Ustawa z dnia 5 stycznia 1991 r. Prawo budżetowe.

Prawo budżetowe ustala ogólne zasady i tryb gromadzenia zasobów pieniężnych objętych

budżetem państwa i budżetami gmin oraz przeznaczania tych zasobów na finansowanie

zadań wynikających z funkcji państwa i gmin, a także ustala formy organizacyjno-prawne

jednostek realizujących zadania objęte budżetem państwa i budżetami gmin.

1.

Budżet państwa jest rocznym planem finansowym obejmującym dochody i wydatki państwa.

2.

Budżet państwa jest uchwalany przez Sejm na okres roku kalendarzowego w formie ustawy,

zwanej dalej „ustawą budżetową”.

3.

Ustawa budżetowa zapewnia realizację założeń polityki społeczno-gospodarczej państwa

przyjętych przez Sejm.

1.

Dochodami budżetu państwa, z wyłączeniem dochodów gmin, określonych w odrębnej ustawie,

są

1)

podatki od działalności gospodarczej prowadzonej przez osoby prawne i fizyczne oraz

jednostki organizacyjne nie mające osobowości prawnej,

2)

podatki od dochodów ludności,

3)

inne niż wymienione w pkt 1 i 2 podatki i opłaty oraz odsetki i dywidendy od wniesionego

kapitału, stanowiące na mocy innych ustaw dochody budżetu państwa,

4)

wpływy z ceł,

5)

wpłaty z zysku Narodowego Banku Polskiego,

6)

wpłaty od jednostek gospodarki pozabudżetowej i państwowych funduszów celowych,

7)

odsetki od środków na rachunkach bankowych oraz odsetki od udzielonych kredytów,

8)

dochody państwowych jednostek budżetowych ze sprzedaży usług i materiałów,

9)

dochody ze sprzedaży, najmu i dzierżawy składników majątkowych Skarbu Państwa,

10)

darowizny, spadki i zapisy na rzecz Skarbu Państwa,

11)

różne dochody państwowych jednostek budżetowych, w tym dochody z kar i odsetek.

2.

Wydatkami budżetu państwa są

1)

wydatki bieżące naczelnych organów władzy państwowej, naczelnych i centralnych organów

administracji państwowej oraz innych naczelnych i centralnych organów państwowych,

2)

wydatki bieżące związane z działalnością jednostek organizacyjnych podległych organom

wymienionym w pkt 1,

3)

dotacje na inwestycje,

4)

dotacje dla zakładów budżetowych, gospodarstw pomocniczych, środków specjalnych i

państwowych funduszów celowych,

5)

dotacje przedmiotowe,

6)

dotacje podmiotowe,

7)

dotacje celowe na zadania z zakresu administracji rządowej zlecone gminom oraz dotacje

celowe na zadania własne gmin,

8)

odsetki od zaciągniętych kredytów i od papierów wartościowych Skarbu Państwa,

9)

wydatki na pokrycie umorzenia i ulgowego oprocentowania kredytów bankowych,

10)

spłaty kredytów bankowych i odsetek z tytułu udzielonych gwarancji,

11)

wydatki związane z emisją i wykupem papierów wartościowych,

12)

subwencje ogólne dla gmin,

13)

inne wydatki określone odrębnymi ustawami,

14)

przyrost zadłużenia z tytułu udzielonych kredytów.

1.

W budżecie państwa tworzy się ogólną rezerwę budżetową na wydatki nieprzewidziane

w wysokości do 1 % wydatków budżetu państwa.

2.

W budżecie mogą być tworzone rezerwy celowe na wydatki, których szczegółowy podział

na pozycje klasyfikacji budżetowej nie może być dokonany w okresie uchwalania budżetu.

3.

W budżecie państwa mogą być również tworzone rezerwy celowe na

1)

wydatki związane ze spłatą kredytów bankowych i odsetek z tytułu poręczeń (gwarancji)

udzielonych przez Radę Ministrów lub Ministra Finansów w imieniu Skarbu Państwa,

2)

niezbędne uzupełnienie subwencji ogólnych dla gmin.

4.

W budżecie państwa rezerwy celowe mogą być tworzone tylko w części, o której mowa

w art. 6 ust. 2 pkt 2.

1.

Różnica między dochodami a wydatkami budżetu stanowi nadwyżkę lub niedobór budżetu.

2.

Ustawa budżetowa określa przeznaczenie nadwyżki budżetu państwa lub źródła pokrycia

niedoboru.

1.

Budżet państwa składa się z części, którymi dysponują właściwi ministrowie, oraz z

części zbiorczej obejmującej budżety wojewodów.

2.

W odrębnych częściach budżetu państwa ujmuje się

1)

subwencje ogólne dla gmin,

2)

rezerwy ogólne i celowe,

3)

środki na naukę.

3.

W uzasadnionych przypadkach w budżecie państwa mogą być tworzone odrębne części dla

państwowych jednostek organizacyjnych nie będących organami władzy lub administracji

państwowej.

1.

Budżety gmin są rocznymi planami finansowymi obejmującymi

1)

dochody i wydatki organów gmin,

2)

dochody i wydatki komunalnych jednostek budżetowych i zadań własnych gmin,

3)

wpłaty jednostek organizacyjnych i dotacje dla jednostek organizacyjnych rozliczających

się z budżetami gmin,

4)

dochody z podatków, opłat i innych należności gmin określonych ustawami,

5)

subwencje ogólne z budżetu państwa,

6)

wyodrębnione wydatki na finansowanie zleconych gminom zadań z zakresu administracji

rządowej oraz dotacje celowe i dochody związane z realizacją tych zadań,

7)

dochody z majątku gmin,

8)

źródła pokrycia niedoboru.

2.

W budżecie gminy mogą być wyodrębnione środki do dyspozycji sołectw.

Rady gmin uchwalają budżety gmin na okres roku kalendarzowego w terminach i na zasadach

określonych w ustawie o samorządzie terytorialnym.

1.

Dochody i wydatki budżetu państwa oraz budżetów gmin klasyfikuje się według

1)

działów - odpowiadających podstawowym dziedzinom działalności,

2)

rozdziałów - odpowiadających określonym grupom jednostek organizacyjnych lub zadań

budżetowych,

3)

paragrafów - odpowiadających określonym źródłom dochodów oraz rodzajom wydatków budżetowych.

2.

Dochody i wydatki budżetu państwa klasyfikuje się także według części obejmujących

poszczególne

1)

naczelne organy władzy państwowej,

2)

naczelne i centralne organy administracji państwowej, wymiaru sprawiedliwości, nauki

i inne,

3)

zadania ogólne, nie przypisane jednostkom określonym w pkt 1 i 2, w tym rezerwy ogólne

i celowe oraz subwencje ogólne dla gmin.

3.

Dotacje celowe na zadania z zakresu administracji rządowej zlecone gminom oraz dochody

i wydatki związane z tymi zadaniami ujmuje się we właściwych resortowych częściach

budżetu państwa i części obejmującej budżety wojewodów.

4.

W odrębnych podziałkach klasyfikacyjnych, poza wymienionymi w ust. 1 i 2, ujmuje się

1)

nadwyżki dochodów nad wydatkami budżetu,

2)

wpływy pochodzące ze sprzedaży obligacji i bonów Skarbu Państwa oraz akcji i innych

papierów wartościowych,

3)

przychody i rozchody związane z kredytami,

4)

niedobory w budżecie.

5.

Minister Finansów, w drodze rozporządzenia, ustala szczegółową klasyfikację dochodów

i wydatków budżetowych oraz zasady zaliczania poszczególnych rodzajów dochodów i wydatków

do odpowiednich podziałek klasyfikacji budżetowej, a także klasyfikacje przychodów

i rozchodów wymienionych w ust. 4.

Dochody i wydatki budżetu państwa, realizowane bezpośrednio przez ministrów i wojewodów

oraz jednostki im podległe, powinny być w planowaniu, ewidencji i sprawozdawczości

wydzielone od zadań z zakresu administracji rządowej zleconych gminom.

Gminy i ich jednostki organizacyjne prowadzące gospodarkę finansową na zasadach określonych

w niniejszej ustawie opracowują plany i sprawozdania finansowe, zachowując obowiązujące

zasady klasyfikacji dochodów i wydatków budżetowych.

Ilekroć w ustawie jest mowa o

1)

ministrach - rozumie się przez to także kierowników naczelnych i centralnych organów

administracji państwowej oraz innych dysponentów wyodrębnionych części budżetu państwa,

2)

ustawie o samorządzie terytorialnym - rozumie się przez to ustawę z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie terytorialnym

(Dz. U. Nr 16, poz. 95, Nr 32, poz. 191Nr 34, poz. 199, Nr 43, poz. 253 i Nr 89, poz. 518),

3)

dysponentach części budżetowych - rozumie się przez to dysponentów wydatków budżetowych

ustalonych w danej części budżetu państwa,

4)

zadaniu budżetowym - rozumie się przez to określone jednorodne zadanie klasyfikacyjnie

wyodrębnione i realizowane przez różne jednostki organizacyjne i osoby fizyczne,

5)

gospodarce pozabudżetowej - rozumie się przez to zakłady budżetowe, gospodarstwa pomocnicze

jednostek budżetowych oraz środki specjalne,

6)

środkach pozabudżetowych - rozumie się przez to środki gospodarki pozabudżetowej oraz

państwowych funduszów celowych,

7)

budżecie - rozumie się przez to budżet państwa i budżety gmin.

1.

Zamieszczenie w budżecie państwa dochodów z określonych źródeł lub wydatków na określone

cele nie stanowi podstawy roszczeń bądź zobowiązań prawnych państwa wobec osób trzecich

ani roszczeń tych osób wobec państwa.

2.

Przepis ust. 1 nie ma zastosowania do wydatków budżetu państwa na subwencje ogólne

dla gmin.

3.

Zasadę, o której mowa w ust. 1, stosuje się odpowiednio do budżetów gmin w zakresie

roszczeń i zobowiązań samorządu terytorialnego i osób trzecich.

Państwowe jednostki organizacyjne, których gospodarka finansowa nie jest uregulowana

w odrębnych ustawach, są państwowymi jednostkami budżetowymi lub zakładami budżetowymi

i prowadzą gospodarkę finansową na zasadach określonych w niniejszej ustawie.

1.

Państwowe jednostki budżetowe pokrywają swoje wydatki bezpośrednio z budżetu państwa,

a uzyskane dochody odprowadzają do tego budżetu.

2.

Dysponenci części budżetowych mogą powoływać lub likwidować państwowe jednostki budżetowe

objęte daną częścią budżetu państwa.

1.

Działalność gospodarcza podejmowana w celu realizacji zadań państwowych jednostek

organizacyjnych może być prowadzona w formie gospodarki pozabudżetowej, jeżeli koszty

tej działalności pokrywane są z uzyskiwanych dochodów własnych.

2.

Mogą być stosowane następujące formy gospodarki pozabudżetowej

1)

państwowa jednostka organizacyjna, która prowadzi działalność gospodarczą na zasadzie

odpłatności, może być prowadzona w formie zakładu budżetowego, pokrywającego swoje

koszty z dochodów własnych,

2)

działalność uboczna lub część podstawowej działalności państwowej jednostki budżetowej,

nie wyodrębniona organizacyjnie z tej jednostki, może być finansowana z dochodów uzyskiwanych

z tej działalności, zwanych dalej środkami specjalnymi,

3)

działalność uboczna lub część podstawowej działalności państwowej jednostki budżetowej,

wyodrębniona organizacyjnie z tej jednostki, może być prowadzona i finansowana z dochodów

własnych w formie gospodarstwa pomocniczego.

3.

Na działalność, o której mowa w ust. 1, mogą być przyznawane dotacje z budżetu.

4.

Zakres i zasady przyznawania dotacji, o których mowa w ust. 3, określają

1)

w odniesieniu do budżetu państwa - Rada Ministrów w drodze rozporządzenia,

2)

w odniesieniu do budżetu gminy - rada gminy.

5.

Minister Finansów, w drodze rozporządzenia, ustala stawki dotacji przedmiotowych dla

działalności objętych rozporządzeniem, o którym mowa w ust. 4 pkt 1.

6.

Minister Finansów, w drodze rozporządzenia, określa tryb tworzenia i szczegółowe zasady

gospodarki finansowej zakładów budżetowych, gospodarstw pomocniczych i środków specjalnych,

o których mowa w ust. 2.

7.

Likwidacja jednostki gospodarczej będącej osobą prawną w celu utworzenia jednostki

działającej na zasadach gospodarki pozabudżetowej, o których mowa w ust. 2, może nastąpić

tylko za zgodą Ministra Finansów, z tym że w odniesieniu do jednostek stanowiących

własność komunalną zgodę wyraża wojewoda.

1.

Jednostki organizacyjne gmin, których gospodarka finansowa nie jest uregulowana w

odrębnych ustawach, prowadzą tę gospodarkę na zasadach określonych w art. 15 ust.

1 oraz art. 16 ust. 1-4 pkt 2 i ust. 6.

2.

Jednostki, o których mowa w ust. 1, może powoływać lub likwidować rada gminy.

1.

Zadanie państwowe może być wyodrębnione z budżetu państwa i finansowane w ramach państwowego

funduszu celowego, utworzonego na podstawie ustawy.

2.

Wydatki państwowego funduszu celowego mogą być dokonywane tylko w ramach posiadanych

środków finansowych obejmujących bieżące dochody i pozostałości z okresów poprzednich,

z zastrzeżeniem ust. 4.

3.

Środki finansowe państwowego funduszu celowego są gromadzone w banku na wyodrębnionym

rachunku.

4.

Dopuszcza się możliwość przejściowego zasilania państwowego funduszu celowego kredytem

bankowym.

5.

Gospodarka finansowa państwowych funduszów celowych jest prowadzona na podstawie planów

stanowiących część ustawy budżetowej, określających przychody i rozchody poszczególnych

państwowych funduszów celowych.

6.

Minister Finansów, w drodze rozporządzenia, określa szczegółowe zasady gospodarki

finansowej państwowych funduszów celowych.

1.

Z budżetu państwa mogą być udzielane dotacje przedmiotowe dla przedsiębiorstw i innych

jednostek wytwarzających określone rodzaje wyrobów lub świadczących określone rodzaje

usług, kalkulowane według stawek jednostkowych.

2.

Ustawa budżetowa określa kwoty i zakres dotacji, o których mowa w ust. 1.

3.

Minister Finansów, z zastrzeżeniem ust. 4, w drodze rozporządzenia, ustala stawki

dotacji przedmiotowych na jednostkę wyrobu lub usługi oraz określa szczegółowe zasady

i tryb udzielania tych dotacji z uwzględnieniem równoprawności podmiotów gospodarczych,

niezależnie od ich przynależności sektorowej.

4.

Minister Edukacji Narodowej ustala stawki dotacji, o których mowa w ust. 3, do podręczników

szkolnych i akademickich oraz w porozumieniu z Ministrem Finansów określa szczegółowe

zasady i tryb udzielania tych dotacji.

1.

Z budżetu państwa mogą być udzielane dotacje dla jednostek niepaństwowych na zadania

państwowe realizowane przez te jednostki.

2.

Ustawa budżetowa określa wysokość dotacji z budżetu państwa dla jednostek, o których

mowa w ust. 1.

3.

Rada Ministrów określa rodzaje zadań państwowych, które mogą być zlecone jednostkom

niepaństwowym.

Z budżetu państwa mogą być udzielane dotacje podmiotowe w ustawowo określonym zakresie

lub w zakresie określonym w przepisach wydanych na podstawie ustaw.

1.

W zakresie ustalonym przez Sejm z budżetu państwa mogą być finansowane umorzenia kredytów

bankowych oraz dopłaty do oprocentowania kredytów bankowych.

2.

Rada Ministrów, w drodze rozporządzenia, określa zasady i tryb rozliczeń budżetu z

tytułów, o których mowa w ust. 1.

1.

Rada Ministrów lub Minister Finansów na wniosek banku lub kredytobiorcy mogą udzielić

gwarancji spłaty ze środków budżetu państwa części lub całości kredytu bankowego.

2.

Gwarancja, o której mowa w ust. 1, może dotyczyć również spłaty odsetek od kredytu

bankowego.

3.

Ustawa budżetowa określa łączną kwotę zobowiązań, które mogą być objęte gwarancjami

określonymi w ust. 1 i 2.

4.

Skarbowi Państwa przysługuje prawo dochodzenia zwrotu środków przekazanych z budżetu

państwa na spłatę kredytów bankowych i odsetek, o których mowa w ust. 1 i 2.

5.

Udzielenie gwarancji, o której mowa w ust. 1 i 2, może być uzależnione od wpłacenia

opłaty gwarancyjnej. Rada Ministrów określa zasady ustalania opłat i gospodarki opłatami

gwarancyjnymi.

Minister Finansów prowadzi ewidencję

1)

należności Skarbu Państwa z tytułu udzielonych kredytów zagranicznych oraz należności

ze zwrotu środków przekazanych z budżetu państwa na udzielone kredyty oraz na spłatę

kredytów bankowych i odsetek bankowych z tytułu udzielonych gwarancji,

2)

zobowiązań Skarbu Państwa związanych ze spłatą kredytów krajowych i zagranicznych

oraz wykupem wyemitowanych papierów wartościowych.

Minister Finansów określa zasady rachunkowości i planowania dotyczące emisji i obrotu

państwowymi papierami wartościowymi, emitowanymi przez Skarb Państwa, a w porozumieniu

z Prezesem Głównego Urzędu Statystycznego - także zasady sprawozdawczości w tym zakresie.

1.

Wydatki budżetu państwa na inwestycje obejmują

1)

wydatki na inwestycje państwowych jednostek i zakładów budżetowych,

2)

dotacje na finansowanie

a)

inwestycji innych państwowych jednostek organizacyjnych, dla których zasady gospodarki

finansowej są określone w odrębnych ustawach,

b)

inwestycji podmiotów gospodarczych,

3)

środki na spłatę kredytów bankowych na inwestycje objęte gwarancjami, o których mowa

w art. 23,

4)

środki na spłatę odsetek od kredytów bankowych określonych w pkt 3.

2.

W budżecie państwa mogą być planowane również dotacje na finansowanie inwestycji realizowanych

przez gminy w zakresie ustalonym w ustawie budżetowej.

1.

Do inwestycji centralnych zalicza się inwestycje państwowych jednostek i zakładów

budżetowych, podmiotów gospodarczych i państwowych jednostek organizacyjnych, o których

mowa w art. 26 ust. 1 pkt 1 i 2, finansowane w całości lub w części ze środków budżetu

państwa lub objęte gwarancjami, o których mowa w art. 23, jeżeli całkowita wartość

kosztorysowa danej inwestycji jest wyższa od kwoty określonej w ustawie budżetowej

na dany rok, a okres realizacji przekracza rok budżetowy.

2.

Wykaz inwestycji centralnych stanowi załącznik do ustawy budżetowej, w którym dla

każdej inwestycji centralnej określa się w szczególności

1)

nazwę i lokalizację inwestycji,

2)

nazwę inwestora,

3)

efekt inwestycji,

4)

całkowitą wartość kosztorysową inwestycji.

5)

środki na finansowanie inwestycji, w tym kredyt bankowy objęty gwarancją, o której

mowa w art. 23, oraz dotację z budżetu państwa,

6)

nakłady inwestycyjne w roku budżetowym oraz planowane środki na ich finansowanie,

w tym dotację z budżetu państwa.

3.

Rada Ministrów określa w każdym przypadku zasady postępowania z inwestycjami wyłączonymi

z wykazu inwestycji centralnych.

1.

Inwestycje państwowych jednostek i zakładów budżetowych są finansowane, z zastrzeżeniem

ust. 3, ze środków budżetu państwa. Inwestycje te mogą być finansowane również ze

środków pozabudżetowych w zakresie określonym w przepisach dotyczących tych środków.

2.

Inwestycje gospodarstw pomocniczych jednostek budżetowych są finansowane jako inwestycje

tych jednostek.

3.

Zakładowe inwestycje mieszkaniowe i socjalne są finansowane ze środków i według zasad

określonych w odrębnych przepisach.

1.

Wysokość wydatków na finansowanie inwestycji powinna być określona w projekcie budżetu

na poziomie zapewniającym terminowe wykonanie inwestycji.

2.

Środki z budżetu oraz środki pozabudżetowe na inwestycje są przekazywane przez dysponentów

tych środków na rachunek bankowy, z którego jest finansowana inwestycja, w okresach

i kwotach umożliwiających inwestorowi terminowe regulowanie zobowiązań.

3.

Środki finansowe zgromadzone na rachunku, o którym mowa w ust. 2, nie wykorzystane

w danym roku, przechodzą na rok następny.

4.

Dysponenci części budżetu państwa prowadzą ewidencję stanu zaangażowania tego budżetu

w finansowanie inwestycji rozpoczętych.

5.

Środki z budżetu otrzymane przez podmiot gospodarczy na finansowanie inwestycji podlegają

zwrotowi, jeżeli podmiot gospodarczy w danym roku nie przeznaczy środków własnych

na finansowanie tej inwestycji co najmniej w kwocie planowanej w wykazie, o którym

mowa w art. 27 ust. 2.

Minister Finansów w porozumieniu z Ministrem - Kierownikiem Centralnego Urzędu Planowania,

w drodze rozporządzenia, określi szczegółowe zasady planowania i finansowania inwestycji,

na które są przeznaczane dotacje z budżetu państwa.

1.

Minister - Kierownik Centralnego Urzędu Planowania wspólnie z Ministrem Finansów oraz

zainteresowanymi ministrami opracowują projekt założeń polityki społeczno-gospodarczej,

który po uchwaleniu przez Radę Ministrów przedkładany jest Sejmowi i Senatowi w terminie

do 30 września, a Sejm w terminie do 20 października uchwala założenia polityki społeczno-gospodarczej.

2.

Jeżeli Sejm nie uchwali założeń w terminie określonym w ust. 1, to rząd przedstawi

projekt ustawy budżetowej w oparciu o przedstawione założenia.

3.

Minister Finansów

1)

określa szczegółowe zasady, tryb i terminy opracowania materiałów do projektu budżetu

państwa; materiały do projektu poszczególnych części budżetu opracowują właściwi ministrowie,

z wyjątkiem rozliczeń przedsiębiorstw z budżetem z tytułu podatków i dotacji,

2)

włącza do projektu budżetu państwa dochody i wydatki Kancelarii Sejmu, Kancelarii

Senatu, Kancelarii Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej, Trybunału Konstytucyjnego,

Rzecznika Praw Obywatelskich, Sądu Najwyższego, Naczelnego Sądu Administracyjnego,

Najwyższej Izby Kontroli oraz Państwowej Inspekcji Pracy,

3)

opracowuje projekt ustawy budżetowej, który wraz z uzasadnieniem oraz wykazem spraw

spornych przedkłada Radzie Ministrów,

4)

ustala, w trybie określonym w odrębnej ustawie, proponowane subwencje ogólne dla gmin

i zbiorczą kwotę tych subwencji włącza do projektu budżetu państwa,

5)

włącza do projektu budżetu państwa wydatki związane z gwarancjami udzielonymi przez

Radę Ministrów lub Ministra Finansów i zobowiązaniami Skarbu Państwa wynikającymi

z ustaw.

Minister Finansów, w terminie określonym w art. 33 ust. 1, podaje poszczególnym gminom

do wiadomości roczne kwoty subwencji ogólnych, przyjęte do projektu ustawy budżetowej.

1.

Rada Ministrów uchwala projekt ustawy budżetowej i wraz z uzasadnieniem przedstawia

go Sejmowi i Senatowi w terminie do dnia 15 listopada roku poprzedzającego rok budżetowy.

2.

Ministrowie przedstawiają właściwym komisjom sejmowym, na ich żądanie, dodatkowe informacje

i wyjaśnienia.

3.

W przypadku gdy Rada Ministrów z ważnych przyczyn nie może przedstawić Sejmowi i Senatowi

projektu ustawy budżetowej w terminie określonym w ust. 1, jest obowiązana przedstawić

w tym terminie projekt ustawy o prowizorium budżetowym wraz z uzasadnieniem.

4.

Prowizorium budżetowe, o którym mowa w ust. 3, powinno zawierać niezbędne dane o dochodach

i wydatkach budżetu państwa na rok budżetowy lub na określoną jego część, w układzie

i szczegółowości umożliwiającej funkcjonowanie państwowych jednostek budżetowych i

zakładów budżetowych do czasu uchwalenia ustawy budżetowej oraz upoważnienie do zaciągania

kredytu bankowego.

5.

W przypadku gdy przed rozpoczęciem roku budżetowego nie została uchwalona ustawa budżetowa

lub ustawa o prowizorium budżetowym, podstawą gospodarki finansowej państwa, w tym

również określenia wysokości stawek należności budżetowych, jest, do czasu uchwalenia

odpowiedniej ustawy, przedstawiony Sejmowi jeden z projektów ustaw, o których mowa

w ust. 1 i 3.

6.

Informację o wysokości stawek należności budżetowych ujętych w projekcie ustawy budżetowej

ogłasza Minister Finansów w drodze obwieszczenia przed rozpoczęciem roku, w którym

należności te są wymagalne.

1.

Ustawa budżetowa określa

1)

dochody budżetu państwa w podziale na ważniejsze źródła tych dochodów,

2)

wydatki budżetu państwa w podziale na poszczególne części obejmujące jednostki wymienione

w art. 9 ust. 2 i 3, a w ramach części - w przekroju działów klasyfikacji budżetowej,

3)

podział kwot, o których mowa w art. 6 ust. 1, na działy i województwa,

4)

wydatki budżetu państwa na zadania zlecone gminom w podziale na ministerstwa zlecające

te zadania i na poszczególne działy klasyfikacji budżetowej oraz dochody związane

z tymi zadaniami,

5)

nadwyżkę dochodów nad wydatkami budżetu państwa i przewidywane jej przeznaczenie lub

niedobór budżetu państwa oraz źródła jego pokrycia,

6)

kwotę subwencji ogólnych dla gmin w ujęciu zbiorczym,

7)

kierunki prywatyzacji majątku państwowego oraz przeznaczenie środków uzyskanych z

tego tytułu,

8)

wielkość przyrostu zadłużenia z tytułu udzielonych kredytów.

2.

Ustawa budżetowa obejmuje również

1)

zestawienie dochodów i wydatków państwowych jednostek gospodarki pozabudżetowej,

2)

plany dochodów i wydatków poszczególnych państwowych funduszów celowych,

3)

limity zatrudnienia (etatów), w wypadku gdy zamierza się im nadać charakter dyrektywny.

3.

Do projektu ustawy budżetowej załącza się uzasadnienie zawierające

1)

przewidywane wykonanie budżetu państwa za rok poprzedzający rok budżetowy,

2)

prognozy dotyczące podstawowych wielkości makroekonomicznych (produkcja, zatrudnienie,

dochód narodowy, obroty handlu zagranicznego, inwestycje, spożycie, ceny, przychody

i wydatki ludności oraz koszty, akumulacja finansowa i zysk jednostek gospodarczych),

3)

objaśnienie założeń projektu budżetu państwa,

4)

bilans finansów sektora publicznego,

5)

bilans płatniczy,

6)

prognozę stanu należności i zobowiązań Skarbu Państwa na początek i koniec roku budżetowego

oraz szacunek zaangażowania budżetu państwa, związanego z inwestycjami finansowanymi

ze środków budżetowych i z tytułu gwarancji udzielonych na spłaty kredytów bankowych

wraz z odsetkami.

Minister Finansów zawiadamia gminy o ostatecznej wysokości przyznanej subwencji ogólnej

w terminie 7 dni od ogłoszenia ustawy budżetowej.

1.

Dysponenci części budżetowych ustalają i przedstawiają Ministrowi Finansów układ wykonawczy

ich budżetów w granicach kwot wynikających z ustawy budżetowej w terminie 14 dni od

ogłoszenia ustawy budżetowej.

2.

Po ustaleniu kwot dochodów i wydatków dla poszczególnych budżetów wojewodów, o których

mowa w art. 6 ust. 1, wojewodowie opracowują układ wykonawczy budżetów w terminie

14 dni od ogłoszenia ustawy budżetowej.

3.

Dysponenci części budżetowych ustalają i przedstawiają Ministrowi Finansów układ wykonawczy

dochodów i wydatków w zakresie zadań administracji rządowej zleconych gminom, w terminie

określonym w ust. 1.

4.

Układy wykonawcze budżetu, o których mowa w ust. 1-3, należy opracowywać w podziale

na działy i rozdziały klasyfikacji budżetowej, z wyodrębnieniem dotacji z budżetu,

wydatków na wynagrodzenia, inwestycji oraz innych wydatków, których wysokość określona

została dyrektywnie na podstawie odrębnych przepisów.

5.

Minister Finansów może, w uzasadnionych przypadkach; zwiększyć szczegółowość układu

wykonawczego budżetu, o którym mowa w ust. 4.

6.

Dysponenci części budżetowych oraz wojewodowie dokonują podziału na poszczególne jednostki

ogólnych kwot dochodów i wydatków wynikających z układu wykonawczego ich budżetu,

w celu zapewnienia zgodności planów finansowych państwowych jednostek budżetowych

i gospodarki pozabudżetowej z ustawą budżetową.

7.

Dysponenci części budżetowych, z zastrzeżeniem art. 70 ust. 1, oraz wojewodowie, przekazując

poszczególnym jednostkom ogólną kwotę wydatków budżetowych, mogą wyodrębnić tylko

dotacje z budżetu, wydatki na wynagrodzenia, inwestycje oraz inne wydatki, których

wysokość określona została dyrektywnie na podstawie odrębnych przepisów.

8.

Zasady, tryb i terminy opracowania planów finansowych jednostek, o których mowa w

ust. 6, określają przepisy w sprawie zasad i trybu wykonywania budżetu państwa oraz

w sprawie zakładów budżetowych, gospodarstw pomocniczych i środków specjalnych.

1.

Dochody budżetu gminy planuje się i uchwala co najmniej w podziale według ważniejszych

źródeł.

2.

Wydatki budżetu gminy planuje się i uchwala co najmniej w układzie działów klasyfikacji

budżetowej.

1.

Zarząd gminy opracowuje plan finansowy dla zadań z zakresu administracji rządowej

zleconych gminie, przyjmując jako podstawę dla tego planu kwotę dotacji przyznanych

na ten cel w danym roku kalendarzowym.

2.

Pian finansowy, o którym mowa w ust. 1, opracowuje się zbiorczo dla wszystkich zadań

zleconych przez ministrów w podziale na działy, rozdziały i paragrafy dochodów oraz

wydatków.

3.

Minister Finansów określa szczegółowe zasady, tryb i terminy opracowywania planów

finansowych zadań zleconych z zakresu administracji rządowej oraz przekazywania gminom

dotacji celowych na realizację tych zadań.

1.

Rada Ministrów sprawuje ogólny nadzór nad wykonywaniem budżetu państwa i może wydawać

wytyczne dla organów administracji państwowej w sprawie zasad realizacji tego budżetu.

2.

Minister Finansów sprawuje ogólną kontrolę realizacji dochodów i wydatków budżetu

państwa oraz utrzymania równowagi budżetowej, określanych corocznie ustawą budżetową.

3.

Dysponenci części budżetowych i wojewodowie sprawują nadzór i kontrolę nad całością

gospodarki finansowej podległych im jednostek organizacyjnych.

1.

Upoważnia się Ministra Finansów do

1)

zaciągania kredytów w bankach,

2)

emisji obligacji i bonów skarbowych,

3)

nabywania i zbywania nieskarbowych papierów wartościowych.

2.

Ustawa budżetowa określa dopuszczalne zadłużenie z tytułu kredytów, o których mowa

w ust. 1 pkt 1, i źródła spłaty kredytów wraz z odsetkami oraz wielkość emisji, o

której mowa w ust. 1 pkt 2.

3.

Ustawa budżetowa może wprowadzić ograniczenie nabywania i zbywania nieskarbowych papierów

wartościowych.

1.

Realizacja dochodów i wydatków budżetowych w poszczególnych częściach budżetu państwa

należy do właściwości ministrów i wojewodów oraz jednostek im podległych.

2.

Ministrowie i wojewodowie dokonują okresowych ocen przebiegu wykonania zadań oraz

dochodów i wydatków przez podległe im jednostki organizacyjne oraz podejmują w razie

potrzeby działania zmierzające do prawidłowego wykonywania budżetu.

1.

W toku wykonywania budżetu obowiązują następujące zasady gospodarki finansowej

1)

pełna realizacja zadań następuje w terminach określonych przepisami,

2)

realizacja dochodów budżetowych następuje na zasadach i w terminach wynikających z

obowiązujących przepisów,

3)

dokonywanie wydatków budżetowych następuje w granicach kwot określonych w budżecie,

zgodnie z planowanym ich przeznaczeniem, w sposób celowy i oszczędny,

4)

zlecanie zadań powinno następować na zasadzie wyboru najbardziej korzystnej oferty

wykonania,

5)

wydatki nieprzewidziane, których obowiązkowe płatności wynikają z tytułów egzekucyjnych,

mogą być pokrywane z budżetu bez względu na poziom środków finansowych zaplanowanych

na ten cel; powinny one być zrefundowane w trybie przeniesień wydatków z innych podziałek

klasyfikacji budżetowej lub z rezerw,

6)

przeniesienia wydatków budżetowych w budżecie państwa mogą być dokonywane na zasadach

i w zakresie określonych w art. 45 i 46,

7)

zwiększanie planowanych wydatków budżetowych może się odbywać w granicach planowanych

rezerw, o których mowa w art. 4,

8)

dotacje celowe przyznane gminom na realizację zadań zleconych, nie wykorzystane w

danym roku, podlegają zwrotowi do budżetu państwa w części, w jakiej zadanie nie zostało

wykonane.

2.

Minister Finansów, w drodze rozporządzenia, ustala szczegółowe zasady i tryb wykonywania

budżetu państwa.

1.

Blokowanie planowanych wydatków budżetowych powinno być stosowane w przypadku stwierdzenia

niegospodarności w określonych jednostkach, opóźnień w realizacji zadań, nadmiaru

posiadanych środków lub naruszenia zasad gospodarki finansowej, o których mowa w art.

42 ust. 1.

2.

Decyzje o blokowaniu planowanych wydatków, w przypadkach określonych w ust. 1, podejmują

1)

ministrowie w zakresie ich części budżetu państwa,

2)

wojewodowie w zakresie ich budżetów i organów im podległych oraz Minister Finansów

w zakresie całego budżetu państwa,

3)

rada gminy w zakresie całego budżetu gminy.

1.

Blokowanie na czas oznaczony planowanych wydatków budżetu państwa może być stosowane

w przypadku zagrożenia planowanego stanu równowagi budżetowej.

2.

Decyzję o blokowaniu wydatków, o których mowa w ust. 1, podejmuje Rada Ministrów po

uzyskaniu pozytywnej opinii komisji sejmowej właściwej do spraw budżetu.

1.

Przeniesienia planowanych wydatków budżetowych między działami lub częściami mogą

być dokonywane przez Ministra Finansów tylko w celu wykonania ustaw.

2.

Minister Finansów, za zgodą zainteresowanych ministrów, może przenosić wydatki między

częściami budżetu państwa w obrębie jednego działu.

3.

Ministrowie i wojewodowie mogą dokonywać przeniesień planowanych wydatków budżetowych

między rozdziałami klasyfikacji budżetowej w ramach danej części i działu budżetu

państwa oraz przekazywać niektóre upoważnienia jednostkom podległym.

4.

Ograniczenia wynikające z ust. 1-3 nie mają zastosowania do przeniesień wydatków z

rezerw budżetu państwa, o których mowa w art. 4.

5.

Przeniesienia wydatków budżetowych nie mogą zwiększać ustalonej w planie łącznej kwoty

wydatków na wynagrodzenia oraz innych wydatków, którym na podstawie odrębnych przepisów

nadano charakter dyrektywny.

6.

Ograniczenia wymienione w ust. 5 nie dotyczą przeniesień spowodowanych koniecznością

sfinansowania wydatków wynikających z ustaw.

1.

Rada Ministrów dysponuje ogólną rezerwą budżetową na wydatki nieprzewidziane.

2.

Rada Ministrów może upoważnić Prezesa Rady Ministrów i Ministra Finansów do dysponowania

rezerwą budżetową do wysokości określonych kwot.

3.

Rezerwami celowymi, o których mowa w art. 4 ust. 2 i 3, dysponuje, z zastrzeżeniem

ust. 4, Minister Finansów.

4.

Rezerwą celową na wzrost wynagrodzeń w sferze budżetowej, ustalaną na podstawie ustawy z dnia 31 stycznia 1989 r. o kształtowaniu środków na wynagrodzenia w sferze

budżetowej

(Dz. U. Nr 4, poz. 24, Nr 48, poz. 261 i Nr 64, poz. 389 oraz z 1990 r. Nr 71, poz. 417), dysponuje Rada Ministrów.

5.

Środkami na naukę, o których mowa w art. 6 ust. 2 pkt 3, dysponuje Minister - Kierownik

Urzędu Postępu Naukowo-Technicznego i Wdrożeń.

Rada gminy może upoważnić zarząd gminy do dokonywania określonych zmian w budżecie

gminy, z wyjątkiem przeniesień wydatków między działami.

1.

Nie zrealizowane kwoty planowanych wydatków budżetowych wygasają z upływem roku budżetowego.

2.

Rada Ministrów ustala wykaz wydatków, do których nie stosuje się zasady określonej

w ust. 1.

1.

Przedstawiane Radzie Ministrów projekty ustaw, rozporządzeń i uchwał, których skutkiem

finansowym może być zwiększenie wydatków z budżetu państwa lub zmniejszenie dochodów

budżetowych, wymagają określenia wysokości tych skutków i uprzedniego zaopiniowania

projektów przez Ministra Finansów.

2.

Wydanie przez naczelny lub centralny organ administracji państwowej aktu normatywnego

wywołującego skutki finansowe dla budżetu państwa, nie przewidziane w danej części

budżetowej, wymaga porozumienia z Ministrem Finansów.

1.

Obsługę bankową budżetu państwa wykonuje Narodowy Bank Polski.

2.

Obsługa bankowa, o której mowa w ust. 1, obejmuje obsługę rachunków budżetu państwa

i państwowych funduszów celowych; obejmuje ona również sporządzanie sprawozdawczości

z wykonania budżetu państwa w zakresie uzgodnionym przez Ministra Finansów z Prezesem

Narodowego Banku Polskiego.

3.

Obsługa bankowa jednostek gospodarki pozabudżetowej wykonywana jest przez dowolne

banki.

4.

Obsługa bankowa prowadzona jest w ramach umowy rachunku bankowego i obowiązujących

norm prawnych.

Minister Finansów określa

1)

w porozumieniu z Prezesem Głównego Urzędu Statystycznego zasady i terminy sporządzania

sprawozdawczości budżetowej,

2)

w drodze rozporządzenia, zasady prowadzenia rachunkowości przez państwowe jednostki

budżetowe, jednostki gospodarki pozabudżetowej, państwowe fundusze celowe oraz gminy

i ich jednostki organizacyjne.

1.

Wykonanie budżetu państwa podlega kontroli Sejmu.

2 Wykonanie budżetu gminy podlega kontroli rady gminy.

1.

Minister Finansów przedstawia komisji sejmowej właściwej do spraw budżetu i Najwyższej

Izbie Kontroli okresową informację o przebiegu wykonania budżetu państwa za pierwsze

półrocze w terminie 30 dni po upływie okresu sprawozdawczego.

2.

Zarząd gminy przedstawia radzie gminy i regionalnej izbie obrachunkowej informację

o przebiegu wykonania budżetu gminy za I półrocze w terminie 30 dni po upływie okresu

sprawozdawczego.

1.

Rada Ministrów przedstawia Sejmowi i Najwyższej Izbie Kontroli coroczne sprawozdanie

z wykonania budżetu państwa do dnia 31 maja roku następującego po upływie roku budżetowego

wraz ze sprawozdaniem o dochodach i wydatkach dotyczących zadań z zakresu administracji

rządowej zleconych gminom oraz zbiorczą informację o wykonaniu budżetów gmin.

2.

Sprawozdanie z wykonania budżetu państwa zawiera

1)

ocenę realizacji założeń polityki społeczno-gospodarczej wraz z podstawowymi wskaźnikami

produkcji, zatrudnienia, dochodu narodowego, obrotów handlu zagranicznego, inwestycji,

spożycia, cen i płac, ocenę finansów jednostek gospodarczych, przychodów i wydatków

pieniężnych ludności, bilansu finansowego sektora publicznego oraz bilansu płatniczego,

2)

dochody i wydatki wynikające z zamknięć rachunków budżetu państwa, sporządzone według

szczegółowości i układu ustawy budżetowej,

3)

dochody i wydatki dotyczące zadań z zakresu administracji rządowej zleconych gminom,

4)

dochody i wydatki gospodarki pozabudżetowej oraz państwowych funduszów celowych,

5)

część objaśniającą wykonanie budżetu państwa, z uwzględnieniem różnic między budżetem

uchwalonym a wykonanym.

3.

Informacja o wykonaniu budżetów gmin powinna zawierać zestawienie dochodów i wydatków

wynikające z zamknięć rachunków budżetów gmin, sporządzone w układzie działowym.

4.

Rada Ministrów ustala zakres i formę zbiorczej informacji o wykonaniu budżetów gmin,

o której mowa w ust. 1.

5.

Sprawozdanie, o którym mowa w ust. 1, stanowi podstawę do sformułowania przez komisję

sejmową właściwą do spraw budżetu wniosku o udzielenie Rządowi przez Sejm absolutorium

za dany rok budżetowy.

1.

Zarząd gminy opracowuje roczne sprawozdanie z wykonania budżetu gminy w układzie według

działów, rozdziałów i paragrafów oraz odrębne sprawozdanie z wykonania planów finansowych

zadań z zakresu administracji rządowej zleconych gminie w tej samej szczegółowości.

2.

Sprawozdanie, o którym mowa w ust. 1, wójt lub burmistrz przesyła regionalnej izbie

obrachunkowej i właściwemu wojewódzkiemu urzędowi statystycznemu.

3.

Zbiorcze roczne sprawozdanie z wykonania budżetów gmin oraz odrębne sprawozdanie z

wykonania zadań z zakresu administracji rządowej zleconych gminom opracowuje Główny

Urząd Statystyczny.

4.

Minister Finansów w porozumieniu z Prezesem Głównego Urzędu Statystycznego określa

formę i terminy sporządzania sprawozdań, o których mowa w ust. 1-3.

5.

Rada gminy rozpatruje sprawozdanie z wykonania budżetu gminy w terminie do dnia 30

kwietnia po roku sprawozdawczym i podejmuje decyzję w sprawie udzielenia absolutorium

zarządowi.

Rada Ministrów, w drodze rozporządzenia, określa prawa i obowiązki głównego księgowego

budżetu państwa, głównych księgowych budżetów resortów, państwowych jednostek budżetowych,

zakładów budżetowych i gospodarstw pomocniczych oraz głównych księgowych (skarbników)

gmin.

1.

Naruszeniem dyscypliny budżetowej jest

1)

zaniechanie ustalenia należności budżetowych albo ustalenie ich lub dochodzenie poniżej

sumy wynikającej z prawidłowego obliczenia oraz niezgodne z przepisami ich umarzanie,

odpisywanie lub dopuszczanie do przedawnienia,

2)

przekroczenie wydatków budżetowych przewidzianych w planie finansowym jednostki wykonującej

budżet,

3)

przekroczenie uprawnień do dokonywania zmian w budżecie lub w planie finansowym jednostek

i zakładów budżetowych,

4)

zaniechanie przeprowadzenia i rozliczenia inwentaryzacji lub dokonanie inwentaryzacji

w sposób niezgodny ze stanem rzeczywistym,

5)

niezgodne z przeznaczeniem wykorzystanie dotacji z budżetu lub państwowych funduszów

celowych,

6)

niezgodne z przeznaczeniem wykorzystanie państwowych funduszów celowych,

7)

niedokonanie pełnych i terminowych wpłat do budżetu przez zakłady budżetowe, gospodarstwa

pomocnicze i jednostki budżetowe w zakresie działalności finansowanej w formie środków

specjalnych.

2.

Nie stanowi naruszenia dyscypliny budżetowej działanie określone w ust. 1 pkt 2, 3

i 6, podjęte w interesie społecznym, wyłącznie w celu zapobieżenia szkodzie lub usunięcia

takiej szkody albo skutków spowodowanych zdarzeniami losowymi.

3.

Przepisy ust. 1 i 2 nie mają zastosowania do należności objętych ustawą o zobowiązaniach

podatkowych oraz do należności celnych pobieranych w ruchu osobowym.

Odpowiedzialności za naruszenie dyscypliny budżetowej podlegają osoby winne naruszeń

określonych w art. 57.

Przepisów o odpowiedzialności za naruszenie dyscypliny budżetowej nie stosuje się,

jeżeli

1)

łączna kwota należności uszczuplonych wskutek naruszeń określonych w art. 57 nie przekracza

przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia w gospodarce uspołecznionej, ogłoszonego przez

Główny Urząd Statystyczny przed dniem wydania orzeczenia przez komisję orzekającą,

2)

łączna kwota przekroczenia wydatków budżetowych przewidzianych w planie finansowym

jednostki wykonującej budżet jest niższa od przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia

w gospodarce uspołecznionej.

1.

Osoba winna naruszenia dyscypliny budżetowej ponosi odpowiedzialność zarówno w razie

naruszenia dyscypliny budżetowej z winy umyślnej, jak i z winy nieumyślnej.

2.

Winę umyślną i nieumyślną ocenia się według przepisów Kodeksu wykroczeń.

1.

Pracownik, który otrzymał do wykonania polecenie naruszające dyscyplinę budżetową,

nie ponosi odpowiedzialności, jeżeli przed wykonaniem polecenia zgłosił pisemnie swojemu

przełożonemu odpowiednie zastrzeżenie i pomimo tego zastrzeżenia otrzymał pisemne

potwierdzenie polecenia; w tym przypadku odpowiedzialność ponosi kierownik jednostki

lub inny przełożony pracownika, który wydał takie polecenie. Pisemne polecenie nie

zwalnia pracownika od odpowiedzialności w przypadku, gdy wykonanie polecenia stanowi

przestępstwo lub wykroczenie.

2.

Kierownik jednostki lub inny przełożony pracownika ponosi odpowiedzialność za naruszenie

dyscypliny budżetowej także w przypadku dopuszczenia do naruszenia dyscypliny budżetowej

przez zaniedbanie obowiązków w zakresie nadzoru.

1.

Karami za naruszenie dyscypliny budżetowej są: upomnienie, nagana lub kara pieniężna.

Karę pieniężną wymierza się do wysokości trzykrotnej kwoty przeciętnego wynagrodzenia

w gospodarce uspołecznionej, ogłoszonego przez Główny Urząd Statystyczny przed dniem

wydania orzeczenia przez komisję orzekającą.

2.

Przy wymiarze kary bierze się pod uwagę rodzaj i stopień winy oraz skutki naruszenia

dyscypliny budżetowej. W przypadku winy umyślnej oraz w przypadku, gdy osoba winna

była już karana za naruszenie dyscypliny budżetowej, wymierza się karę nagany lub

karę pieniężną.

3.

Jeżeli obwiniony dopuścił się kilku czynów, a sprawa o te czyny jest objęta jednym

postępowaniem, wymierza się obwinionemu jedną karę łączną za wszystkie czyny.

1.

Odpowiedzialność za naruszenie dyscypliny budżetowej jest niezależna od odpowiedzialności

karnej, karnej skarbowej lub innej odpowiedzialności określonej przepisami prawa,

z zastrzeżeniem przepisów ust. 2-4.

2.

W razie wszczęcia postępowania karnego lub karnego skarbowego w związku z przestępstwem

stanowiącym równocześnie naruszenie dyscypliny budżetowej, postępowanie o naruszenie

dyscypliny budżetowej zawiesza się do czasu zakończenia postępowania karnego lub karnego

skarbowego.

3.

W razie prawomocnego skazania za przestępstwo stanowiące również naruszenie dyscypliny

budżetowej, wszczęte postępowanie o naruszenie dyscypliny budżetowej podlega umorzeniu;

nie podlegają ściągnięciu wymierzone i nie ściągnięte kary pieniężne.

4.

Postępowania w sprawach o naruszenie dyscypliny budżetowej nie wszczyna się, a wszczęte

umarza, jeżeli za ten sam czyn zostało wszczęte wobec pracownika postępowanie dyscyplinarne

na podstawie odrębnych przepisów.

1.

Nie można wydać orzeczenia o karze za naruszenie dyscypliny budżetowej, jeżeli od

końca roku, w którym ujawniono naruszenie dyscypliny budżetowej, upłynął rok lub jeżeli

od naruszenia dyscypliny budżetowej upłynęły trzy lata.

2.

Nie można wykonać kary za naruszenie dyscypliny budżetowej, jeżeli od dnia uprawomocnienia

się orzeczenia upłynął rok. Przedawnienie wykonania kary pieniężnej nie biegnie w

okresie odroczenia tej kary lub jej spłaty w ustalonych ratach.

3.

Zatarcie kary za naruszenie dyscypliny budżetowej następuje z mocy prawa, jeżeli od

wykonania kary lub jej przedawnienia upłynęły dwa lata.

1.

Postępowanie w sprawach o naruszenie dyscypliny budżetowej jest dwuinstancyjne.

2.

Organami orzekającymi w sprawach o naruszenie dyscypliny budżetowej są

1)

resortowe komisje orzekające przy ministrze,

2)

komisje orzekające przy regionalnych izbach obrachunkowych,

3)

Główna Komisja Orzekająca przy Ministrze Finansów, jako organ drugiej instancji.

1.

W skład komisji orzekających w sprawach o naruszenie dyscypliny budżetowej wchodzą

przewodniczący, jego zastępcy i od trzech do pięciu członków. Kadencja komisji trwa

4 lata.

2.

Przewodniczącym resortowej komisji orzekającej jest jeden z podsekretarzy stanu. Przewodniczącego,

jego zastępców i członków komisji powołuje i odwołuje właściwy minister.

3.

Przewodniczącego Głównej Komisji Orzekającej powołuje i odwołuje Prezes Rady Ministrów

na wniosek Ministra Finansów, a zastępców przewodniczącego tej komisji i jej członków

powołuje i odwołuje Minister Finansów.

4.

Tryb powołania komisji, o których mowa w art. 65 ust. 2 pkt 2, oraz ich skład określi

ustawa o regionalnych izbach obrachunkowych.

1.

Komisje orzekają w składzie trzech osób.

2.

Przewodniczący komisji orzekającej wyznacza spośród osób wchodzących w skład komisji

przewodniczącego zespołu orzekającego i dwóch członków.

3.

Członkowie komisji orzekających są w zakresie orzekania niezawiśli i podlegają tylko

ustawom.

Rada Ministrów, w drodze rozporządzenia, określa zakres działania organów orzekających

w sprawach o naruszenie dyscypliny budżetowej i tryb postępowania przed nimi oraz

zasady powoływania i tryb działania rzeczników dyscypliny budżetowej.

Organy orzekające w sprawach o naruszenie dyscypliny budżetowej, ich skład i tryb

postępowania przed nimi oraz zasady powoływania i tryb działania rzeczników dyscypliny

budżetowej w Kancelarii Sejmu, Kancelarii Senatu, Kancelarii Prezydenta Rzeczypospolitej

Polskiej i w innych jednostkach budżetowych podległych naczelnym organom władzy państwowej

lub przez nich nadzorowanych określają odpowiednio Prezydent, Marszałek Sejmu i Marszałek

Senatu.

1.

Ministrowie Obrony Narodowej i Spraw Wewnętrznych, w porozumieniu z Ministrem Finansów,

mogą ustalić szczególne zasady gospodarki finansowej podległych tym ministrom państwowych

jednostek budżetowych i jednostek gospodarki pozabudżetowej oraz klasyfikację dochodów

i wydatków budżetowych, zasady rachunkowości budżetowej, odpowiedzialności za naruszenie

dyscypliny budżetowej.

2.

Minister Finansów, w porozumieniu z Ministrem-Kierownikiem Urzędu Postępu Naukowo-Technicznego

i Wdrożeń, może ustalić szczególne zasady gospodarki finansowej dla jednostek naukowych

i badawczo-rozwojowych.

1.

Państwowe jednostki organizacyjne, prowadzące gospodarkę finansową na podstawie art. 13 ustawy z dnia 3 grudnia 1984 r. - Prawo budżetowe

(Dz. U. Nr 56, poz. 283, z 1985 r. Nr 59, poz. 296, z 1986 r. Nr 42, poz. 202, z 1987 r. Nr 33, poz. 181, z 1988 r. Nr 19, poz. 131, Nr 41, poz. 325 oraz z 1989 r. Nr 6, poz. 32 i Nr 34, poz. 178), dla których nie można zastosować form gospodarki finansowej wymienionych w art.

14-16, stosują formy przewidziane dla przedsiębiorstw lub spółek, chyba że odrębne

ustawy stanowią inaczej.

2.

Wybór formy gospodarki finansowej, o której mowa w ust. 1, należy do ministrów nadzorujących

te jednostki.

3.

Na okres przejściowy, do czasu przyjęcia przez Sejm ustawy o radiofonii i telewizji,

obowiązuje dotychczasowy system finansowy dla państwowej jednostki organizacyjnej

„Polskie Radio i Telewizja”, wynikający z przepisów szczególnych.

Ustawy budżetowe mogą ustalać również środki na finansowanie inwestycji oraz na spłatę

kredytów bankowych i odsetek od tych kredytów inne niż określone w art. 26 ust. 1,

jeżeli środki te zostały przed dniem 1 stycznia 1991 r. przyznane przez Radę Ministrów

lub objęte gwarancjami przez Ministra Finansów na podstawie jej upoważnienia.

Przepisy art. 42 ust. 1 pkt 1-5 i pkt 8, art. 48 i rozdziału 8, w zakresie nie uregulowanym

innymi ustawami, stosuje się odpowiednio do gmin i ich związków, przy czym uprawnienia,

które w odniesieniu do budżetu państwa przysługują

1)

Radzie Ministrów - w odniesieniu do budżetu gminy przysługują radzie gminy,

2)

ministrom i wojewodom - w odniesieniu do budżetu gminy przysługują zarządowi gminy.

W ustawie z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie terytorialnym

(Dz. U. Nr 16, poz. 95, Nr 32, poz. 191, Nr 34, poz. 199, Nr 43, poz. 253 i Nr 89, poz. 518) wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 54 w ust. 2 pkt 4 skreśla się;

2)

w art. 57 po wyrazie „dochodów” kropkę skreśla się i dodaje wyrazy „oraz wpływów z pożyczek krótkoterminowych i obligacji pomniejszonych o dokonane spłaty.”;

3)

w art. 63 pkt 3 otrzymuje brzmienie

„

3)

ogólne zasady procedury budżetowej i gospodarki finansowej w gminach,

”

.

Traci moc ustawa z dnia 3 grudnia 1984 r. - Prawo budżetowe

(Dz. U. Nr 56, poz. 283, z 1985 r. Nr 59, poz. 296, z 1986 r. Nr 42, poz. 202, z 1987 r. Nr 33, poz. 181, z 1988 r. Nr 19, poz. 131, Nr 41, poz. 325 oraz z 1989 r. Nr 6, poz. 32 i Nr 34, poz. 178).

Do czasu uchwalenia odrębnej ustawy o regionalnych izbach obrachunkowych zadania tych

izb, określone w ustawie z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie terytorialnym

(Dz. U. Nr 16, poz. 95, Nr 32, poz. 191, Nr 34, poz. 199, Nr 43, poz. 253 i Nr 89, poz. 518), wykonują wojewodowie, nie dłużej jednak niż do 31 marca 1991 r.

1.

Do czasu wydania aktów wykonawczych przewidzianych w art. 70 ust. 1, ale nie dłużej

niż do 30 czerwca 1991 r., obowiązują dotychczasowe akty wykonawcze.

2.

Jednostki organizacyjne dróg publicznych, podległe Ministrowi Transportu i Gospodarki

Morskiej, do dnia 30 czerwca 1991 r. mogą prowadzić gospodarkę finansową według dotychczasowych

zasad.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1991 r., z tym że do przygotowania i opracowania

projektów budżetu państwa i budżetów gmin na 1991 r. stosuje się przepisy niniejszej

ustawy, z wyjątkiem art. 31 ust. 1 i 2, art. 32 i art. 33 ust. 1.