Ustawa z dnia 21 czerwca 1991 r. o wprowadzeniu częściowej odpłatności za koszty wyżywienia i zakwaterowania w sanatoriach uzdrowiskowych.

1.

Osoby pełnoletnie korzystające z sanatoriów uzdrowiskowych na podstawie skierowania

wydanego uprawnionym do bezpłatnych świadczeń leczniczych ponoszą odpłatność za pobyt

w wysokości nie przekraczającej kosztów wyżywienia i zakwaterowania.

2.

Rada Ministrów, w drodze rozporządzenia, określa wysokość opłaty za pobyt w sanatorium

uzdrowiskowym, uwzględniając sezonowość i standard usług, oraz może określić przypadki

zwolnienia z odpłatności lub jej obniżenia ze względu na rodzaj schorzenia, następstwa

wypadku przy pracy, zagrożenie chorobą mającą związek z warunkami pracy (służby) oraz

wysokość dochodów.

3.

Przepisy ust. 1 i 2 nie naruszają przepisów określających uprawnienia inwalidów wojennych

i wojskowych, a także kombatantów oraz niektórych osób będących ofiarami represji

wojennych i okresu powojennego.

Ustawa wchodzi w życie z dniem ogłoszenia, z tym że obowiązek odpłatności dotyczy

osób rozpoczynających pobyt w sanatoriach uzdrowiskowych po dniu 30 września 1991 r.