Ustawa z dnia 29 listopada 1990 r. o paszportach.

Paszport jest dokumentem urzędowym uprawniającym do przekraczania granicy i pobytu

za granicą oraz poświadczającym obywatelstwo polskie, a także tożsamość osoby w nim

wskazanej w zakresie danych, jakie dokument ten zawiera.

Ustala się następujące rodzaje paszportów

1)

paszport,

2)

paszport dyplomatyczny,

3)

paszport służbowy Ministerstwa Spraw Zagranicznych,

4)

paszport blankietowy.

Każdy obywatel polski ma prawo do otrzymania paszportu. Pozbawienie lub ograniczenie

tego prawa może nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych ustawą.

1.

Paszporty wydaje oraz dokonuje w nich zmian w kraju - wojewoda właściwy ze względu

na miejsce pobytu stałego osoby ubiegającej się o paszport, a za granicą - konsul,

zwani dalej „organami paszportowymi”.

2.

W uzasadnionych przypadkach, gdy przemawia za tym ważny interes osoby uprawnionej

do otrzymania paszportu, Minister Spraw Wewnętrznych może wydać paszport albo dokonać

w nim zmian. Za zgodą Ministra Spraw Wewnętrznych wojewoda może wydać paszport albo

dokonać w nim zmian z pominięciem właściwości miejscowej.

3.

Paszporty dyplomatyczne i paszporty służbowe Ministerstwa Spraw Zagranicznych wydaje,

wznawia ich ważność oraz dokonuje w nich zmian Minister Spraw Zagranicznych.

4.

Do wznawiania ważności paszportów dyplomatycznych i służbowych Ministerstwa Spraw

Zagranicznych oraz dokonywania w nich zmian za granicą jest uprawniony konsul.

5.

Paszporty blankietowe wydaje konsul w celu umożliwienia powrotu do kraju obywatelom

polskim przebywającym czasowo za granicą i nie posiadającym paszportu wydanego w kraju.

6.

Rada Ministrów, w drodze rozporządzenia, określa stanowiska i funkcje, których zajmowanie

lub pełnienie uprawnia do otrzymania paszportu dyplomatycznego i paszportu służbowego

Ministerstwa Spraw Zagranicznych, a także członków rodzin osób uprawnionych do paszportu

dyplomatycznego, którym przysługuje prawo do otrzymania paszportu dyplomatycznego,

oraz tryb przechowywania tych paszportów i zakres czynności konsula w sprawach paszportowych.

1.

Paszporty i paszporty blankietowe wydaje się po przedstawieniu wymaganych dokumentów

i uiszczeniu należnych opłat.

2.

Rada Ministrów, w drodze rozporządzenia, określa wysokość opłat paszportowych, tryb

ich uiszczania oraz warunki i zakres stosowania ulg i zwolnień od tych opłat, a także

warunki podwyższania opłat w razie zawinionej utraty paszportu.

3.

Wydanie paszportu, o którym mowa w ust. 1, albo dokonanie w nim zmiany za granicą

oraz podania składane w tych sprawach podlegają opłatom określonym na podstawie przepisów

o funkcjach konsulów.

1.

Wydania paszportu w kraju odmawia się na wniosek

1)

sądu prowadzącego przeciw osobie ubiegającej się o paszport postępowanie w sprawie

karnej lub cywilnej,

2)

Prokuratora Generalnego w sprawie osoby ubiegającej się o paszport, co do której podjęto

czynności związane z przejęciem ścigania o przestępstwo popełnione za granicą,

3)

organu prowadzącego przeciw osobie ubiegającej się o paszport postępowanie przygotowawcze

lub wykonawcze w sprawie karnej o przestępstwo ścigane z oskarżenia publicznego albo

w sprawie karnej skarbowej.

2.

Wydania paszportu w kraju można odmówić

1)

jeżeli osoba ubiegająca się o paszport nie wykonała obowiązku ustawowego, a zachodzi

uzasadniona obawa, że wyjazd za granicę osoby zobowiązanej uniemożliwi wykonanie tego

obowiązku i niewykonanie obowiązku znajduje potwierdzenie w orzeczeniu sądu lub decyzji

uprawnionego organu,

2)

w razie prawomocnego skazania osoby ubiegającej się o paszport za przestępstwo popełnione

za granicą, o ile czyn podlega w kraju odpowiedzialności karnej,

3)

na czas nie dłuższy niż 12 miesięcy, gdy uzyskano, w trybie przewidzianym w umowach

międzynarodowych, potwierdzoną informację, że osoba w czasie pobytu za granicą dopuściła

się przestępstwa lub wykroczenia z chęci zysku.

3.

Przepisy ust.1 i 2 mają zastosowanie także w przypadkach, gdy przekroczenie granicy

następuje na podstawie innych dokumentów niż paszport.

1.

W przypadkach uzasadnionych ważnym interesem osoby ubiegającej się o paszport, mimo

istnienia przesłanek uzasadniających odmowę jego wydania, można wydać paszport uprawniający

do jednokrotnego wyjazdu za granicę, jeżeli organ, o którym mowa w art. 6 ust. 1,

wyrazi na to zgodę.

2.

W przypadkach nagłych, związanych z chorobą lub pogrzebem członka rodziny albo potrzebę;

pilnego leczenia osoby ciężko chorej, paszport wydaje się oraz dokonuje w nim zmiany

w terminie do trzech dni po spełnianiu przez osobę ubiegającą się o paszport wymagań

określonych w art. 5.

3.

W razie ubiegania się o paszport osoby nie posiadającej zdolności do czynności prawnych,

wydanie oraz: dokonanie zmiany w paszporcie może nastąpić na wniosek przedstawiciela

ustawowego tej osoby.

4.

W razie ubiegania się o wydanie paszportu przez osobę małoletnią, jest wymagana zgoda

obojga rodziców lub opiekunów prawnych, chyba że z orzeczenia sądu wynika, że prawo

decydowania w tej sprawie jednemu z rodziców nie przysługuje; w przypadku braku zgodności

stanowisk rodziców lub niemożności uzyskania zgody, zastępuje ją orzeczenie sądu opiekuńczego.

1.

Paszport wydaje się na jedną osobę.

2.

Paszport może obejmować także dzieci do lat szesnastu, odbywające podróż pod opieką

posiadacza paszportu.

1.

Paszport ważny jest przez 10 lat od daty jego wydania.

2.

Utrata ważności paszportu nie pozbawia jego posiadacza prawa przybycia na podstawie

tego paszportu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

1.

Jeżeli wobec osoby, która posiada paszport, zachodzą okoliczności określone w art.

6 ust. 1, organ paszportowy wydaje decyzje o unieważnieniu paszportu. Unieważnienie

paszportu może nastąpić także, gdy zachodzą okoliczności określone w art. 6 ust. 2.

2.

Wniesienie odwołania od decyzji o unieważnieniu paszportu nie wstrzymuje jej wykonania.

3.

W przypadku wydania decyzji, o której mowa w ust. 1, przysługuje zwrot opłaty paszportowej

i innych poniesionych kosztów. Minister Spraw Wewnętrznych w porozumieniu z Ministrem

Finansów określi, w drodze rozporządzenia, zakres oraz tryb zwrotu dokonanych opłat

i poniesionych kosztów.

1.

Osoba, wobec której wydano decyzję o unieważnieniu paszportu, jest obowiązana zwrócić

paszport organowi paszportowemu.

2.

W razie niewykonania obowiązku, o którym mowa w ust. 1. mają zastosowanie przepisy

o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

W razie utraty obywatelstwa polskiego przez osobę, której wydano paszport, organ paszportowy

wydaje decyzję o unieważnieniu paszportu.

Od decyzji w sprawach paszportów i paszportów blankietowych przysługuje odwołanie

do Ministra Spraw Wewnętrznych.

1.

Wojewoda może wydać polski dokument podróży uprawniający cudzoziemca przebywającego

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej do przekraczania granicy, jeżeli cudzoziemiec

ten nie posiada właściwego dokumentu obcego państwa i nie może go uzyskać z przyczyn

od niego niezależnych albo gdy uzyskanie takiego dokumentu jest szczególnie utrudnione.

2.

Do dokumentów podróży stosuje się odpowiednio” przepisy dotyczące paszportów, z tym

że prawo przekroczenia granicy może być ograniczone wyłącznie do opuszczenia terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej.

1.

Minister Spraw Wewnętrznych sprawuje zwierzchni nadzór nad sprawami paszportowymi.

2.

Minister Spraw Zagranicznych sprawuje nadzór nad paszportami dyplomatycznymi i paszportami

służbowymi Ministerstwa Spraw Zagranicznych.

3.

Minister Spraw Wewnętrznych w porozumieniu z Ministrem Spraw Zagranicznych określi,

w drodze rozporządzenia, wzory oraz tryb wydawania paszportów i dokumentów podróży,

dokumenty wymagane do ich otrzymania, a także tryb postępowania funkcjonariuszy Straży

Granicznej w przypadku ujawnienia w czasie kontroli granicznej wad w paszportach lub

dokumentach podróży.

1.

Paszporty służbowe zachowują ważność do dnia 31 grudnia 1992 r. W okresie tym ważność

paszportów służbowych może być przedłużana na wniosek naczelnych i centralnych organów

administracji państwowej.

2.

Paszporty konsularne stają się paszportami i zachowują ważność do czasu upływu terminów

w nich określonych.

3.

Paszporty nie wymienione w ust. 1 i 2, wydane na podstawie dotychczasowych przepisów,

zachowują ważność do czasu upływu terminów w nich określonych.

1.

Z dniem wejścia w życie ustawy ulegają likwidacji wydziały paszportów funkcjonujące

przy komendach wojewódzkich Policji.

2.

Minister Spraw Wewnętrznych przekaże wojewodom, zgodnie z ich właściwością miejscową,

dokumenty, mienie oraz etaty pozostające dotychczas w dyspozycji podlegających mu

wydziałów paszportów.

3.

Z dniem wejścia w życie ustawy policjanci pełniący służbę w dotychczasowych wydziałach

paszportów przy komendach wojewódzkich Policji zostają z mocy prawa zwolnieni ze służby

i stają się pracownikami urzędów wojewódzkich w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 16 września 1982 r. o pracownikach urzędów państwowych

(Dz. U. Nr 31, poz. 214, z 1984 r. Nr 35, poz. 187, z 1988 r. Nr 19, poz. 132, z 1989 r. Nr 4, poz. 24 i Nr 34, poz. 178 i 182 oraz z 1990 r. Nr 20, poz. 121). Przepis art. 151 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji

(Dz. U. Nr 30, poz. 179) stosuje się odpowiednio.

4.

Stosunki pracy z pracownikami, o których mowa w ust. 3, wygasają po upływie 6 miesięcy

od dnia wejścia w życie ustawy, jeżeli przed tym terminem nie zostaną z nimi nawiązane

nowe stosunki pracy na dalszy okres; jednakże wcześniejsze rozwiązanie stosunku pracy

przez zakład pracy może nastąpić za trzymiesięcznym wypowiedzeniem.

1.

W ustawie z dnia 29 marca 1963 r. o cudzoziemcach

(Dz. U. Nr 15, poz. 77, z 1974 r. Nr 14, poz. 85, z 1977 r. Nr 11, poz. 45 i z 1983 r. Nr 63, poz. 288) wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 13 ust. 2 otrzymuje brzmienie

„

2.

Kartę stałego pobytu wydaje właściwy ze względu na miejsce zamierzonego stałego pobytu

(zamieszkania) cudzoziemca wojewoda, po zasięgnięciu opinii właściwego komendanta

wojewódzkiego Policji. Wyrażenie tej opinii następuje w formie postanowienia, na które

służy stronie zażalenie.

”

,

2)

w art. 15 w ust. 4 dodaje się zdanie drugie w brzmieniu: „Wykonanie obowiązku odstawienia cudzoziemca do granicy spoczywa na komendancie wojewódzkim

Policji właściwym ze względu na miejsce pobytu cudzoziemca.”,

3)

w art. 17

a)

dotychczasową treść artykułu oznacza się jako ust. 1,

b)

dodaje się ust. 2 w brzmieniu

„

2.

Decyzje w sprawach, o których mowa w art. 15, wojewoda wydaje po zasięgnięciu opinii

właściwego komendanta wojewódzkiego Policji lub na jego wniosek. Wyrażenie tej opinii

następuje w formie postanowienia, na które służy stronie zażalenie.

”

2.

Zadania i odpowiadające im kompetencje określone w art. 4 ust. 1, art. 7 ust. 3, art.

11 ust. 1, art. 12, art. 14 ust. 3 i 4 i art. 17 ust.1 ustawy wymienionej w ust. 1,

należące dotychczas do komendantów wojewódzkich Policji, przechodzą do właściwości

wojewodów.

Traci moc ustawa z dnia 17 czerwca 1959 r. o paszportach

(Dz. U. z 1967 r. Nr 17, poz. 81, z 1971 r. Nr 28, poz. 261, z 1983 r. Nr 66, poz. 298 i z 1984 r. Nr 31, poz. 172).

Ustawa wchodzi w życie po upływie trzech miesięcy od dnia jej ogłoszenia.