Obwieszczenie Prezesa Rady Ministrów z dnia 27 września 1991 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy z dnia 24 lutego 1990 r. o przeciwdziałaniu praktykom monopolistycznym.

Ustawa reguluje zasady i tryb przeciwdziałania praktykom monopolistycznym podmiotów

gospodarczych oraz ich związków, które wywołują skutki na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej, a także określa organy właściwe w tych sprawach.

W ustawie z dnia 25 lutego 1958 r. o Państwowej Inspekcji Handlowej

(Dz. U. z 1969 r. Nr 26, poz. 206, z 1975 r. Nr 16, poz. 91 i z 1990 r. Nr 14, poz. 88) w art. 1 skreśla się pkt 4.

Ilekroć w ustawie jest mowa o

1)

podmiotach gospodarczych - rozumie się przez to osoby fizyczne i prawne, a także jednostki

organizacyjne nie mające osobowości prawnej, prowadzące działalność gospodarczą,

2)

związkach - rozumie się przez to izby, zrzeszenia i inne organizacje zrzeszające podmioty

gospodarcze,

3)

porozumieniach - rozumie się przez to sprzeczne z niniejszą ustawą

a)

umowy zawierane między podmiotami gospodarczymi lub niektóre postanowienia tych umów,

b)

podjęte w jakiejkolwiek formie uzgodnienia dwóch lub więcej podmiotów gospodarczych

lub ich związków,

c)

uchwały lub inne akty związków podmiotów gospodarczych,

4)

cenach - rozumie się przez to również opłaty o charakterze cen, marże handlowe, prowizje

i narzuty do cen,

5)

towarach - rozumie się przez to rzeczy, wszelkie formy energii, usługi, obiekty i

roboty budowlane, papiery wartościowe oraz inne prawa majątkowe,

6)

pozycji monopolistycznej - rozumie się przez to pozycję podmiotu gospodarczego, polegającą

na tym, że podmiot ten nie spotyka się z konkurencją na rynku krajowym lub lokalnym,

7)

pozycji dominującej - rozumie się przez to pozycję podmiotu gospodarczego, polegającą

na tym, że podmiot ten nie spotyka się z istotną konkurencją na rynku krajowym lub

lokalnym; domniemywa się, że podmiot gospodarczy ma pozycję dominującą, jeżeli jego

udział w rynku przekracza 40%.

1.

Ustawa nie narusza praw wyłącznych wynikających z przepisów o wynalazczości, znakach

towarowych, wzorach zdobniczych, przepisów ustawy - Prawo autorskie oraz porozumień

zawieranych przez pracowników i związki zawodowe z pracodawcami, mających na celu

ochronę praw pracowniczych.

2.

Ustawę stosuje się do umów licencyjnych i innych aktów wykonywania praw wyłącznych

wymienionych w ust. 1.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia

1.

Praktykami monopolistycznymi są praktyki polegające na

1)

narzucaniu uciążliwych warunków umów, przynoszących podmiotowi gospodarczemu narzucającemu

te warunki nieuzasadnione korzyści,

2)

uzależnianiu zawarcia umowy od przyjęcia lub spełnienia przez drugą stronę innego

świadczenia, nie związanego z przedmiotem umowy, którego nie przyjęłaby lub nie spełniłaby

mając zapewnioną możliwość wyboru,

3)

nabywaniu udziałów lub akcji spółek bądź majątku podmiotów gospodarczych, jeżeli skutkiem

takiego nabycia mogłoby być istotne osłabienie konkurencji,

4)

łączeniu przez tę samą osobę funkcji dyrektora, członka zarządu, rady nadzorczej lub

komisji rewizyjnej w konkurujących ze sobą podmiotach gospodarczych, jeżeli łączny

udział tych podmiotów w rynku przekracza 10%.

2.

Praktykami monopolistycznymi są również porozumienia polegające na

1)

ustalaniu, bezpośrednio lub pośrednio, cen oraz zasad ich kształtowania między konkurentami

w stosunkach z osobami trzecimi,

2)

podziale rynku według kryteriów terytorialnych, asortymentowych lub podmiotowych,

3)

ustaleniu lub ograniczeniu wielkości produkcji, sprzedaży lub skupu towarów,

4)

ograniczeniu dostępu do rynku lub eliminowaniu z rynku podmiotów gospodarczych nie

objętych porozumieniem,

5)

ustaleniu przez konkurentów lub ich związki warunków umów zawieranych z osobami trzecimi.

Za praktyki monopolistyczne uznaje się także nadużywanie pozycji dominującej na rynku,

a w szczególności

1)

przeciwdziałanie ukształtowaniu się warunków niezbędnych do powstania bądź rozwoju

konkurencji,

2)

podział rynku według kryteriów terytorialnych, asortymentowych lub podmiotowych,

3)

sprzedaż towarów w sposób powodujący uprzywilejowanie niektórych podmiotów gospodarczych

lub innych podmiotów,

4)

odmowę sprzedaży lub skupu towarów, dyskryminującą niektóre podmioty gospodarcze przy

braku alternatywnych źródeł zaopatrzenia lub zbytu,

5)

nieuczciwe oddziaływanie na kształtowanie cen, w tym cen odsprzedaży, oraz sprzedaż

poniżej kosztów w celu eliminacji konkurentów.

Zakazuje się stosowania praktyk określonych w art. 4 i 5, chyba że są one niezbędne

do prowadzenia działalności gospodarczej i nie powodują istotnego ograniczenia konkurencji;

ciężar udokumentowania tych okoliczności spoczywa na podmiocie, który się na nie powołuje.

1.

Podmiotom gospodarczym zajmującym pozycję monopolistyczną zakazuje się również

1)

ograniczania, mimo posiadanych możliwości, produkcji, sprzedaży lub skupu towarów,

w szczególności prowadzącego do podwyższania cen sprzedaży lub obniżania cen skupu,

2)

wstrzymywania sprzedaży towarów prowadzącego do podwyższania cen,

3)

pobierania nadmiernie wygórowanych cen.

2.

Zakazy określone w ust. 1 dotyczą również podmiotów gospodarczych zajmujących pozycję

dominującą, o ile ich udział w rynku i stosowane przez nie praktyki wywołują skutki

podobne do skutków zachowań podmiotów gospodarczych o pozycji monopolistycznej.

1.

W razie stwierdzenia praktyk monopolistycznych wymienionych w art. 4, art. 5 i art.

7, Urząd Antymonopolowy wydaje decyzję nakazującą zaniechanie tych praktyk oraz może

określić warunki tego zaniechania. Decyzji tej nie wydaje się, jeżeli od końca roku,

w którym zaprzestano stosowania praktyki monopolistycznej, upłynął rok.

2.

Umowy zawarte z naruszeniem art. 4, art. 5 oraz art. 7 są w całości lub w odpowiedniej

części nieważne.

3.

Jeżeli wskutek stosowania praktyk monopolistycznych, o których mowa w ust. 1, nastąpiło

podwyższenie cen, Urząd Antymonopolowy może wydać decyzję o obniżeniu cen oraz określić

w niej czas obowiązywania ceny i warunki jej zmiany przez podmiot gospodarczy w tym

czasie. W decyzji za dotychczasowy okres stosowania ceny podwyższonej Urząd Antymonopolowy

może określić również kwotę nienależną albo kwotę nienależną i kwotę dodatkową; przepisy

art. 20 ustawy z dnia 26 lutego 1982 r. o cenach

(Dz. U. z 1988 r. Nr 27, poz. 195) stosuje się odpowiednio.

1.

Urząd Antymonopolowy może wydać decyzję zakazującą wykonywania porozumienia, które

1)

wprowadza specjalizację asortymentową produkcji lub sprzedaży towarów albo

2)

przewiduje wspólną sprzedaż lub wspólne zakupy towarów,

jeżeli porozumienie takie godzi w interes innych podmiotów gospodarczych lub konsumentów.

2.

Urząd Antymonopolowy wyda decyzję zakazującą wykonywania porozumienia określonego

w ust. 1, jeżeli prowadzi ono do istotnego ograniczenia konkurencji lub warunków do

jej powstania na danym rynku, a nie przynosi korzyści gospodarczych polegających w

szczególności na

1)

znacznym obniżeniu kosztów produkcji lub sprzedaży albo

2)

poprawie jakości towarów.

1.

Od decyzji Urzędu Antymonopolowego wydanych na podstawie art. 8 ust. 1 i 3 oraz art.

9 służy odwołanie do Sądu Wojewódzkiego w Warszawie - sądu antymonopolowego w terminie

dwutygodniowym od dnia doręczenia decyzji.

2.

Postępowanie w sprawach odwołań od decyzji Urzędu Antymonopolowego toczy się według

przepisów Kodeksu postępowania cywilnego o postępowaniu w sprawach gospodarczych.

3.

Urząd Antymonopolowy może nadać decyzji rygor natychmiastowej wykonalności.

1.

Zamiar łączenia i przekształcenia podmiotów gospodarczych podlega zgłoszeniu Urzędowi

Antymonopolowemu. Zamiar utworzenia podmiotu gospodarczego podlega zgłoszeniu, w razie

gdy podmiot ten mógłby uzyskać pozycję dominującą na rynku albo jedna ze stron tworzących

nowy podmiot gospodarczy pozycję taką posiada. Zgłoszenia zamiaru dokonują organy

podejmujące działania zmierzające do łączenia, przekształcenia lub utworzenia podmiotów

gospodarczych.

2.

Urząd Antymonopolowy, w terminie dwóch miesięcy od dnia zgłoszenia zamiaru, może wydać

decyzję zakazującą łączenia, przekształcenia lub utworzenia podmiotów gospodarczych,

jeżeli w wyniku tego łączenia, przekształcenia lub utworzenia podmioty uzyskałyby

lub zachowały pozycję dominującą na rynku.

3.

Łączenie, przekształcenie lub utworzenie podmiotów gospodarczych może być dokonane,

jeżeli Urząd Antymonopolowy nie wyda w terminie określonym w ust. 2 decyzji zakazującej

tego łączenia, przekształcenia lub utworzenia.

4.

Przepisy ust. 1-3 nie dotyczą podmiotów gospodarczych będących osobami fizycznymi.

5.

Sąd rejestrowy działający na podstawie odrębnych przepisów odmówi dokonania wpisu

podmiotu gospodarczego do rejestru, jeżeli Urząd Antymonopolowy w odniesieniu do tego

podmiotu wydał, w terminie określonym w ust. 2, decyzję zakazującą łączenia, przekształcenia

lub utworzenia; przepisu tego nie stosuje się, jeżeli podmiot gospodarczy złoży w

sądzie rejestrowym pisemne zawiadomienie Urzędu Antymonopolowego o braku zastrzeżeń

co do zamiaru łączenia, przekształcenia lub utworzenia.

6.

Rada Ministrów, w drodze rozporządzenia, określa warunki, jakim powinno odpowiadać

zgłoszenie zamiaru łączenia, przekształcenia lub utworzenia podmiotów gospodarczych.

1.

Przedsiębiorstwa państwowe i spółdzielnie oraz spółki prawa handlowego posiadające

pozycję dominującą na rynku mogą ulec podziałowi lub rozwiązaniu, jeżeli trwale ograniczają

konkurencję lub warunki jej powstawania.

2.

W razie stwierdzenia, że podmioty gospodarcze spełniają warunki, o których mowa w

ust. 1, Urząd Antymonopolowy może wydać decyzję nakazującą podział przedsiębiorstwa

lub spółdzielni albo rozwiązanie spółki, określając warunki i termin tego podziału

lub rozwiązania.

3.

Wykonanie decyzji należy do organów przedsiębiorstwa państwowego lub do organów spółdzielni

albo władz spółki i następuje z zastosowaniem odpowiednio przepisów określających

tryb podziału lub rozwiązania danego podmiotu; dokonanie podziału nie wymaga zgody

lub opinii przewidzianych w tych przepisach.

4.

W razie stwierdzenia, że podmiot gospodarczy posiada pozycję dominującą na rynku,

Urząd Antymonopolowy może wydać decyzję nakazującą ograniczenie jego działalności

gospodarczej, określając warunki i termin tego ograniczenia.

5.

Przepis ust. 1 nie wyłącza możliwości podziału i rozwiązania podmiotów gospodarczych,

uregulowanych w odrębnych ustawach.

Od decyzji Urzędu Antymonopolowego, wydanych na podstawie art. 11 ust. 2 i art. 12

ust. 2 i 4, służy odwołanie do sądu antymonopolowego. Przepisy art. 10 ust. 2 i 3

stosuje się odpowiednio.

1.

W decyzjach, o których mowa w art. 10 ust. 1, Urząd Antymonopolowy może ustalić karę

pieniężną, płatną do budżetu państwa. Kary tej nie stosuje się w wypadku, gdy Urząd

Antymonopolowy wydał decyzję ustalającą wysokość kwoty nienależnej i kwoty dodatkowej,

o których mowa w art. 8 ust. 3.

2.

Kara pieniężna, o której mowa w ust. 1, wynosi do 15% przychodu ukaranego podmiotu

gospodarczego, osiągniętego w poprzednim roku podatkowym. Na potrzeby ustalenia tej

kary przychód podmiotu gospodarczego zmniejsza się o kwotę podatku obrotowego.

3.

Kara pieniężna, o której mowa w ust. 1, jest płatna z dochodu po opodatkowaniu lub

z innej formy nadwyżki przychodów nad wydatkami, zmniejszonej o podatki.

4.

Kara pieniężna, o której mowa w ust. 1-3, nie może być nałożona, jeżeli od końca roku,

w którym zaprzestano stosowania praktyki monopolistycznej, upłynął rok.

1.

Jeżeli podmiot gospodarczy nie wykonuje decyzji, o których mowa w art. 8 ust. 1 i

3, art. 9 oraz art. 11 ust. 2, lub wyroku sądu zmieniającego taką decyzję, jest obowiązany

wpłacić za każdy rozpoczęty miesiąc niewykonania w terminie decyzji lub wyroku sądu

karę w wysokości 1% przychodu zmniejszonego o podatek obrotowy, osiągniętego w miesiącu,

w którym uzyskano najwyższe przychody w danym roku podatkowym. Decyzję w tej sprawie

wydaje Urząd Antymonopolowy, z tym że nie może być ona wydana, jeżeli od daty wydania

decyzji, o których mowa w zdaniu poprzednim, upłynęły trzy lata.

2.

W przypadku niewykonania decyzji, o których mowa w art. 12 ust. 2 i 4, lub wyroku

sądu zmieniającego te decyzje, kara wynosi od 1 do 10%; przepis ust. 1 stosuje się

odpowiednio.

3.

Kary, o których mowa w ust. 1 i 2, podlegają wpłacie do budżetu państwa.

4.

Przepisy art. 10 i art. 14 ust. 3 stosuje się odpowiednio.

1.

W razie gdy osoba kierująca podmiotem gospodarczym nie wykonuje decyzji wydanych na

podstawie niniejszej ustawy i wyroków sądów, Urząd Antymonopolowy może wydać decyzję

nakładającą na nią karę pieniężną, nie przekraczającą jednak jej sześciomiesięcznego

wynagrodzenia.

2.

Karze pieniężnej, o której mowa w ust. 1, może podlegać

1)

osoba kierująca podmiotem gospodarczym za nieudzielenie danych i informacji na żądanie

Urzędu Antymonopolowego bądź jeżeli dane te i informacje są nierzetelne,

2)

osoba działająca w imieniu osób prawnych lub spółek i innych jednostek organizacyjnych

nie mających osobowości prawnej podejmujących działania zmierzające do łączenia, przekształcenia

lub utworzenia podmiotów gospodarczych, jeżeli nie zgłosi zamiaru, o którym mowa w

art. 11 ust. 1.

3.

Przepisu ust. 1 nie stosuje się, jeżeli funkcję kierownika podmiotu gospodarczego

pełni osoba prowadząca działalność gospodarczą we własnym imieniu.

4.

Przepisy art. 10 i art. 15 ust. 3 stosuje się odpowiednio.

1.

Tworzy się Urząd Antymonopolowy jako centralny organ administracji państwowej w sprawach

przeciwdziałania praktykom monopolistycznym, podległy Radzie Ministrów.

2.

Urzędem Antymonopolowym kieruje Prezes, powoływany i odwoływany przez Prezesa Rady

Ministrów.

3.

Wiceprezesa Urzędu Antymonopolowego powołuje i odwołuje, na wniosek Prezesa Urzędu

Antymonopolowego, Prezes Rady Ministrów.

4.

Organizację Urzędu Antymonopolowego określa statut, nadany przez Radę Ministrów.

1.

Prezes Urzędu Antymonopolowego może utworzyć delegatury Urzędu Antymonopolowego oraz

określić ich siedziby, właściwość terytorialną i rzeczową.

2.

Delegaturami Urzędu Antymonopolowego kierują dyrektorzy, powoływani i odwoływani przez

Prezesa Urzędu Antymonopolowego.

3.

Wicedyrektorów delegatur Urzędu Antymonopolowego powołuje i odwołuje, na wniosek dyrektorów

tych delegatur, Prezes Urzędu Antymonopolowego.

Minister Sprawiedliwości, w drodze rozporządzenia, utworzy w Sądzie Wojewódzkim w

Warszawie odrębną jednostkę organizacyjną do spraw antymonopolowych (sąd antymonopolowy).

1.

Do zakresu działania Urzędu Antymonopolowego należy

1)

sprawowanie kontroli przestrzegania przez podmioty gospodarcze przepisów o przeciwdziałaniu

praktykom monopolistycznym,

2)

badanie kształtowania się cen w warunkach ograniczenia konkurencji,

3)

wydawanie, w wypadkach przewidzianych ustawą, decyzji w sprawach przeciwdziałania

praktykom monopolistycznym, kształtowania struktur organizacyjnych podmiotów gospodarczych

oraz decyzji określających odpowiedzialność podmiotów za stosowanie tych praktyk,

4)

prowadzenie rejestru podmiotów gospodarczych, których udział w rynku krajowym przekracza

80%,

5)

prowadzenie badań stanu koncentracji gospodarki oraz przedstawienie zainteresowanym

podmiotom wniosków w sprawie działań zmierzających do zrównoważenia rynku,

6)

opracowywanie lub opiniowanie projektów aktów prawnych dotyczących praktyk monopolistycznych,

rozwoju konkurencji lub warunków jej powstawania,

7)

przygotowywanie rządowych projektów polityki rozwoju konkurencji,

8)

wykonywanie innych zadań przewidzianych w niniejszej ustawie lub ustawach odrębnych.

2.

Decyzje, o których mowa w ust. 1 pkt 3, podpisuje Prezes Urzędu Antymonopolowego lub

osoba przez niego upoważniona.

1.

Podmioty gospodarcze są obowiązane na żądanie Urzędu Antymonopolowego przeprowadzającego

kontrolę zapewnić mu warunki do jej wykonania.

2.

Przedmiotem kontroli, o której mowa w art. 19 ust. 1 pkt 1, jest ustalenie, czy kontrolowany

podmiot gospodarczy przestrzega przepisów o przeciwdziałaniu praktykom monopolistycznym,

a w razie naruszenia tych przepisów i wydania decyzji lub wyroków - czy decyzje te

i wyroki zostały wykonane.

3.

Upoważnieni do przeprowadzania kontroli pracownicy Urzędu Antymonopolowego mają prawo

1)

wstępu do wszystkich pomieszczeń kontrolowanego podmiotu gospodarczego,

2)

wglądu do dokumentów kontrolowanego podmiotu oraz żądania odpisów i wyciągów z tych

dokumentów,

3)

żądania wyjaśnień, także pisemnych, od pracowników kontrolowanego podmiotu,

4)

zbierania danych i informacji dotyczących działalności podmiotu kontrolowanego również

w innych jednostkach organizacyjnych bez potrzeby uzyskiwania dodatkowego upoważnienia,

5)

udziału w posiedzeniach organów kolegialnych podmiotu kontrolowanego,

6)

zabezpieczenia dokumentów i innych dowodów,

7)

korzystania z opinii biegłych i rzeczoznawców.

4.

Wiadomości uzyskane w toku czynności kontrolnych przez pracowników Urzędu Antymonopolowego

i osoby upoważnione przez ten organ objęte są tajemnicą służbową.

1.

Postępowanie administracyjne w wypadkach przewidzianych w niniejszej ustawie wszczyna

się z urzędu lub na wniosek uprawnionego.

2.

Uprawnionymi do żądania wszczęcia postępowania są

1)

podmioty gospodarcze, których interes został lub może być naruszony przez praktykę

monopolistyczną, oraz związki takich podmiotów gospodarczych,

2)

organy kontroli państwowej i społecznej,

3)

organizacje społeczne, do których zadań statutowych należy ochrona interesów konsumentów,

4)

organy gmin.

3.

Żądanie wszczęcia postępowania wnosi się na piśmie wraz z uzasadnieniem.

4.

Nie wszczyna się postępowania administracyjnego, jeżeli z zawartych w żądaniu (wniosku)

oraz posiadanych przez Urząd Antymonopolowy informacji wynika, iż nie zostały naruszone

przepisy art. 4, art. 5, art. 7, art. 9, art. 11 ust. 2 oraz art. 12 ust. 2 i 4. W

tym wypadku Urząd Antymonopolowy informuje na piśmie występującego z żądaniem (wnioskiem)

o niewszczynaniu postępowania administracyjnego, podając uzasadnienie. Postępowanie

jednak wszczyna się, jeżeli w terminie dwutygodniowym uprawniony lub zobowiązany żądanie

(wniosek) podtrzyma.

1.

Udostępnienie przez podmiot gospodarczy danych lub złożenie wyjaśnień w zagranicznym

postępowaniu, opartym na zarzucie dokonania działań ograniczających konkurencję, może

być objęte zakazem wydanym przez Ministra Współpracy Gospodarczej z Zagranicą.

2.

Podmiot gospodarczy zawiadamia Ministra Współpracy Gospodarczej z Zagranicą o wszczętym

za granicą postępowaniu, o którym mowa w ust. 1, jeżeli w toku postępowania został

zobowiązany do udostępnienia danych lub składania wyjaśnień.

3.

Minister Współpracy Gospodarczej z Zagranicą wydaje zakaz, o którym mowa w ust. 1,

jeżeli w toku postępowania zagranicznego mogłoby zapaść orzeczenie lub decyzja, powodujące

negatywne następstwa dla gospodarki polskiej lub polskich podmiotów gospodarczych

w dziedzinie handlu zagranicznego lub działalności gospodarczej prowadzonej w całości

albo w części na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

4.

Zakaz, o którym mowa w ust. 1, może

1)

być skierowany do poszczególnych podmiotów gospodarczych, grupy podmiotów gospodarczych

lub ich związków,

2)

odnosić się do określonego postępowania zagranicznego lub różnych postępowań danego

rodzaju,

3)

obejmować poszczególne dane i wyjaśnienia lub ich rodzaje.

5.

Przepisy ust. 1-4 mają także zastosowanie do danych udostępnionych i wyjaśnień składanych

przez podmioty gospodarcze polskim organom wymiaru sprawiedliwości, w ramach pomocy

prawnej wykonywanej na wniosek organów państw obcych na podstawie umów międzynarodowych.

W razie złożenia, w wypadkach przewidzianych w niniejszej ustawie, odwołania od decyzji

Urzędu Antymonopolowego do sądu antymonopolowego, stronie nie przysługują środki prawne

wzruszenia decyzji przewidziane w Kodeksie postępowania administracyjnego, w szczególności dotyczące wznowienia postępowania, uchylenia, zmiany oraz stwierdzenia

nieważności decyzji.

Ilekroć w odrębnych przepisach jest mowa o organie antymonopolowym, rozumie się przez

to Urząd Antymonopolowy.

W Kodeksie postępowania cywilnego wprowadza się następujące zmiany

1)

w dziale IVa tytułu VII księgi pierwszej części pierwszej po wyrazach „Postępowanie

w sprawach gospodarczych” dodaje się wyrazy „Rozdział 1. Przepisy ogólne”,

2)

w art. 479

3)

w art. 479

4)

po art. 479

„

Rozdział 2.

Postępowanie w sprawach z zakresu przeciwdziałania praktykom monopolistycznym

Art. 479

§ 1.

Od decyzji Urzędu Antymonopolowego lub jego delegatury można wnieść do Sądu Wojewódzkiego

w Warszawie - sądu antymonopolowego odwołanie w terminie dwutygodniowym od dnia doręczenia

decyzji.

§ 2.

Sąd odrzuci odwołanie wniesione po upływie terminu.

Art. 479

§ 1.

Urząd Antymonopolowy przekazuje niezwłocznie odwołanie wraz z aktami sprawy do sądu.

§ 2.

Jeżeli Urząd Antymonopolowy uzna odwołanie za słuszne, może - nie przekazując akt

sądowi - uchylić albo zmienić swoją decyzję w całości lub w części, o czym bezzwłocznie

powiadamia stronę, przesyłając jej nową decyzję, od której stronie służy odwołanie.

Art. 479

Odwołanie od decyzji Urzędu Antymonopolowego powinno czynić zadość wymaganiom przepisanym

dla pisma procesowego oraz zawierać oznaczenie zaskarżonej decyzji, przytoczenie zarzutów,

zwięzłe ich uzasadnienie, wskazanie dowodów, a także zawierać wniosek o uchylenie

albo zmianę decyzji w całości lub w części.

Art. 479

§ 1.

W sprawach z zakresu przeciwdziałania praktykom monopolistycznym stronami są także

Urząd Antymonopolowy i zainteresowany.

§ 2.

Zainteresowanym jest ten, czyje prawa lub obowiązki zależą od rozstrzygnięcia procesu.

Jeżeli zainteresowany nie został wezwany do udziału w sprawie, sąd wezwie go na wniosek

strony albo z urzędu.

Art. 479

Pełnomocnikiem Urzędu Antymonopolowego może być pracownik tego Urzędu.

Art. 479

W razie wniesienia odwołania od decyzji Urzędu Antymonopolowego, sąd może, na wniosek

powoda, wstrzymać wykonanie decyzji do czasu rozstrzygnięcia sprawy. Postanowienie

może być wydane na posiedzeniu niejawnym.

Art. 479

§ 1.

Sąd oddala odwołanie od decyzji Urzędu Antymonopolowego, jeżeli nie ma podstaw do

jego uwzględnienia.

§ 2.

W razie uwzględnienia odwołania, sąd zaskarżoną decyzję albo uchyla, albo zmienia

w całości lub w części i orzeka co do istoty sprawy.

Art. 479

Orzeczenia sądu antymonopolowego są prawomocne.

”

W ustawie z dnia 29 grudnia 1982 r. o urzędzie Ministra Finansów oraz o urzędach i izbach

skarbowych

(Dz. U. Nr 45, poz. 289, z 1985 r. Nr 12, poz. 50, z 1987 r. Nr 3, poz. 18 i Nr 33, poz. 180 oraz z 1988 r. Nr 16, poz. 112 i Nr 19, poz. 132) wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 2 pkt 11 skreśla się,

2)

art. 5a skreśla się.

W ustawie z dnia 20 czerwca 1985 r. - Prawo o ustroju sądów powszechnych

(Dz. U. Nr 31, poz. 137 oraz z 1989 r. Nr 4, poz. 24, Nr 33, poz. 175 i Nr 73, poz. 436) po art. 19

„

Art. 19

Minister Sprawiedliwości, w drodze rozporządzenia, utworzy w Sądzie Wojewódzkim w

Warszawie odrębną jednostkę organizacyjną do spraw antymonopolowych (sąd antymonopolowy).

”

W ustawie z dnia 17 maja 1989 r. o Funduszu Rozwoju Rynku i Demonopolizacji Handlu

(Dz. U. Nr 30, poz. 159) w art. 3 w ust. 1 pkt 4 skreśla się.

W ustawie z dnia 24 maja 1989 r. o rozpoznawaniu przez sądy spraw gospodarczych

(Dz. U. Nr 33, poz. 175 i Nr 41, poz. 229) w art. 2 w ust. 2 pkt 5 skreśla się.

1.

Nie zakończone prawomocnie do dnia wejścia w życie niniejszej ustawy sprawy, rozpatrywane

przez Ministra Finansów, przekazuje się do dalszego rozpoznania Urzędowi Antymonopolowemu.

2.

Skargi na decyzje Ministra Finansów, wydane przed dniem wejścia w życie niniejszej

ustawy, rozpatruje Naczelny Sąd Administracyjny według przepisów dotychczasowych.

W razie uchylenia decyzji, Naczelny Sąd Administracyjny przekazuje do rozpoznania

sprawę Urzędowi Antymonopolowemu.

3.

Wznowienie postępowania, uchylenie, zmiana lub stwierdzenie nieważności decyzji, wydanej

przez Ministra Finansów przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, następuje według

przepisów dotychczasowych, z tym że właściwym do rozpoznania sprawy jest Urząd Antymonopolowy.

Traci moc ustawa z dnia 28 stycznia 1987 r. o przeciwdziałaniu praktykom monopolistycznym w

gospodarce narodowej

(Dz. U. Nr 3, poz. 18 oraz z 1989 r. Nr 10, poz. 57, Nr 30, poz. 159 i Nr 35, poz. 192).

Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 27 maja 1990 r.

§ 1.

Od decyzji Urzędu Antymonopolowego lub jego delegatury można wnieść do Sądu Wojewódzkiego

w Warszawie - sądu antymonopolowego odwołanie w terminie dwutygodniowym od dnia doręczenia

decyzji.

§ 2.

Sąd odrzuci odwołanie wniesione po upływie terminu.

§ 1.

Urząd Antymonopolowy przekazuje niezwłocznie odwołanie wraz z aktami sprawy do sądu.

§ 2.

Jeżeli Urząd Antymonopolowy uzna odwołanie za słuszne, może - nie przekazując akt

sądowi - uchylić albo zmienić swoją decyzję w całości lub w części, o czym bezzwłocznie

powiadamia stronę, przesyłając jej nową decyzję, od której stronie służy odwołanie.

Odwołanie od decyzji Urzędu Antymonopolowego powinno czynić zadość wymaganiom przepisanym

dla pisma procesowego oraz zawierać oznaczenie zaskarżonej decyzji, przytoczenie zarzutów,

zwięzłe ich uzasadnienie, wskazanie dowodów, a także zawierać wniosek o uchylenie

albo zmianę decyzji w całości lub w części.

§ 1.

W sprawach z zakresu przeciwdziałania praktykom monopolistycznym stronami są także

Urząd Antymonopolowy i zainteresowany.

§ 2.

Zainteresowanym jest ten, czyje prawa lub obowiązki zależą od rozstrzygnięcia procesu.

Jeżeli zainteresowany nie został wezwany do udziału w sprawie, sąd wezwie go na wniosek

strony albo z urzędu.

Pełnomocnikiem Urzędu Antymonopolowego może być pracownik tego Urzędu.

W razie wniesienia odwołania od decyzji Urzędu Antymonopolowego, sąd może, na wniosek

powoda, wstrzymać wykonanie decyzji do czasu rozstrzygnięcia sprawy. Postanowienie

może być wydane na posiedzeniu niejawnym.

§ 1.

Sąd oddala odwołanie od decyzji Urzędu Antymonopolowego, jeżeli nie ma podstaw do

jego uwzględnienia.

§ 2.

W razie uwzględnienia odwołania, sąd zaskarżoną decyzję albo uchyla, albo zmienia

w całości lub w części i orzeka co do istoty sprawy.

Orzeczenia sądu antymonopolowego są prawomocne.