

wskutek spłacenia przez niego długu, za który odpowiadał osobiście albo pewnymi przedmiotami

majątkowymi, ze stosunku prawnego zawiązanego przed ogłoszeniem upadłości.

Uchwały zgromadzenia, jeżeli prawo niniejsze inaczej nie stanowi, zapadają, bez względu

na liczbę obecnych, większością głosów wierzycieli, mających przynajmniej piątą część

ogólnej sumy wierzytelności przypadających uprawnionym do uczestniczenia w tym zgromadzeniu

wierzycielom.

§ 1.

Sędzia-komisarz może wstrzymać wykonanie uchwały zgromadzenia, jeżeli uchwała sprzeciwia

się prawu. W tym przypadku sędzia-komisarz w ciągu trzech dni przedstawi sprawę sądowi

do rozstrzygnięcia.

§ 2.

Członkowie rady wierzycieli, syndyk i upadły będą wezwani na posiedzenie, na którym

sprawa przez sąd będzie rozstrzygana. Sąd może wysłuchać także wierzycieli, którzy

stawią się na posiedzeniu.

Każdy wierzyciel upadłego, który chce uczestniczyć w czynnościach postępowania upadłościowego,

do udziału w których niezbędne jest ustalenie wierzytelności, winien w terminie oznaczonym

zgłosić sędziemu-komisarzowi swoją wierzytelność, chociażby była zabezpieczona hipoteką,

zastawem lub w inny sposób albo chociażby nadawała się do potrącenia.

Zgłoszenie winno być dokonane na piśmie. Do pisma zgłaszający winien dołączyć w oryginale

lub w uwierzytelnionym odpisie dokumenty usprawiedliwiające zgłoszenie.

§ 1.

W zgłoszeniu wierzytelności należy wymienić

1)

imię, nazwisko i firmę wierzyciela, jego miejsce zamieszkania lub siedzibę;

2)

wierzytelność wraz z należnościami ubocznymi oraz wartość wierzytelności niepieniężnej;

3)

dowody wierzytelności;

4)

kategorię, do której wierzytelność ma być zaliczona;

5)

zabezpieczenia przywiązane do wierzytelności oraz oświadczenie, w jakiej prawdopodobnie

sumie wierzytelność nie będzie zaspokojona z zabezpieczenia, jak również oświadczenie,

czy wierzyciel zrzeka się zabezpieczenia w całości lub w części;

6)

stan sprawy, jeżeli co do wierzytelności toczy się postępowanie sądowe lub administracyjne.

§ 2.

Wierzyciel zamieszkały za granicą obowiązany jest obrać sobie w Polsce zamieszkanie

dla doręczeń.

Po upływie terminu do zgłaszania wierzytelności syndyk sporządzi niezwłocznie projekt

listy wierzytelności. Przed sporządzeniem projektu syndyk wezwie upadłego, aby w oznaczonym

terminie złożył oświadczenie co do zgłoszonych wierzytelności, a zwłaszcza, czy je

uznaje.

§ 1.

W projekcie listy syndyk zaznaczy w osobnych rubrykach: czy wierzytelność może być

uznana, w jakiej sumie i kategorii; czy wierzytelność ma zabezpieczenie; czy zależna

jest od warunku; czy wierzycielowi służy prawo potrącenia; w jakim stanie znajduje

się postępowanie sądowe lub administracyjne co do zgłoszonej wierzytelności, jej zabezpieczenia

lub prawa potrącenia. Poda również w osobnej rubryce uzasadnienie, jeżeli zaprzecza

w całości lub w części oświadczeniom zgłaszającego.

§ 2.

W osobnej rubryce syndyk przytoczy oświadczenia upadłego i podane przez niego uzasadnienie.

Wierzytelność niepieniężna będzie wciągnięta na listę w sumie wartości z dnia ogłoszenia

upadłości.

Jeżeli w dniu ogłoszenia upadłości płatność wierzytelności nie oprocentowanej jeszcze

nie nastąpiła, na listę wciągnięta będzie suma zmniejszona o odsetki ustawowe, nie

wyższe niż sześć procent, za czas od dnia ogłoszenia upadłości do dnia płatności,

i nie więcej niż za dwa lata.

Wierzytelność współdlużnika lub poręczyciela upadłego z tytułu zwrotnego roszczenia

będzie wciągnięta na listę w takiej wysokości, w jakiej współdłużnik lub poręczyciel

zaspokoił wierzyciela.

§ 1.

Jako wartość prawa do powtarzających się świadczeń, oznaczonych co do czasu trwania,

będzie na listę wciągnięta suma świadczeń za cały czas ich trwania, zmniejszona o

odsetki ustawowe, nie wyższe jednak niż sześć procent za czas od dnia ogłoszenia upadłości

do dnia płatności każdego przyszłego świadczenia.

§ 2.

Prawo takie, służące na czas życia uprawnionego lub innej osoby albo co do czasu trwania

ściśle nie oznaczone, wciągnięte będzie na listę w sumie stanowiącej wartość prawa.

§ 3.

Jeżeli w umowie o prawo do powtarzających się świadczeń ustalona jest suma wykupu,

suma ta wciągnięta będzie jako wartość prawa.

Wierzytelność zabezpieczona hipoteką lub w rejestrze na majątku upadłego położonym

za granicą wciągnięta będzie na listę, jeżeli złożony będzie dowód wykreślenia wpisu

o zabezpieczeniu.

Wierzytelność w pieniądzach zagranicznych będzie wciągnięta na listę po przerachowaniu

na pieniądze krajowe, bez względu na termin płatności, według kursu giełdy warszawskiej

w dniu ogłoszenia upadłości, a gdy takiego kursu nie było - według ceny targowej z

tej daty.

§ 1.

Projekt listy wierzytelności syndyk składa sędziemu-komisarzowi.

§ 2.

Sędzia-komisarz wzywa syndyka i upadłego na posiedzenie i po ich wysłuchaniu wydaje

postanowienie co do uznania lub odmowy uznania w całości lub w części zgłoszonych

wierzytelności.

§ 3.

Ustaloną w ten sposób listę wierzytelności każdy zainteresowany może przeglądać w

sekretariacie sądu, o czym sędzia-komisarz ogłosi przez obwieszczenie. Jeżeli postępowanie

dotyczy przedsiębiorstwa państwowego, o ustaleniu listy wierzytelności powiadamia

się organ założycielski oraz organ uprawniony do reprezentowania Skarbu Państwa.

§ 1.

W ciągu dwóch tygodni od daty obwieszczenia o ustaleniu listy wierzytelności może

założyć do sądu sprzeciw: co do uznania wierzytelności - każdy wierzyciel, który zgłosił

swoją wierzytelność w trybie i w terminie przepisanym; co do odmowy zaś uznania -

ten, komu odmówiono uznania zgłoszonej wierzytelności.

§ 2.

W tym samym terminie sprzeciw służy syndykowi i upadłemu, o ile ustalona przez sędziego-komisarza

lista nie jest zgodna z ich wnioskami lub oświadczeniami. W razie upadłości przedsiębiorstwa

państwowego sprzeciw może zgłosić także organ założycielski oraz organ uprawniony

do reprezentowania Skarbu Państwa.

§ 3.

W sprzeciwie należy przytoczyć fakty i dowody na jego uzasadnienie. Sprzeciw nie odpowiadający

tym wymaganiom albo sprzeciw spóźniony będzie przez sąd odrzucony.

Jeżeli wierzytelność ustalona jest wyrokiem prawomocnym, sprzeciw może być oparty

tylko na zdarzeniach zaszłych po zamknięciu rozprawy w sprawie, w której wyrok był

wydany. Zdarzenia te powinny być stwierdzone dowodem na piśmie.

Jeżeli wierzytelność stwierdzona jest tytułem egzekucyjnym, sprzeciw, oparty na tym,

że czynność upadłego zdziałana została ze szkodą wierzycieli, może być wniesiony tylko

przez syndyka.

§ 1.

Sąd rozstrzyga sprzeciwy po przeprowadzeniu rozprawy. Na rozprawę będą wezwani: syndyk,

upadły, wierzyciel, który założył sprzeciw, oraz wierzyciel, którego wierzytelności

sprzeciw dotyczy. Niestawiennictwo tych osób nie wstrzymuje wydania postanowienia.

§ 2.

Jeżeli sprzeciw wierzyciela co do uznania wierzytelności został uwzględniony, syndyk

zwróci wierzycielowi poniesione przez niego koszty o tyle, o ile wskutek sprzeciwu

masa odniosła korzyść. Zwrot kosztów nie należy się wierzycielowi, jeżeli sprzeciw

co do uznania tej samej wierzytelności wniósł syndyk.

Wierzyciel może żądać zwrotu dokumentów złożonych na usprawiedliwienie wierzytelności.

Sekretarz sądu wydaje dokument z zaznaczeniem na nim, w jakiej sumie wierzytelność

została uznana.

§ 1.

Jeżeli wierzytelność została zgłoszona po upływie terminu wyznaczonego do zgłoszeń,

zgłoszenie będzie rozpoznane według przepisów poprzedzających. Koszty jednak tego

postępowania ponosi wierzyciel.

§ 2.

W tym przypadku czynności już dokonane obowiązują zgłaszającego wierzyciela, a jego

uznana wierzytelność będzie uwzględniona tylko w tych podziałach funduszów masy, które

nastąpią po uznaniu.

Sędzia-komisarz uzupełnia listę w miarę zgłoszenia wierzytelności po upływie terminu

do zgłoszeń oraz prostuje ją stosownie do prawomocnych orzeczeń.

Odmowa uznania wierzytelności w całości lub w części w trybie przepisów rozdziału

niniejszego nie tamuje możności jej dochodzenia przeciwko upadłemu po ukończeniu lub

umorzeniu postępowania upadłościowego.

§ 1.

Po ukończeniu lub umorzeniu postępowania upadłościowego wyciąg z ustalonej listy wierzytelności,

zawierający oznaczenie wierzytelności oraz sumy na jej poczet przez wierzyciela otrzymanej,

jest tytułem egzekucyjnym przeciwko upadłemu.

§ 2.

W ciągu roku jednak od uprawomocnienia się postanowienia o ukończeniu lub umorzeniu

postępowania upadły może w drodze powództwa żądać uchylenia mocy obowiązującej tytułu

egzekucyjnego, o ile wierzytelności w postępowaniu upadłościowym nie uznał i o ile

co do niej nie zapadł jeszcze wyrok prawomocny.

Po ustaleniu przez sędziego-komisarza listy wierzytelności upadły może zawrzeć układ

z wierzycielami nie uprzywilejowanymi.

Jeżeli jest kilku upadłych, każdy z nich może zawrzeć odrębny układ, jego tylko obowiązujący.

Nie będzie dopuszczony do zawarcia układu upadły, który

1)

ukrywa się,

2)

został prawomocnie skazany za przestępstwo na szkodę wierzycieli, pozostające w związku

z upadłością.

Układ jest dopuszczalny tylko wtedy, gdy zapewnione jest zaspokojenie wierzycieli

uprzywilejowanych i wierzycieli masy upadłości, chyba że zgodzą się pni na zawarcie

układu.

§ 1.

Podanie upadłego o dopuszczenie do zawarcia układu powinno zawierać propozycje układowe

i ich uzasadnienie.

§ 2.

Propozycje powinny być jednakowe w stosunku do wszystkich wierzycieli, chyba że poszczególny

wierzyciel wyraźnie zgodził się na warunki mniej korzystne.

§ 3.

W propozycjach upadły może przyznać szczególne korzyści wierzycielom mającym drobne

wierzytelności.

§ 1.

Podanie o dopuszczenie do zawarcia układu w razie upadłości przedsiębiorstwa państwowego

mogą złożyć także organ założycielski oraz organ uprawniony do reprezentowania Skarbu

Państwa.

§ 2.

Podanie, o którym mowa w § 1, może zawierać żądanie poprzedzenia postępowania układowego

publicznym zaproszeniem do składania ofert co do dalszego prowadzenia przedsiębiorstwa,

jego przekształcenia lub wykorzystania jego zdolności wytwórczej. Zgłoszone w tym

trybie oferty mogą być rozpatrzone przy zawieraniu układu

Sędzia-komisarz odrzuci podanie, jeżeli me zawiera ono propozycji układowych, jak

również gdy upadły nie może być dopuszczony do zawarcia układu.

Po wysłuchaniu syndyka oraz członków rady wierzycieli sędzia-komisarz może odmówić

dopuszczenia do zawarcia układu

1)

jeżeli upadły w ciągu ostatnich lat pięciu miał już ogłoszoną upadłość;

2)

jeżeli upadły już raz zawarł układ w postępowaniu upadłościowym albo układowym;

3)

jeżeli upadły nie prowadził księgowości, do której był zobowiązany, lub prowadził

ją nierzetelnie;

4)

jeżeli upadły nie złożył w przepisanym terminie wniosku o ogłoszenie upadłości;

5)

jeżeli upadły odmówił współdziałania przy ustaleniu stanu majątku masy upadłości.

Na postanowienie sędziego-komisarza, którym upadły dopuszczony został do zawarcia

układu, nie ma zażalenia.

§ 1.

Dopuszczając do zawarcia układu, sędzia-komisarz wyznaczy termin zgromadzenia wierzycieli,

na które będą wezwani upadły, syndyk i wierzyciele.

§ 2.

Zgromadzenie winno się odbyć w ciągu miesiąca od dopuszczenia upadłego do zawarcia

układu. Jednocześnie sędzia-komisarz wyznaczy termin, w jakim syndyk obowiązany jest

złożyć swoje opinię o propozycjach układowych.

§ 3.

Termin zgromadzenia będzie ponadto ogłoszony przez obwieszczenie. W obwieszczeniu

należy również podać, że osoby zainteresowane mogą z akt sprawy zapoznać się z propozycjami

układowymi i opinią syndyka.

§ 4.

Wierzycielom doręczone będą odpisy podania zawierającego propozycje układowe.

§ 1.

Propozycje układowe mogą być cofnięte aż do rozpoczęcia zgromadzenia wierzycieli,

zwołanego dla przyjęcia układu.

§ 2.

Do udziału w zgromadzeniu wierzycieli w razie upadłości przedsiębiorstwa państwowego

wzywa się także organ założycielski oraz organ uprawniony do reprezentowania Skarbu

Państwa również wtedy, gdy nie składały one podania i propozycji układowych. Ich zgoda

jest niezbędna do zawarcia układu.

Jeżeli w propozycjach układowych przewidziane jest zabezpieczenie przez osobę trzecią

wykonania układu, upadły winien przed rozpoczęciem zgromadzenia złożyć sędziemu-komisarzowi

oświadczenie tej osoby na piśmie, iż w razie zatwierdzenia układu udzieli zabezpieczenia.

Podpis osoby przyrzekającej zabezpieczenie winien być uwierzytelniony.

W razie nie usprawiedliwionego niestawiennictwa upadłego lub jego pełnomocnika na

zgromadzeniu, sędzia-komisarz może odrzucić podanie o zawarcie układu.

Na zgromadzeniu wierzycieli syndyk składa sprawozdanie, odczytuje propozycje układowe

i przedstawia o nich swoją opinię.

§ 1.

Na zgromadzeniu wierzycieli upadły oraz wierzyciele mogą zgłaszać zmiany i uzupełnienia

propozycji układowych.

§ 2.

Zmiany i uzupełnienia zgłoszone przez wierzycieli mogą być przedmiotem obrad i głosowania,

o ile upadły na nie się zgodzi.

§ 3.

Nad zmianami i uzupełnieniami, które dają wierzycielom większe korzyści, obraduje

się i głosuje na tym samym zgromadzeniu, w innych przypadkach sędzia-komisarz zwoła

ponowne zgromadzenie, które winno się odbyć nie później niż w ciągu miesiąca.

§ 4.

W zawiadomieniach o tym zgromadzeniu podana będzie wszystkim wierzycielom treść zmienionych

propozycji.

§ 5.

Na ponownym zgromadzeniu zmiana ani uzupełnienie propozycji nie są dopuszczalne.

§ 1.

Układ jest przyjęty, jeżeli za nim wypowie się większość głosujących wierzycieli,

mających łącznie nie mniej niż dwie trzecie ogólnej sumy wierzytelności według ustalonej

przez sędziego listy.

§ 2.

W głosowaniu nad zawarciem układu nie mają prawa brać udziału małżonek upadłego, jego

krewny lub powinowaty w linii prostej, krewny lub powinowaty w linii bocznej do drugiego

stopnia włącznie, przysposabiający upadłego lub przez niego przysposobiony oraz, gdy

upadłym jest spółka, wspólnik będący wierzycielem. Również nie głosują inni wierzyciele,

jeżeli uczestniczą w zgromadzeniu z tytułu wierzytelności nabytych od tych osób po

ogłoszeniu upadłości.

§ 1.

Jeżeli układ nie dojdzie do skutku z powodu braku jednej lub obu wymaganych większości,

sędzia-komisarz na wniosek upadłego może stosownie do okoliczności odroczyć zgromadzenie,

jednak najdalej na dwa tygodnie. O następnym terminie zgromadzenia sędzia-komisarz

ogłosi na zgromadzeniu.

§ 2.

Oddany poprzednio głos wierzyciela, który nie stawił się na zgromadzenie, zachowuje

moc przy obliczaniu wyników głosowania.

§ 1.

Osnowa układu będzie wciągnięta do protokołu. W protokole należy wymienić wierzycieli

głosujących za układem i przeciwko układowi.

§ 2.

Protokół podpisują sędzia-komisarz i protokolant.

Jeżeli nie doszło do zawarcia układu, upadły nie jest pozbawiony prawa zgłaszania

nowych propozycji układowych, sędzia-komisarz jednak po wysłuchaniu syndyka i rady

wierzycieli może odmówić ponownego dopuszczenia do układu.

§ 1.

Układ przyjęty przez zgromadzenie wierzycieli wymaga zatwierdzenia sądu. Sąd rozstrzyga

po wysłuchaniu osób, których wyjaśnienia uzna za potrzebne

§ 2.

Jeżeli jednak którykolwiek z wierzycieli zgłosił na zgromadzeniu lub w ciągu tygodnia

po zgromadzeniu zarzuty przeciwko układowi, będzie wyznaczona rozprawa. Na rozprawę

należy wezwać wierzyciela, który zgłosił zarzuty, oraz syndyka i upadłego, a w razie

upadłości przedsiębiorstwa państwowego - także organ założycielski oraz organ uprawniony

do reprezentowania Skarbu Państwa.

Sąd odmówi zatwierdzenia układu

1)

jeżeli układ był niedopuszczalny w myśl przepisów niniejszego prawa;

2)

jeżeli zwołanie zgromadzenia wierzycieli lub głosowanie odbyło się wbrew przepisom

prawa niniejszego, o ile uchybienia mogły mieć istotny wpływ na wynik głosowania;

3)

jeżeli układ sprzeciwia się dobrym obyczajom lub porządkowi publicznemu.

Jeżeli warunki układu są zbyt krzywdzące dla wierzycieli, którzy głosowali przeciwko

układowi, sąd może na skutek zarzutów choćby jednego z tych wierzycieli odmówić zatwierdzenia

układu.

Na postanowienie zatwierdzające układ i postanowienie odmawiające jego zatwierdzenia

służy rewizja.

§ 1.

Układ obowiązuje wierzycieli, których tytuły pochodzą od upadłego z czasu przed datą

ogłoszenia upadłości, bez względu na to, czy swe wierzytelności zgłosili do masy upadłości.

§ 2.

Układ nie narusza praw wierzyciela w stosunku do współdłużnika i poręczyciela upadłego,

ani praw wynikających z zastawu, prawa zatrzymania, ani też praw zabezpieczonych wpisem

w księgach wieczystych oraz w innych księgach i rejestrach.

Z zabezpieczeń udzielonych przez osoby trzecie na pewność wykonania układu nie będą

mogli korzystać wierzyciele, którzy przed zawarciem układu wierzytelności swych do

masy upadłości nie zgłosili.

Po uprawomocnieniu się postanowienia zatwierdzającego układ oraz po zaspokojeniu lub

zabezpieczeniu zobowiązań masy upadłości i wierzytelności uprzywilejowanych, sąd wyda

postanowienie o ukończeniu postępowania upadłościowego.

§ 1.

Wyciąg z listy wierzytelności, łącznie z wypisem prawomocnego postanowienia zatwierdzającego

układ, jest tytułem egzekucyjnym przeciwko upadłemu. Jest również tytułem egzekucyjnym

przeciwko temu, kto dał zabezpieczenie wykonania układu, jeżeli złożony został w sądzie

dokument stwierdzający danie zabezpieczenia.

§ 2.

Nie dotyczy to wierzytelności zaprzeczonych przez upadłego.

§ 1.

Jeżeli po zawarciu układu upadły został prawomocnie skazany za przestępstwo polegające

na tym, że przed układem w celu pokrzywdzenia wierzycieli ukrywał przedmioty majątkowe

albo zaciągnął pozorne zobowiązania lub zawarł inne pozorne umowy, że udzielił lub

obiecał udzielić wierzycielowi korzyści majątkowej za działanie na szkodę innych wierzycieli

w czasie postępowania upadłościowego albo że prowadził księgowość w sposób niezgodny

z prawdą, uszkadzał, ukrywał, przerabiał lub podrabiał księgi lub dokumenty handlowe

- sąd na wniosek wierzycieli, mających łącznie przynajmniej czwartą część ogólnej

sumy wierzytelności uznanych, po przeprowadzeniu rozprawy uchyli układ. W tym przypadku

sąd wznowi postępowanie upadłościowe, jeżeli istnieje dostateczny majątek upadłego

lub jeżeli wierzyciele złożą oznaczoną przez sąd zaliczkę na koszty postępowania.

Wniosek o uchylenie układu będzie odrzucony, jeżeli zgłoszony został po upływie dwóch

lat od daty prawomocnego zatwierdzenia układu.

§ 2.

Jeżeli upadły nie wykonywa wynikających z układu zobowiązań, sąd na wniosek wierzyciela,

po przeprowadzeniu rozprawy, może uchylić układ ze skutkami wskazanymi w paragrafie

poprzedzającym. Na postanowienie oddalające wniosek wierzyciela nie ma środka odwoławczego.

§ 3.

Na rozprawę, w przypadkach przewidzianych w paragrafach poprzedzających, wezwani będą

upadły i wierzyciele zgłaszający wniosek. Będą dopuszczeni do rozprawy także inni

wierzyciele, którzy stawią się bez wezwania.

§ 4.

Postanowienie o uchyleniu układu będzie ogłoszone przez obwieszczenie. Na postanowienie

to służy zażalenie.

Uchylenie układu z innych przyczyn niż wskazane w artykule poprzedzającym jest niedopuszczalne.

§ 1.

W razie uchylenia układu, wypłacone na jego podstawie sumy nie będą zwrócone, a dotychczasowi

wierzyciele uczestniczą we wznowionym postępowaniu z taką częścią swych pierwotnych

wierzytelności, jaka odpowiada nie spłaconej części należności ustalonej układem.

§ 2.

Zabezpieczenia dane na pewność wykonania układu pozostają w mocy, chyba że z warunków

zabezpieczenia co innego wynika.

§ 3.

Przepisy te stosuje się odpowiednio, jeżeli ogłoszono upadłość przed wykonaniem układu

zawartego w postępowaniu układowym lub w poprzednim postępowaniu upadłościowym.

§ 1.

W postępowaniu wznowionym po uchyleniu układu wierzyciele późniejsi mogą również uczestniczyć,

nie mają jednak prawa do zaspokojenia z zabezpieczeń ustanowionych w układzie dla

zobowiązań z niego wynikających.

§ 2.

Dokonane w poprzednim postępowaniu czynności będą powtórzone w miarę potrzeby.

Jeżeli upadły udzielił niektórym wierzycielom korzyści większych niż przewidziane

w układzie, każdy wierzyciel w ciągu dwóch lat od dary prawomocnego zatwierdzenia

układu może w drodze powództwa żądać solidarnie od upadłego i wierzyciela, który osiągnął

niedozwoloną korzyść, uiszczenia sumy, o jaką w układzie zmniejszona została wierzytelność

żądającego. Wierzyciel, który osiągnął niedozwoloną korzyść, odpowiada tylko do wysokości

tej korzyści.

§ 1.

Po ustaleniu przez sędziego-komisarza listy wierzytelności będzie dokonany podział

funduszów masy jednorazowo lub kilkakrotnie w miarę likwidacji majątku masy.

§ 2.

Sumy przypadające na zaspokojenie wierzytelności, co do których wniesiony był sprzeciw,

pozostawione będą w depozycie sądowym do czasu rozstrzygnięcia sprzeciwu.

§ 1.

Należności ulegające zaspokojeniu z masy upadłości będą uiszczone w następującej kolejności

1)

koszty postępowania upadłościowego oraz koszty postępowania układowego poprzedzającego

ogłoszenie upadłości; wydatki połączone z zarządem i likwidacją masy upadłości, nie

wyłączając podatków i innych danin publicznych, wsparcia dla upadłego i jego rodziny,

oraz ciążące na nim należności alimentacyjne, a także należności za pracę i renty

z tytułu odszkodowania za wywołanie choroby, niezdolności do pracy, kalectwa lub śmierci,

jak również koszty ostatniej choroby i zwykłego pogrzebu upadłego;

2)

należności powstałe wskutek czynności syndyka lub zarządcy odrębnego majątku; należności

z zawartych przez upadłego przed ogłoszeniem upadłości umów wzajemnych, których wykonania

zażądał syndyk; należności z tytułu bezpodstawnego wzbogacenia masy; należności, które

powstały z czynności upadłego dokonanych za zgodą nadzorcy sądowego lub z czynności

tego nadzorcy w czasie postępowania układowego, ukończonego lub umorzonego w okresie

trzech miesięcy przed ogłoszeniem upadłości;

3)

podatki i inne daniny publiczne, należne za ostatnie dwa lata przed datą ogłoszenia

upadłości wraz ze wszystkimi dodatkami, wszelkimi odsetkami i kosztami egzekucji;

4)

należności instytucji ubezpieczeń społecznych, powstałe z tytułu ubezpieczenia pracowników

- za rok ostatni przed datą ogłoszenia upadłości;

5)

koszty ostatniej choroby i niezbytkownego pogrzebu upadłego, zmarłego na sześć miesięcy

przed datą ogłoszenia upadłości;

6)

inne wierzytelności wraz z odsetkami za ostatni rok przed datą ogłoszenia upadłości,

z odszkodowaniem umownym, kosztami procesu i egzekucji;

7)

odsetki, nie zaspokojone w powyższych kategoriach, przy tym w kolejności, w jakiej

winien być zaspokojony kapitał;

8)

kary, grzywny sądowe, administracyjne i skarbowe;

9)

należności z tytułu darowizn i zapisów.

§ 2.

Należności wymienione w kategoriach 1-5 są wierzytelnościami uprzywilejowanymi.

§ 3.

Wierzytelność nabyta w drodze przelewu lub indosu po ogłoszeniu upadłości będzie zaspokojona

w kategorii szóstej, o ile nie ulega uiszczeniu w kategorii dalszej.

Należności pierwszej i drugiej kategorii będą zaspokajane przez syndyka w miarę wpływania

potrzebnych sum do masy; o ile w ten sposób nie będą uiszczone, zaspokojone zostaną

w drodze podziału.

Jeżeli suma przeznaczona do podziału nie wystarcza na zaspokojenie w całości wszystkich

należności, należności dalszej kategorii będą uiszczone dopiero po zupełnym zaspokojeniu

należności poprzedzającej kategorii, a gdy majątek nie wystarcza na pokrycie w całości

wszystkich należności tej samej kategorii, należności te będą zaspokojone stosunkowo

do wysokości każdej z nich.

§ 1.

Syndyk sporządzi i złoży sędziemu-komisarzowi plan podziału i w planie tym

1)

ustali sumę podlegającą podziałowi;

2)

wymieni wierzytelności i prawa osób uczestniczących w podziale;

3)

oznaczy sumę, jaka każdemu z uczestników przypada z podziału;

4)

wskaże, które sumy mają być wypłacone, a które i z jakich przyczyn pozostawione w

depozycie sądowym.

§ 2.

Sędzia-komisarz w razie potrzeby wprowadza do planu zmiany lub uzupełnienia.

Wierzytelność zabezpieczoną hipoteką, w rejestrze, zastawem lub prawem zatrzymania

umieścić należy w podziale jedynie w sumie, w jakiej nie została zaspokojona z przedmiotu

zabezpieczenia, chyba że wierzyciel zrzekł się zaspokojenia z tego przedmiotu.

§ 1.

Sędzia-komisarz zawiadomi syndyka, upadłego i wierzycieli oraz ogłosi przez obwieszczenie,

że mogą plan podziału przeglądać w sekretariacie sądu i w ciągu dwóch tygodni od daty

obwieszczenia wnieść przeciwko planowi zarzuty

§ 2.

O sporządzeniu planu podziału majątku przedsiębiorstwa państwowego zawiadamia się

organ założycielski i organ uprawniony do reprezentowania Skarbu Państwa.

Jeżeli zarzutów nie wniesiono, sędzia-komsarz plan podziału zatwierdzi, po czym plan

będzie wykonany.

§ 1.

Jeżeli zarzuty wniesiono, sędzia-komisarz wyda postanowienie po wezwaniu na posiedzenie

wierzycieli, którzy wnieśli zarzuty, syndyka, upadłego i tych, których prawa na skutek

zarzutów byłyby dotknięte. Na postanowienie sądu, wydane na skutek zażalenia na postanowienie

sędziego-komisarza, służy zażalenie.

§ 2.

Po uprawomocnieniu się postanowienia, a w razie jego zaskarżenia po uprawomocnieniu

się postanowienia sądu, sędzia-komisarz sprostuje plan odpowiednio do tych postanowień,

po czym plan będzie wykonany.

§ 3.

Mimo wniesionych zarzutów lub zażaleń plan będzie wykonany w tych częściach, na których

wykonanie nie mogą wpłynąć zmiany żądane w zarzutach lub zażaleniach

Wykonanie planu podziału nie może nastąpić przed uprawomocnieniem się postanowienia

o ogłoszeniu upadłości.

§ 1.

Suma wydzielona na zaspokojenie wierzytelności, której uiszczenie zależne jest od

warunku rozwiązującego, będzie wydana wierzycielowi bez zabezpieczenia, chyba że obowiązek

zabezpieczenia ciąży na wierzycielu z mocy istniejącego między nim a upadłym stosunku

prawnego.

§ 2.

Suma wydzielona na zaspokojenie wierzytelności, której uiszczenie zależne jest od

warunku zawieszającego, będzie wydana wierzycielowi, jeżeli udowodni, że warunek się

ziścił, w przeciwnym razie będzie złożona do depozytu sądowego.

§ 3.

Suma wydzielona na zaspokojenie wierzytelności, za którą poręczyła osoba trzecia,

będzie wydana wierzycielowi w kwocie jeszcze mu należnej w dniu sporządzenia planu

podziału, poręczycielowi zaś - w kwocie, jaką z tytułu poręczenia za upadłego zapłacił.

§ 4.

Suma wydzielona na zaspokojenie wierzytelności przypadającej od upadłego solidarnie

lub niepodzielnie z osobą trzecią będzie wydana wierzycielowi w kwocie jeszcze mu

należnej w dniu sporządzenia planu, współdłużnikowi zaś - w kwocie, jaką za upadłego

zapłacił.

§ 1.

Co do sumy wydzielonej na zaspokojenie wierzytelności zabezpieczonej hipoteką lub

w rejestrze, w prawa wierzyciela wchodzi masa upadłości, o czym będzie wciągnięty

odpowiedni wpis do księgi wieczystej lub do rejestru.

§ 2.

Wpis będzie wciągnięty na podstawie uwierzytelnionego przez sekretarza sądu wyciągu

z planu prawomocnie zatwierdzonego.

Gdy majątek masy został w całości zlikwidowany, będzie dokonany ostatni podział.

Po umorzeniu lub ukończeniu postępowania upadłościowego sumy zatrzymane w depozycie,

o ile nie przypadną osobie wskazanej w planie podziału, wydane będą upadłemu na jego

wniosek.

Po wykonaniu planu ostatniego podziału sąd stwierdzi postanowieniem ukończenie postępowania

upadłościowego. Postanowienie będzie ogłoszone przez obwieszczenie i doręczone upadłemu,

syndykowi oraz członkom rady wierzycieli.

Sąd umorzy postępowanie upadłościowe

1)

gdy się okaże, że majątek masy nie wystarcza nawet na zaspokojenie kosztów postępowania;

2)

gdy wierzyciel, na którego wniosek upadłość była ogłoszona, nie złożył w wyznaczonym

terminie zażądanej przez sędziego-komisarza zaliczki na koszty postępowania, a brak

płynnych funduszów na te koszty;

3)

gdy wszyscy wierzyciele, którzy zgłosili swe wierzytelności, zażądają umorzenia postępowania.

Postanowienie o umorzeniu postępowania będzie ogłoszone przez obwieszczenie i doręczone

opadłemu, syndykowi oraz członkom rady wierzycieli.

Prawomocne postanowienie o umorzeniu postępowania jest tytułem do wykreślenia wpisów

dotyczących upadłości w księgach wieczystych i w innych księgach i rejestrach.

§ 1.

Z dniem prawomocnego umorzenia postępowania upadły odzyskuje swobodne rozporządzanie

swym majątkiem.

§ 2.

Syndyk wyda niezwłocznie upadłemu jego majątek, księgi, korespondencję i dokumenty.

W razie potrzeby, odebranie, na zarządzenie sędziego-komisarza, nastąpi przymusowo

przez komornika.

§ 1.

Po umorzeniu postępowania nie ukończone procesy, wszczęte przez syndyka o uznanie

za bezskuteczną czynności zdziałanej przez upadłego ze szkodą wierzycieli, będą umorzone.

Wzajemne roszczenia o zwrot kosztów procesu wygasają.

§ 2.

W innych procesach upadły wchodzi na miejsce masy upadłości.

Przepisy trzech poprzedzających artykułów stosuje się odpowiednio w przypadkach, gdy

postępowanie upadłościowe zostało prawomocnie ukończone lub gdy postanowienie o ogłoszeniu

upadłości zostało prawomocnie uchylone.

Jeżeli ukończenie postępowania nastąpiło wskutek zawarcia i zatwierdzenia układu,

upadły odzyskuje możność zarządzania i rozporządzania majątkiem o tyle tylko, o ile

układ nie przewiduje ograniczeń.

Zmiana stosunku prawnego, która zaszła na podstawie przepisów prawa niniejszego, obowiązuje

upadłego i stronę drugą również po umorzeniu lub ukończeniu postępowania.

§ 1.

Jeżeli postanowienie o ogłoszeniu upadłości zostało uchylone albo jeżeli postępowanie

upadłościowe zostało umorzone, upadły obowiązany będzie uiścić przyznane syndykowi

lub zarządcy odrębnego majątku wynagrodzenie oraz zwrócić tak im, jak i członkom rady

wierzycieli poniesione przez nich wydatki.

§ 2.

Upadły nie ma prawa poszukiwania odszkodowania od wierzyciela, który żądał ogłoszenia

upadłości, wyjąwszy gdy wierzyciel działał w złej wierze.

§ 1.

W przypadkach gdy według przepisów prawa bankowego w razie ogłoszenia upadłości banku

emitującego listy zastawne lub obligacje tworzy się osobna masa przeznaczona przede

wszystkim na zaspokojenie praw posiadaczy listów zastawnych lub obligacji, sąd ustanowi

kuratora do strzeżenia praw tych posiadaczy. Przed ustanowieniem sąd zasięgnie opinii

Ministra Finansów co do osoby kuratora. Gdyby Minister w zakreślonym terminie opinii

nie złożył, sąd nada sprawie dalszy bieg.

§ 2.

Kurator zgłosi do masy upadłości

1)

ogólną sumę nominalną listów zastawnych lub obligacji, wylosowanych i nie wykupionych

przed dniem ogłoszenia upadłości, i ogólną sumę przypadającą na odsetki (kupony) przed

tym dniem płatne, a jeszcze nie zapłacone, tudzież sumę przypadającą na premie wylosowane,

ale nie wypłacone;

2)

ogólną sumę nominalną listów zastawnych lub obligacji nie wylosowanych i odsetek od

nich płatnych po dniu ogłoszenia upadłości oraz premii w planie przewidzianych.

§ 3.

Kurator wymieni w zgłoszeniu przedmioty majątkowe, na których fundusze osobnej masy

są zabezpieczone, i osoby, które są dłużnikami tej masy.

§ 4.

Syndyk winien udzielić kuratorowi wszelkich potrzebnych mu wiadomości. Kurator ma

prawo przeglądać księgi i dokumenty upadłego banku, o ile jest to mu potrzebne do

strzeżenia praw posiadaczy listów zastawnych lub obligacji.

§ 5.

Na zgromadzeniu wierzycieli kurator ma głos tylko w sprawach mogących mieć wpływ na

prawa posiadaczy listów zastawnych lub obligacji.

§ 6.

Likwidacja osobnej masy dokonana będzie przez syndyka z udziałem kuratora. Jeżeli

osobna masa nie wystarcza na pełne zaspokojenie posiadaczy listów zastawnych lub obligacji,

brakująca na ich zaspokojenie suma uwzględniona będzie w podziale ogólnych funduszów

upadłego banku; z tą sumą kurator głosuje przy zawarciu układu, przy czym służy mu

jeden głos od każdej sumy, jaka wynika z podziału sumy wszystkich innych wierzytelności,

uprawniających do głosowania, przez liczbę wierzycieli, którzy reprezentują te wierzytelności.

Suma przypadająca z masy ogólnej na zaspokojenie posiadaczy listów zastawnych lub

obligacji przekazana będzie do osobnej masy.

§ 7.

Z osobnej masy będą zaspokojone koszty likwidacji tej masy, nie wyłączając wynagrodzenia

kuratora, a po nich - należności posiadaczy listów zastawnych lub obligacji w następującej

kolejności

1)

listy zastawne lub obligacje w nominalnej ich cenie;

2)

odsetki (kupony);

3)

premie wylosowane.

Przepisy artykułu poprzedzającego stosuje się i w razie upadłości innych instytucji,

emitujących listy zastawne lub obligacje, na których zaspokojenie przeznaczona jest

osobna masa.

Wykonanie rozporządzenia niniejszego porucza się Ministrowi Sprawiedliwości Art. 230.

Rozporządzenie niniejsze wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1935 r.

Syndyk nie może puszczać w obieg listów zastawnych i obligacji, wydanych przez upadłą

instytucję emitującą, a będących jeszcze jej własnością. Listy te i obligacje będą

umorzone.

Pozostają w mocy

„

4)

art. 7, 23, 72 i 131 § 1 pkt 7 prawa upadłościowego”.

”

Dekret niniejszy wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1947 r.