Ustawa z dnia 25 października 1991 r. o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej.

Działalność kulturalna w rozumieniu niniejszej ustawy polega na tworzeniu, upowszechnianiu

i ochronie kultury.

Formami organizacyjnymi działalności kulturalnej są w szczególności: teatry, opery,

operetki, filharmonie, orkiestry, kina, muzea, biblioteki, domy kultury, ogniska artystyczne,

galerie sztuki oraz ośrodki badań i dokumentacji w różnych dziedzinach kultury.

1.

Działalność kulturalną mogą prowadzić osoby prawne, osoby fizyczne oraz jednostki

organizacyjne nie posiadające osobowości prawnej.

2.

Podmioty wymienione w ust. 1 prowadzą działalność kulturalną na zasadach określonych

w ustawie z dnia 23 grudnia 1988 r. o działalności gospodarczej

(Dz. U. Nr 41, poz. 324, z 1990 r. Nr 26, poz. 149, Nr 34, poz. 198, Nr 86, poz. 504 oraz z 1991 r. Nr 31, poz. 128, Nr 41, poz. 179, Nr 73, poz. 321, Nr 105, poz. 452, Nr 106, poz. 457 i Nr 107, poz. 460), z zastrzeżeniem ust. 3 oraz art. 8, 9 i 21.

3.

Działalność kulturalna może być prowadzona również na podstawie przepisów szczególnych

przewidujących możliwość prowadzenia działalności gospodarczej przez określone podmioty

na odrębnych zasadach.

1.

Osoby prawne oraz jednostki organizacyjne nie posiadające osobowości prawnej, których

podstawowym celem statutowym nie jest prowadzenie działalności kulturalnej, mogą prowadzić

taką działalność w szczególności w formie klubów, świetlic, domów kultury i bibliotek.

2.

Koszty prowadzenia działalności kulturalnej, o której mowa w ust. 1, w tym wynagrodzenia

dla pracowników wraz ze składką na ubezpieczenie społeczne i inne wydatki z tytułu

zatrudniania pracowników, obciążają koszty działalności podstawowej.

Podmioty prowadzące działalność kulturalną na zasadach określonych w art. 3 mogą otrzymywać

dotacje na realizację zadań państwowych.

Minister Kultury i Sztuki określi, w drodze rozporządzenia, wymagania kwalifikacyjne

i tryb stwierdzania kwalifikacji uprawniających do zajmowania określonych stanowisk

w formach organizacyjnych, o których mowa w art. 2, jeśli ich organizatorem jest państwo

lub gmina.

1.

Osobom wyróżniającym się w tworzeniu, upowszechnianiu i ochronie kultury nadaje się

odznakę honorową „Zasłużony Działacz Kultury”.

2.

Odznakę honorową „Zasłużony Działacz Kultury” nadaje Minister Kultury i Sztuki.

3.

Rada Ministrów, w drodze rozporządzenia, określa tryb oraz zasady nadawania odznaki

„Zasłużony Działacz Kultury”, jej wzór i sposób noszenia.

1.

Naczelne i centralne organy administracji państwowej oraz wojewodowie prowadzą działalność

kulturalną w formach organizacyjnych, o których mowa w art. 2, tworząc instytucje

kultury, dla których prowadzenie takiej działalności jest podstawowym celem statutowym.

2.

Instytucjami kultury, o których mowa w ust. 1, są

1)

narodowe instytucje kultury - utworzone przez Ministra Kultury i Sztuki,

2)

państwowe instytucje kultury - utworzone przez inne naczelne lub centralne organy

administracji państwowej oraz wojewodów.

1.

Gmina lub związek komunalny, prowadząc działalność kulturalną w formach organizacyjnych,

o których mowa w art. 2, mogą tworzyć komunalne instytucje kultury, dla których prowadzenie

takiej działalności jest podstawowym celem statutowym.

2.

Prowadzenie działalności kulturalnej jest zadaniem własnym gminy o charakterze obowiązkowym.

Podmioty tworzące instytucje kultury, o których mowa w art. 8 i 9, zwane są dalej

organizatorami.

Organizator wydaje akt o utworzeniu instytucji kultury, który określa jej nazwę, rodzaj,

siedzibę i przedmiot działania.

Organizator zapewnia instytucji kultury środki niezbędne do rozpoczęcia działalności

określonej w akcie o jej utworzeniu.

1.

Instytucje kultury działają na podstawie aktu o ich utworzeniu oraz statutu nadanego

przez organizatora.

2.

Statut zawiera

1)

nazwę, teren działania i siedzibę instytucji kultury,

2)

zakres działalności, w tym zasady współpracy ze społecznym ruchem kulturalnym,

3)

organy zarządzające i doradcze oraz sposób ich powoływania,

4)

sposób uzyskiwania środków finansowych,

5)

zasady dokonywania zmian statutowych,

6)

postanowienia dotyczące prowadzenia działalności innej niż kulturalna, jeżeli instytucja

zamierza działalność taką prowadzić.

3.

Organizację wewnętrzną instytucji kultury określa regulamin organizacyjny nadawany

przez dyrektora tej instytucji, po zasięgnięciu opinii działających w niej organizacji

związkowych i stowarzyszeń twórców.

1.

Instytucje kultury uzyskują osobowość prawną i mogą rozpocząć działalność z chwilą

wpisu do rejestru prowadzonego przez organizatora.

2.

Organizator nie odpowiada za zobowiązania instytucji kultury, z zastrzeżeniem art.

24 i 25.

3.

Instytucja kultury z urzędu podlega wpisowi do rejestru.

4.

Minister Kultury i Sztuki określi, w drodze rozporządzenia, sposób prowadzenia rejestru

instytucji kultury.

1.

Dyrektora narodowej instytucji kultury powołuje Minister Kultury i Sztuki na czas

określony lub nie określony, po zasięgnięciu opinii właściwych ze względu na zakres

działalności instytucji stowarzyszeń twórców. Odwołanie następuje w tym samym trybie.

2.

Dyrektor narodowej instytucji kultury, powołany na czas określony, może być odwołany

przed upływem tego okresu jedynie

1)

na własną prośbę,

2)

w szczególnie ważnych i uzasadnionych przypadkach dotyczących funkcjonowania instytucji

kultury, z zachowaniem trybu, o którym mowa w ust. 1.

3.

Dyrektora państwowej instytucji kultury powołuje i odwołuje organizator w trybie określonym

w ust. 1 i 2, po uzgodnieniu z Ministrem Kultury i Sztuki.

1.

Powołanie dyrektora instytucji kultury może nastąpić w drodze konkursu przeprowadzonego

przez organizatora.

2.

Ramowy regulamin konkursu określa Minister Kultury i Sztuki.

Dyrektor instytucji kultury zarządza instytucją i reprezentuje ją na zewnątrz.

1.

Organizator może dokonać połączenia lub podziału instytucji kultury.

2.

Organizator jest obowiązany na 3 miesiące przed wydaniem aktu o połączeniu lub podziale

instytucji kultury podać do publicznej wiadomości informację o zamiarze i przyczynach

takiej decyzji.

1.

Połączenie instytucji kultury polega na utworzeniu jednej instytucji, w której skład

wchodzą załogi i mienie należące do instytucji podlegających połączeniu.

2.

Połączenie instytucji kultury następuje w drodze aktu wydanego przez organizatora,

a także w trybie określonym w art. 21.

3.

Akt o połączeniu instytucji kultury zawiera

1)

nazwy łączonych instytucji kultury,

2)

nazwę, rodzaj, siedzibę i przedmiot działania instytucji kultury, powstałej w wyniku

połączenia,

3)

określenie terminu połączenia instytucji kultury,

4)

ustalenie zasad przejęcia zobowiązań i wierzytelności przez instytucję powstającą

w wyniku połączenia.

4.

Statut nowej instytucji kultury powstałej w wyniku połączenia nadaje organizator.

Przepisy art. 13 ust. 2 stosuje się odpowiednio.

5.

Z dniem wpisu do rejestru nowo utworzonej instytucji kultury organizator wykreśla

z rejestru instytucje kultury, które uległy połączeniu.

1.

Podział instytucji kultury polega na utworzeniu dwóch lub więcej instytucji kultury

w oparciu o załogę i mienie należące do instytucji kultury ulegającej podziałowi.

2.

Podział instytucji kultury polegać może również na wyłączeniu z instytucji kultury

wyodrębnionej jednostki lub jednostek organizacyjnych w celu włączenia ich do innej

instytucji kultury. Zasady przekazania składników majątkowych ujętych w bilansie wyłączonych

jednostek określa organizator.

3.

Akt o podziale instytucji kultury zawiera

1)

nazwę dzielonej instytucji kultury,

2)

nazwę, rodzaj, siedzibę i przedmiot działania instytucji kultury powstałych w wyniku

podziału,

3)

określenie jednostek organizacyjnych włączonych do instytucji tworzonych w wyniku

podziału,

4)

ustalenie zasad przejęcia zobowiązań i wierzytelności przez instytucje powstające

w wyniku podziału.

4.

Przepisy art. 19 ust. 3 i 4 stosuje się odpowiednio.

1.

Organizatorzy, o których mowa w art. 8 ust. 2 pkt 2 oraz w art. 9, mogą na podstawie

umowy zawartej między sobą tworzyć lub łączyć utworzone przez nich instytucje kultury.

2.

Organizatorzy, o których mowa w ust. 1, mogą na podstawie umowy zawartej z osobą fizyczną,

osobą prawną lub jednostką organizacyjną nie posiadającą osobowości prawnej tworzyć

instytucje kultury.

3.

W umowach, o których mowa w ust. 1 i 2, strony określają wielkość środków wnoszonych

przez każdą z nich, niezbędnych do prowadzenia działalności przez instytucję kultury.

4.

W przypadku, o którym mowa w ust. 1, strony w umowie określają swoje uprawnienia odnośnie

do treści statutu, powołania dyrektora, likwidacji instytucji, a także wskazują organizatora

prowadzącego rejestr tej instytucji.

5.

W przypadku, o którym mowa w ust. 2, strony określają w umowie uprawnienia podmiotu

zawierającego umowę z organizatorem odnośnie do treści statutu, powołania dyrektora

oraz likwidacji instytucji kultury.

1.

Organizator może zlikwidować instytucję kultury.

2.

Organizator jest obowiązany na 6 miesięcy przed wydaniem aktu o likwidacji instytucji

kultury podać do publicznej wiadomości informację o zamiarze i przyczynach likwidacji.

3.

W przypadku likwidacji instytucji kultury z powodu braku środków finansowych, celem

informacji, o której mowa w ust. 2, powinno być, między innymi, stworzenie możliwości

podjęcia działań do zgromadzenia tych środków, które umożliwią dalsze funkcjonowanie

instytucji.

Akt o likwidacji instytucji kultury stanowi podstawę do wykreślenia jej z rejestru.

Zobowiązania i wierzytelności likwidowanej instytucji kultury przejmuje organizator.

W przypadku likwidacji instytucji kultury utworzonej w trybie art. 21 ust. 1 i 2,

podmioty, które ją utworzyły, przejmują zobowiązania i wierzytelności, przy czym odpowiedzialność

za zobowiązania jest solidarna.

1.

Organizator może przekazać odpłatnie tub w wyjątkowych przypadkach nieodpłatnie składniki

mienia zlikwidowanej instytucji kultury osobie prawnej lub fizycznej, w celu prowadzenia

działalności kulturalnej na zasadach określonych w art. 3 ust. 2, chyba że umowa,

o której mowa w art. 21 ust. 1 i 2, stanowi inaczej.

2.

Organizator obowiązany jest do zabezpieczenia mienia likwidowanej instytucji.

1.

Instytucja kultury gospodaruje samodzielnie przydzieloną i nabytą częścią mienia oraz

prowadzi samodzielną gospodarkę w ramach posiadanych środków, kierując się zasadami

efektywności ich wykorzystania.

2.

Instytucja kultury może zbywać środki trwałe. Przy zbywaniu środków trwałych stosuje

się odpowiednio przepisy dotyczące przedsiębiorstw państwowych.

3.

Podstawą gospodarki finansowej instytucji kultury jest plan działalności instytucji,

zatwierdzony przez dyrektora z zachowaniem wysokości dotacji organizatora, o której

mowa w art. 28 ust. 3.

4.

Plan działalności instytucji kultury zawiera w miarę potrzeb: plan usług, plan przychodów

i kosztów, plan remontów i konserwacji środków trwałych oraz plan inwestycji.

1.

Instytucja kultury pokrywa koszty bieżącej działalności i zobowiązania z uzyskiwanych

przychodów.

2.

Przychodami instytucji kultury są wpływy uzyskiwane z prowadzonej działalności, dotacje

budżetowe, z zastrzeżeniem art. 29 ust. 3 pkt 3, środki otrzymane od osób fizycznych

i prawnych oraz z innych źródeł.

3.

Wysokość rocznej dotacji na działalność instytucji kultury ustala organizator.

1.

Wartość majątku instytucji kultury odzwierciedla fundusz instytucji kultury, który

odpowiada wartości wydzielonego instytucji i nabytego mienia.

2.

Fundusz instytucji kultury zwiększa się lub zmniejsza o kwotę zmian wartości majątku

instytucji, będących skutkiem

1)

aktualizacji wyceny środków trwałych na podstawie odrębnych przepisów,

2)

nieodpłatnego przekazania lub otrzymania środków trwałych, wartości niematerialnych

i prawnych,

3)

łączenia i podziału instytucji kultury na podstawie bilansów zamknięcia dzielonych

lub łączonych instytucji.

3.

Fundusz instytucji kultury zwiększa się o

1)

amortyzację majątku trwałego,

2)

dotacje budżetowe na finansowanie rozwoju instytucji,

3)

zysk pozostający w dyspozycji instytucji kultury,

4)

środki z innych źródeł.

4.

Fundusz instytucji kultury zmniejsza się o

1)

straty bilansowe,

2)

umorzenie majątku trwałego,

3)

finansowanie inwestycji,

4)

inne zmniejszenia.

5.

Instytucja kultury tworzy zakładowy fundusz socjalny i mieszkaniowy na zasadach określonych

w odrębnych przepisach.

6.

Instytucja kultury posiadająca środki trwałe służące zakładowej działalności socjalnej

dokonuje odpisów amortyzacyjnych na zasadach określonych w odrębnych przepisach.

7.

Instytucja kultury może tworzyć z zysku oraz innych środków przekazanych przez osoby

prawne i osoby fizyczne fundusz załogi z przeznaczeniem na wypłatę nagród indywidualnych

oraz inne fundusze. Zasady gospodarowania tymi funduszami określają regulaminy instytucji

kultury.

1.

Instytucja kultury prowadzi rachunkowość według zasad określonych w odrębnych przepisach

o rachunkowości.

2.

Roczny bilans i wykazany w nim wynik finansowy instytucji kultury oraz pozostałe roczne

sprawozdania finansowe, sporządzone stosownie do przepisów o statystyce państwowej,

podlegają weryfikacji według odrębnych przepisów.

Minister Kultury i Sztuki w porozumieniu z Ministrem Pracy i Polityki Socjalnej określi,

w drodze rozporządzenia, zasady wynagradzania pracowników instytucji kultury.

1.

Instytucje kultury, takie jak: muzea, ośrodki badań i dokumentacji zabytków, biura

wystaw artystycznych, filmoteka narodowa, centra sztuki, biblioteki, domy kultury,

ośrodki kultury, świetlice, kluby, domy pracy twórczej, ogniska artystyczne - prowadzą

gospodarkę finansową i rozliczają się z budżetem państwa lub gminy na zasadach ustalonych

dla zakładów budżetowych.

2.

Do podstawowych zadań instytucji wymienionych w ust. 1 należy w szczególności

1)

edukacja kulturalna i wychowanie przez sztukę,

2)

gromadzenie, dokumentowanie, tworzenie, ochrona i udostępnianie dóbr kultury,

3)

tworzenie warunków dla rozwoju amatorskiego ruchu artystycznego oraz zainteresowania

wiedzą i sztuką,

4)

tworzenie warunków dla rozwoju folkloru, a także rękodzieła ludowego i artystycznego,

5)

rozpoznawanie, rozbudzanie i zaspokajanie potrzeb oraz zainteresowań kulturalnych.

3.

Do instytucji kultury działających na zasadach określonych w ust. 1 stosuje się przepisy

ustawy z dnia 31 stycznia 1989 r. o kształtowaniu środków na wynagrodzenia w sferze

budżetowej

(Dz. U. Nr 4, poz. 24, Nr 48, poz. 261 i Nr 64, poz. 389 oraz z 1990 r. Nr 71, poz. 417).

4.

Do instytucji kultury działających na zasadach określonych w ust. 1 nie stosuje się

art. 27-29 oraz art. 30 ust. 2.

Darowizny przekazane na rzecz Fundacji Kultury, która przejęła majątek zniesionego

Funduszu Rozwoju Kultury, podlegają wyłączaniu z podstawy opodatkowania podatkiem

dochodowym w pełnej wysokości.

1.

Imprezy artystyczne lub rozrywkowe organizowane w ramach działalności kulturalnej

przez podmioty, o których mowa w art. 3, odbywające się poza stałą siedzibą albo w

sposób objazdowy, wymagają zawiadomienia organu gminy właściwego ze względu na miejsce

imprezy.

2.

Zawiadomienie powinno zawierać następujące dane

1)

imię, nazwisko lub nazwę podmiotu organizującego imprezę artystyczną lub rozrywkową,

siedzibę i adres do korespondencji,

2)

rodzaj i charakter imprezy,

3)

miejsce, datę, godzinę rozpoczęcia, planowany czas trwania, przewidywaną liczbę uczestników,

4)

określenie planowanych środków służących zapewnieniu bezpieczeństwa uczestników.

3.

Pomieszczenia, obiekty lub miejsca, w których odbywają się imprezy artystyczne i rozrywkowe,

a także urządzenia techniczne używane przy ich organizowaniu lub w trakcie ich odbywania,

powinny odpowiadać wymaganiom przewidzianym prawem.

4.

Organ samorządu terytorialnego może zażądać załączenia do zawiadomienia zaświadczenia

właściwego organu o spełnieniu wymagań, o których mowa w ust. 3.

5.

Zawiadomienie o imprezie powinno być złożone nie później niż 30 dni przed planowanym

terminem jej rozpoczęcia.

6.

W przypadku, o którym mowa w ust. 4. termin określony w ust. 5 liczy się od dnia doręczenia

zaświadczenia.

7.

Imprezy artystyczne i rozrywkowe organizowane cyklicznie nie rzadziej niż 2 razy w

roku przez te same podmioty w tych samych pomieszczeniach, obiektach i miejscach do

tego dostosowanych, wymagają jednorazowego zawiadomienia organu gminy właściwego ze

względu na miejsce imprezy.

Organ gminy wydaje decyzję o zakazie odbycia imprezy artystycznej lub rozrywkowej,

jeżeli zagraża ona życiu lub zdrowiu ludzi albo mieniu w znacznych rozmiarach lub

nie zostały spełnione wymagania, o których mowa w art. 34 ust. 3.

1.

Decyzja o zakazie odbycia imprezy artystycznej lub rozrywkowej powinna być doręczona

podmiotowi, który ją organizuje, w terminie 14 dni od dnia złożenia zawiadomienia,

nie później jednak niż 10 dni przed planowanym terminem rozpoczęcia imprezy.

2.

Odwołanie od decyzji wnosi się w terminie 3 dni od dnia jej doręczenia.

3.

Odwołanie od decyzji podlega rozpoznaniu w terminie 7 dni od dnia wniesienia odwołania.

Niewydanie decyzji w tym terminie oznacza zgodę na odbycie imprezy.

4.

Decyzję wydaną w wyniku wniesienia odwołania doręcza się w terminie 3 dni.

1.

Prezes Rady Ministrów może z powodu żałoby narodowej zarządzić, na czas jej trwania,

zawieszenie organizowania imprez artystycznych i rozrywkowych.

2.

Wojewoda może z powodu klęski żywiołowej lub w celu zapobieżenia epidemii albo ze

względu na żałobę, na czas niezbędny, zarządzić zawieszenie organizowania imprez określonych

w ust. 1 na terenie województwa lub jego części.

Działalność kulturalną organizowaną i prowadzoną przez kościelne osoby prawne regulują

odrębne przepisy.

1.

Przepisów ustawy nie stosuje się do działalności kulturalnej prowadzonej przez Ministra

Obrony Narodowej, Ministra Spraw Wewnętrznych i Ministra Sprawiedliwości.

2.

Ministrowie, o których mowa w ust. 1, w drodze rozporządzenia, mogą rozciągnąć przepisy

ustawy w całości lub w części na działalność kulturalną prowadzoną przez podległe

im lub nadzorowane przez nich jednostki organizacyjne.

Przepisy niniejszej ustawy nie naruszają przepisów ustawy z dnia 15 lutego 1962 r. o ochronie dóbr kultury i o muzeach

(Dz. U. Nr 10, poz. 48, z 1983 r. Nr 38, poz. 173, z 1989 r. Nr 35, poz. 192 oraz z 1990 r. Nr 34, poz. 198 i Nr 56, poz. 322) oraz ustawy z dnia 9 kwietnia 1968 r. o bibliotekach

(Dz. U. Nr 12, poz. 63, z 1984 r. Nr 26, poz. 129, z 1989 r. Nr 29, poz. 155 i Nr 35, poz. 192 oraz z 1990 r. Nr 34, poz. 198) w zakresie prowadzenia działalności kulturalnej w formach określonych w tych ustawach.

1.

Instytucje i placówki upowszechniania kultury istniejące w dniu wejścia w życie ustawy,

dla których organizatorem były podmioty określone w art. 8 i 9, podlegają z urzędu

wpisowi do rejestru instytucji kultury, prowadzonego przez właściwego organizatora,

w terminie 6 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy, a pracownicy tych instytucji

stają się pracownikami instytucji kultury.

2.

Instytucje i placówki upowszechniania kultury istniejące w dniu wejścia w życie ustawy,

dla których organizatorem są inne podmioty niż określone w art. 8 i 9, mogą nadal

prowadzić swoją działalność, jeżeli w ciągu 3 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy

zostaną spełnione wymogi określone w przepisach niniejszej ustawy.

3.

W razie niedopełnienia obowiązku określonego w ust. 2, podmioty te są obowiązane do

zaprzestania prowadzenia działalności.

1.

Instytucje artystyczne istniejące w dniu wejścia w życie ustawy, dla których organem

założycielskim były podmioty określone w art. 8 ust. 2, podlegają z urzędu wpisowi

do rejestru instytucji kultury, prowadzonego przez właściwego organizatora, w terminie

6 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy, a pracownicy tych instytucji stają się

pracownikami instytucji kultury.

2.

Minister Kultury i Sztuki prowadzący w dniu wejścia w życie ustawy rejestr instytucji

działających jako instytucje artystyczne przekaże rejestr tych instytucji oraz pozostają

dokumentację właściwemu organizatorowi w terminie 6 miesięcy od dnia wejścia w życie

ustawy.

Instytucje artystyczne istniejące w dniu wejścia w życie ustawy ustalają fundusz instytucji

jako sumę: funduszy statutowych w środkach trwałych i obrotowych, funduszu rezerwowego

i funduszu rozwoju według stanu na dzień 1 stycznia 1991 r.

1.

Prowadzona na podstawie zezwoleń uzyskanych przed dniem wejścia w życie niniejszej

ustawy działalność w zakresie organizowania imprez artystycznych lub rozrywkowych

podlega w terminie 3 miesięcy wpisaniu z urzędu do ewidencji działalności gospodarczej

prowadzonej na podstawie przepisów ustawy, o której mowa w art. 3 ust. 2.

2.

Do czasu dokonania wpisu, o którym mowa w ust. 1, zachowują moc dotychczasowe zezwolenia

na prowadzenie działalności w zakresie organizowania imprez artystycznych.

3.

Postępowanie w sprawie zezwoleń na organizowanie imprez artystycznych lub rozrywkowych

wszczęte przed dniem wejścia w życie ustawy i nie zakończone ostateczną decyzją administracyjną

toczy się według przepisów niniejszej ustawy.

Tracą moc

1)

ustawa z dnia 9 kwietnia 1968 r. o zezwoleniach na publiczną działalność artystyczną,

rozrywkową i sportową

(Dz. U. Nr 12, poz. 64) - w zakresie dotyczącym imprez artystycznych i rozrywkowych,

2)

ustawa z dnia 26 kwietnia 1984 r. o upowszechnianiu kultury oraz o prawach i obowiązkach

pracowników upowszechniania kultury

(Dz. U. Nr 26, poz. 129, z 1988 r. Nr 19, poz. 132, z 1989 r. Nr 4, poz. 24 i Nr 35, poz. 192 oraz z 1990 r. Nr 34, poz. 198),

3)

ustawa z dnia 28 grudnia 1984 r. o instytucjach artystycznych

(Dz. U. Nr 60, poz. 304 i z 1989 r. Nr 35, poz. 192).

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.