Ustawa z dnia 16 października 1991 r. o zatrudnieniu i bezrobociu.

1.

Ustawa określa zadania państwa w zakresie zatrudnienia, przeciwdziałania bezrobociu

i łagodzenia jego skutków.

2.

Ustawa ma zastosowanie do poszukujących pracy i ją podejmujących w ramach stosunku

pracy. Przepisy ustawy stosuje się odpowiednio do podejmujących pracę na podstawie

umowy o pracę nakładczą lub umowy agencyjnej.

1.

Ilekroć w ustawie jest mowa o

1)

zakładzie pracy - oznacza to zakład pracy w rozumieniu Kodeksu pracy oraz osobę fizyczną zatrudniającą pracowników w celach zarobkowych,

2)

organach zatrudnienia - oznacza to odpowiednie terenowe organy rządowej administracji

specjalnej,

3)

najniższym wynagrodzeniu - oznacza to najniższe wynagrodzenie pracowników, ogłaszane

przez Ministra Pracy i Polityki Socjalnej w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej

„Monitor Polski” na podstawie odrębnych przepisów,

4)

przeciętnym wynagrodzeniu - oznacza to przeciętne miesięczne wynagrodzenie pracowników

w gospodarce uspołecznionej w poprzednim kwartale, od dnia ogłoszenia przez Prezesa

Głównego Urzędu Statystycznego w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor

Polski”, na podstawie przepisów o zaopatrzeniu emerytalnym pracowników i ich rodzin,

5)

przewidywanym przeciętnym wynagrodzeniu - oznacza to prognozę przeciętnego miesięcznego

wynagrodzenia pracowników w gospodarce uspołecznionej, ogłaszaną przez Prezesa Głównego

Urzędu Statystycznego w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski”

na podstawie odrębnych przepisów,

6)

wynagrodzeniu - oznacza to, z zastrzeżeniem ust. 5, wynagrodzenie miesięczne, pobierane

w ostatnim zakładzie pracy, obliczone według zasad ustalonych dla ekwiwalentu pieniężnego

za urlop wypoczynkowy, z wyłączeniem wynagrodzenia za pracę w godzinach nadliczbowych,

7)

zasiłku - oznacza to zasiłek dla bezrobotnych,

8)

zasiłku szkoleniowym - oznacza to zasiłek wypłacany bezrobotnym w czasie przyuczenia

do zawodu lub przekwalifikowania,

9)

bezrobotnym - oznacza to osobę zdolną do pracy i gotową do jej podjęcia w ramach stosunku

pracy w pełnym wymiarze czasu pracy, pozostającą bez pracy i nie uczącą się w szkole,

z wyjątkiem szkół wieczorowych i zaocznych, o ile podjęła naukę w szkole wieczorowej

lub zaocznej w okresie zatrudnienia, zarejestrowaną we właściwym dla miejsca zamieszkania

rejonowym urzędzie pracy, jeżeli

a)

ukończyła 18 lat, z zastrzeżeniem pkt 13 lit. b) i c) oraz przypadków rozwiązania

z młodocianym umowy o pracę w celu przygotowania zawodowego z przyczyn dotyczących

zakładu pracy,

b)

kobieta nie ukończyła 60 lat, a mężczyzna 65 lat,

c)

nie nabyła prawa do emerytury,

d)

osoba ta ani jej małżonek nie jest właścicielem lub posiadaczem (samoistnym lub zależnym)

gospodarstwa rolnego o powierzchni użytków rolnych powyżej 1 ha przeliczeniowego albo

gospodarstwa stanowiącego dział specjalny produkcji rolnej w rozumieniu przepisów

podatkowych, chyba że wysokość podatku rolnego z tego gospodarstwa nie przekracza

wysokości podatku rolnego z 1 ha przeliczeniowego,

e)

nie prowadzi pozarolniczej działalności gospodarczej lub nie podlega ubezpieczeniu

społecznemu z tytułu innej działalności, z zastrzeżeniem lit. d),

f)

będąc osobą niepełnosprawną może podjąć pracę, co najmniej w połowie wymiaru czasu

pracy, jeżeli jest to uzasadnione sytuacją zdrowotną,

10)

dodatkowym miejscu pracy - oznacza to miejsce pracy utworzone przez zakład pracy na

wniosek organu zatrudnienia z przeznaczeniem dla zarejestrowanych bezrobotnych,

11)

pracach interwencyjnych - oznacza to wykonywanie w zakładzie pracy, w okresie nie

dłuższym niż 6 miesięcy, pracy inicjowanej dla bezrobotnych przez organ zatrudnienia,

12)

absolwentach szkół wyższych - oznacza to absolwentów szkół wyższych studiów dziennych

w okresie 12 miesięcy od dnia ukończenia studiów,

13)

absolwentach szkół zawodowych lub ogólnokształcących - oznacza to

a)

absolwentów szkół dla niepracujących średnich zawodowych, w tym studiów policealnych,

liceów ogólnokształcących oraz innych liceów, a także zasadniczych szkół zawodowych

- w okresie 12 miesięcy od dnia ukończenia szkoły,

b)

absolwentów specjalnych szkół podstawowych w okresie 12 miesięcy od ukończenia szkoły,

c)

osoby niepełnosprawne w okresie 12 miesięcy od dnia uzyskania uprawnień do wykonywania

określonego zawodu, poszukujące pracy po raz pierwszy,

14)

cudzoziemcach - oznacza to osoby, które nie posiadają obywatelstwa polskiego ani karty

stałego pobytu w Polsce,

15)

odpowiedniej pracy - oznacza to pracę, do której bezrobotny ma przygotowanie zawodowe

lub może ją wykonywać po uprzednim przyuczeniu do zawodu lub przekwalifikowaniu, jeżeli

praca ta jest odpowiednia ze względu na stan zdrowia bezrobotnego, a łączny czas dojazdu

do pracy i z pracy środkami komunikacji publicznej nie przekracza 3 godzin,

16)

robotach publicznych - oznacza to wykonywanie przez bezrobotnego zorganizowanej przez

organy gminy lub terenowe organy administracji rządowej pracy służącej w szczególności

rozwojowi społeczno-gospodarczemu.

2.

Przepisy dotyczące bezrobotnych stosuje się również do osoby

1)

pozostającej w stosunku pracy w wymiarze czasu pracy - z przyczyn dotyczących zakładu

pracy - nie wyższym niż połowa obowiązującego wymiaru czasu pracy, osiągającej w miesiącu

wynagrodzenie nie przekraczające połowy najniższego wynagrodzenia,

2)

osiągającej dochody z tytułu świadczenia jakiejkolwiek pracy zarobkowej, wykonywanej

na innej podstawie niż stosunek pracy, jeżeli w miesiącu nie przekraczają połowy najniższego

wynagrodzenia.

3.

Okresy, o których mowa w ust. 1 pkt 12 i 13 lit. a), przedłuża się o czas odbywania

przez absolwenta zasadniczej albo okresowej służby wojskowej, przeszkolenia wojskowego

absolwentów szkół wyższych, zasadniczej służby w obronie cywilnej lub służby zastępczej.

4.

Orzecznictwo lekarskie w celu stwierdzenia zdolności bezrobotnego do pracy wykonują

na wniosek rejonowego urzędu pracy zakłady opieki zdrowotnej.

5.

Przepisu ust. 1 pkt 5 nie stosuje się do wynagrodzeń, o których mowa w art. 25 pkt

3.

1.

Tworzy się Urząd Pracy jako centralny urząd administracji państwowej podlegający Ministrowi

Pracy i Polityki Socjalnej.

2.

Kierownik Urzędu jest powoływany i odwoływany przez Prezesa Rady Ministrów na wniosek

Ministra Pracy i Polityki Socjalnej, zaopiniowany przez Naczelną Radę Zatrudnienia.

3.

Minister Pracy i Polityki Socjalnej określa, w drodze rozporządzenia, organizację,

szczegółowe zasady i zakres działania Urzędu Pracy oraz wojewódzkich i rejonowych

urzędów pracy.

1.

Zadania określone w ustawie realizuje Minister Pracy i Polityki Socjalnej przy pomocy

podległego Urzędu Pracy oraz wojewódzkich i rejonowych urzędów pracy.

2.

Minister Pracy i Polityki Socjalnej, w zakresie objętym ustawą, sprawuje nadzór i

koordynuje działalność innych organów, instytucji i osób.

Do zadań kierownika wojewódzkiego urzędu pracy należy w szczególności

1)

koordynowanie działalności rejonowych urzędów pracy na terenie województwa, ustalanie

liczby i zasięgu właściwości terytorialnej rejonowych urzędów pracy, po zasięgnięciu

opinii wojewody,

2)

opracowywanie analiz i ocen dotyczących problematyki zatrudnienia w województwie na

potrzeby Ministra Pracy i Polityki Socjalnej oraz rad zatrudnienia,

3)

współdziałanie z wojewódzką radą zatrudnienia w podejmowaniu przedsięwzięć zmierzających

do zapobiegania negatywnym dla pracowników skutkom zwolnień z pracy oraz łagodzenia

tych skutków, a zwłaszcza pozyskiwania odpowiednich miejsc pracy, przyuczenia do zawodu

lub przekwalifikowania bezrobotnych oraz tworzenia miejsc pracy dla inwalidów,

4)

opracowywanie propozycji do planów Funduszu Pracy oraz sprawozdań z wykorzystania

środków Funduszu,

5)

rozdzielanie, w szczególności rejonowym urzędom pracy, środków Funduszu Pracy oraz

kontrolowanie wykorzystania tych środków,

6)

przyjmowanie zgłoszeń od osób podejmujących pracę za granicą na podstawie umów indywidualnych

z pracodawcami zagranicznymi,

7)

wydawanie zezwoleń na zatrudnianie cudzoziemców przez zakłady pracy i osoby fizyczne,

z uwzględnieniem sytuacji na rynku pracy,

8)

organizowanie pośrednictwa pracy w skali międzywojewódzkiej,

9)

wykonywanie zadań określonych w przepisach o zatrudnianiu i rehabilitacji zawodowej

osób niepełnosprawnych,

10)

współdziałanie z wojewódzkim organem rządowej administracji specjalnej do spraw oświaty

w planowaniu i podejmowaniu przedsięwzięć w zakresie przyuczania do zawodu lub przekwalifikowania

bezrobotnych oraz w organizowaniu kształcenia zawodowego.

Do zadań kierownika rejonowego urzędu pracy należy w szczególności

1)

udzielanie pomocy bezrobotnym i poszukującym pracy w znalezieniu pracy, a także zakładom

pracy w pozyskiwaniu pracowników,

2)

podejmowanie działań zmierzających do zapobiegania negatywnym skutkom zwolnień z pracy

oraz do łagodzenia tych skutków, a zwłaszcza pozyskiwania odpowiednich miejsc pracy

oraz organizowania przyuczenia do zawodu lub przekwalifikowania,

3)

rejestrowanie bezrobotnych i osób poszukujących pracy, przedstawianie im propozycji

pracy lub propozycji przyuczenia do zawodu, przekwalifikowania, propozycji prac interwencyjnych

i robót publicznych, a w razie braku takich możliwości, wypłacanie bezrobotnym zasiłków,

4)

inicjowanie i finansowanie przyuczenia do zawodu lub przekwalifikowania bezrobotnych

oraz wypłacanie im zasiłków szkoleniowych,

5)

inicjowanie tworzenia dodatkowych miejsc pracy w zakładach pracy oraz udzielanie pomocy

bezrobotnym w podejmowaniu działalności gospodarczej,

6)

inicjowanie i finansowanie prac interwencyjnych,

7)

inicjowanie i finansowanie robót publicznych,

8)

prowadzenie poradnictwa zawodowego dla bezrobotnych i osób poszukujących pracy,

9)

finansowanie dodatków wyrównawczych przysługujących osobom objętym przepisami o szczególnych

zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn dotyczących zakładu

pracy,

10)

finansowanie wynagrodzeń młodocianych pracowników zakładów pracy, zatrudnionych na

podstawie umowy o pracę w celu przygotowania zawodowego, oraz składki na ubezpieczenia

społeczne tych pracowników,

11)

finansowanie ekwiwalentów pieniężnych przysługujących uczniom szkół zawodowych dla

niepracujących w okresie praktycznej nauki zawodu w warsztatach szkolnych lub zakładach

pracy, odbywanej na podstawie umowy zawartej między szkołą a zakładem pracy, oraz

dodatków i premii przysługujących pracownikom za wykonywanie obowiązków opiekunów

praktyk uczniowskich,

12)

wydawanie biletów kredytowych bezrobotnym skierowanym do pracy poza miejsce stałego

zamieszkania,

13)

współdziałanie z rejonowymi radami zatrudnienia w zakresie przeciwdziałania negatywnym

skutkom bezrobocia, a w szczególności przy rozdziale środków finansowych pochodzących

z Funduszu Pracy.

1.

Tworzy się przy Ministrze Pracy i Polityki Socjalnej Naczelną Radę Zatrudnienia jako

organ opiniodawczo-doradczy w sprawach zatrudnienia.

2.

Do zakresu działania Naczelnej Rady Zatrudnienia należy w szczególności

1)

opiniowanie projektów aktów prawnych dotyczących zatrudnienia oraz wnioskowanie w

sprawie wydania lub zmiany obowiązujących przepisów,

2)

opiniowanie planów Funduszu Pracy oraz rocznych sprawozdań z działalności tego Funduszu,

3)

wydawanie opinii w sprawach nabywania akcji lub obligacji oraz wniesienia udziałów

do spółek ze środków Funduszu Pracy, a także w sprawach zaciągania kredytów i pożyczek

przez Fundusz Pracy,

4)

inspirowanie przedsięwzięć zmierzających do pełnego i racjonalnego zatrudnienia,

5)

przedstawianie Ministrowi Pracy i Polityki Socjalnej okresowych informacji o swojej

działalności oraz o działalności terenowych rad zatrudnienia.

1.

Tworzy się przy wojewodach wojewódzkie rady zatrudnienia jako organy opiniodawczo-doradcze.

2.

Do zakresu działania wojewódzkich rad zatrudnienia należy w szczególności

1)

opiniowanie kierunków zatrudnienia w województwie,

2)

ocena racjonalności gospodarki środkami Funduszu Pracy,

3)

opiniowanie projektów planów finansowych, opracowywanych przez wojewódzkie urzędy

pracy, oraz sprawozdań z ich wykonania,

4)

inspirowanie przedsięwzięć zmierzających do pełnego i racjonalnego zatrudnienia w

województwie,

5)

ocenianie okresowych sprawozdań z działalności wojewódzkich i rejonowych urzędów pracy

oraz przedstawianie Naczelnej Radzie Zatrudnienia okresowych sprawozdań i wniosków

w sprawach zatrudnienia,

6)

opiniowanie kryteriów przyznawania i umarzania pożyczek z Funduszu Pracy oraz przyznawania

kredytów,

7)

opiniowanie kandydatury na stanowisko kierownika wojewódzkiego urzędu pracy i wnioskowanie

o odwołanie kierownika,

8)

delegowanie przedstawiciela do komisji konkursowej w przypadku powoływania kierownika

wojewódzkiego urzędu pracy w drodze konkursu.

1.

Tworzy się przy rejonowych urzędach pracy rejonowe rady zatrudnienia jako organy opiniodawczo-doradcze.

2.

Do zakresu działania rejonowych rad zatrudnienia stosuje się odpowiednio przepisy

art. 8 ust. 2.

1.

Naczelna Rada Zatrudnienia składa się z 24 osób, w równych częściach z przedstawicieli

ogólnokrajowych organizacji międzyzwiązkowych oraz ogólnokrajowych związków zawodowych

reprezentatywnych dla pracowników większości zakładów pracy, organizacji pracodawców,

organów administracji państwowej oraz samorządów terytorialnych.

2.

Wojewódzkie rady zatrudnienia składają się z 16 osób, w równych częściach z przedstawicieli

działających na terenie danego województwa organizacji związków zawodowych, pracodawców,

organów administracji rządowej oraz samorządu terytorialnego. Przewodniczącym wojewódzkiej

rady zatrudnienia jest wojewoda.

3.

Rejonowe rady zatrudnienia składają się z 12 osób, w równych częściach z przedstawicieli

działających na terenie rejonu organizacji związków zawodowych, pracodawców, organów

administracji rządowej i samorządu terytorialnego. Przewodniczącym rejonowej rady

zatrudnienia jest kierownik rejonowego organu rządowej administracji ogólnej.

4.

Członków Naczelnej Rady Zatrudnienia i wojewódzkich rad zatrudnienia powołuje Minister

Pracy i Polityki Socjalnej, natomiast członków rejonowych rad zatrudnienia powołuje

wojewoda. Kadencja członków trwa 4 lata.

5.

Minister Pracy i Polityki Socjalnej określa, w drodze rozporządzenia, organizację

oraz tryb działania Naczelnej Rady Zatrudnienia. Organizację oraz tryb działania wojewódzkich

i rejonowych rad zatrudnienia określa wojewoda.

6.

Zakład pracy jest obowiązany zwolnić pracownika od pracy w celu wzięcia udziału w

posiedzeniu Naczelnej Rady Zatrudnienia, wojewódzkiej lub rejonowej rady zatrudnienia.

1.

Pośrednictwo pracy polega na udzielaniu pomocy bezrobotnym i poszukującym pracy w

uzyskaniu odpowiedniego zatrudnienia oraz zakładom pracy w znalezieniu odpowiednich

pracowników.

2.

Pośrednictwo pracy prowadzą rejonowe urzędy pracy. Pośrednictwo pracy jest wykonywane

nieodpłatnie i opiera się na następujących zasadach

1)

dostępności usług pośrednictwa dla wszystkich osób poszukujących pracy oraz dla zakładów

pracy,

2)

dobrowolności - oznaczającej wolne od przymusu korzystanie z usług pośrednictwa pracy

dla obu stron,

3)

równości - oznaczającej obowiązek rejonowych urzędów pracy udzielania wszystkim poszukującym

pracy pomocy w znalezieniu zatrudnienia, bez względu na ich narodowość, przynależność

do organizacji politycznych, społecznych, na płeć, wyznanie i inne okoliczności,

4)

jawności - oznaczającej, że każde wolne miejsce pracy zgłoszone do urzędu powinno

być podane do wiadomości bezrobotnych i poszukujących pracy.

3.

Zakłady pracy są obowiązane na bieżąco informować rejonowe urzędy pracy, właściwe

dla siedziby zakładu pracy, o wszystkich wolnych miejscach pracy oraz o miejscach

przygotowania zawodowego.

1.

Rejonowe urzędy pracy rejestrują bezrobotnych i inne osoby poszukujące pracy oraz

prowadzą karty rejestracyjne tych osób.

2.

Bezrobotni mają obowiązek zgłaszania się do właściwego rejonowego urzędu pracy w wyznaczonych

terminach, co najmniej raz w miesiącu, oraz na każdorazowe jego wezwanie w celu potwierdzenia

swej gotowości do pracy i uzyskania informacji o możliwościach zatrudnienia, przyuczenia

do zawodu lub przekwalifikowania.

Rejonowe urzędy pracy w razie braku możliwości zapewnienia bezrobotnym odpowiedniej

pracy

1)

inicjują przyuczenie do zawodu lub przekwalifikowanie bezrobotnych oraz przyznają

i wypłacają zasiłki szkoleniowe w czasie tego przyuczenia lub przekwalifikowania,

a także finansują tę działalność,

2)

inicjują organizowanie dodatkowych miejsc pracy w zakładach pracy i udzielają im pomocy

finansowej w tym zakresie,

3)

inicjują oraz finansują, w zakresie ustalonym w ustawie, prace interwencyjne,

4)

inicjują oraz finansują, w zakresie ustalonym w ustawie, roboty publiczne,

5)

udzielają pożyczek i pomocy w uzyskaniu kredytów na podjęcie działalności gospodarczej,

6)

przyznają i wypłacają zasiłki dla bezrobotnych.

1.

Rejonowy urząd pracy inicjuje przyuczenie do zawodu lub przekwalifikowanie bezrobotnych

w celu zwiększenia ich szans na uzyskanie pracy, podwyższenia dotychczasowych kwalifikacji

zawodowych lub zwiększenia aktywności zawodowej, a w szczególności w razie

1)

braku kwalifikacji zawodowych,

2)

konieczności zmiany kwalifikacji w związku z brakiem propozycji pracy odpowiadającej

ich kwalifikacjom i stanowi zdrowia,

3)

utraty zdolności do wykonywania pracy w dotychczas wykonywanym zawodzie.

2.

Na wniosek bezrobotnego rejonowy urząd pracy kieruje go na przyuczenie do zawodu lub

przekwalifikowanie, jeżeli rodzaj tego szkolenia gwarantuje uzyskanie pracy i został

spełniony jeden z warunków, o których mowa w ust. 1.

3.

Przyuczenie do zawodu lub przekwalifikowanie nie powinno trwać dłużej niż 6 miesięcy.

W przypadkach uzasadnionych programem szkolenia w danym zawodzie okres ten może być

przedłużony przez rejonowy urząd pracy do 12 miesięcy.

1.

Wysokość zasiłku szkoleniowego wynosi 80% wynagrodzenia, a dla osób, które utraciły

zdolność do wykonywania dotychczasowej pracy wskutek wypadku przy pracy, w drodze

do pracy lub z pracy albo choroby zawodowej - 100% wynagrodzenia.

2.

Zasiłek szkoleniowy nie może być niższy niż 40% kwoty przewidywanego przeciętnego

wynagrodzenia, z zastrzeżeniem ust. 3 i 4, i nie może przekraczać 110% tego wynagrodzenia.

3.

Wysokość zasiłku szkoleniowego dla bezrobotnych, z którymi w ostatnim zakładzie pracy

rozwiązano stosunek pracy bez wypowiedzenia z ich winy lub umowa o pracę wygasła w

wyniku porzucenia pracy, wynosi 33% kwoty przewidywanego przeciętnego wynagrodzenia.

4.

Wysokość zasiłku szkoleniowego dla absolwentów, osób, o których mowa w art. 2 ust.

1 pkt 9 lit. a), oraz osób, które podlegały ubezpieczeniu społecznemu z tytułu innej

pozarolniczej działalności wynosi 115% przewidzianego dla tych osób zasiłku dla bezrobotnych.

5.

Bezrobotny nie uprawniony do zasiłku, z zastrzeżeniem art. 34 pkt 3, a skierowany

na przyuczenie do zawodu lub przekwalifikowanie, nie ma prawa do zasiłku szkoleniowego.

Koszty szkolenia i ubezpieczenia takiego bezrobotnego ponosi rejonowy urząd pracy

kierujący na szkolenie.

6.

Zasiłek szkoleniowy, o którym mowa w ust. 1, podwyższa się każdorazowo począwszy od

następnego kwartału po ogłoszeniu przeciętnego wynagrodzenia o procent wzrostu tego

wynagrodzenia.

7.

Bezrobotny, który z przyczyn nie usprawiedliwionych przerwał szkolenie, jest obowiązany

do zwrotu jego kosztów i nabywa prawo do zasiłku, jeżeli spełnia warunki określone

w art. 20 ust. 1 pkt 2.

8.

Osobom pobierającym zasiłki szkoleniowe przysługują, na zasadach przewidzianych dla

pracowników

1)

zasiłki rodzinne, pielęgnacyjne i pogrzebowe,

2)

świadczenia z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych,

3)

świadczenia zakładów opieki zdrowotnej, które są udzielane na podstawie wpisu w legitymacji

ubezpieczeniowej, dokonywanego przez rejonowy urząd pracy.

9.

Zasiłki szkoleniowe przysługują również za udokumentowane okresy niezdolności do pracy,

za które przysługiwałyby zasiłki z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa.

10.

Zasiłki, o których mowa w ust. 8 pkt 1, oraz zasiłki szkoleniowe wypłacane na warunkach

określonych w ust. 9 podlegają rozliczeniu przez rejonowe urzędy pracy w ciężar składek

na ubezpieczenie społeczne, w trybie przewidzianym dla tych składek.

11.

Świadczenia określone w ust. 8 pkt 3 przysługują także członkowi rodziny osoby pobierającej

zasiłek szkoleniowy na zasadach przewidzianych dla członków rodzin pracowników, na

podstawie wpisu w legitymacji ubezpieczeniowej dokonywanego przez rejonowy urząd pracy.

12.

Rejonowy urząd pracy może sfinansować ze środków funduszu pracy koszty przyuczenia

do zawodu lub przekwalifikowania pracowników, o których mowa w art. 16 ust. 1 pkt

2.

1.

Rejonowe urzędy pracy mogą udzielać z Funduszu Pracy pożyczek

1)

zakładom pracy na zorganizowanie dodatkowych miejsc pracy dla bezrobotnych skierowanych

na te miejsca,

2)

jednorazowo bezrobotnym oraz pracownikom w okresie wypowiedzenia, zwalnianym z pracy

na podstawie przepisów o szczególnych zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunków

pracy z przyczyn dotyczących zakładu pracy, na podjęcie działalności gospodarczej.

2.

Wysokość pożyczki, o której mowa w ust. 1, nie może przekraczać dwudziestokrotnego

przeciętnego wynagrodzenia.

3.

Zakład pracy, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, jest zobowiązany do zorganizowania dodatkowych

miejsc pracy w terminach określonych w umowie pożyczki i zatrudniania skierowanych

bezrobotnych przez okres co najmniej 24 miesięcy.

4.

Pożyczka dla osób, o których mowa w ust. 1 pkt 2, może być umorzona na wniosek pożyczkobiorcy

do wartości 50%, pod warunkiem prowadzenia działalności gospodarczej co najmniej przez

okres 24 miesięcy.

5.

Warunki udzielania pożyczek, wysokość stopy procentowej oraz warunki spłaty określa

się w umowie zawieranej przez rejonowy urząd pracy z pożyczkobiorcą, zgodnie z zasadami

określonymi, w drodze rozporządzenia, przez Ministra Pracy i Polityki Socjalnej.

6.

Wykazy zakładów pracy i osób, którym udzielono pożyczki, podawane są do wiadomości

publicznej w rejonowym urzędzie pracy.

1.

Rejonowy urząd pracy zwraca zakładowi pracy część wydatków poniesionych na wynagrodzenie

związane z zatrudnieniem bezrobotnego przy pracach interwencyjnych, w wysokości nie

przekraczającej przysługującego mu zasiłku oraz składki na ubezpieczenie społeczne

od tego wynagrodzenia przez okres do 6 miesięcy. Jeżeli bezrobotny nie był uprawniony

do zasiłku, zwrotowi podlega wynagrodzenie w wysokości zasiłku minimalnego oraz składki

od tego zasiłku.

2.

Jeżeli zakład pracy nadal zatrudnia skierowanego bezrobotnego przez okres dalszych

co najmniej 6 miesięcy, zawierając umowę o pracę na czas nie określony, po upływie

tego okresu rejonowy urząd pracy zwraca temu zakładowi część wynagrodzenia wypłaconego

w tym okresie w łącznej wysokości jednego przeciętnego wynagrodzenia oraz składkę

na ubezpieczenie społeczne od tego wynagrodzenia.

3.

Rejonowy urząd pracy, kierując bezrobotnego do prac interwencyjnych, ma obowiązek

wziąć pod uwagę jego wiek, stan zdrowia oraz rodzaje uprzednio wykonywanej pracy.

1.

Na wniosek organizatora robót publicznych wynagrodzenie bezrobotnego, skierowanego

przez rejonowy urząd pracy i zatrudnionego przy tych robotach, pokrywane jest z Funduszu

Pracy w wysokości nie przekraczającej 75% przeciętnego wynagrodzenia na każdego skierowanego

i zatrudnionego oraz składki na ubezpieczenie społeczne od tego wynagrodzenia.

2.

Przepis art. 17 ust. 3 stosuje się odpowiednio.

Minister Pracy i Polityki Socjalnej, w drodze rozporządzenia, określa zasady organizowania

prac interwencyjnych oraz robót publicznych.

1.

Prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy po dniu zarejestrowania

we właściwym rejonowym urzędzie pracy, jeżeli

1)

nie ma dla niego propozycji odpowiedniej pracy, propozycji przyuczenia do zawodu lub

przekwalifikowania, skierowania do prac interwencyjnych, robót publicznych lub na

utworzone dodatkowo miejsce pracy oraz

2)

w okresie 12 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania pozostawał w stosunku

pracy albo w stosunku służbowym co najmniej 180 dni lub podlegał ubezpieczeniu społecznemu

z tytułu innej pozarolniczej działalności przez okres co najmniej 180 dni.

2.

Warunku określonego w ust. 1 pkt 2 nie stosuje się do bezrobotnych

1)

z którymi rozwiązano stosunek pracy na podstawie przepisów o szczególnych zasadach

rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn dotyczących zakładu pracy,

zarejestrowanych w okresie 6 miesięcy od dnia rozwiązania stosunku pracy,

2)

absolwentów,

3)

zwolnionych z zasadniczej albo okresowej służby wojskowej, służby wojskowej pełnionej

w charakterze kandydata na żołnierza zawodowego, przeszkolenia wojskowego absolwentów

szkół wyższych, zasadniczej służby w obronie cywilnej lub służby zastępczej, zarejestrowanych

w okresie 3 miesięcy od dnia zwolnienia ze służby,

4)

po urlopach wychowawczych, zarejestrowanych w okresie 6 miesięcy od dnia zakończenia

urlopu wychowawczego,

5)

u których ustało prawo do świadczeń rentowych, rehabilitacyjnych, zasiłków chorobowych

lub macierzyńskich, zarejestrowanych w okresie 6 miesięcy od dnia ustania prawa do

tych świadczeń,

6)

zwolnionych z zakładów karnych, zarejestrowanych w okresie 3 miesięcy od dnia zwolnienia

z zakładu, jeżeli w okresie 12 miesięcy przed pozbawieniem wolności spełniali warunek,

o którym mowa w ust. 1 pkt 2, lub pracowali w czasie odbywania kary pozbawienia wolności

przez okres co najmniej 180 dni,

7)

którzy po okresie pobierania zasiłku lub zasiłku szkoleniowego podjęli pracę, lecz

z przyczyn dotyczących zakładu pracy nie przepracowali 180 dni, jeżeli w terminie

7 dni od dnia rozwiązania umowy o pracę zarejestrowali się we właściwym rejonowym

urzędzie pracy; dotyczy to również bezrobotnych, którzy podjęli pracę w ramach prac

interwencyjnych i robót publicznych.

3.

Wysokość zasiłku wynosi

1)

70% wynagrodzenia - przez okres pierwszych 3 miesięcy pobierania zasiłku,

2)

50% wynagrodzenia - przez dalsze 6 miesięcy,

3)

40% wynagrodzenia - po upływie 9 miesięcy.

4.

Zasiłek nie może być niższy niż 33% kwoty przewidywanego przeciętnego wynagrodzenia,

z zastrzeżeniem ust. 11, i nie może przekraczać kwoty tego wynagrodzenia.

5.

Ustalenie wysokości zasiłków w myśl ust. 4 następuje każdorazowo poczynając od dnia

ogłoszenia przewidywanego przeciętnego wynagrodzenia.

6.

Bezrobotnym, którzy podlegali ubezpieczeniu społecznemu z tytułu innej pozarolniczej

działalności przez okres co najmniej 180 dni poprzedzających dzień zarejestrowania,

zasiłek ustala się od kwoty stanowiącej podstawę obliczania składki na ubezpieczenie

społeczne.

7.

Bezrobotnym absolwentom przysługuje zasiłek w wysokości 33% kwoty przewidywanego przeciętnego

wynagrodzenia po upływie 3 miesięcy od zarejestrowania się.

8.

Bezrobotnym wymienionym w ust. 2 pkt 3, 4 i 6 przysługuje zasiłek w wysokości 33%

kwoty przewidywanego przeciętnego wynagrodzenia; bezrobotnym wymienionym w ust. 2

pkt 5 zasiłek oblicza się od świadczenia przysługującego za miesiąc poprzedzający

rejestrację, z uwzględnieniem przepisów ust. 3 i 4.

9.

Podstawę obliczania zasiłku i zasiłku szkoleniowego dla bezrobotnego, który przed

zarejestrowaniem zatrudniony był za granicą w ramach eksportu budownictwa i usług

związanych z eksportem, stanowi przeciętne wynagrodzenie obowiązujące w dniu rejestracji.

10.

Bezrobotny nabywa prawo do zasiłku w wysokości 33% kwoty przewidywanego przeciętnego

wynagrodzenia, jeżeli

1)

umowa o pracę w ostatnim zakładzie pracy została rozwiązana bez wypowiedzenia z jego

winy lub wygasła w wyniku porzucenia pracy,

2)

przerwał bez uzasadnionej przyczyny odbywanie przyuczenia do zawodu lub przekwalifikowania.

11.

Młodocianemu, z którym rozwiązano umowę o pracę w celu przygotowania zawodowego z

przyczyn dotyczących zakładu pracy (art. 2 ust. 1 pkt 9 lit. a), oraz osobom, o których

mowa w art. 2 ust. 1 pkt 13 lit. b) i c), przysługuje zasiłek w wysokości 11 % przewidywanego

przeciętnego wynagrodzenia.

12.

Bezrobotnym pobierającym zasiłki przysługują świadczenia, o których mowa w art. 15

ust. 8 pkt 1 i 3 i ust. 9, a członkom ich rodzin - świadczenia, o których mowa w art.

15 ust. 8 pkt 3.

13.

Świadczenia wymienione w ust. 12 przysługują również absolwentom i członkom ich rodzin

w okresie 3 miesięcy, o którym mowa w ust. 7.

1.

Zasiłki wypłaca się w okresach miesięcznych z dołu. Zasiłek ustala się dzieląc kwotę

przysługującego zasiłku przez 30 dni i mnożąc przez liczbę dni kalendarzowych przypadających

w okresie, za który przysługuje zasiłek.

2.

Okres pobierania zasiłku nie może przekroczyć 12 miesięcy, z zastrzeżeniem ust. 3,

4 i 5.

3.

Bezrobotni, którzy do dnia rejestracji pozostawali w stosunku pracy lub w stosunku

służbowym przez co najmniej 25 lat kobiety i 30 lat mężczyźni, zachowują prawo do

zasiłku przez okres do 18 miesięcy.

4.

W razie urodzenia dziecka przez kobietę pobierającą zasiłek w okresie, o którym mowa

w ust. 2 i 3, lub w ciągu

1 miesiąca po jego zakończeniu, okres ten ulega przedłużeniu o czas, przez który przysługiwałby

jej, zgodnie z odrębnymi przepisami, zasiłek macierzyński.

5.

Prawo do zasiłku do czasu nabycia prawa do emerytury zachowują bezrobotni

1)

którzy pozostawali w stosunku pracy lub stosunku służbowym przez okres co najmniej

30 lat kobiety i 35 lat mężczyźni,

2)

którzy wykonywali prace uznane w przepisach emerytalno-rentowych za zatrudnienie w

szczególnych warunkach przez okres co najmniej 15 lat w okresach wymienionych w ust.

3,

3)

którym do uzyskania uprawnień emerytalnych brakuje nie więcej niż 2 lata,

4)

wymienieni w art. 25 pkt 2.

6.

Bezrobotny nabywa ponownie prawo do zasiłku, jeżeli spełnił warunki określone w art.

20 ust. 1 pkt 1 i 2.

7.

Bezrobotny, który odbył przyuczenie do zawodu lub przekwalifikowanie, ma prawo do

zasiłku przez okres 12 miesięcy następujących po okresie przyuczenia lub przekwalifikowania,

jeżeli rejonowy urząd pracy nie ma dla niego propozycji odpowiedniej pracy, propozycji

wykonywania prac interwencyjnych lub robót publicznych.

8.

Rejonowy urząd pracy wydaje decyzje o przyznaniu oraz utracie przez bezrobotnego prawa

do zasiłku lub zasiłku szkoleniowego.

9.

Uprawnionemu do zasiłku lub zasiłku szkoleniowego przysługują odsetki ustawowe, jeżeli

rejonowy urząd pracy, od dnia złożenia przez uprawnionego wymaganych dokumentów -

w terminach przewidzianych dla przyznania lub wypłaty tych świadczeń - nie ustalił

prawa do nich lub nie dokonał ich wypłaty.

1.

Prawo do zasiłku nie przysługuje bezrobotnemu, który

1)

z przyczyn nie usprawiedliwionych nie stawił się w wyznaczonym terminie w rejonowym

urzędzie pracy,

2)

odmówił dwukrotnie bez uzasadnionej przyczyny przyjęcia propozycji odpowiedniej pracy,

przyuczenia do zawodu lub przekwalifikowania, wykonywania prac interwencyjnych lub

robót publicznych,

3)

przebywa za granicą lub pozostaje w innej sytuacji powodującej brak gotowości do podjęcia

pracy; o fakcie wyjazdu za granicę bezrobotny jest zobowiązany zawiadomić urząd pracy,

4)

porzucił pracę, powodując wygaśnięcie umowy o pracę, lub z którym umowa o pracę została

rozwiązana bez wypowiedzenia z jego winy,

5)

odmówił poddania się badaniom lekarskim mającym na celu ustalenie zdolności do pracy,

6)

otrzymał pożyczkę lub kredyt na podjęcie działalności gospodarczej,

7)

jest tymczasowo aresztowany,

8)

osiągnął w miesiącu dochód przekraczający połowę najniższego wynagrodzenia,

9)

odbywa zasadniczą albo okresową służbę wojskową, służbę wojskową w charakterze kandydata

na żołnierza zawodowego, przeszkolenie wojskowe absolwentów szkół wyższych, zasadniczą

służbę w obronie cywilnej lub służbę zastępczą,

10)

pobiera rentę inwalidzką, rodzinną, świadczenie rehabilitacyjne albo otrzymał wynagrodzenie

lub odszkodowanie w wysokości wynagrodzenia po ustaniu stosunku pracy bądź uposażenie

lub odprawę po ustaniu stosunku służbowego,

11)

pobiera zasiłek wychowawczy po ustaniu stosunku pracy lub stosunku służbowego,

12)

pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym z małżonkiem osiągającym dochody przekraczające

dwukrotnie przeciętne wynagrodzenie; nie dotyczy to przypadków, gdy dochód na członka

rodziny nie przekracza 33% przeciętnego wynagrodzenia; dochód ten stwierdza się na

podstawie zaświadczenia właściwego zakładu pracy lub urzędu.

2.

Bezrobotny, o którym mowa w ust. 1, z zastrzeżeniem przepisu art. 20 ust. 1 pkt 2,

uzyskuje prawo do zasiłku

1)

po upływie 90 dni od dnia ponownego zgłoszenia się w rejonowym urzędzie pracy - w

przypadkach wymienionych w ust. 1 pkt 1 i 2,

2)

od dnia zgłoszenia się w rejonowym urzędzie pracy - w przypadku wymienionym w ust.

1 pkt 3,

3)

po upływie 90 dni od dnia zarejestrowania się w rejonowym urzędzie pracy - w przypadkach

wymienionych w ust. 1 pkt 4,

4)

od dnia przedłożenia w rejonowym urzędzie pracy orzeczenia lekarskiego o zdolności

do wykonywania pracy - w przypadku wymienionym w ust. 1 pkt 5,

5)

po spłacie pożyczki lub kredytu i zarejestrowaniu się w rejonowym urzędzie pracy -

w przypadku wymienionym w ust. 1 pkt 6,

6)

od dnia ustania okoliczności - w przypadkach wymienionych w ust. 1 pkt 7, 9 i 12,

7)

w miesiącu następującym po tym, w którym osiągnął wynagrodzenie - w przypadku wymienionym

w art. 2 ust. 2 pkt 1,

8)

po upływie okresu równego tylu miesiącom, ile wynosi iloraz osiągniętego dochodu netto

i najniższego wynagrodzenia - w przypadku wymienionym w art. 2 ust. 2 pkt 2,

9)

od dnia zarejestrowania w rejonowym urzędzie pracy po wygaśnięciu prawa do świadczeń

lub upływu okresu, za który świadczenie wypłacono - w przypadkach wymienionych w ust.

1 pkt 10 i 11.

3.

Bezrobotni pobierający zasiłki są obowiązani składać rejonowemu urzędowi pracy co

miesiąc oświadczenia o nieosiąganiu wynagrodzeń lub dochodu przekraczających granice

określone w ust. 2 pkt 7 i 8. Niezłożenie oświadczenia powoduje utratę prawa do zasiłku.

1.

Bezrobotny, który pobrał nienależnie świadczenie pieniężne określone w ustawie, jest

zobowiązany do jego zwrotu w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji rejonowego

urzędu pracy.

2.

Za nienależnie pobrane świadczenia w rozumieniu ust. 1 uważa się

1)

świadczenia wypłacone mimo zaistnienia okoliczności powodujących ustanie prawa do

świadczeń lub obniżenie wysokości świadczeń, jeżeli bezrobotny pobierający świadczenie

był pouczony o tych okolicznościach,

2)

świadczenia wypłacone na podstawie nieprawdziwych oświadczeń lub sfałszowanych dokumentów

albo w innych przypadkach świadomego wprowadzenia w błąd rejonowego urzędu pracy przez

bezrobotnego.

3.

Nie można żądać zwrotu nienależnie pobranych świadczeń za okres dłuższy niż 12 miesięcy.

4.

Rejonowy urząd pracy na wniosek bezrobotnego może odroczyć zwrot nienależnie pobranego

świadczenia na okres nie dłuższy niż 2 lata oraz w porozumieniu z właściwym ośrodkiem

pomocy społecznej, w wyjątkowych przypadkach, uzasadnionych szczególnie trudną sytuacją

materialną, rodzinną lub losową bezrobotnego, odstąpić od żądania zwrotu tego świadczenia.

5.

Kwoty nienależnie pobranych świadczeń, o których mowa w ust. 1-3, podlegają ściągnięciu

w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

1.

Okresy pobierania zasiłków, o których mowa w art. 15 i 20, wlicza się do okresów pracy

wymaganych do nabycia lub zachowania uprawnień pracowniczych oraz do okresów zatrudnienia

w rozumieniu przepisów o zaopatrzeniu emerytalnym pracowników i ich rodzin.

2.

Okresów pobierania zasiłków nie wlicza się jednak do

1)

okresów pozostawania w stosunku pracy lub stosunku służbowym albo podlegania ubezpieczeniu

społecznemu, o których mowa w art. 20 ust. 1 pkt 2,

2)

okresu pracy, od którego zależy nabycie prawa do urlopu wypoczynkowego,

3)

stażu pracy określonego w odrębnych przepisach, wymaganego do wykonywania niektórych

zawodów.

Osobom objętym przepisami o szczególnych zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunków

pracy z przyczyn dotyczących zakładu pracy przysługuje

1)

zasiłek szkoleniowy - w wysokości 100% wynagrodzenia, nie więcej niż przewidywane

przeciętne wynagrodzenie, w okresie przyuczenia do zawodu lub przekwalifikowania,

z uwzględnieniem przepisu art. 15 ust. 6,

2)

zasiłek w wysokości 75% wynagrodzenia - obliczonego według zasad dotyczących obliczania

podstawy wymiaru emerytury i renty, określonych w przepisach o emeryturach i rentach

z ubezpieczenia społecznego, jednakże w kwocie nie niższej od najniższego wynagrodzenia;

zasiłek przysługuje osobom, które ukończyły lub ukończą wiek 55 lat kobieta, 60 lat

mężczyzna w roku kalendarzowym, w którym rozwiązano stosunek pracy lub stosunek służbowy,

i posiadające najmniej minimalny okres zatrudnienia uprawniający do emerytury, jeżeli

dla tej bezrobotnej osoby nie ma propozycji odpowiedniej pracy; art. 15 ust. 6 i 8

pkt 1 i 3 oraz art. 22 ust. 1 pkt 8 stosuje się odpowiednio,

3)

dodatek wyrównawczy, wypłacany przez okres nie dłuższy niż 3 miesiące, jeżeli pracownik

odbywał przyuczenie do zawodu lub przekwalifikowanie, w wysokości stanowiącej różnicę

między zasiłkiem szkoleniowym a wynagrodzeniem w nowym zakładzie pracy; w celu ustalenia

wysokości dodatku przyjmuje się wysokość ostatniego wypłaconego zasiłku szkoleniowego,

podwyższoną według zasad określonych w art. 15 ust. 6.

Zakłady pracy zatrudniające absolwentów szkół wyższych, zawodowych lub ogólnokształcących

są zwolnione od ustalania od wynagrodzeń tych absolwentów składki na Fundusz Pracy,

podatków od płac, od wynagrodzeń i za wzrost wynagrodzeń - przez okres nie przekraczający

12 miesięcy od dnia zatrudnienia absolwenta skierowanego przez rejonowy urząd pracy.

Rejonowy urząd pracy może przyznać z Funduszu Pracy zakładowi pracy, który zatrudnił

skierowanego przez ten organ absolwenta szkoły wyższej, zawodowej lub ogólnokształcącej,

zwrot wypłaconego absolwentowi wynagrodzenia w wysokości nie przekraczającej kwoty

zasiłku, jaki przysługiwałby temu absolwentowi, oraz składki na ubezpieczenie społeczne

od tej kwoty, jeżeli przewiduje się, że zatrudnienie absolwenta w tym zakładzie będzie

trwać dłużej niż 12 miesięcy.

Kwoty obliczonych zasiłków i zasiłków szkoleniowych za należny okres zaokrągla się

w górę do pełnego tysiąca złotych.

1.

Wojewódzkie i rejonowe urzędy pracy prowadzą orientację i poradnictwo zawodowe w celu

udzielania młodocianym nie pobierającym nauki oraz pełnoletnim kandydatom do pracy

specjalistycznej pomocy w wyborze zawodu, przekwalifikowaniu lub podjęciu pracy.

2.

Orientacja zawodowa polega na ukierunkowywaniu młodocianych i pełnoletnich do podjęcia

odpowiedniego zatrudnienia, wyboru zawodu lub przekwalifikowania.

3.

Poradnictwo zawodowe polega na udzielaniu porad wykorzystujących specjalistyczne badania

lekarskie, psychologiczne i pedagogiczne.

4.

Wojewódzkie i rejonowe urzędy pracy mogą zlecać wykonywanie specjalistycznych badań

psychologicznych uprawnionym do tego jednostkom.

5.

Orzecznictwo lekarskie na potrzeby poradnictwa zawodowego wykonują zakłady opieki

zdrowotnej.

6.

Koszty badań psychologicznych, pedagogicznych i lekarskich nie mogą obciążać bezrobotnego.

1.

W województwach (rejonach lub gminach), w których liczba bezrobotnych nie przekracza

2% ogółu zatrudnionych, Rada Ministrów może, w drodze rozporządzenia, skrócić okres

pobierania zasiłków dla wszystkich bądź niektórych grup bezrobotnych do 3 miesięcy;

Rada Ministrów może również wyłączyć prawo do zasiłków osób, które pobierają świadczenia

określone w art. 25, a także ograniczyć lub wyłączyć świadczenia określone w art.

16.

2.

W rejonach administracyjnych, w których występuje znaczne nasilenie prac sezonowych,

Rada Ministrów może, w drodze rozporządzenia, ograniczyć prawo do pobierania zasiłków

do okresów poza sezonem.

3.

W rejonach administracyjnych o szczególnym nasileniu bezrobocia Rada Ministrów może,

w drodze rozporządzenia, przedłużyć okres pobierania zasiłku.

1.

Minister Pracy i Polityki Socjalnej określa, w drodze rozporządzenia, szczegółowe

zasady

1)

prowadzenia pośrednictwa pracy, orientacji i poradnictwa zawodowego,

2)

prowadzenia rejestracji i ewidencji bezrobotnych oraz poszukujących pracy,

3)

przyznawania świadczeń określonych w ustawie,

4)

ustalania trybu pobierania składek na Fundusz Pracy od osób podlegających ubezpieczeniu

społecznemu z tytułu innej pozarolniczej działalności.

2.

Minister Pracy i Polityki Socjalnej może

1)

powołać pełnomocników do realizacji niektórych zadań wynikających z ustawy,

2)

upoważnić do prowadzenia pośrednictwa pracy inne organy, organizacje lub osoby, określając

zasady, warunki, termin ważności upoważnienia, zakres prowadzenia pośrednictwa pracy

i obowiązki z tym związane oraz wysokość opłat taryfowych pobieranych od zakładów

pracy.

3.

Jeżeli warunki i obowiązki zawarte w upoważnieniu, o którym mowa w ust. 2 pkt 2, nie

są przestrzegane, Minister Pracy i Polityki Socjalnej może cofnąć upoważnienie przed

upływem terminu ważności upoważnienia.

4.

Prowadzenie pośrednictwa pracy w celach zysku jest zakazane.

Osobom podlegającym ubezpieczeniu społecznemu rolników, które zostały zwolnione z

pracy z przyczyn dotyczących zakładu pracy i nie są uprawnione do świadczeń dla bezrobotnych

na podstawie ustawy, przysługują świadczenia na warunkach i w zakresie określonych

w niniejszym rozdziale.

Świadczenia określone w art. 34 przysługują osobie, o której mowa w art. 32, jeżeli

1)

w okresie 12 miesięcy poprzedzających dzień zgłoszenia wniosku o przyznanie świadczenia

pozostawała w stosunku pracy co najmniej 180 dni i stosunek ten został rozwiązany

z przyczyn dotyczących zakładu pracy,

2)

podatek z gospodarstwa rolnego lub działu specjalnego nie przekracza kwoty podatku

rolnego z 5 ha przeliczeniowych albo w przeliczeniu na jednego członka gospodarstwa

domowego nie mającego stałych, pozarolniczych źródeł dochodu nie przekracza kwoty

podatku rolnego z 1 ha przeliczeniowego.

Świadczenia obejmują

1)

pokrycie składek na ubezpieczenie społeczne rolników za osobę, z którą rozwiązano

stosunek pracy, w okresie pierwszych czterech kwartałów po tym rozwiązaniu, z wyłączeniem

okresu pobierania zasiłku szkoleniowego,

2)

przyuczenie do zawodu lub przekwalifikowanie w celu podjęcia zatrudnienia lub działalności

gospodarczej poza gospodarstwem rolnym,

3)

zasiłek szkoleniowy w związku z tym przyuczeniem lub przekwalifikowaniem, w wysokości

2/3 świadczeń określonych w art. 25 pkt 1,

4)

świadczenia z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych, powstałych w związku

z odbywaniem tego przyuczenia lub przekwalifikowania,

5)

jednorazową pożyczkę, o której mowa w art. 16, na podjęcie pozarolniczej działalności

gospodarczej, nie wyłączając działalności wytwórczej lub usługowej związanej z rolnictwem.

Pokrycie składek, przewidziane w art. 34 pkt 1, polega na przekazaniu z Funduszu Pracy

na odpowiednie fundusze ubezpieczenia społecznego rolników, na podstawie decyzji kierownika

właściwego rejonowego urzędu pracy, wydanej na wniosek rolnika zobowiązanego do zapłacenia

składki, kwot należności z tytułu poszczególnych rat kwartalnych. Świadczenie to przysługuje

począwszy od najbliższej raty kwartalnej, której wymagalność przypada po dniu rozwiązania

stosunku pracy.

1.

Zadania w zakresie zatrudnienia wykonują także Ochotnicze Hufce Pracy.

2.

Ochotnicze Hufce Pracy są państwową jednostką organizacyjną, nadzorowaną przez Ministra

Pracy i Polityki Socjalnej.

Do zadań Ochotniczych Hufców Pracy należy w szczególności

1)

organizowanie zatrudnienia młodzieży,

2)

tworzenie warunków uzyskiwania i podwyższania kwalifikacji zawodowych i ogólnych oraz

przekwalifikowania zawodowego młodzieży,

3)

udzielanie pomocy młodzieży zaniedbanej wychowawczo i wymagającej specjalnej troski.

Zatrudnienie uczestników Ochotniczych Hufców Pracy odbywa się na zasadach określonych

w Kodeksie pracy.

Rada Ministrów określa, w drodze rozporządzenia, szczegółowe zadania, organizację,

zasady finansowania i sprawowania nadzoru nad Ochotniczymi Hufcami Pracy, a także

zadania rządowej administracji ogólnej oraz państwowych jednostek organizacyjnych

w tworzeniu warunków działalności Ochotniczych Hufców Pracy.

1.

Osobom, które podjęły pracę wymagającą zmiany dotychczasowego miejsca zamieszkania,

odpowiedni organ samorządu terytorialnego może udzielić

1)

jednorazowej pożyczki na zagospodarowanie,

2)

pożyczki na własny wkład warunkujący uzyskanie kredytu na podstawie przepisów w sprawie

ogólnych zasad kredytowania budownictwa mieszkaniowego, jeżeli zakład pracy nie przydzieli

mieszkania.

2.

Rejonowy urząd pracy zwraca organowi samorządu terytorialnego jedną czwartą pożyczki,

o której mowa w ust. 1 pkt 1, jednakże kwotę nie przekraczającą trzykrotnego przeciętnego

wynagrodzenia, po przepracowaniu przez pożyczkobiorcę co najmniej 12 miesięcy.

3.

Pożyczka, o której mowa w ust. 1 pkt 1, podlega umorzeniu po przepracowaniu w danej

miejscowości okresu ustalonego przy udzielaniu pożyczki przez organ samorządu terytorialnego.

Rejonowy urząd pracy wydaje osobie skierowanej do pracy poza miejscem stałego zamieszkania

bilet kredytowy na przejazd do miejsca przyszłej pracy najtańszym środkiem komunikacji

publicznej.

Zatrudnianie obywateli polskich za granicą u pracodawców zagranicznych jest realizowane

na podstawie

1)

umów międzynarodowych,

2)

umów zawartych przez upoważnione jednostki kierujące z obywatelami polskimi, kierowanymi

przez te jednostki do pracy za granicą u pracodawców zagranicznych,

3)

umów zawartych przez obywateli polskich z pracodawcami zagranicznymi.

1.

Kierowanie obywateli polskich do pracy za granicą u pracodawców zagranicznych odbywa

się na podstawie upoważnień udzielanych jednostkom kierującym przez Ministra Pracy

i Polityki Socjalnej. Nie wymaga takiego upoważnienia kierowanie do pracy za granicą

na podstawie przepisów o szkolnictwie wyższym oraz w ramach umów o świadczenie usług

artystycznych i umów z radiofoniami zagranicznymi; przepisy art. 31 ust. 2 pkt 2 i

ust. 4 stosuje się odpowiednio.

2.

Jeżeli warunki i obowiązki wynikające z upoważnienia, o którym mowa w ust. 1, nie

są przestrzegane, Minister Pracy i Polityki Socjalnej może cofnąć upoważnienie przed

upływem terminu jego ważności.

3.

Kierowanie do pracy za granicą przez jednostki kierujące odbywa się na podstawie umów

zawieranych przez te jednostki z obywatelami polskimi kierowanymi do pracy za granicą,

które regulują w szczególności

1)

czas zatrudnienia za granicą,

2)

obowiązki osoby skierowanej i jednostki kierującej,

3)

zwrot kosztów związanych ze skierowaniem do pracy za granicą, a w szczególności

a)

załatwienia formalności związanych z wyjazdem,

b)

ubezpieczenia skierowanych od nieszczęśliwych wypadków i chorób tropikalnych,

c)

załatwienia innych spraw zleconych przez kierowanego do pracy za granicą.

1.

Okres zatrudnienia obywateli polskich za granicą na podstawie umów, o których mowa

w art. 42 pkt 2, jest traktowany jako okres zatrudnienia w Polsce w zakresie uprawnień

pracowniczych oraz w rozumieniu przepisów o zaopatrzeniu emerytalnym pracowników i

ich rodzin, o ubezpieczeniu społecznym i rodzinnym oraz świadczeniach pieniężnych

z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych, pod warunkiem opłacania składek

na ubezpieczenie społeczne i Fundusz Pracy, chyba że umowy międzynarodowe stanowią

inaczej.

2.

Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio do obywateli polskich zatrudnionych za granicą

na podstawie umów, o których mowa w art. 42 pkt 1.

1.

Jednostka kierująca, która realizuje zatrudnienie na podstawie umów, o których mowa

w art. 42 pkt 2, jest obowiązana przekazywać

1)

na konto Zakładu Ubezpieczeń Społecznych składkę na ubezpieczenie społeczne za każdą

osobę skierowaną do pracy za granicą, wymierzoną od kwoty zadeklarowanej przez osobę

skierowaną, nie niższej jednak od przeciętnego wynagrodzenia - w wysokości przewidzianej

dla pracowników zatrudnionych w Polsce,

2)

na Fundusz Pracy kwotę odpowiadającą 12% przeciętnego wynagrodzenia za każdy miesiąc

trwania ubezpieczenia społecznego od osoby skierowanej do pracy za granicę.

2.

Przepisów ust. 1 nie stosuje się do wakacyjnego zatrudnienia młodzieży uczącej się

i studiującej.

1.

Jeżeli umowy międzynarodowe nie stanowią inaczej, okresy pracy obywateli polskich

za granicą na podstawie umów, o których mowa w art. 42 pkt 3, uznaje się, z zastrzeżeniem

ust. 2, za okresy zatrudnienia na obszarze Polski w rozumieniu przepisów o zaopatrzeniu

emerytalnym pracowników i ich rodzin, o ubezpieczeniu społecznym i rodzinnym oraz

o świadczeniach pieniężnych z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych.

2.

Uznanie okresów, o których mowa w ust. 1, następuje pod warunkiem udokumentowania

tych okresów oraz uiszczania składek na ubezpieczenie społeczne pracowników w wysokości

przewidzianej dla pracowników zatrudnionych w Polsce od zadeklarowanej kwoty, nie

niższej jednak od przeciętnego wynagrodzenia.

Okres udokumentowanego zatrudnienia za granicą na podstawie zawieranych przez obywateli

polskich z pracodawcami zagranicznymi umów, o których mowa w art. 42 pkt 3, jest traktowany

jak okres zatrudnienia w Polsce w zakresie uprawnień pracowniczych od dnia zgłoszenia

przez zainteresowanego podjęcia zatrudnienia za granicą u pracodawcy zagranicznego

we właściwym ze względu na miejsce zamieszkania wojewódzkim urzędzie pracy i pod warunkiem

dokonywania miesięcznych wpłat na Fundusz Pracy kwoty odpowiadającej 12% przeciętnego

wynagrodzenia.

Podstawę obliczania zasiłków i zasiłków szkoleniowych dla osób, które powróciły do

kraju po zakończeniu pracy za granicą, o której mowa w art. 42, stanowi kwota deklarowana

jako podstawa wymiaru składki na ubezpieczenie społeczne.

Minister Pracy i Polityki Socjalnej określi, w drodze rozporządzenia

1)

tryb dokonywania wpłat, o których mowa w art. 45 ust. 1 pkt 2 i art. 47,

2)

tryb uiszczania składek na ubezpieczenia społeczne, o których mowa w art. 45 ust.

1 pkt 1, art. 46 ust. 2 oraz art. 56 ust. 1 pkt 2 i 5,

3)

szczegółowe zasady nabywania uprawnień i tryb wypłaty zasiłków z ubezpieczenia społecznego

obywatelom polskim w związku z zatrudnieniem za granicą u pracodawców zagranicznych.

1.

Zakłady pracy lub osoby fizyczne mogą zatrudniać cudzoziemców na obszarze Rzeczypospolitej

Polskiej lub powierzać płatne świadczenie usług, jeżeli uzyskają na to zezwolenie

wojewódzkiego urzędu pracy; urząd ten, wydając zezwolenie, uwzględnia sytuację na

rynku pracy i opinie wojewódzkiej rady zatrudnienia.

2.

Zezwolenie, o którym mowa w ust. 1, jest wydawane na czas oznaczony dla konkretnego

cudzoziemca u wskazanego pracodawcy. Zezwolenie to określa także rodzaj wykonywanej

pracy lub zajmowane stanowisko. Może ono być cofnięte przez organ wydający, jeżeli

wymaga tego sytuacja na rynku pracy.

3.

Minister Pracy i Polityki Socjalnej w porozumieniu z Ministrem Finansów określi, w

drodze rozporządzenia, tryb i zasady zatrudniania cudzoziemców przy realizacji usług

eksportowych świadczonych przez jednostki zagraniczne w Polsce.

4.

Jeżeli przepisy odrębne uzależniają możliwość wykonywania zawodu od uzyskania zgody

właściwego organu na jego wykonywanie, zakład pracy przed wystąpieniem do organu,

o którym mowa w ust. 1, jest obowiązany uzyskać taką zgodę.

5.

Sekretarz Naukowy Polskiej Akademii Nauk ustali warunki zatrudniania cudzoziemców

w placówkach Polskiej Akademii Nauk.

6.

Minister Edukacji Narodowej, w porozumieniu z właściwymi ministrami, ustali warunki

zatrudniania cudzoziemców w szkołach wyższych, szkołach oraz placówkach oświatowo-wychowawczych.

7.

Przepisy ust. 1 i 4 nie naruszają przepisów regulujących odrębne warunki zatrudniania

cudzoziemców lub zawierające zakaz zatrudniania cudzoziemców.

1.

Tworzy się państwowy celowy fundusz, zwany dalej „Funduszem Pracy”.

2.

Funduszem Pracy dysponuje Minister Pracy i Polityki Socjalnej.

1.

Zakłady pracy opłacają obowiązkowe składki na Fundusz Pracy, ustalane od wypłat stanowiących

podstawę wymiaru składek na ubezpieczenie społeczne.

2.

Osoby nie będące pracownikami zakładów pracy, a podlegające ubezpieczeniu społecznemu

lub zaopatrzeniu emerytalnemu z tytułu innej pozarolniczej działalności, opłacają

obowiązkową składkę na Fundusz Pracy od kwot stanowiących podstawę wymiaru składek

na ubezpieczenie społeczne lub zaopatrzenie emerytalne.

3.

Wysokość składki, o której mowa w ust. 1 i 2, określa ustawa budżetowa.

Spółdzielnie inwalidów i niewidomych oraz zakłady szkoleniowo-produkcyjne Polskiego

Związku Głuchych i Polskiego Związku Niewidomych oraz Związku Ociemniałych Żołnierzy

Rzeczypospolitej Polskiej, Towarzystwo Opieki nad Ociemniałymi oraz Zakład dla Niewidomych

w Laskach nie mają obowiązku opłacania składek, o których mowa w art. 52 ust. 1.

1.

Dochodami Funduszu Pracy są

1)

obowiązkowe składki od zakładów pracy oraz osób podlegających ubezpieczeniu społecznemu

z tytułu innej pozarolniczej działalności, o których mowa w art. 52,

2)

dotacje z budżetu państwa na uzupełnienie środków Funduszu Pracy przeznaczonych na

wypłatę obowiązkowych świadczeń, po wykorzystaniu środków ze składek, o których mowa

w pkt 1,

3)

dochody z tytułu oprocentowania depozytów oraz udziałów Funduszu Pracy w spółkach,

4)

dochody z tytułu prowadzenia działalności gospodarczej,

5)

środki pochodzące z innych źródeł na podstawie odrębnych przepisów,

6)

inne wpływy.

2.

Dochodami Funduszu Pracy są również

1)

wpłaty wnoszone przez jednostki kierujące obywateli podejmujących zatrudnienie u pracodawców

zagranicznych w przypadkach, o których mowa w art. 45 ust. 1 pkt 2 oraz art. 47,

2)

wpłaty dokonywane przez partnerów zagranicznych z tytułu rekrutacji pracowników polskich

zatrudnionych w ramach umów międzynarodowych.

3.

Środki, o których mowa w ust. 2 pkt 2, są gromadzone na rachunku środków dewizowych.

1.

Składki na Fundusz Pracy opłaca się za okres trwania ubezpieczenia społecznego, w

trybie i na zasadach przewidzianych dla składek na ubezpieczenie społeczne i zaopatrzenie

emerytalne. Poboru składek na Fundusz Pracy dokonuje Zakład Ubezpieczeń Społecznych

w okresach miesięcznych, łącznie ze składkami na ubezpieczenie społeczne i zaopatrzenie

emerytalne, oraz przekazuje zebrane tytułem składek kwoty na Fundusz Pracy w terminie

do 15 dnia następnego miesiąca.

2.

Od składek na Fundusz Pracy nie opłaconych w terminie Zakład Ubezpieczeń Społecznych

pobiera odsetki za zwłokę na zasadach i w wysokości określonych przepisami o zobowiązaniach

podatkowych. Składki te oraz należności z tytułu odsetek za zwłokę i dodatkowych opłat,

o których mowa w ust. 3, nie opłacone w terminie, podlegają ściągnięciu w trybie przepisów

o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

3.

W razie nieopłacenia składek na Fundusz Pracy lub opłacenia ich w niższej od należnej

wysokości, Zakład Ubezpieczeń Społecznych może obciążyć zakład pracy lub osobę podlegającą

ubezpieczeniu społecznemu lub zaopatrzeniu emerytalnemu z tytułu innej pozarolniczej

działalności dodatkową opłatą w wysokości 100% należnej kwoty składek.

1.

Środki Funduszu Pracy przeznacza się na finansowanie

1)

kosztów przyuczenia do pracy lub przekwalifikowania bezrobotnych oraz pracowników

zwalnianych z pracy, o których mowa w art. 16 ust. 1 pkt 2,

2)

zasiłków szkoleniowych, o których mowa w art. 15 i art. 25 pkt 1, oraz składki na

ubezpieczenie społeczne,

3)

pożyczek, o których mowa w art. 16, i kosztów ich obsługi, gwarancji spłaty kredytu

udzielanego osobom, o których mowa w art. 16, na tworzenie nowych miejsc pracy oraz

różnicy między stopą procentową kredytu refinansowego a preferencyjną stopą procentową

stosowaną wobec pożyczkobiorców wymienionych w art. 16,

4)

kosztów wynagrodzeń bezrobotnych, kierowanych do prac interwencyjnych, robót publicznych

i składek na ubezpieczenie społeczne,

5)

zasiłków, o których mowa w art. 20 i art. 25 pkt 2, oraz składki na ubezpieczenie

społeczne osób pobierających te zasiłki,

6)

zwrotu pożyczki na zasadach określonych w art. 40 ust. 2,

7)

dodatków wyrównawczych i wynagrodzeń, o których mowa w art. 25 pkt 3 i art. 27, oraz

ustalonych od nich składek na ubezpieczenie społeczne,

8)

biletów kredytowych, o których mowa w art. 41,

9)

dodatków wyrównawczych wypłaconych osobom objętym przepisami o szczególnych zasadach

rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn dotyczących zakładu pracy

oraz składki na ubezpieczenie społeczne,

10)

opracowywania centralnych i wojewódzkich informacji zawodowych oraz wyposażenia dla

prowadzenia orientacji i poradnictwa zawodowego,

11)

wynagrodzeń wypłacanych młodocianym pracownikom zakładów pracy, zatrudnionym na podstawie

umowy o pracę w celu przygotowania zawodowego, oraz składki na ubezpieczenie społeczne

za tych pracowników,

12)

ekwiwalentów pieniężnych wypłacanych uczniom szkół zawodowych dla niepracujących w

okresie praktycznej nauki zawodu w warsztatach szkolnych lub zakładach pracy, odbywanej

na podstawie umowy zawartej między szkołą a zakładem pracy,

13)

dodatków i premii wypłacanych pracownikom za wykonywanie obowiązków opiekunów praktyk

uczniowskich,

14)

udziałów wnoszonych do spółek,

15)

nabywania akcji lub obligacji,

16)

świadczeń przysługujących bezrobotnym rolnikom zwolnionym z pracy w trybie przepisów

o szczególnych zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn dotyczących

zakładu pracy,

17)

depozytów celowych w bankach i innych instytucjach,

18)

kosztów przekazywania bezrobotnym należnych świadczeń pieniężnych,

19)

badań, ekspertyz i analiz dotyczących rynku pracy oraz wprowadzania i rozwijania systemu

informatycznego,

20)

zadań związanych z pomocą bezrobotnym, realizowanych w ramach działań statutowych

przez organizacje i instytucje, po zasięgnięciu opinii Naczelnej Rady Zatrudnienia,

21)

odsetek ustawowych za nieterminowe wypłaty świadczeń bezrobotnym.

2.

Wydatki, o których mowa w ust. 1 pkt 11, 12 i 13, są finansowane z Funduszu Pracy

do wysokości najniższych wypłat, określonych w odrębnych przepisach.

3.

Minister Pracy i Polityki Socjalnej po zasięgnięciu opinii Naczelnej Rady Zatrudnienia

oraz w porozumieniu z Ministrem Finansów może określić inne niż wymienione w ust.

1 cele, na które mogą być przeznaczone środki Funduszu Pracy.

4.

Minister Pracy i Polityki Socjalnej określa zasady finansowania wydatków z Funduszu

Pracy, ustalonych w ust. 1, oraz zasady współpracy organów zatrudnienia z bankami

i instytucjami finansującymi.

5.

Wypłaty wynagrodzeń finansowane z Funduszu Pracy nie wchodzą do podstawy opodatkowania

podatkiem od płac, od wynagrodzeń i za wzrost wynagrodzeń. Od tych wynagrodzeń nie

ustala się składki na Fundusz Pracy.

Dochody Funduszu Pracy zwalnia się od podatku dochodowego.

W sprawach nie uregulowanych w niniejszym rozdziale stosuje się odpowiednio przepisy

prawa budżetowego o gospodarce funduszami celowymi.

1.

Kto w imieniu zakładu pracy lub w imieniu własnym zatrudnia cudzoziemca na obszarze

Rzeczypospolitej Polskiej bez zezwolenia, podlega karze grzywny.

2.

W razie popełnienia wykroczenia określonego w ust. 1, można orzec zakaz prowadzenia

działalności gospodarczej.

3.

Tej samej karze podlega, kto prowadzi pośrednictwo pracy bez upoważnienia albo w celu

osiągnięcia zysku.

Kto świadomie zatrudnia przez okres co najmniej miesiąca osobę pobierającą zasiłek

w wymiarze czasu pracy wyższym niż połowa obowiązującego czasu pracy lub wypłaca świadczenie

wyższe niż połowa najniższego wynagrodzenia, podlega karze grzywny.

1.

Zasiłki lub zasiłki szkoleniowe, przyznane bezrobotnym przed dniem wejścia w życie

ustawy, wypłaca się na zasadach dotychczasowych przez okres do 3 miesięcy od dnia

jej wejścia w życie, chyba że wcześniej zajdą okoliczności powodujące ich utratę.

2.

Zasiłki, o których mowa w ust. 1, nie podlegają podwyższeniu w przypadku zmiany wysokości

najniższego lub przeciętnego wynagrodzenia albo przewidywanego przeciętnego wynagrodzenia.

Okresy pobierania zasiłków, o których mowa w art. 21 ust. 2-4, liczy się poczynając

od dnia wejścia w życie ustawy.

1.

Zorganizowane na mocy art. 3 wojewódzkie i rejonowe urzędy pracy pozostają w siedzibach

wojewódzkich i rejonowych biur pracy działających w dniu wejścia w życie ustawy.

2.

Pracownicy wojewódzkich i rejonowych biur pracy stają się pracownikami odpowiednio

wojewódzkich i rejonowych urzędów pracy z dniem ich zorganizowania.

3.

Umowy najmu zawarte z wojewódzkimi i rejonowymi biurami pracy mają zastosowanie do

wojewódzkich i rejonowych urzędów pracy przez czas określony w tych umowach.

4.

Mienie wojewódzkich i rejonowych biur pracy, służące w dniu wejścia w życie ustawy

wykonywaniu ich zadań, przechodzi w zarząd odpowiednio wojewódzkich i rejonowych urzędów

pracy z dniem ich zorganizowania.

5.

Zobowiązuje się wojewodów i kierowników urzędów rejonowych do zapewnienia urzędom

pracy warunków niezbędnych do wykonywania powierzonych zadań.

Do dnia 1 stycznia 1993 r. zadania wynikające z niniejszej ustawy realizują Minister

Pracy i Polityki Socjalnej oraz wojewodowie przy pomocy podporządkowanych im bezpośrednio

wojewódzkich i rejonowych biur pracy.

1.

Dla celów podatku dochodowego od osób fizycznych organy zatrudnienia podwyższą wypłacane

osobom fizycznym zasiłki należne za miesiąc styczeń 1992 r., których podstawę naliczenia

stanowi wynagrodzenie ustalone według stawek lub kwot obowiązujących do 31 grudnia

1991 r., przeliczając je w taki sposób, aby po potrąceniu podatku dochodowego nie

były one niższe niż zasiłki za ten miesiąc przed przeliczeniem, z zastrzeżeniem ust.

2.

2.

Zasiłek po przeliczeniu, o którym mowa w ust. 1, nie może być wyższy niż 125% zasiłku

przed przeliczeniem.

W ustawie z dnia 28 grudnia 1989 r. o szczególnych zasadach rozwiązywania z pracownikami

stosunków pracy z przyczyn dotyczących zakładu pracy oraz o zmianie niektórych ustaw

(Dz. U. z 1990 r. Nr 4, poz. 19, Nr 10, poz. 59 i Nr 51, poz. 298 oraz z 1991 r. Nr 83, poz. 372) w art. 8 ust. 5 otrzymuje brzmienie

„

5.

Dodatek wyrównawczy jest wypłacany przez zakład pracy, w którym pracownik podjął pracę,

przez okres nie dłuższy niż 6 miesięcy od dnia rozwiązania stosunku pracy z przyczyn

określonych w art. 1 ust. 1 i 2, w wysokości stanowiącej różnicę między wynagrodzeniami

w poprzednim i nowym zakładzie pracy. Kwota dodatku wyrównawczego nie może przekraczać

w miesiącu przeciętnego wynagrodzenia ogłoszonego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego

na podstawie przepisów o zaopatrzeniu emerytalnym pracowników i ich rodzin. Wydatki

z tego tytułu obciążają środki Funduszu Pracy.

”

W ustawie z dnia 17 grudnia 1974 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego

w razie choroby i macierzyństwa

(Dz. U. z 1983 r. Nr 30, poz. 143, z 1985 r. Nr 4, poz. 15, z 1986 r. Nr 42, poz. 202 oraz z 1989 r. Nr 4, poz. 21 i Nr 35, poz. 192) w art. 6 w ust. 2 w pkt 1 po wyrazach „działalność zarobkową” dodaje się wyrazy „lub uprawniony jest do zasiłku dla bezrobotnych”.

W ustawie z dnia 23 grudnia 1988 r. o działalności gospodarczej

(Dz. U. Nr 41, poz. 324, z 1990 r. Nr 26, poz. 149, Nr 34, poz. 198 i Nr 86, poz. 504 oraz z 1991 r. Nr 31, poz. 128 i Nr 73, poz. 321) w art. 8

a)

dotychczasową treść oznacza się jako ust. 1,

b)

dodaje się ust. 2 w brzmieniu

„

2.

Organ dokonujący wpisu do ewidencji działalności gospodarczej obowiązany jest odnotować

ten wpis w dowodzie osobistym osoby podejmującej działalność gospodarczą.

”

1.

Traci moc ustawa z dnia 29 grudnia 1989 r. o zatrudnieniu

(Dz. U. Nr 75, poz. 446, z 1990 r. Nr 9, poz. 57 i Nr 56, poz. 323 oraz z 1991 r. Nr 7, poz. 24 i Nr 46, poz. 201).

2.

Do czasu uchwalenia ustawy budżetowej na rok 1992 składka na Fundusz Pracy opłacana

jest w dotychczasowej wysokości.

Ustawa wchodzi w życie z pierwszym dniem miesiąca następującego po miesiącu, w którym

została ogłoszona, z tym że

1)

art. 2 ust. 1 pkt 2 i art. 3 wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 1993 r.,

2)

przepisy ustawy dotyczące zasiłku dla absolwentów szkół ogólnokształcących wchodzą

w życie od dnia 1 września 1991 r.,

3)

przepisy ustawy dotyczące zasiłku przysługującego bezrobotnym kobietom za udokumentowane

okresy, za które przysługiwałyby zasiłki z ubezpieczenia społecznego w razie choroby

i macierzyństwa, wchodzą w życie od dnia 1 lipca 1991 r.