Ustawa z dnia 25 października 1990 r. o zwrocie majątku utraconego przez związki zawodowe i organizacje społeczne w wyniku wprowadzenia stanu wojennego.

1.

Wszystkie składniki majątku związków zawodowych i organizacji społecznych, odebrane

im w wyniku wprowadzenia stanu wojennego, a także te, które przekazano innym strukturom

związkowym lub jednostkom organizacyjnym na podstawie dekretu z dnia 12 grudnia 1981 r. o stanie wojennym

(Dz. U. Nr 29, poz. 154, z 1982 r. Nr 3, poz. 18 i z 1989 r. Nr 34, poz. 178) oraz ustawy z dnia 8 października 1982 r. o związkach zawodowych

(Dz. U. z 1985 r. Nr 54, poz. 277, z 1988 r. Nr 11, poz. 84, z 1989 r. Nr 20, poz. 105 i z 1990 r. Nr 30, poz. 179) i wydanych na ich podstawie przepisów wykonawczych, a także innych przepisów szczególnych

stanu wojennego, podlegają zwrotowi. W razie niemożności zwrotu tego majątku wskutek

jego zniszczenia lub zaginięcia, przysługuje odszkodowanie na zasadach określonych

w ustawie.

2.

Obowiązek zwrotu majątku obciąża właściwe organizacje związkowe, organy państwowe

i inne jednostki organizacyjne, które ten majątek przejęły (objęły).

3.

W razie przekształcenia, reorganizacji lub likwidacji podmiotów, o których mowa w

ust. 2, do zwrotu majątku zobowiązani są ich następcy prawni.

1.

Zwrot składników majątkowych następuje na rzecz jednostek organizacyjnych związków

zawodowych i organizacji społecznych, które były w posiadaniu tego majątku

1)

w odniesieniu do związków zawodowych - w dniu 12 grudnia 1981 r.,

2)

w odniesieniu do organizacji społecznych - w dniu faktycznego pozbawienia majątku.

2.

Jeżeli nie istnieją właściwe jednostki, o których mowa w ust. 1, prawo ubiegania się

o zwrot majątku przysługuje organizacjom ogólnokrajowym związków zawodowych lub organizacji

społecznych.

3.

W przypadku zniszczenia, zaginięcia lub zużycia składnika majątku w stopniu uniemożliwiającym

jego dalsze użytkowanie, wypłaca się odszkodowanie w wysokości odpowiadającej wartości

składnika majątku według stanu odpowiednio na dzień 12 grudnia 1981 r. lub na dzień

faktycznego pozbawienia majątku, a według cen w chwili wydania orzeczenia o zwrocie.

4.

Odszkodowanie, o którym mowa w ust. 3, może być również wypłacone w formie papierów

wartościowych.

1.

Waluta polska, która znajdowała się na rachunkach bankowych, podlega zwrotowi na rzecz

podmiotów określonych w art. 2 ust. 1 i 2 po jej waloryzacji. Waloryzacji dokonuje

się przez podwyższenie całej sumy w relacji do wzrostu przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia

pracowników w gospodarce uspołecznionej ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu

Statystycznego, jaki nastąpił odpowiednio między dniem 12 grudnia 1981 r. lub dniem

faktycznego pozbawienia majątku a dniem wydania orzeczenia.

2.

Waluta obca, która znajdowała się na rachunkach bankowych, podlega zwrotowi na rzecz

podmiotów, określonych w art. 2 ust. 1 i 2 po naliczeniu odsetek w wysokości 3% w

skali rocznej, liczonych odpowiednio od dnia 12 grudnia 1981 r. lub dnia faktycznego

pozbawiania majątku. Zwrot tak oprocentowanej waluty obcej może nastąpić również w

walucie polskiej przy zastosowaniu kursu dewizowego ogłaszanego przez Prezesa Narodowego

Banku Polskiego, obowiązującego w dniu wydania orzeczenia.

1.

Postępowanie o zwrot majątku wszczyna się na wniosek podmiotów, o których mowa w art.

2 ust. 1 i 2.

2.

Wniosek o wszczęcie postępowania o zwrot majątku powinien zawierać oznaczenie podmiotów,

o których mowa w art. 1 ust. 2 i 3, oraz określenie przedmiotu roszczenia wraz z jego

uzasadnieniem. We wniosku należy wskazać osobę pełnomocnika.

1.

Postępowanie o zwrot majątku prowadzi się przed Społeczną Komisją Rewindykacyjną,

zwaną dalej „Komisją”, działającą przy Ministrze Pracy i Polityki Socjalnej.

2.

Komisja składa się z osób wyznaczonych przez Ministra Pracy i Polityki Socjalnej w

porozumieniu z innymi ministrami sprawującymi nadzór nad organizacjami społecznymi.

3.

Minister Pracy i Polityki Socjalnej określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowy

zakres działania, skład osobowy, tryb powoływania oraz organizację Komisji.

4.

Wydatki związane z działalnością Komisji są pokrywane z budżetu państwa, w części

budżetowej organu powołującego Komisję.

1.

Komisja rozpatruje sprawy na posiedzeniu jawnym w trzyosobowych zespołach orzekających.

Zespoły mogą rozpatrywać sprawy na posiedzeniach wyjazdowych.

2.

Przewodniczącym zespołu orzekającego powinna być osoba dająca gwarancję bezstronnego

rozstrzygania spraw i posiadająca wyższe wykształcenie prawnicze.

1.

Komisja rozstrzyga sprawę, wydając orzeczenie mające moc decyzji administracyjnej.

2.

Orzeczenie Komisji jest ostateczne i stanowi tytuł do wszczęcia postępowania egzekucyjnego

w administracji.

3.

Na orzeczenie Komisji przysługuje skarga do Naczelnego Sądu Administracyjnego.

W sprawach nie uregulowanych w niniejszej ustawie stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego.

Minister Pracy i Polityki Socjalnej powoła Komisję, o której mowa w art. 5, w terminie

jednego miesiąca od dnia wejścia w życie ustawy.

Termin składania wniosków do Komisji upływa z dniem 31 grudnia 1991 r.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.