Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 28 maja 1991 r. w sprawie określenia warunków i sposobu użycia środków przymusu bezpośredniego, a także postępowania przy użyciu broni palnej przez funkcjonariuszy Straży Granicznej.

§ 1. Funkcjonariusze

§ 2. 1. Środki przymusu bezpośredniego mogą być stosowane po uprzednim wezwaniu do zachowania się zgodnego z prawem oraz po bezskutecznym uprzedzeniu o ich

§ 3. Funkcjonariusz ma prawo stosować następujące

środki przymusu bezpośredniego

1) siłę fizyczną w postaci chwytów obezwładniających

oraz podobnych technik obrony lub ataku,

2)

urządzenia techniczne w postaci kajdanek, prowadnic,

kaftanów bezpieczeństwa, pasów i siatek obezwład­

niających, a także kolczatek drogowych i innych przeszkód umożliwiających zatrzymanie pojazdu,

3) indywidualne chemiczne środki obezwładniające w postaci broni gazowej i ręcznych miotaczy gazu,

4) psy służbowe.

użyciu.

2. Funkcjonariusz może odstąpić od wzywania osoby

do zachowania zgodnego z prawem oraz od uprzedzenia

o zastosowaniu środków przymusu bezpośredniego, jeżeli

zwłoka groziłaby niebezpieczeństwem dla życia lub zdrowia

ludzkiego, a także mienia.

3. Środki przymusu bezpośredniego stosuje się w taki

sposób, aby osiągnięcie podporządkowania się wydanym na

podstawie prawa poleceniom powodowało możliwie najmniejszą dolegliwość.

4. Można stosować jednocześnie różne środki przymusu bezpośredniego, jeżeli jest to konieczne do osiągnięcia

podporządkowania się wydanym poleceniom.

5. Od stosowania środków przymusu bezpośredniego

należy odstąpić, gdy osoba, wobec której użyto tych środ­

ków, podporządkowała się wydanym poleceniom.

§ 4. 1. Siłę fizyczną stosuje się w celu obezwładnienia

osoby, odparcia czynnej napaści lub zmuszenia do wykonania polecenia albo zatrzymania osoby ściganej.

2. Używając siły fizycznej, nie wolno zadawać uderzeń,

chyba że funkcjonariusz działa w obronie koniecznej albo

w celu odparcia zamachu na życie, zdrowie ludzkie lub mienie.

§ 5. 1. Kajdanki można stosować wobec osób zatrzymanych, doprowadzanych lub kon'w ojowanych w celu udaremnienia ucieczki albo zapobieżenia czynnej napaści lub

czynnemu oporowi.

2. Funkcjonariusz zakłada kajdanki na polecenie przeło­

żonego lub samodzielnie osobom usiłującym zbiec, stawiają­

cym opór lub zachowującym się agresywnie.

3. Kajdanki zakłada się na ręce z przodu, a osobom

zachowującym się agresywnie na ręce z tyłu.

-

4. Kajdanki zdejmuje się niezwłocznie po wprowadzeniu osoby do pomieszczenia służbowego oraz na czas

przesłuchania, chyba że prowadzący przesłuchanie zarządzi

inaczej .

5. Nie stosuje się kajdanek wobec osób w wieku poniżej

17 lat, z wyjątkiem nieletnich w wieku powyżej 16 lat

podejrzanych o popełnienie przestępstwa przeciwko życiu

lub zdrowiu.

§ 6. 1. Wobec osób, które nie ukończyły 17 lat, można

stosować

prowadnice w przypadkach, o których mowa

w § 5 ust. 1.

2. Jeden z uchwytów prowadnicy funkcjonariusz zana ręce nieletniego, drugi zakłada sobie na rękę lub

trzyma w ręce .

kłada

3. Przepisy § 5 ust. 2 i 4 stosuje się odpowiednio.

§ 7. 1. Kaftany bezpieczeństwa, pasy lub siatki obezwładniające stosuje się wobec osób, które swoim zachowaniem stwarzają niebezpieczeństwo dla życia lub zdrowia

ludzkiego, a także mienia, jeżeli zastosowanie innych środków

przymusu jest niemożliwe albo okazało się bezskuteczne.

2. Siatkę obezwładniającą można stosować także

1) w pościgu za osobą podejrzaną o popełnienie przestęps­

twa,

2) w celu udaremnienia ucieczki zatrzymanego lub tymczasowo aresztowanego przestępcy.

-

Poz. 220

zatrzymała się

w przejSCIU granicznym w celu

kontroli granicznej.

uniknięcia

3. Kolczatki drogowej nie stosuje się do zatrzymania

pojazdów jednośladowych.

§ 10. 1. Zastosowanie kolczatki drogowej lub innej

przeszkody należy poprzedzić

1) sygnałem zatrzymania, podanym przez umundurowanego funkcjonariusza w sposób zrozumiały i widoczny dla

kierowcy zatrzymywanego pojazdu,

2) wstrzymaniem ruchu drogowego w obu kierunkach na

odległość nie mniejszą niż 100 m od kolczatki lub innej

przeszkody.

2. W przypadku blokowania drogi oznakowanym pojazdem Straży Granicznej można odstąpić od wstrzymania

ruchu drogowego.

§ 11. 1. Indywidualne chemiczne środki obezwładniające można stosować w przypadku

1) odpierania czynnej napaści,

2) pokonywania czynnego lub biernego oporu,

3)

pościgu za osobą podejrzaną o popełnienie przestępst­

wa lub usiłującą nielegalnie przekroczyć granicę państ­

wową,

4) udaremniania ucieczki osoby zatrzymanej, doprowadzonej lub konwojowanej,

5) przeciwdziałania niszczeniu mienia.

3. Kaftany bezpieczeństwa lub pasy obezwładniające

można stosować wobec osób przebywających w pomieszczeniach służbowych Straży Granicznej w razie

2. Indywidualne chemiczne środki obezwładniające należy stosować ostrożnie, uwzględniając ich właściwości

mogące stanowić zagrożenie dla zdrowia ludzkiego.

1) czynnej napaści lub agresywnego zachowania się,

3. Decyzję o użyciu indywidualnego chemicznego śro­

dka obezwładniającego wobec określonej osoby podejmuje

funkcjonariusz samodzielnie lub na rozkaz przełożonego.

2) samoagresji,

3) niszczenia mienia.

4. Polecenie zastosowania kaftana bezpieczeństwa lub

pasa obezwładniającego wydaje komendant właściwej jednostki Straży Granicznej lub osoba przez niego upoważniona,

a podczas ich nieobecności - dyżurny funkcjonariusz.

5. W czasie patrolu lub konwoju o potrzebie zastosowania środków wymienionych w ust. 1 decyduje przełożony

wyznaczający zadanie patrolowi lub konwojowi. Polecenie

użyc'ia tych środków wydaje dowódca patrolu lub konwoju.

§ 8. 1. Osobom, w stosunku do których użyto kaftana

bezpieczeństwa lub pasa obezwładniającego, należy niezwłocznie zapewnić pomoc lekarską, jeżeli zaistnieją wska-

zania zdrowotne do udzielenia takiej pomocy.

2. Kaftan bezpieczeństwa lub pas obezwładniający

zdejmuje się niezwłocznie, gdy ustały przyczyny stanowiące

podstawę ich założenia, lub na wniosek lekarza.

§ 9. 1. Kolczatka drogowa lub inna przeszkoda umoż­

liwiająca zatrzymanie pojazdu może być zastosowana przez

umundurowanego funkcjonariusza do zatrzymania pojazdu

prowadzonego przez osobę, która nie zatrzymała się mimo

odpowiedniego sygnału

1) gdy istnieje uzasadnione podejrzenie nielegalnego przekroczenia granicy państwowej lub popełnienia przez nią ..

innego przestępstwa,

2)

przewożącą osobę, co do której istnieję podejrzenie

popełnienia przez nią przestępstwa, lub przewożącą

przedmioty pochodzące z przestępstwa.

2. Środki wymienione w ust. 1 mogą być także użyte do

zatrzymania pojazdu prowadzonego przez osobę, która nie

§ 12. 1. Pies służbowy, jako środek przymusu bezpośredniego, może być wykorzystany w

przypadkach

1) odpierania czynnej napaści,

2) pokonywania czynnego oporu,

3) pościgu za osobą usiłującą nielegalnie przekroczyć granicę państwową lub podejrzaną o popełnienie innego

przestępstwa,

4) udaremniania ucieczki osoby zatrzymanej, doprowadzonej lub konwojowanej.

2. Pies służbowy powinien mieć założony kaganiec,

z wyjątkiem przypadku, gdy jest wykorzystywany do odpierania czynnej napaści.

§ 13. 1. Jeżeli wskutek zastosowania środka przymusu

bezpośredniego nastąpiło zranienie osoby, funkcjonariusz

jest obowiązany natychmiast udzielić tej osobie pierwszej

pomocy, a w razie potrzeby - zapewnić pomoc lekarską.

2. Pomoc lekarską zapewnia się zawsze kobiecie ciężar­

nej, wobec której użyto środka przymusu.

§ 14. 1. Fakt zastosowania środka przymusu bezpośre­

dniego funkcjonariusz dokumentuje w książce służby granicznej .

2. Jeżeli w wyniku użycia środka przymusu bezpośred­

niego nastąpiła śmierć człowieka, przełożony niezwłocznie

zawiadamia o tym wyższego przełożonego oraz prokuratora.

§ 15. Przełożeni są obowiązani każdorazowo zbadać

zasadność , warunki i sposób zastosowania środków przymusu bezpośredniego przez podległych funkcjonariuszy.

§ 16. 1. Funkcjonariusze mają prawo użycia broni palnej w przypadkach określonych wart. 24 ust. 1 ustawy.

2. Przy podejmowaniu decyzji o użyciu broni palnej

funkcjonariusze są obowiązani postępować ze szczególną

rozwagą, traktując broń palną jako ostateczny środek działania .

§ 17. 1. Funkcjonariusze przed użyciem broni palnej są

obowiązani

1) wezwać osobę do zachowania zgodnego z prawem,

a w szczególności do natychmiastowego porzucenia

broni lub niebezpiecznego narzędzia, zaniechania ucieczki, odstąpienia od bezprawnych dz i ałań lub użycia

przemocy,

2) wezwać osobę do zatrzymania się, wołając "Stój

- Straż Graniczna", a w razie niezatrzymania się osoby

- zagrozić użyciem broni palnej, wzywając "Stój - bo

strzelam",

3) oddać strzał ostrzegawczy w górę , jeżeli wezwania

sprecyzowane w pkt 1 i 2 okażą się bezskuteczne,

uprzedzić osobę konwojowaną przed rozpoczęciem

konwoju, że w razie podjęcia próby ucieczki, zostanie

użyta broń palna.

2. Przepisów ust. 1 pkt 2 i 3 nie stosuje się w przypadku,

gdy wszelka zwłoka groziłaby bezpośrednim niebezpieczeń­

stwem dla życia ludzkiego.

§ 18. Broni palnej nie używa się w przypadkach okreś­

lonych wart. 24 ust. 1 pkt 5 i 6 ustawy w stosunku do kobiet

o widocznej ciąży, osób, których wygląd wskazuje na wiek

do 13 lat starców oraz osób o widocznym kalectwie.

§ 19. 1. Jeżeli wskutek użycia broni palnej nastąpiło

zranienie osoby, funkcjonariusz jest obowiązany natychmiast

udzielić tej osobie pierwszej pomocy, a także zapewnić

pomoc lekarską .

2. W przypadku, o którym mowa w ust. 1, oraz gdy

w wyniku użycia broni palnej nastąpiła śmierć osoby lub

szkoda w mieniu, funkcjonariusze są obowiązani do

1) zabezpieczenia śladów na miejscu zdarzenia i niedopuszczenia na to miejsce osób postronnych,

2) w miarę możliwości, ustalenia świadków zdarzenia.

§ 20. 1. W każdym przypadku użycia broni palnej funkcjonariusz jest obowiązany niezwłocznie powiadomić o tym

dyżurnego właściwej terytorialnie komendy oddziału Straży

Granicznej. swojego przełożonego oraz sporządzić pisemny

raport.

2. Dyżurny właściwej terytorialnie komendy oddziału

Straży Granicznej jest obowiązany niezwłocznie spowodować zabezpieczenie wszelkich śladów i dowodów związa­

nych z użyciem broni palnej oraz udzielić funkcjonariuszowi

pomocy w niezbędnym zakresie.

§ 21 . Do obowiązków przełożonego należy

3. Użycie broni palnej powinno następować w sposób

wyrządzający możliwie najmniejszą szkodę osobie, przeciw-

1) zbadanie, czy użycie broni palnej

z obowiązującymi przepisami,

ko której użyto broni, i nie może zmierzać do pozbawien ia jej

życia, a także narażać na niebezpieczeństwo utraty życia lub

zdrowia innych osób.

2)

4. Użycie broni przez oddanie strzału nie może spowodować ostrzelania terytorium państwa sąsiedniego.

5. W razie prowadzenia

bezpośredniego pościgu

Poz. 220 i 221

terytorium państwa sąsiedniego , można używać broni tylko

w obronie koniecznej.

Rozdział 2

Postępowanie przy użyciu broni palnej

4)

-

za

sprawcą nielegalnego przekroczenia granicy państwowej na

nastąpiło

zgodnie

niezwłoczne zawiadomienie o każdym przypadku użycia

broni palnej wyższego przełożonego, a jeżeli w wyniku

użycia broni nastąpiła śmierć lub zranienie człowieka

- również prokuratora.

§ 22.

szenia.

Rozporządzenie wchodzi w życie z dniem ogło­

Prezes Rady Ministrów: J. K. Bielecki

221

ROZPORZĄDZENIE RADY MINISTRÓW

z dnia 7 czerwca 1991 r.

w sprawie zasad i trybu udzielania w 1991 r. dotacji dla spółdzielni mieszkaniowych.

Na podstawie art. 14 ust. 3 ustawy budżetowej na rok

1991 z dnia 23 lutego 1991 r. (Dz. U. Nr 21, poz. 89) zarządza

się, co następuje

do podłączonych do spółdzielczej sieci cieplnej domów

jednorodzinnych i mieszkań w domach stanowiących

§ 1. 1. Ilekroć w rozporządzeniu jest mowa o spółdzie­

lni, rozumie się przez to spółdzielnię mieszkaniową prowadzącą gospodarkę zasobami mieszkaniowymi.

2) dofinansowanie kosztów remontów związanych z

a) usuwaniem wad technologicznych w budynkach,

których montaż został zakończony.do dnia 31 grudnia 1981 r.,

b) przemieszczaniem reduktorów gazu średniego ciś­

nienia na zewnątrz budynków,

c) instalacją liczników poboru ciepła i wody w budynkach oddanych do użytku przed dniem 1 stycznia

1991 r.

2. Spółdzielni przysługuje dotacja z budżetu państwa na

cele związane z utrzymaniem spółdzielczych zasobów mieszkaniowych, zwana dalej "dotacją", przeznaczona na

1) częściowe pokrycie kosztów związanych z dostawą

energii cieplnej na potrzeby centralnego ogrzewania

i dostawy ciepłej wody do mieszkań spółdzielczych oraz

własność prywatną;

Nr 51

Warszawa, dnia 17 czerwca 1991 r.

TREŚĆ

Poz.

ROZPO RZĄDZEN lA RADY M I N ISTRÓW

220 -

z dnia 28 maja 1991 r. w sprawie określenia warunków i sposobu użycia środków przymusu

bezpośredniego, a także postępowania przy użyciu broni palnej przez funkcjonariuszy Straży

Granicznej .

677

221 -

z dnia 7 czerwca 1991 r. w sprawie zasad i trybu udzielania w 1991 r. dotacji dla spółdzielni

mieszkaniowych .

679

ROZPO RZĄDZENIA

222 -

Ministra Finansów z dnia 29 maja 1991 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie zwolnienia od

podatku dochodowego dochodów z tytułu niektórych rodzajów dz i ałalności gospodarczej .

223 -

Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 16 maja 1991 r. w sprawie wzorów i trybu wystawiania

legitymacji ubezpieczeniowych .

681

I

681

220

ROZPORZĄDZENIE RADY MINISTRÓW

z dnia 28 maja 1991 r.

w sprawie określenia warunków i sposobu użycia środków przymusu bezpośredniego, a także postępowania

przy użyciu broni palnej przez funkcjonariuszy Straży Granicznej.

Na podstawie art. 24 ust. 3 ustawy z dnia 12 października

1990 r. o Straży Granicznej (Dz. U. Nr 78, poz. 462) zarządza

się, co następuje

6. Wobec kobiet o widocznej ciąży, osób, których

wskazuje na .wiek do 13 lat, starców oraz osób

o widocznym kalectwie stosuje się wyłącznie chwyty obez-

wygląd

władniające.

Rozdział 1

Warunki i sposób użycia środków przymusu bezpośredniego

Straży Granicznej, zwani dalej

"funkcjonariuszami", mogą stosować środki przymusu bezpośredniego z zachowaniem zasad określonych wart. 23 ust.

1 i 2 ustawy z dnia 12 października 1990 r. o Straży Granicznej (Dz. U. Nr 78, poz. 462), zwanej dalej "ustawą" .