Obwieszczenie Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 10 października 1991 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o Trybunale Konstytucyjnym.

1.

Trybunał Konstytucyjny orzeka o zgodności

1)

z Konstytucją - aktów ustawodawczych: ustaw oraz dekretów zatwierdzonych przez Sejm,

a także ustaw przed podpisaniem ich przez Prezydenta, zgodnie z art. 27 ust. 4 Konstytucji,

2)

z Konstytucją lub aktami ustawodawczymi - innych niż wymienione w pkt 1 aktów normatywnych

(aktów ustanawiających normy prawne) wydawanych przez Prezydenta, naczelne i centralne

organy administracji państwowej oraz inne naczelne i centralne organy państwowe.

2.

Przepis ust. 1 pkt 2 stosuje się odpowiednio do aktów normatywnych wydanych przez

Radę Państwa.

Ustawa wchodzi w życie z dniem ogłoszenia.

Ustawa wchodzi w życie z dniem ogłoszenia.

Orzekając o zgodności aktu ustawodawczego z Konstytucją bądź innego aktu normatywnego

z Konstytucją lub aktem ustawodawczym, Trybunał Konstytucyjny bada zarówno treść takiego

aktu, jak też kompetencję oraz dochowanie ustawowego trybu wymaganego do wydania aktu;

orzeczenie może odnosić się do całego aktu lub do poszczególnych jego przepisów.

Postępowanie przed Trybunałem Konstytucyjnym w sprawach wymienionych w art. 1 może

być wszczęte

1)

w stosunku do ustaw, których Prezydent nie podpisał - z chwilą wystąpienia Prezydenta

do Trybunału Konstytucyjnego z wnioskiem o stwierdzenie zgodności ustawy z Konstytucją

w myśl art. 27 ust. 4 Konstytucji,

2)

w stosunku do ustaw i innych aktów podlegających w myśl obowiązujących przepisów ogłoszeniu

w organie publikacyjnym - z chwilą ich ogłoszenia,

3)

w stosunku do aktów normatywnych, co do których przepisy prawa nie ustalają obowiązku

ogłoszenia w organie publikacyjnym jako warunku ich mocy obowiązującej - z chwilą

ich ustanowienia,

chociażby wejście w życie tych aktów przewidziane zostało w terminie późniejszym.

1.

Trybunał Konstytucyjny orzeka o zgodności aktu ustawodawczego z Konstytucją oraz innego

aktu normatywnego z Konstytucją lub aktem ustawodawczym, obowiązujących w dniu wydania

orzeczenia bądź co do których dopuszczalne jest w myśl art. 3 wszczęcie postępowania

przed ich wejściem w życie.

2.

Utrata mocy obowiązującej aktu normatywnego przed wydaniem orzeczenia przez Trybunał

Konstytucyjny powoduje umorzenie postępowania w sprawie takiego aktu.

Trybunał Konstytucyjny ustala powszechnie obowiązującą wykładnię ustaw.

Ustawa wchodzi w życie z dniem ogłoszenia.

Trybunał Konstytucyjny przedstawia Sejmowi Rzeczypospolitej Polskiej i innym właściwym

organom stanowiącym prawo uwagi o stwierdzonych uchybieniach i lukach w prawie, których

usunięcie jest niezbędne dla zapewnienia spójności systemu prawnego Rzeczypospolitej

Polskiej.

1.

Orzeczenie stwierdzające niezgodność z Konstytucją aktu ustawodawczego prezes Trybunału

Konstytucyjnego przedkłada Sejmowi, a jeżeli z wnioskiem wystąpił Prezydent - także

Prezydentowi.

2.

Orzeczenia, o których mowa w ust. 1, Sejm rozpatruje nie później niż w okresie sześciu

miesięcy od dnia przedstawienia orzeczenia przez prezesa Trybunału Konstytucyjnego.

3.

Jeżeli Sejm uzna orzeczenie za zasadne, dokonuje odpowiednich zmian w akcie objętym

tym orzeczeniem bądź uchyla go w części lub całości. W wypadku uznania aktu objętego

orzeczeniem za zgodny z Konstytucją Sejm oddala orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego,

a sprawa nim objęta nie może być ponownie przedmiotem postępowania przed Trybunałem.

4.

Uchwały Sejmu w sprawach oddalenia orzeczenia Trybunału zapadają większością co najmniej

2/3 głosów, w obecności co najmniej połowy ogólnej liczby posłów.

Orzeczenie stwierdzające niezgodność z Konstytucją lub aktem ustawodawczym aktu wymienionego

w art. 1 pkt 2 prezes Trybunału Konstytucyjnego przedkłada organowi, który wydał akt

objęty orzeczeniem.

1.

W wypadkach określonych w art. 8 organ, który wydał akt objęty orzeczeniem, dokonuje

niezwłocznie odpowiednich zmian w tym akcie bądź uchyla go w części lub w całości,

nie później niż w terminie 3 miesięcy od przedłożenia mu orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego

w tej sprawie.

2.

W razie złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidzianego w art. 30 ust.

2 i 3, przepis ust. 1 stosuje się do aktu objętego orzeczeniem Trybunału Konstytucyjnego,

stwierdzającym niezgodność aktu z Konstytucją lub aktem ustawodawczym wydanym w wyniku

rozpoznania tego wniosku.

1.

W razie nieusunięcia niezgodności aktu z Konstytucją lub aktem ustawodawczym w terminie

określonym w art. 9, traci on moc z upływem tego terminu, w zakresie ustalonym w orzeczeniu

Trybunału Konstytucyjnego.

2.

W szczególnie uzasadnionych wypadkach Trybunał może zawiesić w całości bądź w części

stosowanie aktu z dniem ogłoszenia orzeczenia; zawieszenie to obowiązuje do czasu

wykonania orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego w myśl art. 9 lub ust. 1 niniejszego

artykułu.

3.

O utracie mocy obowiązującej aktu bądź jego zawieszeniu prezes Trybunału Konstytucyjnego

ogłasza w organie publikacyjnym, w którym akt był ogłoszony, a gdy orzeczenie dotyczy

aktu nie ogłoszonego w organie publikacyjnym - w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej

Polskiej „Monitor Polski”.

1.

W związku z toczącym się postępowaniem administracyjnym, sądowym, w sprawach o wykroczenia

oraz w sprawach o przestępstwa i wykroczenia skarbowe, należących do właściwości finansowych

organów orzekających, do Trybunału Konstytucyjnego mogą być kierowane pytania prawne

co do zgodności aktu ustawodawczego z Konstytucją albo innego aktu normatywnego z

Konstytucją lub aktem ustawodawczym, jeżeli od odpowiedzi na nie zależy rozstrzygnięcie

sprawy w takim postępowaniu.

2.

Postępowanie określone w ust. 1, w związku z którym wniesione zostało pytanie prawne,

ulega zawieszeniu z dniem wystąpienia z takim pytaniem, do czasu rozstrzygnięcia sprawy

zgodności ujętego w pytaniu aktu ustawodawczego z Konstytucją lub innego aktu normatywnego

z Konstytucją lub aktem ustawodawczym.

Pytania prawne, o których mowa w art. 11 ust. 1, Trybunał Konstytucyjny rozpoznaje

na zasadach i w trybie przewidzianych dla rozpoznawania wniosków o stwierdzenie zgodności

aktów ustawodawczych z Konstytucją oraz innych aktów normatywnych z Konstytucją lub

aktem ustawodawczym, ze zmianami wynikającymi z dalszych przepisów ustawy.

1.

Trybunał Konstytucyjny ustala powszechnie obowiązującą wykładnię ustaw na wniosek

Prezydenta, prezesa Rady Ministrów, pierwszego prezesa Sądu Najwyższego, prezesa Naczelnego

Sądu Administracyjnego, Rzecznika Praw Obywatelskich, Prokuratora Generalnego.

2.

Trybunał Konstytucyjny ustala powszechnie obowiązującą wykładnię ustaw na posiedzeniu

pełnego składu w drodze uchwały.

3.

Uchwały, o których mowa w ust. 2, ogłasza się w Dzienniku Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej.

Siedzibą Trybunału Konstytucyjnego jest m.st. Warszawa.

1.

Członkami Trybunału Konstytucyjnego są: prezes, wiceprezes oraz dziesięciu sędziów.

2.

Członków Trybunału Konstytucyjnego wybiera i odwołuje Sejm.

3.

W skład Trybunału Konstytucyjnego może być wybrany ten, kto wyróżnia się wiedzą prawniczą

oraz posiada kwalifikacje wymagane do zajmowania stanowiska sędziego Sądu Najwyższego

lub Naczelnego Sądu Administracyjnego.

4.

Członkowie Trybunału Konstytucyjnego wybierani są na lat osiem, z tym że co cztery

lata następuje wybór połowy składu; wybór ponowny do składu Trybunału jest niedopuszczalny,

chyba że poprzedni wybór nastąpił w trakcie kadencji na okres krótszy niż cztery lata.

5.

Z pełnieniem funkcji członka Trybunału nie można łączyć mandatu posła na Sejm i senatora

ani zatrudnienia w organach państwowych, a także innego zajęcia, które utrudniałoby

pełnienie obowiązków członka Trybunału albo mogło uchybiać jego godności bądź zachwiać

zaufanie co do jego bezstronności w orzekaniu.

6.

Obejmując stanowisko członek Trybunału Konstytucyjnego składa wobec Marszałka Sejmu

ślubowanie następującej treści: „Ślubuję uroczyście przy wykonywaniu powierzonych

mi obowiązków członka Trybunału Konstytucyjnego: służyć wiernie Narodowi Polskiemu,

stać na straży Konstytucji i ustaw, a powierzone mi obowiązki wypełniać z najwyższą

starannością”.

1.

Sejm odwołuje członka Trybunału Konstytucyjnego, jeżeli

1)

zrzekł się swej funkcji,

2)

na skutek choroby, ułomności lub upadku sił stał się trwale niezdolny do pełnienia

obowiązków,

3)

został skazany wyrokiem sądu,

4)

sprzeniewierzył się złożonemu ślubowaniu,

5)

prawomocnym orzeczeniem dyscyplinarnym został skazany na karę usunięcia z zajmowanego

stanowiska.

2.

W razie śmierci członka Trybunału Sejm stwierdza wygaśnięcie jego mandatu.

3.

Uzupełnienia składu Trybunału na miejsca opróżnione z przyczyn określonych w ust.

1 i 2 Sejm dokonuje nie później niż w okresie trzech miesięcy od odwołania lub stwierdzenia

wygaśnięcia mandatu członka Trybunału. Członek Trybunału wybrany w tym trybie pełni

swoje funkcje do końca kadencji, na którą wybrany był jego poprzednik.

1.

Członek Trybunału Konstytucyjnego nie może być pociągnięty do odpowiedzialności karnej

sądowej lub administracyjnej ani zatrzymany bez zgody Trybunału. Nie dotyczy to zatrzymania

na gorącym uczynku popełniania przestępstwa. Wniosek w tym przedmiocie Trybunał rozpatruje

w pełnym składzie, z wyłączeniem sędziego, którego wniosek ten dotyczy.

2.

Do czasu podjęcia przez Trybunał uchwały zezwalającej na pociągnięcie członka Trybunału

do odpowiedzialności wolno w stosunku do niego podejmować tylko czynności nie cierpiące

zwłoki.

3.

Za wykroczenia członek Trybunału odpowiada tylko dyscyplinarnie.

Ustawa wchodzi w życie z dniem ogłoszenia.

1.

W zakresie nie unormowanym niniejszą ustawą do praw i obowiązków oraz odpowiedzialności

dyscyplinarnej członków Trybunału Konstytucyjnego, z zastrzeżeniem ust. 2-5, stosuje

się odpowiednio przepisy ustawy o Sądzie Najwyższym dotyczące praw i obowiązków oraz

odpowiedzialności dyscyplinarnej sędziów Sądu Najwyższego, o ile nie są sprzeczne

z niniejszą ustawą.

2.

Sprawy o roszczenia wynikające ze stosunku służbowego wiceprezesa i sędziów Trybunału

Konstytucyjnego rozstrzyga prezes tego Trybunału, a prezesa Trybunału - Marszałek

Sejmu. Od decyzji prezesa Trybunału przysługuje odwołanie do Marszałka Sejmu.

3.

W postępowaniu dyscyplinarnym orzeka Trybunał Konstytucyjny

1)

w pierwszej instancji - w składzie trzech sędziów,

2)

w drugiej instancji - w składzie pięciu sędziów.

4.

Sędziów do składów orzekających oraz rzecznika dyscyplinarnego wyznacza prezes Trybunału

Konstytucyjnego spośród członków tego Trybunału.

5.

W sprawach orzeczeń dyscyplinarnych nie stosuje się przepisów ustawy, o której mowa

w ust. 1, o rewizji nadzwyczajnej.

Członek Trybunału Konstytucyjnego po zakończeniu kadencji ma prawo powrócić na poprzednio

zajmowane stanowisko lub otrzymać stanowisko równorzędne poprzednio zajmowanemu, jeżeli

nie ma przeszkód prawnych.

Organizacyjne i administracyjne warunki pracy zapewnia Trybunałowi Konstytucyjnemu

prezes Trybunału oraz podległe mu Biuro tego Trybunału.

Ustawa wchodzi w życie z dniem objęcia urzędu przez Prezydenta, z tym że art. 15 pkt

4 wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1990 r.

1.

Do pracowników Biura Trybunału Konstytucyjnego stosuje się odpowiednio przepisy o

pracownikach urzędów państwowych, z uwzględnieniem ust. 2 i 3.

2.

W odniesieniu do pracowników Biura Trybunału Konstytucyjnego - przepisy określone

w art. 2 pkt 1, art. 4 ust. 3, art. 7 ust. 6, art. 20 ust. 4, art. 21 ust. 3, art. 22

ust. 2, art. 26 ust. 2 i art. 36 ust. 7 ustawy z dnia 16 września 1982 r. o pracownikach

urzędów państwowych

(Dz. U. Nr 31, poz. 214, z 1984 r. Nr 35, poz. 187, z 1938 r. Nr 19, poz. 132, z 1989 r. Nr 4, poz. 24, Nr 34, poz. 178 i 182, z 1990 r. Nr 20, poz. 121 oraz z 1991 r. Nr 55, poz. 234, Nr 88, poz. 400 i Nr 95, poz. 425) wydaje Marszałek Sejmu.

3.

Uprawnienia wynikające z art. 30 ust. 1 i z art. 31 ust. 3 ustawy, o której mowa w

ust. 2, przysługują w odniesieniu do pracowników Biura Trybunału Konstytucyjnego -

Marszałkowi Sejmu.

1.

Z wnioskami o stwierdzenie zgodności aktu ustawodawczego z Konstytucją albo innego

aktu normatywnego z Konstytucją lub aktem ustawodawczym występować mogą: Prezydent,

Prezydium Sejmu, komisje sejmowe albo pięćdziesięciu posłów. Prezydium Senatu, komisje

senackie albo trzydziestu senatorów, Trybunał Stanu, Rada Ministrów lub prezes Rady

Ministrów, Rzecznik Praw Obywatelskich, prezes Najwyższej Izby Kontroli, pierwszy

prezes Sądu Najwyższego, prezes Naczelnego Sądu Administracyjnego, Prokurator Generalny.

Wnioskodawcy mogą występować do Trybunału z własnej inicjatywy lub w wyniku analizy

wniosków i skarg obywateli.

2.

Postępowanie w sprawach, o których mowa w ust. 1, Trybunał Konstytucyjny może podjąć

z inicjatywy własnej.

1.

Z wnioskami, o których mowa w art. 22 ust. 1, występować mogą również rada gminy lub

sejmik samorządowy, właściwe naczelne organy statutowe ogólnokrajowych organizacji

związkowych, organizacji międzyzwiązkowych oraz zrzeszeń związków zawodowych, organizacji

spółdzielczych, społeczno-zawodowych organizacji rolników indywidualnych oraz innych

organizacji zawodowych, a także Rada Ubezpieczenia Społecznego Rolników - jeżeli kwestionowany

akt ustawodawczy lub inny akt normatywny dotyczy spraw objętych ich zakresem działania,

ustalonym w przepisach prawa.

2.

Wnioski organów i organizacji, o których mowa w ust. 1, podlegają wstępnemu rozpoznaniu

przez Trybunał Konstytucyjny, na posiedzeniu niejawnym, przez jednego sędziego wyznaczonego

przez prezesa Trybunału.

3.

Trybunał może, w trybie ustalonym w ust. 2, postanowić o nienadaniu wnioskowi dalszego

biegu, jeżeli wniosek nie odpowiada wymaganiom wynikającym z przepisów ustawy bądź

też gdy jest oczywiście bezzasadny lub mylnie skierowany; na postanowienie w tej sprawie

przysługuje zażalenie do Trybunału, który rozpoznaje je na posiedzeniu niejawnym w

składzie trzech sędziów.

Wnioski o wszczęcie postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym, wniesione po upływie

pięciu lat od ogłoszenia aktu lub zatwierdzenia dekretu (art. 3 pkt 2) albo ustanowienia

aktu (art. 3 pkt 3), Trybunał kieruje, w trybie art. 6, do organu, który wydał akt

objęty wnioskiem, a gdy wniosek dotyczy dekretu - do Sejmu.

1.

Z pytaniami prawnymi, o których mowa w art. 11 ust. 1, do Trybunału Konstytucyjnego

mogą zwracać się: pierwszy prezes Sądu Najwyższego, prezes Naczelnego Sądu Administracyjnego,

składy orzekające Sądu Najwyższego, Naczelnego Sądu Administracyjnego oraz sądów rewizyjnych

oraz naczelne i centralne organy administracji państwowej.

2.

Organy wymienione w ust. 1 są obowiązane informować Trybunał Konstytucyjny o wszystkich

sygnalizowanych im przez organy orzekające niezgodnościach aktów ustawodawczych z

Konstytucją oraz innych aktów normatywnych z Konstytucją lub aktami ustawodawczymi.

3.

W wypadku stwierdzenia przez Trybunał Konstytucyjny, w wyniku rozpoznania pytania

prawnego, niezgodności aktu ustawodawczego z Konstytucją albo innego aktu normatywnego

z Konstytucją lub aktem ustawodawczym, prezes Trybunału, niezależnie od przekazania

orzeczenia organowi, który wydał akt objęty orzeczeniem, przesyła odpis orzeczenia

organowi, który w tej sprawie zwrócił się z pytaniem prawnym.

4.

W razie stwierdzenia przez Trybunał Konstytucyjny zgodności objętego pytaniem prawnym

aktu ustawodawczego z Konstytucją albo innego aktu normatywnego z Konstytucją lub

aktem ustawodawczym - prezes Trybunału przesyła orzeczenie organowi, który zwrócił

się z pytaniem prawnym, odpis zaś tego orzeczenia przekazuje do wiadomości organowi,

który wydał akt objęty orzeczeniem, a dotyczącego dekretu - Sejmowi.

5.

W wypadkach, o których mowa w ust. 3, postępowanie zawieszone w myśl art. 11 ust.

2 podejmuje się po rozstrzygnięciu przez Sejm zgodności aktu ustawodawczego z Konstytucją,

w odniesieniu zaś do innych aktów normatywnych - po doprowadzeniu do zgodności tych

aktów z Konstytucją lub aktem ustawodawczym, a w wypadku przewidzianym w art. 10 ust.

1 - po utracie przez akt mocy obowiązującej.

1.

Trybunał Konstytucyjny rozpoznaje wniosek bądź pytanie prawne na rozprawie, o której

powiadamia wnioskodawcę, organ, który wydał akt objęty wnioskiem, a w wypadku gdy

wniosek dotyczy dekretu - Sejm, jak również Prokuratora Generalnego. Obecność na rozprawie

wnioskodawcy lub jego przedstawiciela jest obowiązkowa. W rozprawie może uczestniczyć

organ, który wydał akt objęty wnioskiem, lub jego przedstawiciel. W sprawach rozpoznawanych

przez Trybunał na rozprawach w pełnym składzie obowiązkowa jest również obecność Prokuratora

Generalnego.

2.

W postępowaniu podjętym w wyniku pytania prawnego organ, który zwrócił się z takim

pytaniem, jest reprezentowany na rozprawie przez przedstawiciela wyznaczonego przez

ten organ.

3.

W toku postępowania Trybunał Konstytucyjny może przesłuchiwać biegłych, żądać od organów

i instytucji państwowych oraz organizacji społecznych okazywania akt i dokumentów,

a także przeprowadzać inne dowody, które dla rozstrzygnięcia sprawy uzna za niezbędne.

Rozprawy przed Trybunałem Konstytucyjnym są jawne. Wyłączenie jawności może nastąpić

ze względu na bezpieczeństwo Państwa lub tajemnicę państwową.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1988 r., z tym że art. 18 ust. 2 i art.

27 wchodzą w życie z dniem ogłoszenia.

1.

Trybunał Konstytucyjny rozpoznaje wnioski (pytania prawne) dotyczące zgodności aktów

ustawodawczych z Konstytucją w składzie pięciu sędziów, a wnioski (pytania prawne)

dotyczące innych aktów normatywnych - w składzie trzech sędziów.

2.

W sprawach o szczególnej zawiłości prezes Trybunału może zarządzić rozpoznanie wniosku

przez Trybunał w pełnym składzie.

Trybunał Konstytucyjny wydaje orzeczenie po przeprowadzeniu rozprawy. Orzeczenia są

wydawane w imieniu Rzeczypospolitej Polskiej. Sporządza się je w formie pisemnej,

z uzasadnieniem.

1.

Orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego jest ostateczne.

2.

W wypadku stwierdzenia przez Trybunał Konstytucyjny niezgodności z Konstytucją lub

aktem ustawodawczym aktu normatywnego naczelnego lub centralnego organu administracji

państwowej Rada Ministrów lub prezes Rady Ministrów może, w ciągu miesiąca od dnia

doręczenia orzeczenia, wystąpić z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy przez Trybunał

w pełnym składzie.

3.

Uprawnienie, o którym mowa w ust. 2, przysługuje Prezydentowi w wypadku stwierdzenia

niezgodności z Konstytucją lub aktem ustawodawczym aktu normatywnego Prezydenta lub

innego naczelnego lub centralnego organu państwowego nie będącego organem administracji

państwowej; uprawnienie to nie obejmuje orzeczeń Trybunału dotyczących dekretów.

1.

Postępowanie sądowe lub arbitrażowe zakończone prawomocnym orzeczeniem, wydanym z

zastosowaniem przepisu prawnego, który w wyniku orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego,

jako sprzeczny z Konstytucją lub aktem ustawodawczym, został zmieniony bądź uchylony

w części lub całości, może być wznowione w trybie i na zasadach określonych w przepisach

o postępowaniu sądowym lub arbitrażowym, z tym że w odniesieniu do orzeczeń w sprawach

cywilnych oraz arbitrażowych wznowienie postępowania może nastąpić nie później niż

przed upływem odpowiednio - pięciu i trzech lat od dnia uprawomocnienia się orzeczenia.

2.

Prawomocne orzeczenia i nakazy karne w sprawach o wykroczenia oraz prawomocne rozstrzygnięcia

w sprawach o przestępstwa i wykroczenia skarbowe należących do właściwości finansowych

organów orzekających, wydane z zastosowaniem przepisu prawnego, o którym mowa w ust.

1, podlegają uchyleniu w trybie i na zasadach określonych w przepisach o postępowaniu

w sprawach o wykroczenia oraz przepisach ustawy karnej skarbowej, dotyczących uchylania prawomocnych rozstrzygnięć, jeżeli od uprawomocnienia się

orzeczenia, nakazu lub rozstrzygnięcia upłynęło nie więcej niż trzy lata.

3.

Ostateczne decyzje, wydane w ogólnym postępowaniu administracyjnym z zastosowaniem

przepisu prawnego, o którym mowa w ust. 1, uznaje się za nieważne w trybie i na zasadach

określonych w Kodeksie postępowania administracyjnego, w części dotyczącej stwierdzania nieważności decyzji administracyjnych oraz związanych

z tym roszczeń odszkodowawczych; w wypadkach gdy wynika to z przepisów prawa i okoliczności

sprawy - organ stwierdzający nieważność decyzji może równocześnie wydać decyzję rozstrzygającą

co do istoty sprawy.

4.

Prawomocne orzeczenia i rozstrzygnięcia wydane w postępowaniach innych niż wymienione

w ust. 1-3, z zastosowaniem przepisu, o którym mowa w ust. 1, podlegają, na wniosek

strony, uchyleniu przez organ, który takie orzeczenie lub rozstrzygnięcie wydał, jeżeli

od uprawomocnienia się orzeczenia lub rozstrzygnięcia upłynęło nie więcej niż trzy

lata.

Trybunał Konstytucyjny wydaje zbiór swoich orzeczeń.

W ustawie z dnia 31 lipca 1981 r. o wynagradzaniu osób zajmujących kierownicze stanowiska

państwowe

(Dz. U. Nr 20, poz. 101 i z 1982 r. Nr 31, poz. 214) w art. 2 w pkt 1 na końcu dodaje się wyrazy „oraz prezesa i wiceprezesa Trybunału

Konstytucyjnego”.

1.

Prezes Trybunału Konstytucyjnego zwołuje przynajmniej raz w roku zgromadzenie ogólne

sędziów Trybunału, na którym omawia się działalność Trybunału oraz problemy wynikające

z jego orzecznictwa.

2.

Prezes Trybunału Konstytucyjnego zaprasza do udziału w zgromadzeniu ogólnym przewodniczących

zainteresowanych komisji sejmowych, komisji senackich, prezesa Najwyższej Izby Kontroli,

ministra sprawiedliwości, pierwszego prezesa Sądu Najwyższego, prezesa Naczelnego

Sądu Administracyjnego i Prokuratora Generalnego.

3.

Prezes Trybunału może zwrócić się do Prezydenta, Marszałka Sejmu, Marszałka Senatu

i prezesa Rady Ministrów o wzięcie udziału w zgromadzeniu ogólnym bądź delegowanie

swojego przedstawiciela.

3.

Prezesowi Trybunału Konstytucyjnego wybranemu w trybie określonym w ust. 2 powierza

się w okresie do dnia 1 grudnia 1985 r. czynności związane z organizacją Trybunału

Konstytucyjnego.

4.

Wydatki związane z organizacją i funkcjonowaniem Trybunału w okresie do dnia 31 grudnia

1985 r. pokrywane są z budżetu centralnego, w części dotyczącej Kancelarii Sejmu.

Trybunał Konstytucyjny przedkłada Sejmowi i Senatowi informacje o istotnych problemach

wynikających z działalności i orzecznictwa Trybunału.

1.

Szczegółowy tryb postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym, w drodze uchwały, ustala

Sejm; uchwała w tej sprawie podlega ogłoszeniu w Dzienniku Ustaw Rzeczypospolitej

Polskiej.

2.

Regulamin czynności Trybunału Konstytucyjnego oraz organizację wewnętrzną Biura uchwala

Trybunał Konstytucyjny.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1986 r., z tym że przepisy art. 32 i 34

wchodzą w życie z dniem ogłoszenia.

1.

Do pierwszego składu Trybunału Konstytucyjnego Sejm wybiera połowę tego składu na

okres czterech lat, połowę zaś na okres ośmiu lat.

2.

Wyboru pierwszego składu Trybunału Sejm dokonuje nie później niż przed dniem 1 grudnia

1985 r.; kadencja członków tego składu biegnie od dnia 1 grudnia 1985 r.

1.

Przepisy ustawy, z zastrzeżeniem ust. 2, stosuje się do aktów ustawodawczych i innych

aktów normatywnych ogłoszonych, zatwierdzonych bądź ustanowionych po dniu jej wejścia

w życie.

2.

W stosunku do aktów wymienionych w art. 1, wydanych przed dniem wejścia w życie niniejszej

ustawy, może być wszczęte postępowanie przed Trybunałem Konstytucyjnym, jeżeli zostały

ogłoszone, a gdy chodzi o dekrety - zatwierdzone, bądź uzyskały moc obowiązującą -

po dniu wejścia w życie ustawy z dnia 26 marca 1982 r. o zmianie Konstytucji Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej

(Dz. U. Nr 11, poz. 83); do aktów tych art. 4 ust. 1 stosuje się odpowiednio.

3.

Termin określony w art. 24 biegnie w stosunku do aktów, o których mowa w ust. 2, od

dnia wejścia w życie niniejszej ustawy.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 27 maja 1990 r.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1991 r., z wyjątkiem art. 61 ust. 2, który

wchodzi w życie z dniem 1 czerwca 1991 r.