Obwieszczenie Ministra Finansów z dnia 26 lutego 1991 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

Ustawa określa postępowanie i środki przymusowe, stosowane przez organy administracji

rządowej i organy gminy w celu doprowadzenia do wykonania przez zobowiązanych ich

obowiązków o charakterze pieniężnym (uiszczenia należności pieniężnych) lub obowiązków

o charakterze niepieniężnym, a także sposób zabezpieczenia wykonania tych obowiązków.

Postępowanie egzekucyjne i zabezpieczające wszczęte przed wejściem w życie niniejszej

ustawy prowadzi się w myśl przepisów tej ustawy.

§ 1.

Egzekucji administracyjnej podlegają następujące obowiązki

1)

podatki, opłaty i inne należności, do których stosuje się przepisy o zobowiązaniach

podatkowych, oraz grzywny i kary pieniężne, a także inne należności pieniężne pozostające

w zakresie właściwości organów administracji rządowej i organów gminy lub przekazane

do egzekucji administracyjnej na podstawie przepisu szczególnego,

2)

wpłaty na rzecz funduszy celowych utworzonych na podstawie odrębnych przepisów,

3)

obowiązki o charakterze niepieniężnym pozostające we właściwości organów administracji

rządowej i gminy lub przekazane do egzekucji administracyjnej na podstawie przepisu

szczególnego.

§ 2.

Rada Ministrów może w drodze rozporządzenia poddać egzekucji administracyjnej inne

należności pieniężne niż określone w § 1 pkt 1, jeżeli przypadają one Skarbowi Państwa

lub państwowej jednostce organizacyjnej. Poddanie tych należności egzekucji administracyjnej

nie przesądza o wyłączeniu sporu o ich istnienie lub wysokość spod rozpoznania przez

sąd, jeżeli z charakteru należności wynika, że do rozpoznania takiego sporu właściwy

jest sąd.

Egzekucję administracyjną stosuje się do obowiązków określonych w art. 2, gdy wynikają

one z decyzji lub postanowień właściwych organów albo w zakresie administracji rządowej

i gminy bezpośrednio z przepisu prawa, chyba że przepis szczególny zastrzega dla tych

obowiązków tryb egzekucji sądowej.

Do obowiązków, które wynikają z decyzji, postanowień, orzeczeń albo aktów prawnych

innych niż określone w art. 2 i 3, stosuje się egzekucję administracyjną tylko wówczas,

gdy przepis szczególny przewiduje ich wykonanie w trybie administracyjnym.

Ustawa wchodzi w życie z dniem ogłoszenia.

Uprawnionym do żądania wykonania w drodze egzekucji administracyjnej obowiązków określonych

w art. 2, zwanym dalej wierzycielem, jest

1)

dla obowiązków wynikających z decyzji lub postanowień organów administracji rządowej

i organów gminy - właściwy do orzekania organ I instancji,

2)

dla obowiązków wynikających z orzeczeń sądów lub innych organów albo bezpośrednio

z przepisów prawa - organ lub instytucja bezpośrednio zainteresowana w wykonaniu przez

zobowiązanego obowiązku albo powołana do czuwania nad wykonaniem obowiązku.

§ 1.

W razie uchylania się zobowiązanego od wykonania obowiązku wierzyciel powinien podjąć

czynności zmierzające do zastosowania środków egzekucyjnych.

§ 2.

Minister Finansów określi sposób postępowania wierzycieli należności pieniężnych przy

podejmowaniu czynności, o których mowa w § 1.

§ 1.

Organ administracji rządowej i organ gminy właściwy do prowadzenia egzekucji administracyjnej

(organ egzekucyjny) stosuje tylko środki egzekucyjne, przewidziane w ustawie.

§ 2.

Organ egzekucyjny stosuje środek egzekucyjny, który prowadzi bezpośrednio do wykonania

obowiązku, a spośród kilku środków egzekucyjnych - środek lub środki najmniej uciążliwe

dla zobowiązanego.

§ 3.

Stosowanie środka egzekucyjnego jest niedopuszczalne, gdy egzekwowany obowiązek został

wykonany albo stał się bezprzedmiotowy.

§ 1.

Nie podlegają egzekucji administracyjnej

1)

przedmioty urządzenia domowego, pościel, bielizna i ubranie, niezbędne dla zobowiązanego

i będących na jego utrzymaniu członków rodziny, a także ubranie niezbędne do pełnienia

służby lub wykonywania zawodu,

2)

zapasy żywności i opału, niezbędne dla zobowiązanego i będących na jego utrzymaniu

członków rodziny na okres miesiąca,

3)

jedna krowa lub dwie kozy albo trzy owce, potrzebne do wyżywienia zobowiązanego i

będących na jego utrzymaniu członków rodziny, wraz z zapasem paszy i ściółki do najbliższych

zbiorów,

4)

narzędzia i inne przedmioty niezbędne do pracy zarobkowej wykonywanej osobiście przez

zobowiązanego oraz surowce niezbędne dla niego do jego pracy na okres siedmiu dni,

5)

przedmioty niezbędne do pełnienia służby przez zobowiązanego lub do wykonywania przez

niego zawodu,

6)

pieniądze w kwocie, która odpowiada kwocie najniższego wynagrodzenia miesięcznego

pracowników zatrudnionych w uspołecznionych zakładach pracy,

7)

wkłady oszczędnościowe złożone w bankach, na zasadach i w wysokości określonej przepisami

prawa bankowego,

8)

papiery osobiste, po jednej obrączce zobowiązanego i jego współmałżonka, wykonanej

z metali szlachetnych, odznaczenia oraz przedmioty niezbędne zobowiązanemu i członkom

jego rodziny do nauki lub wykonywania praktyk religijnych, a także przedmioty codziennego

użytku, które mogą być sprzedane tylko znacznie poniżej ich wartości, a dla zobowiązanego

mają znaczną wartość użytkową,

9)

inne przedmioty, wierzytelności i prawa majątkowe zwolnione na podstawie szczególnych

przepisów spod egzekucji administracyjnej.

§ 2.

Za przedmioty niezbędne zobowiązanemu i członkom jego rodziny w rozumieniu § 1 pkt

1 nie uważa się w szczególności

-

mebli stylowych i stylizowanych,

-

telewizorów do odbioru programu w kolorze,

-

radioodbiorników stereofonicznych i urządzeń nagłaśniających,

-

gramofonów stereofonicznych,

-

magnetofonów i magnetowidów,

-

komputerów i urządzeń peryferyjnych, chyba że są niezbędne zobowiązanemu do wykonywania

zawodu,

-

futer ze skór szlachetnych,

-

dywanów wełnianych i ze skór naturalnych,

-

porcelany, szkła ozdobnego i kryształów,

-

sztućców z metali szlachetnych,

-

dzieł sztuki.

§ 3.

U rolników, oprócz ruchomości wymienionych w § 1 pkt 1, 2 i 6-9, nie podlegają egzekucji

administracyjnej

1)

jeden koń wraz z uprzężą, jedna krowa, dwie kozy, jeden tryk i dwie owce, jedna maciora

oraz dziesięć sztuk drobiu,

2)

jedna jałówka lub cieliczka w przypadku braku krowy,

3)

zapasy paszy i ściółki dla inwentarza wymienionego w pkt 1 i 2 aż do najbliższych

zbiorów,

4)

jeden pług, jeden zespół bron, jeden kultywator, jeden kierat, jedna sieczkarnia,

jeden wóz, jedne sanie robocze,

5)

zboże i inne ziemiopłody, niezbędne do siewów lub sadzenia w gospodarstwie rolnym

zobowiązanego w danym roku gospodarczym.

§ 1.

Wynagrodzenie ze stosunku pracy podlega egzekucji w zakresie określonym w przepisach

Kodeksu pracy.

§ 2.

Przepis § 1 stosuje się odpowiednio do należności członków rolniczych spółdzielni

produkcyjnych i członków ich rodzin z tytułu pracy w spółdzielni oraz wszystkich świadczeń

powtarzających się, których celem jest zapewnienie utrzymania.

§ 3.

Przepisu § 1 nie stosuje się do wierzytelności członków rolniczych spółdzielni produkcyjnych

z tytułu udziału w dochodach spółdzielni przypadających im od wniesionych do spółdzielni

wkładów.

§ 4.

Dochody wymienione w § 1 i 2 oblicza się wraz ze wszystkimi dodatkami i wartością

świadczeń w naturze, lecz po potrąceniu podatków należnych od tych dochodów.

§ 1.

Świadczenia pieniężne przewidziane w przepisach o zaopatrzeniu emerytalnym podlegają

egzekucji w zakresie określonym w tych przepisach.

§ 2.

Przepis § 1 stosuje się odpowiednio do emerytur i rent otrzymywanych z zagranicy.

§ 3.

Do egzekucji z rent przysługujących z tytułu wypadku przy pracy lub choroby zawodowej

i z rent zasądzonych przez sąd lub ustalonych umową za utratę zdolności do pracy albo

za śmierć żywiciela lub wypłacanych z dobrowolnego ubezpieczenia rentowego oraz do

egzekucji ze świadczeń pieniężnych, przysługujących z ubezpieczenia społecznego w

razie choroby i macierzyństwa, stosuje się przepisy o egzekucji ze świadczeń przewidzianych

w przepisach o zaopatrzeniu emerytalnym pracowników i ich rodzin.

§ 4.

Nie podlegają egzekucji świadczenia alimentacyjne oraz zasiłki i dodatki rodzinne,

pielęgnacyjne, porodowe i dla sierot zupełnych.

Rada Ministrów może w drodze rozporządzenia rozszerzyć wyłączenia spod egzekucji administracyjnej

określone w art. 8 i 10, a także wyłączyć spod tej egzekucji rzeczy oraz wierzytelności

i prawa majątkowe nie wymienione w art. 8 i 10.

Gdy w przypadku zbiegu egzekucji administracyjnej i egzekucji sądowej administracyjny

organ egzekucyjny prowadzi obie egzekucje (art. 62), przepisy art. 8-11 stosuje się

również do należności podlegających egzekucji sądowej, chyba że określone w przepisach

Kodeksu postępowania cywilnego ograniczenia egzekucyjne są mniejsze.

§ 1.

Na żądanie zobowiązanego organ egzekucyjny wydaje postanowienie w sprawie zwolnienia

spod egzekucji administracyjnej.

§ 2.

Na postanowienie w sprawie odmowy zwolnienia spod egzekucji służy zobowiązanemu zażalenie.

§ 1.

Przeciwko osobom, które korzystają z przywilejów i immunitetów dyplomatycznych i w

zakresie przewidzianym przez ustawy, umowy lub powszechnie ustalone zwyczaje międzynarodowe

nie podlegają orzecznictwu organów polskich, nie może być prowadzona egzekucja administracyjna,

chyba że chodzi o sprawę, w której osoby te podlegają orzecznictwu polskich organów

administracyjnych.

§ 2.

Przeciwko osobom wymienionym w § 1, które podlegają orzecznictwu organów polskich

w rezultacie zrzeczenia się ich przywileju lub immunitetu przez państwo wysyłające

lub odpowiednią organizację międzynarodową, może być prowadzona egzekucja administracyjna

tylko w przypadku wyraźnego zrzeczenia się przywileju lub immunitetu także w odniesieniu

do egzekucji administracyjnej.

§ 3.

Jednakże gdy w przypadkach określonych w § 2 prowadzenie egzekucji jest dozwolone,

niedopuszczalna jest egzekucja z mienia przeznaczonego do użytku służbowego ani też

stosowanie środków egzekucyjnych w stosunku do osoby zobowiązanego.

§ 4.

W razie wątpliwości co do stosowania przepisów § 1-3, organ egzekucyjny zwraca się

do Ministra Spraw Zagranicznych.

§ 1.

Egzekucja administracyjna może być wszczęta, jeżeli wierzyciel, po upływie terminu

do wykonania przez zobowiązanego obowiązku, uprzednio przesłał mu pisemne upomnienie,

zawierające wezwanie do wykonania obowiązku z zagrożeniem skierowania sprawy na drogę

postępowania egzekucyjnego, chyba że przepisy szczególne inaczej postanawiają. Postępowanie

egzekucyjne może być wszczęte dopiero po upływie siedmiu dni od dnia doręczenia tego

upomnienia. Koszty upomnienia obciążają zobowiązanego i z zastrzeżeniem § 2 pkt 1

są pobierane na rzecz wierzyciela. Koszty te podlegają ściągnięciu w trybie określonym

w ustawie.

§ 2.

Rada Ministrów, w drodze rozporządzenia, określi

1)

wysokość kosztów upomnienia oraz przypadki, w których koszty te pobiera się na rzecz

organu egzekucyjnego,

2)

przypadki, w których egzekucja administracyjna może być wszczęta bez uprzedniego doręczenia

upomnienia.

Zastosowanie środka egzekucyjnego w postępowaniu egzekucyjnym nie stoi na przeszkodzie

wymierzeniu kary w postępowaniu karnym, w sprawach o wykroczenia lub dyscyplinarnym

za niewykonanie obowiązku.

§ 1.

Na postanowienia wydane w toku egzekucji administracyjnej lub dotyczące postępowania

egzekucyjnego służy zażalenie, jeżeli niniejsza ustawa tak stanowi. Zażalenie wnosi

się w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia lub ogłoszenia postanowienia.

§ 2.

Wniesienie zażalenia nie wstrzymuje postępowania egzekucyjnego. Organ egzekucyjny

lub jego organ nadrzędny może w uzasadnionych przypadkach wstrzymać postępowanie egzekucyjne.

§ 3.

Postanowienia rozstrzygające wnioski i skargi zgłoszone w toku postępowania egzekucyjnego

przez zobowiązanego, wierzyciela i osoby trzecie mogą być uchylone lub zmienione,

przy zastosowaniu przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego o wznowieniu postępowania administracyjnego oraz uchyleniu i zmianie decyzji.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1983 r.

Jeżeli przepisy niniejszej ustawy nie stanowią inaczej, w postępowaniu egzekucyjnym

mają odpowiednie zastosowanie przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego.

Organem egzekucyjnym w zakresie egzekucji administracyjnej należności pieniężnych

jest urząd skarbowy.

§ 1.

Organem egzekucyjnym w zakresie egzekucji administracyjnej obowiązków o charakterze

niepieniężnym jest

1)

rzeczowo właściwy terenowy organ administracji rządowej I instancji,

2)

miejscowo właściwa gmina w zakresie zadań własnych lub zleconych.

§ 2.

Ponadto w przypadkach określonych szczególnymi przepisami jako organ egzekucyjny w

zakresie egzekucji administracyjnej obowiązków o charakterze niepieniężnym działa

każdy organ Policji, Urzędu Ochrony Państwa lub Straży Granicznej, organ straży pożarnej

kierujący akcją ratowniczą, a także inne organy powołane do ochrony spokoju, bezpieczeństwa,

porządku, zdrowia publicznego lub mienia społecznego.

§ 3.

Organem egzekucyjnym w zakresie egzekucji administracyjnej obowiązków o charakterze

niepieniężnym, wynikających z decyzji z zakresu administracji rządowej, wydanych przez

przedsiębiorstwa państwowe i inne państwowe jednostki organizacyjne oraz przez stowarzyszenia,

organizacje zawodowe, samorządowe, spółdzielcze i inne organizacje społeczne, jest

terenowy organ rządowej administracji I instancji, z którego właściwością związana

jest sprawa; w razie wątpliwości lub braku takiego organu, organ ten wyznacza wojewoda.

§ 1.

Rada Ministrów może w drodze rozporządzenia upoważnić inne niż wymienione w art. 19

i 20 organy administracji rządowej i organy gminy do prowadzenia, jako organy egzekucyjne,

egzekucji administracyjnej w zakresie oznaczonych rodzajów spraw albo niektórych czynności

egzekucyjnych, a także postępowania zabezpieczającego.

§ 2.

Rada Ministrów może w drodze rozporządzenia upoważnić niektórych wierzycieli, będących

państwowymi jednostkami organizacyjnymi, do prowadzenia, jako organy egzekucyjne,

w określonym zakresie egzekucji administracyjnej, dotyczącej obowiązków w sprawach

objętych ich działalnością.

Właściwość miejscową organu egzekucyjnego określa się według miejsca zamieszkania

(siedziby) zobowiązanego, a w braku zamieszkania w kraju - według miejsca jego pobytu.

W sprawach o odebranie rzeczy lub opróżnienie budynków i pomieszczeń właściwość miejscową

określa się według miejsca wykonania obowiązku albo według miejsca położenia rzeczy,

a przy egzekucji należności pieniężnych również według miejsca położenia mienia zobowiązanego.

§ 1.

Nadzór nad egzekucją administracyjną sprawują organy wyższego stopnia w stosunku do

organów właściwych do wykonywania tej egzekucji.

§ 2.

Organy sprawujące nadzór mogą, w szczególnie uzasadnionych wypadkach, wstrzymać, na

czas określony, czynności egzekucyjne podległego organu.

§ 3.

O wstrzymaniu czynności egzekucyjnych organy określone w § 2 zawiadamiają wierzyciela

z podaniem przyczyn wstrzymania egzekucji.

Wójt lub burmistrz (prezydent) jest uprawniony do wstrzymywania czynności egzekucyjnych

dotyczących prowadzonej na terenie gminy egzekucji administracyjnej należności pieniężnych

od rolników tam zamieszkałych, jeżeli zachodzi oczywisty błąd co do egzekwowanego

obowiązku lub co do osoby zobowiązanego albo zaistniała nowa lub nieznana organowi

egzekucyjnemu albo przez ten organ nie rozpatrzona okoliczność uzasadniająca przyznanie

ulgi albo zawieszenie lub umorzenie postępowania egzekucyjnego. O wstrzymaniu czynności

egzekucyjnych wójt lub burmistrz (prezydent) zawiadamia niezwłocznie organ egzekucyjny,

który postanowi co do dalszego postępowania.

§ 1.

Zwierzchni nadzór nad czynnościami organów egzekucyjnych w zakresie egzekucji administracyjnej

należności pieniężnych sprawuje Minister Finansów.

§ 2.

Zwierzchni nadzór nad czynnościami organów egzekucyjnych w zakresie egzekucji administracyjnej

obowiązków o charakterze niepieniężnym sprawują właściwe dla tych organów naczelne

organy administracji państwowej.

§ 1.

Organ egzekucyjny wszczyna egzekucję administracyjną na wniosek wierzyciela i na podstawie

wystawionego przez niego tytułu wykonawczego.

§ 2.

Jeżeli wierzyciel jest jednocześnie organem egzekucyjnym, przystępuje on z urzędu

do egzekucji na podstawie tytułu wykonawczego przez siebie wystawionego.

§ 3.

Dla egzekucji administracyjnej obowiązków wynikających z orzeczeń sądowych tytułem

wykonawczym jest orzeczenie sądowe zaopatrzone w klauzulę wykonalności.

§ 1.

Tytuł wykonawczy powinien zawierać

1)

oznaczenie wierzyciela,

2)

wskazanie imienia i nazwiska lub nazwy zobowiązanego, jego adresu, a także - w razie

możliwości - adresu jego zakładu pracy,

3)

podanie treści podlegającego egzekucji obowiązku, podstawy prawnej tego obowiązku

oraz stwierdzenie, że obowiązek jest wymagalny, a także określenie wysokości egzekwowanej

należności pieniężnej,

4)

wskazanie podstawy prawnej prowadzenia egzekucji administracyjnej,

5)

datę wystawienia tytułu, podpis z podaniem imienia, nazwiska i stanowiska służbowego

podpisującego oraz odcisk pieczęci urzędowej,

6)

pouczenie zobowiązanego o skutkach niezawiadomienia organu egzekucyjnego o zmianie

miejsca pobytu.

§ 2.

Do tytułu wykonawczego należy dołączyć dowód doręczenia upomnienia albo stwierdzić

w tytule, że doręczenie upomnienia nie było konieczne.

§ 1.

We wniosku o wszczęcie egzekucji administracyjnej wierzyciel może wskazać środek egzekucyjny.

Wierzyciel powinien wskazać środek egzekucyjny, gdy wniosek dotyczy egzekucji obowiązku

o charakterze niepieniężnym.

§ 2.

Jeżeli egzekwowana należność pieniężna korzysta z prawa pierwszeństwa zaspokojenia,

należy ponadto we wniosku wskazać podstawę prawną pierwszeństwa.

§ 1.

Organ egzekucyjny bada z urzędu dopuszczalność egzekucji administracyjnej; organ ten

nie jest natomiast uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego

tytułem wykonawczym.

§ 2.

Jeśli obowiązek, którego tytuł wykonawczy dotyczy, nie podlega egzekucji administracyjnej,

organ egzekucyjny nie przystępuje do egzekucji i zawiadamia o tym wierzyciela, zwracając

mu tytuł wykonawczy.

Organ egzekucyjny może zastosować zamiast środka egzekucyjnego wskazanego we wniosku

inny środek egzekucyjny, jeżeli jest mniej uciążliwy dla zobowiązanego, a prowadzi

bezpośrednio do wykonania obowiązku (art. 7 § 2). O powyższym organ egzekucyjny zawiadamia

wierzyciela, gdy egzekucja dotyczy obowiązku o charakterze niepieniężnym.

§ 1.

Czynności egzekucyjne wykonuje organ egzekucyjny lub wyznaczony jego pracownik - zwany

dalej egzekutorem, a przy egzekucji należności pieniężnych (art. 19) - zwany dalej

poborcą skarbowym. Przepisy ustawy dotyczące egzekutora stosuje się również do poborcy

skarbowego.

§ 2.

Egzekutor obowiązany jest przed rozpoczęciem czynności egzekucyjnych bez wezwania

okazać zobowiązanemu zaświadczenie organu egzekucyjnego lub legitymację służbową,

upoważniające do czynności egzekucyjnych.

§ 1.

Organ egzekucyjny lub egzekutor, przystępując do czynności egzekucyjnych, doręcza

zobowiązanemu odpis tytułu wykonawczego, zaopatrzony w klauzulę organu egzekucyjnego

o skierowaniu tytułu do egzekucji administracyjnej, a w przypadkach określonych w

art. 26 § 3 - odpis sądowego orzeczenia, oraz poucza zobowiązanego, że służy mu w

terminie siedmiu dni prawo zgłoszenia do organu egzekucyjnego zarzutów w sprawie prowadzenia

postępowania egzekucyjnego.

§ 2.

Organ egzekucyjny doręcza ponadto zobowiązanemu postanowienie o zastosowaniu środka

egzekucyjnego albo wskazuje, jaki środek egzekucyjny został zastosowany, gdy prowadzi

się egzekucję z wynagrodzenia za pracę, z rachunków bankowych lub wkładów oszczędnościowych

albo z innych wierzytelności pieniężnych i praw majątkowych.

Podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego może być tylko

1)

wykonanie, umorzenie, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku,

2)

odroczenie terminu wykonania obowiązku albo brak wymagalności obowiązku z innego powodu,

rozłożenie na raty spłaty należności pieniężnej,

3)

określenie egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z decyzji

organu administracyjnego lub bezpośrednio z przepisu prawa, a w przypadkach określonych

w art. 26 § 3 - z orzeczenia sądowego,

4)

błąd co do osoby zobowiązanego,

5)

niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym,

6)

niedopuszczalność egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego,

brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, wymaganego w myśl art. 15,

7)

zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego (art. 7).

§ 1.

Zarzuty zgłoszone na podstawie wskazanej w art. 33 pkt 1-6, a przy egzekucji obowiązków

o charakterze niepieniężnym także na podstawie wskazanej w art. 33 pkt 7, organ egzekucyjny

rozpatruje po uzyskaniu wypowiedzi wierzyciela.

§ 2.

Organ egzekucyjny wydaje w sprawie zarzutów postanowienie. Jeżeli organ uznaje zarzuty

za uzasadnione, wydaje postanowienie o zawieszeniu postępowania egzekucyjnego (art.

56) lub o umorzeniu tego postępowania (art. 59) albo o zastosowaniu innego mniej uciążliwego

środka egzekucyjnego.

§ 3.

Na postanowienie organu egzekucyjnego w sprawie zarzutów służy zobowiązanemu i wierzycielowi

zażalenie.

§ 1.

Wniesienie przez zobowiązanego zarzutu w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego

nie wstrzymuje czynności egzekucyjnych. Organ egzekucyjny lub egzekutor może jednak

z uzasadnionych powodów wstrzymać czynności egzekucyjne.

§ 2.

Organ właściwy do załatwienia zażalenia może zarządzić wstrzymanie czynności egzekucyjnych

do czasu rozpatrzenia zażalenia.

§ 1.

Organ egzekucyjny może żądać od uczestników postępowania złożenia wyjaśnień oraz zasięgać

od organów administracji państwowej i instytucji informacji niezbędnych do prowadzenia

egzekucji.

§ 2.

Od wykonania żądania określonego w § 1 można uchylić się w takim zakresie, w jakim według przepisów Kodeksu postępowania

administracyjnego można odmówić zeznań w charakterze świadka albo odpowiedzi na zadane pytanie.

§ 3.

Zobowiązany, przeciwko któremu wszczęto postępowanie egzekucyjne, jest obowiązany

do powiadomienia, w terminie 7 dni, organu egzekucyjnego o każdej zmianie miejsca

swego pobytu, trwającej dłużej niż jeden miesiąc. O obowiązku tym oraz o skutkach

jego zaniechania poucza się zobowiązanego przy doręczaniu mu tytułu wykonawczego.

§ 1.

W razie nieuzasadnionej odmowy udzielenia organowi egzekucyjnemu wyjaśnień lub informacji

przewidzianych w art. 36 § 1 albo za udzielenie fałszywych wyjaśnień lub informacji,

osoba odpowiedzialna może być ukarana przez organ egzekucyjny grzywną do 60.000 zł.

Grzywną taką może być również ukarany zobowiązany, który zaniedba powiadomienia o

zmianie miejsca swego pobytu.

§ 2.

Jeżeli żądanie udzielenia wyjaśnień lub informacji było skierowane do osoby prawnej

lub innej jednostki organizacyjnej, ukaraniu grzywną podlega pracownik odpowiedzialny

za udzielenie wyjaśnień lub informacji, a gdyby ustalenie takiego pracownika było

utrudnione - ukaraniu podlega jej kierownik.

§ 3.

Na postanowienie o ukaraniu osobie ukaranej służy zażalenie.

§ 1.

Kto, nie będąc zobowiązanym, rości sobie prawa do rzeczy lub prawa majątkowego, z

którego prowadzi się egzekucję administracyjną, może wystąpić do organu egzekucyjnego

- w terminie czternastu dni od dnia uzyskania wiadomości o czynności egzekucyjnej

skierowanej do tej rzeczy lub tego prawa - z żądaniem ich wyłączenia spod egzekucji,

przedstawiając lub powołując dowody na poparcie swego żądania.

§ 2.

Organ egzekucyjny rozpozna żądanie i wyda postanowienie w sprawie wyłączenia w terminie

czternastu dni od dnia złożenia żądania. Termin ten może być przedłużony o dalsze

czternaście dni, gdy zbadanie dowodów w tym terminie nie było możliwe.

§ 3.

Do czasu wydania postanowienia w sprawie wyłączenia organ egzekucyjny zaniecha dalszych

czynności egzekucyjnych w stosunku do rzeczy lub prawa majątkowego, których wyłączenia

żądano; jednakże dokonane czynności egzekucyjne pozostają w mocy.

Jeżeli przy egzekucji obowiązku o charakterze niepieniężnym rzecz lub prawo majątkowe,

których wyłączenia żądano, zostały również objęte środkiem egzekucyjnym wskazanym

przez wierzyciela (art. 28 § 1), organ egzekucyjny doręczy mu postanowienie o wyłączeniu.

Na to postanowienie służy wierzycielowi zażalenie. Do czasu rozstrzygnięcia zażalenia

dokonane czynności egzekucyjne pozostają w mocy.

§ 1.

Na postanowienie organu egzekucyjnego w sprawie odmowy wyłączenia rzeczy lub prawa

majątkowego służy zażalenie.

§ 2.

Osobie, której żądanie wyłączenia rzeczy lub prawa nie zostało uwzględnione, służy

prawo żądania w trybie Kodeksu postępowania cywilnego ich zwolnienia od egzekucji administracyjnej. Odpis pozwu a zwolnienie należy równocześnie

skierować do organu egzekucyjnego.

§ 1.

Do czasu ostatecznego rozstrzygnięcia żądania wyłączenia w postępowaniu egzekucyjnym

i w okresie czternastu dni po tym rozstrzygnięciu oraz do czasu prawomocnego orzeczenia

sądu w sprawie wyłączenia spod egzekucji, rzeczy objęte żądaniem wyłączenia nie mogą

być sprzedane w trybie przewidzianym dla sprzedaży ruchomości w przepisach o egzekucji

należności pieniężnych.

§ 2.

Jeżeli rzecz objęta żądaniem wyłączenia ulega szybkiemu zepsuciu, może ona być sprzedana

w trybie przewidzianym dla sprzedaży ruchomości w przepisach o egzekucji należności

pieniężnych przed rozstrzygnięciem żądania wyłączenia, a osiągniętą ze sprzedaży kwotę

składa się do depozytu organu egzekucyjnego. W przypadku nieuwzględnienia żądania

wyłączenia egzekucję prowadzi się do kwoty złożonej do depozytu.

W postępowaniu dotyczącym egzekucji należności pieniężnej osoba, która żąda wyłączenia

rzeczy lub prawa majątkowego, może wpłacić do depozytu organu egzekucyjnego kwotę,

na jaką zostały one oszacowane, albo kwotę równą należności pieniężnej łącznie z kosztami

egzekucyjnymi. Organ egzekucyjny uchyli wówczas czynności egzekucyjne odnośnie do

rzeczy lub prawa, których żądanie wyłączenia dotyczy, co nie wpływa na dalszy tok

postępowania o wyłączenie. W razie uwzględnienia żądania wyłączenia, kwota złożona

do depozytu podlega zwrotowi. Jeżeli żądanie wyłączenia nie zostanie uwzględnione,

egzekucję prowadzi się do kwoty złożonej do depozytu.

Jeżeli w postępowaniu dotyczącym egzekucji należności pieniężnej zostało zgłoszone,

zgodnie z art. 38 § 1, żądanie wyłączenia spod egzekucji rzeczy lub prawa majątkowego

z tej przyczyny, że znajduje się we władaniu innej osoby na podstawie umowy zastawu

lub prawa użytkowania ustanowionego w wyniku umowy o dożywocie, a żądanie to nie zostało

uwzględnione, wierzytelność zabezpieczona zastawem oraz wartość prawa użytkowania

podlega zaspokojeniu z kwoty uzyskanej z egzekucji, z uwzględnieniem prawa pierwszeństwa

zaspokojenia przysługującego z mocy ustawy należności pieniężnych.

Po zakończeniu postępowania egzekucyjnego nie może być zgłoszone żądanie wyłączenia

spod egzekucji rzeczy lub prawa majątkowego, z którego została przeprowadzona egzekucja

przez sprzedaż rzeczy lub realizację prawa majątkowego, a osoba, która rości sobie

prawo do tej rzeczy lub tego prawa, może dochodzić od zobowiązanego odszkodowania

na zasadach prawa cywilnego.

Organ egzekucyjny i egzekutor są obowiązani odstąpić od czynności egzekucyjnych, jeśli

zobowiązany okazał dowody stwierdzające wykonanie, umorzenie, wygaśnięcie lub nieistnienie

obowiązku, odroczenie terminu wykonania obowiązku, rozłożenie na raty spłaty należności

pieniężnych, albo gdy zachodzi błąd co do osoby zobowiązanego. Organ egzekucyjny zawiadamia

wierzyciela o odstąpieniu od czynności egzekucyjnych.

§ 1.

Organ egzekucyjny i egzekutor może w razie potrzeby wezwać, w pilnych przypadkach

także ustnie, pomocy organu Policji lub Straży Granicznej, jeżeli natrafił na opór,

który uniemożliwia lub utrudnia przeprowadzenie egzekucji, albo jeżeli istnieje uzasadnione

przypuszczenie, za na taki opór natrafi. Jeżeli opór stawia żołnierz w czynnej służbie

wojskowej, należy wezwać pomocy właściwego organu wojskowego, chyba że zwłoka grozi

udaremnieniem egzekucji, a na miejscu nie ma organu wojskowego.

§ 2.

Przepisy o obowiązkach organów udzielających pomocy przy wykonywaniu czynności egzekucyjnych

wydaje

1)

dla organów Policji i Straży Granicznej - Minister Spraw Wewnętrznych,

2)

dla organów wojskowych - Minister Obrony Narodowej.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 27 maja 1990 r.

Jeżeli cel egzekucji prowadzonej w sprawie należności pieniężnej lub wydania rzeczy

tego wymaga, egzekutor zarządzi otwarcie lokali i innych pomieszczeń zajmowanych przez

zobowiązanego oraz schowków w tych lokalach i pomieszczeniach i przeszuka jego rzeczy

oraz te lokale, pomieszczenia i schowki.

§ 1.

Egzekutor może przeszukać odzież na osobie zobowiązanego oraz teczki, walizy i tym

podobne przedmioty, które zobowiązany ma przy sobie, jeżeli egzekucja dotyczy należności

pieniężnej lub wydania rzeczy.

§ 2.

Przeszukanie odzieży na osobie zobowiązanego oraz jego teczek, waliz i tym podobnych

przedmiotów poza mieszkaniem, przedsiębiorstwem, zakładem lub gospodarstwem zobowiązanego

może nastąpić tylko na podstawie pisemnego polecenia organu egzekucyjnego. Egzekutor

obowiązany jest okazać polecenie organu egzekucyjnego zobowiązanemu przed przystąpieniem

do czynności egzekucyjnych.

§ 3.

Jeżeli w czasie dokonywania czynności egzekucyjnych, o których mowa w § 1 i 2, egzekutor

zauważy, że zobowiązany oddał poszukiwane przedmioty swemu domownikowi lub innej osobie

do ukrycia, egzekutor może przeszukać odzież tej osoby oraz jej teczki, walizy i tym

podobne przedmioty, jakie ona ma przy sobie.

§ 4.

Przeszukanie odzieży powinno być dokonane tylko przez osobę tej samej płci co osoba

przeszukiwana.

§ 5.

Przeszukanie odzieży na żołnierzu w czynnej służbie wojskowej lub funkcjonariuszu

Policji, Urzędu Ochrony Państwa lub Straży Granicznej przeprowadza w obecności egzekutora

osoba wyznaczona przez ich przełożonego.

Egzekutor może upomnieć, a po bezskutecznym upomnieniu wydalić z miejsca dokonywania

czynności egzekucyjnych zobowiązanego i każdą inną osobę, która zachowuje się niewłaściwie

lub przeszkadza w dokonywaniu czynności egzekucyjnych.

§ 1.

W lokalach i innych pomieszczeniach organów państwowych oraz na terenach kolejowych

i lotnisk można dokonywać czynności egzekucyjnych tylko po uprzednim zawiadomieniu

tych organów państwowych lub zarządców (komendantów) tych obiektów. Przepis ten nie

dotyczy przypadków, gdy z mocy szczególnych przepisów organy egzekucyjne właściwe

są do działania na terenach kolejowych oraz lotnisk.

§ 2.

W obrębie budynków wojskowych i zajmowanych przez Policję, Urząd Ochrony Państwa lub

Straż Graniczną, oraz na okrętach wojennych można dokonywać czynności egzekucyjnych

tylko po uprzednim zawiadomieniu właściwego komendanta i w asyście wyznaczonego organu

wojskowego lub organu Policji, Urzędu Ochrony Państwa lub Straży Granicznej.

§ 3.

Przepisy o obowiązkach organów asystujących przy wykonywaniu czynności egzekucyjnych

wydaje

1)

dla organów wojskowych - Minister Obrony Narodowej,

2)

dla organów Policji, Urzędu Ochrony Państwa i Straży Granicznej - Minister Spraw Wewnętrznych.

§ 1.

Na wniosek zobowiązanego, a także gdy egzekutor uzna to za konieczne, może być przywołany

świadek do obecności przy czynnościach egzekucyjnych.

§ 2.

Egzekutor powinien przywołać dwóch świadków, gdy zobowiązany nie jest obecny przy

czynnościach egzekucyjnych albo został wydalony z miejsca tych czynności, a nie zachodzi

obawa udaremnienia wskutek tego egzekucji.

§ 3.

Świadkami mogą być także pełnoletni członkowie rodziny i domownicy zobowiązanego.

§ 4.

Świadkowie nie otrzymują wynagrodzenia.

§ 1.

Jeśli cel egzekucji tego wymaga, organ egzekucyjny zezwoli pisemnie egzekutorowi na

dokonanie czynności egzekucyjnej w dni wolne od pracy lub w porze nocnej pomiędzy

godziną 21 a godziną 7. Egzekutor jest obowiązany okazać zezwolenie organu egzekucyjnego

zobowiązanemu przed przystąpieniem do czynności egzekucyjnych.

§ 2.

Czynności egzekucyjne mogą być dokonywane w porze nocnej tylko w obecności świadka.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 czerwca 1975 r. z wyjątkiem art. 34 ust. 7, art.

35 ust. 5, art. 36 i 50, które wchodzą w życie z dniem jej ogłoszenia.

§ 1.

Egzekutor sporządza z dokonania czynności egzekucyjnych protokół, jeżeli przepisy

niniejszej ustawy nie stanowią inaczej.

§ 2.

Protokół podpisują egzekutor, zobowiązany, jeżeli jest obecny, oraz przywołani zgodnie

z art. 51 świadkowie. Egzekutor doręcza odpis protokołu zobowiązanemu.

§ 1.

Na czynności egzekucyjne organu egzekucyjnego i egzekutora służy skarga. Skarga służy

również wierzycielowi na przewlekłość postępowania egzekucyjnego.

§ 2.

Wniesienie skargi nie wstrzymuje postępowania egzekucyjnego. Organ egzekucyjny lub

organ nadrzędny może jednak w uzasadnionych wypadkach wstrzymać prowadzenie tego postępowania.

§ 3.

W sprawie skargi na czynności egzekucyjne i przewlekłość postępowania egzekucyjnego

postanowienia wydaje organ egzekucyjny.

§ 4.

Na postanowienie organu egzekucyjnego o oddaleniu skargi służy zażalenie.

§ 1.

Pracownicy wierzyciela ponoszą odpowiedzialność służbową lub dyscyplinarną za nieuzasadnione

wskutek niedbalstwa wystąpienie o wszczęcie postępowania egzekucyjnego oraz za brak

lub opóźnienie zawiadomienia o okolicznościach uzasadniających zaniechanie prowadzenia

egzekucji administracyjnej.

§ 2.

Pracownicy organu egzekucyjnego ponoszą odpowiedzialność służbową lub dyscyplinarną

za niezgodne z prawem wskutek niedbalstwa wszczęcie postępowania egzekucyjnego i prowadzenie

egzekucji administracyjnej.

§ 3.

Przepisy § 1 i 2 nie wykluczają odpowiedzialności Skarbu Państwa na podstawie przepisów

Kodeksu cywilnego za szkody wyrządzone przez funkcjonariuszy państwowych.

§ 1.

Postępowanie egzekucyjne ulega zawieszeniu

1)

w razie wstrzymania wykonania, odroczenia terminu wykonania obowiązku albo rozłożenia

na raty spłat należności pieniężnej,

2)

w razie śmierci zobowiązanego, jeżeli obowiązek nie jest ściśle związany z osobą zmarłego,

3)

w razie utraty przez zobowiązanego zdolności do czynności prawnych i braku jego przedstawiciela

ustawowego,

4)

na żądanie wierzyciela,

5)

w innych przypadkach prawem przewidzianych.

§ 2.

Zawieszenie postępowania egzekucyjnego, dotyczącego obowiązku o charakterze niepieniężnym,

z przyczyny określonej w § 1 pkt 2 i 3 może nastąpić tylko w przypadkach, gdy nie

zagraża to interesowi społecznemu.

§ 3.

Organ egzekucyjny wydaje postanowienie w sprawie zawieszenia postępowania egzekucyjnego.

§ 4.

Na postanowienie organu egzekucyjnego o zawieszeniu postępowania lub o odmowie zawieszenia

tego postępowania służy zażalenie.

§ 1.

Organ egzekucyjny podejmie zawieszone postępowanie egzekucyjne po ustaniu przyczyny

zawieszenia.

§ 2.

W razie zawieszenia postępowania z przyczyny określonej w art. 56 § 1 pkt 2 - organ

egzekucyjny podejmie zawieszone postępowanie, gdy organ ten zostanie zawiadomiony

przez wierzyciela o ustaleniu według przepisów prawa cywilnego spadkobierców zmarłego

zobowiązanego, na których przeszedł egzekwowany obowiązek. Wierzyciel może również,

nie czekając na sądowe stwierdzenie nabycia spadku, wskazać osobę, którą uważa za

spadkobiercę zmarłego zobowiązanego, odpowiedzialną za egzekwowany obowiązek. Jednakże

organ egzekucyjny obowiązany jest zastosować się do postanowienia sądu o stwierdzeniu

nabycia spadku, jeżeli postanowienie to zostanie mu złożone przed zakończeniem postępowania

egzekucyjnego.

§ 3.

Jeżeli szczególne przepisy przewidują wydanie przez wierzyciela decyzji o odpowiedzialności

za zmarłego zobowiązanego innej osoby, jako spadkobiercy, organ egzekucyjny może podjąć

postępowanie egzekucyjne, zawieszone z przyczyny określonej w art. 56 § 1 pkt 2, po

wydaniu takiej decyzji.

§ 1.

W razie zawieszenia postępowania egzekucyjnego pozostają w mocy dokonane czynności

egzekucyjne.

§ 2.

Organ egzekucyjny może jednak uchylić dokonane czynności egzekucyjne, jeżeli to jest

uzasadnione ważnym interesem zobowiązanego, interes wierzyciela nie stoi temu na przeszkodzie,

a osoby trzecie na skutek tych czynności nie nabyły praw. Uchylenie dokonanych czynności

nie powoduje umorzenia należnych za nie kosztów egzekucyjnych.

§ 3.

Na postanowienie organu egzekucyjnego o uchyleniu czynności egzekucyjnych albo o odmowie

uchylenia tych czynności służy zażalenie.

§ 1.

Postępowanie egzekucyjne podlega umorzeniu

1)

jeżeli obowiązek został przed wszczęciem postępowania wykonany,

2)

jeżeli obowiązek nie jest wymagalny, został umorzony lub wygasł z innego powodu albo

jeżeli obowiązek nie zaistniał,

3)

jeżeli egzekwowany obowiązek został określony niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego

z decyzji organu administracyjnego, orzeczenia sądowego albo bezpośrednio z przepisu

prawa,

4)

gdy zachodzi błąd co do osoby zobowiązanego lub gdy egzekucja nie może być prowadzona

ze względu na osobę zobowiązanego,

5)

jeżeli obowiązek o charakterze niepieniężnym okazał się niewykonalny,

6)

w razie śmierci zobowiązanego, gdy obowiązek jest ściśle związany z osobą zmarłego,

7)

jeżeli egzekucja administracyjna lub zastosowany środek egzekucyjny są niedopuszczalne

albo brak uprzedniego upomnienia zobowiązanego (art. 15),

8)

jeżeli postępowanie egzekucyjne zawieszone na żądanie wierzyciela nie zostało podjęte

przed upływem roku od dnia zgłoszenia tego żądania,

9)

jeżeli jest oczywiste, że w postępowaniu egzekucyjnym dotyczącym należności pieniężnej

nie uzyska się kwoty przewyższającej wydatki egzekucyjne,

10)

na żądanie wierzyciela,

11)

w innych przypadkach w niniejszej ustawie przewidzianych.

§ 2.

W przypadkach określonych w § 1 organ egzekucyjny wydaje, na żądanie strony lub z

urzędu, postanowienie w sprawie umorzenia postępowania egzekucyjnego.

§ 3.

W razie umorzenia postępowania egzekucyjnego dotyczącego należności pieniężnych organ

egzekucyjny, który jest jednocześnie wierzycielem (art. 26 § 2), doręcza zobowiązanemu

postanowienie o umorzeniu tylko wówczas, gdy zobowiązany tego zażądał.

§ 4.

Na postanowienie o umorzeniu postępowania egzekucyjnego lub o odmowie umorzenia tego

postępowania służy zażalenie.

§ 1.

Umorzenie postępowania egzekucyjnego powoduje uchylenie dokonanych czynności egzekucyjnych,

jeżeli dalsze przepisy ustawy nie stanowią inaczej. Pozostają jednak w mocy prawa

osób trzecich, nabyte na skutek tych czynności.

§ 2.

Organ egzekucyjny wydaje w razie potrzeby postanowienie dotyczące uchylenia dokonanych

czynności egzekucyjnych wskutek umorzenia postępowania egzekucyjnego.

§ 3.

Na postanowienie organu egzekucyjnego w sprawie uchylenia dokonanych czynności egzekucyjnych

lub odmowy uchylenia tych czynności służy zażalenie.

W razie umorzenia postępowania egzekucyjnego z przyczyny określonej w art. 59 § 1

pkt 9 wszczęcie ponownej egzekucji może nastąpić wówczas, gdy zostanie ujawniony majątek

lub źródła dochodu zobowiązanego przewyższające kwotę wydatków egzekucyjnych.

W razie zbiegu egzekucji administracyjnej i sądowej do tej samej rzeczy lub prawa

majątkowego, organ egzekucyjny wstrzymuje czynności egzekucyjne na wniosek wierzyciela,

zobowiązanego lub z urzędu i przekazuje akta egzekucji administracyjnej sądowi rejonowemu

zgodnie z przepisami Kodeksu postępowania cywilnego.

W razie zbiegu egzekucji administracyjnej, prowadzonej do tej samej rzeczy lub prawa

majątkowego przez organ egzekucyjny oraz przez inny organ wyznaczony w trybie art.

21 § 1 lub przez wierzyciela upoważnionego zgodnie z art. 21 § 2, organ egzekucyjny

przejmie łączne prowadzenie egzekucji.

§ 1.

Opłaty za czynności egzekucyjne oraz wydatki związane z postępowaniem egzekucyjnym

obciążają zobowiązanego. Te koszty egzekucyjne podlegają przymusowemu ściągnięciu

w trybie egzekucji administracyjnej. Przy egzekucji kosztów egzekucyjnych nie pobiera

się opłat za czynności egzekucyjne.

§ 2.

Przepisu § 1 nie stosuje się, gdy koszty egzekucyjne zostały spowodowane niezgodnym

z prawem wszczęciem lub prowadzeniem postępowania egzekucyjnego. Koszty te ponosi

wierzyciel lub organ egzekucyjny, w zależności od tego, kto spowodował niezgodne z

prawem wszczęcie lub prowadzenie postępowania.

§ 3.

Wierzyciel ponosi wydatki związane z przekazaniem mu egzekwowanej należności lub przedmiotu.

Wierzyciel pokrywa również koszty postępowania egzekucyjnego, jeżeli nie mogą być

one ściągnięte od zobowiązanego.

§ 4.

Organ egzekucyjny wydaje na żądanie zobowiązanego lub wierzyciela postanowienie w

sprawie kosztów egzekucyjnych. Na postanowienie to służy zażalenie.

§ 5.

Koszty egzekucyjne przypadają na rzecz tego organu, który dokonał czynności egzekucyjnych

powodujących powstanie kosztów.

Minister Finansów określi, w drodze rozporządzenia, wysokość opłat za poszczególne

czynności egzekucyjne, sposób ustalania i dokumentowania wydatków związanych z postępowaniem

egzekucyjnym oraz umarzania kosztów egzekucyjnych.

§ 1.

Wierzyciel jest obowiązany do uiszczenia opłaty od kwot ściągniętych egzekucyjnie,

a także wpłaconych w wyniku zastosowania środków egzekucyjnych.

§ 2.

Opłata wynosi 5% od kwot określonych w § 1 i przypada na rzecz tego organu, który

dokonał ściągnięcia należności pieniężnej lub zastosował środki egzekucyjne, w wyniku

których należność została zapłacona.

Środkami egzekucji administracyjnej należności pieniężnych są

1)

egzekucja z pieniędzy (art. 68),

2)

egzekucja z wynagrodzenia za pracę (art. 72-78),

3)

egzekucja ze świadczeń z zaopatrzenia emerytalnego oraz z ubezpieczenia społecznego

(art. 79),

4)

egzekucja z rachunków bankowych i wkładów oszczędnościowych (art. 80-88),

5)

egzekucja z innych wierzytelności pieniężnych i innych praw majątkowych (art. 89-96),

6)

egzekucja z ruchomości (art. 97-111).

§ 1.

Jeżeli zobowiązany na wezwanie poborcy skarbowego płaci należność pieniężną, będącą

przedmiotem egzekucji, poborca wystawia w przepisanej formie pokwitowanie. Pokwitowanie

to ma ten sam skutek prawny, co pokwitowanie wierzyciela. Za pokwitowaną należność

pieniężną organ egzekucyjny ponosi odpowiedzialność wobec wierzyciela.

§ 2.

Do czynności egzekucyjnych określonych w § 1 przepisu art. 53 nie stosuje się.

Przepis art. 68 § 1 ma odpowiednie zastosowanie w razie odebrania pieniędzy w wyniku

przeszukania pomieszczeń i schowków oraz odzieży, teczek, waliz i temu podobnych przedmiotów

(art. 47 i 48).

§ 1.

Gdy egzekucja administracyjna należności pieniężnych przez zastosowanie środków egzekucyjnych

przewidzianych w art. 67 nie może być przeprowadzona lub okazała się bezskuteczna

albo gdy ich zastosowanie nie jest wskazane ze względów gospodarczych lub społecznych,

wierzyciel może wystąpić do komornika sądowego o przeprowadzenie egzekucji w trybie

sądowym z nieruchomości zobowiązanego, jeżeli przepisy Kodeksu postępowania cywilnego na to zezwalają. Gdy podstawą tej egzekucji jest tytuł wykonawczy, wystawiony przez

wierzyciela (art. 26 § 1), tytuł ten powinien być na wniosek wierzyciela zaopatrzony

w sądową klauzulę wykonalności, chyba że szczególne przepisy inaczej stanowią.

§ 2.

Egzekucja z nieruchomości może być prowadzona tylko w celu wyegzekwowania należności

pieniężnych ustalonych w decyzji ostatecznej.

§ 1.

Jeżeli egzekucja administracyjna należności pieniężnych okazała się bezskuteczna,

organ egzekucyjny lub wierzyciel może zwrócić się do sądu o nakazanie zobowiązanemu

wyjawienia majątku, zgodnie z przepisami Kodeksu postępowania cywilnego.

§ 2.

O nakazanie wyjawienia przez zobowiązanego majątku w myśl § 1 można zwrócić się także

przed wszczęciem egzekucji administracyjnej lub w toku tej egzekucji, jeżeli zachodzi

uzasadnione przypuszczenie, że egzekwowana należność pieniężna nie będzie mogła być

zaspokojona ze znanego majątku zobowiązanego ani też z jego wynagrodzenia za pracę

lub z przypadających mu periodycznych świadczeń za okres sześciu miesięcy.

§ 1.

W celu dokonania egzekucji z wynagrodzenia za pracę zobowiązanego organ egzekucyjny

1)

przesyła do zakładu pracy zobowiązanego zawiadomienie o zajęciu tej części jego wynagrodzenia,

która nie jest zwolniona spod egzekucji (art. 9 i 11), na pokrycie określonych egzekwowanych

należności pieniężnych wraz z kosztami egzekucyjnymi, oraz wzywa zakład pracy, aby

nie wypłacał zajętej części wynagrodzenia zobowiązanemu, lecz wpłacał ją na egzekwowane

należności pieniężne, aż do ich pełnego pokrycia, do organu egzekucyjnego lub bezpośrednio

do wierzyciela, zawiadamiając organ egzekucyjny o każdorazowej takiej wpłacie,

2)

zawiadamia, zgodnie z art. 32, zobowiązanego o zajęciu jego wynagrodzenia za pracę,

doręczając mu odpis tytułu wykonawczego i odpis wezwania przesłanego do zakładu pracy,

oraz poucza zobowiązanego, że nie wolno mu odbierać wynagrodzenia poza częścią wolną

od zajęcia ani rozporządzać nim w żaden inny sposób.

§ 2.

Zajęcie wynagrodzenia za pracę jest dokonane z chwilą doręczenia zakładowi pracy zawiadomienia

o zajęciu (§ 1 pkt 1). Zajęcie to zachowuje moc również w razie zmiany stosunku pracy

lub zlecenia, nawiązania nowego stosunku pracy lub zlecenia, a także w przypadku przejęcia

zakładu pracy przez innego pracodawcę. W stosunku do egzekwowanej należności pieniężnej

nieważne są rozporządzenia wynagrodzeniem przekraczające część wolną od zajęcia, dokonane

po jego zajęciu, a także przed tym zajęciem, jeżeli są wymagalne po zajęciu.

§ 3.

Organ egzekucyjny, jednocześnie z zawiadomieniem o zajęciu wynagrodzenia zobowiązanego,

wzywa zakład pracy, aby w terminie siedmiu dni złożył za okres trzech miesięcy poprzedzających

zajęcie, za każdy miesiąc oddzielnie, zestawienie periodycznego wynagrodzenia zobowiązanego

za pracę oraz oddzielnie jego dochodu z wszelkich innych tytułów, a także aby złożył

w tym terminie, w razie istnienia przeszkód do wypłacenia wynagrodzenia za pracę,

oświadczenie o rodzaju tych przeszkód, a w szczególności podał, czy inne osoby roszczą

sobie prawa do zajętego wynagrodzenia, czy i w jakim sądzie toczy się sprawa o to

wynagrodzenie oraz czy i o jakie roszczenia została skierowana do tego wynagrodzenia

egzekucja przez innych wierzycieli.

§ 4.

Organ egzekucyjny, który dokonał zajęcia wynagrodzenia, poucza równocześnie zakład

pracy o przewidzianych w art. 76-78 skutkach niezastosowania się do wezwań, o których

mowa w § 1 pkt 1 i w § 3.

Jeżeli zajęte wynagrodzenie za pracę zostało już uprzednio zajęte przez inny organ

egzekucyjny, zakład pracy powinien niezwłocznie zawiadomić o tym organy egzekucyjne,

które postąpią stosownie do art. 62 i 63.

§ 1.

Jeżeli egzekucję z wynagrodzenia za pracę prowadzi się dla egzekwowania należności

pieniężnych kilku wierzycieli, organ egzekucyjny, jednocześnie z zawiadomieniem o

zajęciu wynagrodzenia zobowiązanego, wzywa zakład pracy, aby wpłacał potrącone kwoty

bezpośrednio tym wierzycielom, określając, z zachowaniem przepisów o należnościach

z pierwszeństwem zaspokojenia, jaki procent każdej potrąconej kwoty należy się poszczególnym

wierzycielom.

§ 2.

Organ egzekucyjny doręcza odpis skierowanego do zakładu pracy wezwania oraz odpisy

tytułów wykonawczych zobowiązanemu i każdemu wierzycielowi. Wierzyciel i zobowiązany

może w terminie siedmiu dni od doręczenia mu odpisu wezwania wystąpić do organu egzekucyjnego

o zmianę lub sprostowanie wezwania. Organ egzekucyjny wydaje w sprawie zmiany lub

sprostowania wezwania postanowienie. Na to postanowienie służy wierzycielowi i zobowiązanemu

zażalenie.

§ 3.

Gdy w wyniku wpłat potrąconych kwot cała należność objęta zawiadomieniem organu egzekucyjnego

(art. 72 § 1 pkt 1) zostanie pokryta, zakład pracy zawiadamia o tym organ egzekucyjny.

§ 1.

Jeżeli w czasie prowadzenia egzekucji z wynagrodzenia za pracę zobowiązany przestał

pracować w zakładzie pracy, w którym dokonano zajęcia wynagrodzenia, zakład pracy

powinien zawiadomić o tym organ egzekucyjny w terminie siedmiu dni oraz uczynić wzmiankę

o zajęciu wynagrodzenia w wydanym zobowiązanemu świadectwie pracy, z oznaczeniem organu

egzekucyjnego i ze wskazaniem wysokości potrąconych już kwot.

§ 2.

Jeżeli nowe miejsce pracy zobowiązanego jest znane, zakład pracy jest obowiązany przesłać

w terminie siedmiu dni dokumenty, dotyczące zajęcia wynagrodzenia zobowiązanego za

pracę, nowemu zakładowi pracy i zawiadomić o tym organ egzekucyjny. Przesłanie tych

dokumentów ma skutki prawne zajęcia wynagrodzenia zobowiązanego w nowym zakładzie

pracy od dnia otrzymania tych dokumentów przez ten zakład.

§ 3.

Nowy zakład pracy, któremu zobowiązany przedstawił świadectwo pracy ze wzmianką o

zajęciu wynagrodzenia, zawiadamia niezwłocznie o zatrudnieniu dawny zakład pracy oraz

organ egzekucyjny. Tak samo postąpi nowy zakład pracy zobowiązanego, gdy w inny sposób

dowie się o dawnym miejscu jego pracy.

§ 1.

Jeżeli właściciel, kierownik zakładu pracy lub wyznaczony pracownik nie złożył zestawienia

i oświadczenia przewidzianego w art. 72 § 3 lub złożył je niezgodnie z prawdą, zaniedbał

zawiadomienia, o którym mowa w art. 73, art. 74 § 3 i art. 75 § 1, lub nie przekazał

dokumentów zajęcia wynagrodzenia nowemu zakładowi pracy zobowiązanego pomimo tego,

że nowy zakład pracy jest mu znany, albo wypłacił zajętą, część wynagrodzenia zobowiązanemu

- podlega ukaraniu przez organ prowadzący egzekucję z wynagrodzenia, grzywną w wysokości

do 50.000 zł. Grzywna może być powtarzana w razie uchylenia się od wykonania, w dodatkowo

wyznaczonych terminach, obowiązków wynikających z zajęcia.

§ 2.

Na postanowienie o nałożeniu grzywny służy zażalenie.

§ 3.

Nałożona grzywna podlega przymusowemu ściągnięciu w trybie egzekucji administracyjnej.

Zakład pracy, który złożył zestawienie i oświadczenie przewidziane w art. 72 § 3 niezgodne

z prawdą lub dokonał wypłaty zajętej części wynagrodzenia zobowiązanemu albo wpłaty

niezgodnie z wezwaniem, o którym mowa w art. 74 § 1, odpowiada za wyrządzoną przez

to wierzycielowi szkodę.

Jeżeli zakład pracy bezpodstawnie uchyla się od wpłaty zajętej części wynagrodzenia

na pokrycie należności pieniężnej, na rzecz której zajęcie nastąpiło, organ egzekucyjny

może zajętą część wynagrodzenia ściągnąć od zakładu pracy w trybie egzekucji administracyjnej.

Podstawą wszczęcia egzekucji jest wezwanie, o którym mowa w art. 72 § 1 pkt 1 oraz

w art. 74 § 1. Przed wszczęciem tej egzekucji organ egzekucyjny powinien doręczyć

zakładowi pracy upomnienie z zagrożeniem egzekucją, jeżeli zajęta część wynagrodzenia

nie zostanie wpłacona w terminie siedmiu dni od daty doręczenia upomnienia.

§ 1.

W celu dokonania egzekucji ze świadczeń z zaopatrzenia emerytalnego oraz z ubezpieczenia

społecznego, zwanych dalej „świadczeniami”, organ egzekucyjny

1)

przesyła do właściwego do spraw wypłaty zobowiązanemu świadczeń organu rentowego zawiadomienie

o zajęciu tej części przysługujących zobowiązanemu świadczeń, która nie jest zwolniona

spod egzekucji (art. 10 § 1), na pokrycie egzekwowanych należności pieniężnych wraz

z kosztami egzekucyjnymi oraz wzywa organ rentowy, aby nie wypłacał zajętej części

świadczenia zobowiązanemu, lecz wpłacał ją na egzekwowane należności pieniężne, aż

do ich pełnego pokrycia, do organu egzekucyjnego lub bezpośrednio do wierzyciela,

zawiadamiając organ egzekucyjny o każdorazowej takiej wpłacie,

2)

zawiadamia zobowiązanego, zgodnie z art. 32, o zajęciu przysługujących mu świadczeń,

doręczając mu odpis tytułu wykonawczego i odpis zawiadomienia przesłanego do organu

rentowego, oraz poucza zobowiązanego, że nie wolno mu odbierać świadczeń poza częścią

wolną od zajęcia ani rozporządzać nimi w żaden inny sposób.

§ 2.

Zajęcie świadczeń jest dokonane z chwilą doręczenia organowi rentowemu zawiadomienia

o zajęciu (§ 1 pkt 1). Zajęcie to zachowuje moc również w razie zmiany organu rentowego

właściwego do wypłaty świadczeń. W stosunku do egzekwowanej należności pieniężnej

są nieważne rozporządzenia świadczeniami przekraczające część wolną od zajęcia, dokonane

po jego zajęciu, a także przed tym zajęciem, jeżeli są wymagalne po zajęciu.

§ 3.

Organ egzekucyjny, jednocześnie z zawiadomieniem o zajęciu, wzywa organ rentowy, aby

w terminie siedmiu dni podał wysokość przysługujących zobowiązanemu miesięcznych świadczeń,

zawiadamiał o każdej zmianie w tym zakresie, a także aby złożył w tym terminie, w

razie istnienia przeszkód do wypłacenia świadczeń, oświadczenie o rodzaju tych przeszkód,

a w szczególności podał, czy inne osoby roszczą sobie prawa do zajętych świadczeń,

czy i w jakim sądzie toczy się sprawa o te świadczenia oraz czy i o jakie roszczenia

została skierowana do tych świadczeń egzekucja przez innych wierzycieli.

§ 4.

Organ egzekucyjny, który dokonał zajęcia świadczeń, poucza równocześnie organ rentowy

o przewidzianych w art. 76-78 skutkach niezastosowania się do wezwań, o których mowa

w § 1 pkt 1 i w § 3.

§ 5.

Przy egzekucji ze świadczeń stosuje się odpowiednio przepisy art. 73-78.

§ 1.

W celu dokonania egzekucji z wierzytelności z rachunku bankowego organ egzekucyjny

1)

przesyła do oddziału lub innej jednostki organizacyjnej banku, w którym zobowiązany

posiada rachunek bankowy, zawiadomienie o zajęciu wierzytelności pieniężnej zobowiązanego,

wynikającej z posiadania tego rachunku, do wysokości egzekwowanej należności pieniężnej

wraz z kosztami egzekucyjnymi i wzywa bank, aby bez zgody organu egzekucyjnego nie

dokonywał wypłat z rachunku bankowego do wysokości zajętej wierzytelności, lecz bezzwłocznie

wpłacił zajętą kwotę do organu egzekucyjnego lub bezpośrednio do wierzyciela na pokrycie

egzekwowanej należności albo zawiadomił organ egzekucyjny w terminie siedmiu dni o

przeszkodzie do wpłaty zajętej kwoty,

2)

zawiadamia, zgodnie z art. 32, zobowiązanego o zajęciu jego wierzytelności z rachunku

bankowego, doręczając mu odpis tytułu wykonawczego i odpis zawiadomienia skierowanego

do banku o zakazie wypłaty zajętej kwoty z rachunku bankowego bez zgody organu egzekucyjnego.

§ 2.

Równocześnie organ egzekucyjny przesyła do wierzyciela odpis zawiadomienia o zajęciu

wierzytelności z rachunku bankowego zobowiązanego (§ 1 pkt 1).

§ 1.

Zajęcie wierzytelności z rachunku bankowego zobowiązanego jest dokonane z chwilą doręczenia

bankowi zawiadomienia o zajęciu (art. 80 § 1 pkt 1) i obejmuje również kwoty, które

nie były na rachunku bankowym w chwili zajęcia, a zostały wpłacone na ten rachunek

po dokonaniu zajęcia.

§ 2.

Wynikający z zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego zakaz wypłat z tego rachunku

bez zgody organu egzekucyjnego nie dotyczy bieżących wypłat na wynagrodzenie za pracę

oraz na zasądzone alimenty i renty o charakterze alimentacyjnym zasądzone tytułem

odszkodowania. Wypłata na wynagrodzenie za pracę może nastąpić po złożeniu bankowi

odpisu listy płac lub innego wiarygodnego dowodu, a wypłata na alimenty i renty o

charakterze alimentacyjnym - tytułu stwierdzającego obowiązek zobowiązanego do płacenia

alimentów lub renty. Bank dokonuje wypłat na alimenty i renty do rąk osoby uprawnionej

do tych świadczeń.

§ 3.

Rada Ministrów może w drodze rozporządzenia ustalić, w jakim zakresie wypłaty z tytułu

dniówek obrachunkowych dla członków rolniczych spółdzielni produkcyjnych mogą być

dokonywane z rachunku bankowego spółdzielni mimo dokonanego zajęcia.

§ 1.

W razie zbiegu egzekucji administracyjnej i sądowej do tej samej wierzytelności z

rachunku bankowego zobowiązanego, jeżeli kwoty znajdujące się na rachunku bankowym

nie wystarczają na pokrycie wszystkich egzekwowanych należności, bank obowiązany jest

wstrzymać wypłaty z tego rachunku do wysokości należności pieniężnych, na rzecz których

zajęcie nastąpiło, oraz niezwłocznie zawiadomić o tym właściwe organy egzekucyjne,

które postąpią stosownie do art. 62. Przepisy art. 81 § 2 i 3 stosuje się odpowiednio.

§ 2.

Przepis § 1 ma zastosowanie również w razie zbiegu kilku egzekucji administracyjnych

w przypadkach określonych w art. 63.

Jeżeli zajęcie wierzytelności z rachunku bankowego zobowiązanego jest dokonane na

pokrycie należności kilku wierzycieli, organ egzekucyjny jednocześnie z zawiadomieniem

banku o zajęciu wierzytelności z rachunku (art. 80 § 1 pkt 1) określi, z zachowaniem

przepisów o należnościach z pierwszeństwem zaspokojenia, jaki procent każdej kwoty

należy się poszczególnym wierzycielom. Przepisy art. 74 § 2 i 3 stosuje się odpowiednio.

§ 1.

Egzekucja z wierzytelności z rachunku bankowego, związanej z dokumentem, którego posiadanie

jest koniecznym warunkiem wykonywania prawa do wierzytelności, odbywa się w ten sposób,

że organ egzekucyjny dokonuje zajęcia wierzytelności przez odbiór tego dokumentu od

zobowiązanego lub innej osoby. Jeżeli osoba ta rości prawo do władania tym dokumentem,

może wystąpić o wyłączenie związanej z dokumentem wierzytelności spod egzekucji, na

zasadach i w trybie określonym w art. 38-44.

§ 2.

Zajęcie wierzytelności przez odbiór dokumentu (§ 1) powinno być stwierdzone protokołem

odbioru dokumentu. W protokole tym określona zostanie wysokość egzekwowanej należności

pieniężnej wraz z kosztami egzekucyjnymi. Zajęcie to nie dotyczy wkładów oszczędnościowych

wolnych od egzekucji (art. 8 § 1 pkt 7).

§ 3.

Organ egzekucyjny zawiadomi niezwłocznie zobowiązanego o zajęciu jego wierzytelności

dokonanym w trybie § 1 i 2, doręczając mu, zgodnie z art. 32, odpis tytułu wykonawczego

oraz protokołu odbioru dokumentu.

§ 4.

Organ egzekucyjny upoważniony jest do dokonania w dokumencie za zobowiązanego odpowiednich

wpisów, wypełniania formularzy i pokwitowań oraz wszelkich innych czynności, nie wyłączając

wypowiedzenia, od których zależy wypłata z zajętej wierzytelności.

§ 5.

O zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego przez odbiór dokumentu organ egzekucyjny

zawiadamia niezwłocznie właściwy bank, przesyłając odpis protokołu odbioru dokumentu,

z wezwaniem dokonania z zajętej wierzytelności wypłaty określonej kwoty na pokrycie

egzekwowanej należności pieniężnej wraz z kosztami egzekucyjnymi. Organ egzekucyjny

doręczy równocześnie wierzycielowi tej należności odpis wezwania przesłanego do banku.

§ 1.

Jeżeli egzekucja z rachunku bankowego, stanowiącego wkład oszczędnościowy, na który

wystawiono książeczkę oszczędnościową, nie może być przeprowadzona w trybie art. 84

z powodu niemożności odebrania książeczki oszczędnościowej, poborca skarbowy sporządza

o tym protokół, a organ egzekucyjny dokonuje następnie zajęcia wkładu oszczędnościowego

przez skierowanie do właściwego oddziału banku odpisu tytułu wykonawczego i zawiadomienia

o zajęciu. Zajęcie jest dokonane z chwilą doręczenia tego zawiadomienia. Na skutek

zajęcia dokonanego w tym trybie bank wstrzymuje wszelkie wypłaty z zajętego wkładu

i ponosi względem wierzyciela odpowiedzialność za wypłaty dokonane przez placówki

banku, urzędy pocztowo-telekomunikacyjne i inne placówki wykonujące czynności w powyższym

zakresie po zawiadomieniu ich o zajęciu. Tryb zawiadamiania placówek banku, urzędów

pocztowo-telekomunikacyjnych i innych placówek określi Minister Finansów. Zajęcie

nie dotyczy wkładów oszczędnościowych wolnych od egzekucji (art. 8 § 1 pkt 7).

§ 2.

Organ egzekucyjny zawiadomi niezwłocznie właściciela książeczki oszczędnościowej,

jako zobowiązanego, o zajęciu wkładu oszczędnościowego, doręczając mu, zgodnie z art.

32, odpis tytułu wykonawczego, z pouczeniem o odpowiedzialności przewidzianej w §

3 w razie podjęcia kwoty z zajętego wkładu.

§ 3.

Zobowiązany, który po dokonaniu zajęcia wkładu oszczędnościowego podejmie wkład lub

jego część, odpowiada karnie, jak za usunięcie mienia spod egzekucji.

§ 4.

Ponadto organ egzekucyjny doręcza niezwłocznie zawiadomienie o zajęciu wkładu oszczędnościowego

wierzycielowi z pouczeniem, że w terminie czternastu dni od daty zajęcia wkładu powinien

wystąpić do sądu o umorzenie książeczki oszczędnościowej i zawiadomić o tym właściwy

oddział banku, przez doręczenie mu w tym samym terminie odpisu złożonego do sądu wniosku

w sprawie wszczęcia postępowania o umorzenie książeczki oszczędnościowej. W razie

nieotrzymania zawiadomienia o wszczęciu postępowania o umorzenie książeczki oszczędnościowej

właściwy oddział banku, po upływie trzech tygodni od daty zajęcia wkładu oszczędnościowego,

odwoła wstrzymanie wypłat z tego wkładu, o czym zawiadomi właściciela książeczki oszczędnościowej.

§ 5.

Sąd rozpatrzy wniosek o umorzenie zarówno książeczki oszczędnościowej na okaziciela,

jak i książeczki oszczędnościowej imiennej, na zasadach i w trybie przewidzianym w

przepisach o umarzaniu utraconych dokumentów. W postępowaniu o umorzenie książeczki

nie mogą być zgłaszane zarzuty dotyczące zasadności roszczenia wierzyciela. Koszty

postępowania obciążają właściciela książeczki. Sąd przesyła właściwemu oddziałowi

banku wypis prawomocnego postanowienia w sprawie umorzenia książeczki.

§ 6.

W razie umorzenia książeczki oszczędnościowej właściwy oddział banku wystawia w jej

miejsce nową książeczkę, którą, po odpisaniu części wkładu oszczędnościowego do wysokości

należności wskazanej w tytule wykonawczym łącznie z kosztami egzekucyjnymi, wydaje

właścicielowi. W razie nieuwzględnienia wniosku o umorzenie książeczki, właściwy oddział

banku niezwłocznie odwoła wstrzymanie wypłat z wkładu oszczędnościowego i zawiadomi

o tym właściciela.

Przepisy art. 85 mają odpowiednie zastosowanie w przypadku niemożności odebrania innego

dokumentu, z którego posiadaniem związana jest wierzytelność na rachunku bankowym.

Bank, który naruszył przepisy dotyczące obowiązków banku w zakresie egzekucji z rachunków

bankowych, odpowiada za wyrządzone przez to wierzycielowi szkody.

Minister Finansów może w drodze rozporządzenia określić rachunki bankowe, z których

nie może być prowadzona egzekucja administracyjna ze względu na realizację zadań przewidzianych

w narodowych planach gospodarczych albo z innych ważnych przyczyn społecznych lub

gospodarczych.

§ 1.

Organ egzekucyjny przystępuje do egzekucji z innych wierzytelności pieniężnych i praw

majątkowych zobowiązanego niż określone w art. 72-88, przez zajęcie tych wierzytelności

i praw.

§ 2.

W celu dokonania zajęcia wymienionych w § 1 wierzytelności i praw organ egzekucyjny

1)

wzywa dłużnika zajętej wierzytelności lub prawa, aby należnej od niego sumy lub świadczenia

do wysokości egzekwowanej należności wraz z kosztami egzekucyjnymi bez zgody organu

egzekucyjnego nie uiszczał zobowiązanemu, lecz należne sumy wpłacił organowi egzekucyjnemu

na pokrycie należności,

2)

zawiadamia zobowiązanego, że nie wolno mu zajętej sumy albo innego świadczenia odebrać

ani też rozporządzać nimi lub ustanowionym dla nich zabezpieczeniem.

§ 3.

Zajęcie wierzytelności i praw jest dokonane z chwilą doręczenia dłużnikowi zajętej

wierzytelności lub prawa wezwania, o którym mowa w § 2.

§ 4.

Jeżeli organowi egzekucyjnemu jest wiadomo, że zajęta wierzytelność lub prawo są zabezpieczone

przez wpis w księdze wieczystej lub przez złożenie dokumentu do zbioru, przesyła on

do sądu lub do właściwego biura notarialnego wniosek o dokonanie w księdze wieczystej

wpisu o zajęciu wierzytelności i praw lub o złożenie tego wniosku do zbioru dokumentów.

Do wniosku organu egzekucyjnego dołącza się odpis tytułu wykonawczego.

§ 5.

Jeżeli zajęta wierzytelność lub prawo należy się zobowiązanemu od organów i instytucji

państwowych będących jednostkami lub zakładami budżetowymi albo od funduszy w ich

zarządzie pozostających, za dłużnika zajętej wierzytelności lub prawa uważa się organ

lub instytucję, które są powołane do wydania polecenia wypłaty albo wykonania świadczenia.

§ 1.

Jednocześnie z wezwaniem dłużnika zajętej wierzytelności lub prawa do dokonania wpłaty

na pokrycie należności (art. 89 § 2 pkt 1) organ egzekucyjny wzywa go, aby w terminie

siedmiu dni złożył oświadczenie

1)

czy uznaje zajętą wierzytelność lub prawo zobowiązanego,

2)

czy wypłaci z zajętej wierzytelności lub prawa kwoty na pokrycie należności albo z

jakiego powodu wypłaty tej odmawia,

3)

czy i w jakim sądzie lub przed jakim organem toczy się albo toczyła się sprawa o zajętą

wierzytelność lub prawo.

§ 2.

Razem z zawiadomieniem zobowiązanego o zakazie odbioru zajętej sumy i rozporządzania

zajętą wierzytelnością lub prawem (art. 89 § 2 pkt 2) organ egzekucyjny doręcza mu,

zgodnie z art. 32, odpis tytułu wykonawczego, a także odpis wniosku, złożonego w myśl

art. 89 § 4.

§ 1.

Zajęcie wierzytelności lub prawa z tytułu dostaw, robót i usług dotyczy również wierzytelności

i praw, które nie istniały w chwili zajęcia, a powstaną po dokonaniu zajęcia z tytułu

tych dostaw, robót i usług.

§ 2.

Wierzytelność pieniężna przypadająca zobowiązanemu od organów, instytucji, zakładów

i funduszy, wymienionych w art. 89 § 5, oraz od organizacji spółdzielczych z tytułu

dostaw, robót lub usług może być zajęta przed ukończeniem dostawy, roboty lub usługi

do wysokości uzgodnionej przez organ egzekucyjny ze zleceniodawcą, na rzecz którego

dostawy, roboty lub usługi są wykonywane. Nie wymaga uzgodnienia zajęcie wierzytelności

do wysokości 25% kwoty każdorazowej wypłaty.

§ 1.

Dłużnik zajętej wierzytelności lub prawa, który nie złożył w przepisanym terminie

oświadczenia przewidzianego w art. 90 § 1 lub złożył je niezgodnie z prawdą albo wypłacił

zajętą część wierzytelności lub prawa majątkowego zobowiązanemu, podlega ukaraniu

grzywną. Przepisy art. 76 mają odpowiednie zastosowanie.

§ 2.

Dłużnik zajętej wierzytelności lub prawa, który złożył oświadczenie, przewidziane

w art. 90 § 1, niezgodne z prawdą albo wypłacił zajętą sumę zobowiązanemu, odpowiada

za wyrządzoną przez to wierzycielowi szkodę. Przepisy art. 77 mają odpowiednie zastosowanie.

Jeżeli dłużnik zajętej wierzytelności lub prawa uchyla się od wpłaty zajętej sumy

do organu egzekucyjnego, mimo że wierzytelność lub prawo zostały przez niego uznane

i są wymagalne, organ egzekucyjny może zajętą sumę ściągnąć od dłużnika zajętej wierzytelności

lub prawa w trybie egzekucji administracyjnej. Przepisy art. 78 stosuje się odpowiednio.

§ 1.

Organ egzekucyjny może z mocy samego zajęcia wierzytelności pieniężnej lub innego

prawa majątkowego wykonywać wszelkie prawa zobowiązanego w zakresie realizacji zajętej

wierzytelności lub prawa.

§ 2.

Zobowiązany powinien udzielić organowi egzekucyjnemu wszelkich wyjaśnień, potrzebnych

do dochodzenia praw przeciwko dłużnikowi zajętej wierzytelności lub prawa.

§ 3.

Jeżeli należyte wykonywanie praw zobowiązanego przez organ egzekucyjny odnośnie do

zajętej wierzytelności lub prawa tego wymaga, sąd na wniosek organu egzekucyjnego

ustanowi kuratora lub zarządcę albo nakaże sprzedaż prawa.

§ 1.

Przepisy art. 89-94 stosuje się odpowiednio do egzekucji z sum krajowych przekazów

pocztowych. Za wierzyciela zajętej wierzytelności uważa się w tym przypadku adresata

przekazu, a za dłużnika zajętej wierzytelności - placówkę pocztową, która obowiązana

jest wypłacić sumę przekazu adresatowi.

§ 2.

Wypłata przez placówkę pocztową sumy przekazu organowi egzekucyjnemu, który dokonał

zajęcia, jest równoznaczna z wypłatą jej adresatowi.

Egzekucji z wierzytelności pieniężnych i praw majątkowych związanych z posiadaniem

dokumentu, którego posiadanie jest koniecznym warunkiem wykonywania prawa do wierzytelności

lub prawa, dokonuje organ egzekucyjny, stosując odpowiednio zasady i tryb określone

w art. 84-86. Przepis ten ma również zastosowanie do dokumentów przenoszonych przez

indos.

§ 1.

Do egzekucji z ruchomości zobowiązanego poborca skarbowy przystępuje przez ich zajęcie.

§ 2.

Zajęciu podlegają ruchomości zobowiązanego, znajdujące się zarówno w jego władaniu,

jak i we władaniu innej osoby, jeżeli nie zostały wyłączone spod egzekucji (art. 38)

lub od niej zwolnione (art. 40).

§ 3.

Ruchomości przysłane jako krajowe przesyłki pocztowe pod adresem zobowiązanego podlegają

zajęciu w placówce pocztowej obowiązanej do doręczenia tych przesyłek. Zajęcie tych

ruchomości jest równoznaczne z ich doręczeniem adresatowi. Poborca skarbowy dokonuje

otwarcia zajętej przesyłki pocztowej w obecności przedstawiciela placówki pocztowej.

§ 4.

Przedmiotem egzekucji z ruchomości, której zobowiązany jest współwłaścicielem, jest

udział zobowiązanego we współwłasności. Zajęcie udziału we współwłasności ruchomości

następuje w sposób przewidziany dla zajęcia ruchomości, lecz sprzedaży podlega tylko

zajęty udział zobowiązanego we współwłasności. Innym współwłaścicielom ruchomości

łącznie służy prawo żądania, aby była sprzedana cała ruchomość. Ponadto innym współwłaścicielom

lub każdemu z nich służy prawo nabycia zajętego udziału zobowiązanego po cenie oszacowania

tego udziału.

§ 5.

Nie powinny podlegać zajęciu ruchomości o wartości ponad sumę potrzebną do zaspokojenia

egzekwowanej należności z kosztami egzekucyjnymi, jeżeli zobowiązany posiada inną

podlegającą egzekucji ruchomość o wartości wystarczającej na zaspokojenie tych należności,

a sprzedaż egzekucyjna tej ruchomości nie nastręcza trudności.

§ 1.

Zajęcie ruchomości następuje przez wpisanie jej do protokołu zajęcia i podpisanie

protokołu przez poborcę skarbowego. Jeżeli przy zajęciu jest obecny zobowiązany i

świadkowie, powinni również oni podpisać protokół zajęcia.

§ 2.

Zobowiązanemu doręcza się odpis protokołu zajęcia, a także, zgodnie z art. 32, odpis

tytułu wykonawczego, jeżeli uprzednio nie został on zobowiązanemu doręczony.

§ 3.

Na każdej zajętej ruchomości poborca skarbowy umieszcza znak, ujawniający na zewnątrz

jej zajęcie.

§ 4.

W razie zajęcia pojazdów podlegających rejestracji na podstawie odrębnych przepisów,

poborca skarbowy zamieszcza w dowodzie rejestracyjnym pojazdu adnotację o zajęciu.

O dokonanym zajęciu organ egzekucyjny niezwłocznie zawiadamia rejonowy organ rządowej

administracji ogólnej.

§ 1.

Poborca skarbowy zamieszcza w protokole zajęcia opis każdej zajętej ruchomości według

znamion jej właściwych, a ponadto oznacza jej wartość szacunkową, o ile przepisy §

2 i 3 nie stanowią inaczej. Zobowiązanemu służy prawo przedstawienia przy sporządzaniu

protokołu zajęcia rachunków i innych dowodów dla oznaczenia wartości szacunkowej zajętej

ruchomości. Zobowiązanemu służy, w terminie 5 dni od daty zajęcia ruchomości, prawo

wniesienia do organu egzekucyjnego zażalenia na oszacowanie dokonane przez poborcę

skarbowego. W tym przypadku organ egzekucyjny jest obowiązany powołać biegłego dla

oznaczenia wartości szacunkowej zajętej ruchomości.

§ 2.

Zajęte wyroby użytkowe ze złota, platyny i srebra nie mogą być oszacowane poniżej

wartości kruszcu, z którego zostały wytworzone. Oznaczenie wartości szacunkowej takich

ruchomości następuje przez biegłego. Dotyczy to również oszacowania zajętych innych

kosztowności, a także maszyn i innych urządzeń produkcyjnych oraz pojazdów samochodowych

i ciągników. Poborca skarbowy zamieszcza w protokole zajęcia takich ruchomości tylko

ich opis, zaznaczając potrzebę oznaczenia ich wartości szacunkowej przez biegłego.

Biegłego powołuje organ egzekucyjny.

§ 3.

Organ egzekucyjny może powołać biegłego dla oznaczenia wartości szacunkowej innych

zajętych ruchomości, jeżeli uzna to za potrzebne. Organ egzekucyjny może również w

tych przypadkach zażądać opinii właściwej instytucji, przedsiębiorstwa handlu wewnętrznego

lub organu uprawnionego do ustalania cen.

§ 4.

Oszacowanie zajętych ruchomości przez biegłego powinno się odbyć najpóźniej na trzy

dni przed wyznaczonym terminem sprzedaży. O terminie oszacowania przez biegłego należy

zawiadomić zobowiązanego. Odpis protokołu oszacowania przez biegłego przesyła się

zobowiązanemu. Koszty oszacowania przez biegłego ponosi zobowiązany.

§ 1.

Poborca skarbowy pozostawi zajętą ruchomość w miejscu zajęcia pod dozorem zobowiązanego

lub dorosłego jego domownika albo innej osoby, u której ruchomość zajął. Jeżeli zajęta

ruchomość nie może być pozostawiona w miejscu zajęcia, a nie ma innej osoby, której

by można było oddać zajętą ruchomość pod dozór, zostanie ona wzięta pod dozór organu

egzekucyjnego.

§ 2.

Poborca skarbowy może po zajęciu ruchomości odebrać ją zobowiązanemu i oddać pod dozór

innej osoby lub organu egzekucyjnego, jeżeli zobowiązany nie daje rękojmi należytego

przechowania zajętej ruchomości, odmawia podpisania protokołu zajęcia, a także gdy

usuwał lub usuwa ruchomości zajęte albo zagrożone zajęciem.

§ 3.

Jeżeli zajęta ruchomość stanowi przedmiot o wartości zabytkowej, poborca skarbowy

odda ją pod dozór państwowemu muzeum, bibliotece lub archiwum. Dozór nad zajętymi

ruchomościami ze złota, platyny i srebra oraz innymi kosztownościami, nie posiadającymi

wartości zabytkowej, sprawuje organ egzekucyjny.

§ 4.

Osoba lub instytucja, pod której dozorem pozostają zajęte ruchomości, sprawuje obowiązki

dozorcy. Poborca skarbowy doręcza dozorcy odpis protokołu zajęcia.

§ 1.

Zobowiązanemu albo domownikowi razem z nim mieszkającemu służy prawo zwykłego używania

zajętej ruchomości, pozostawionej pod ich dozorem, byleby przez to ruchomość nie straciła

na wartości. To samo stosuje się, gdy ruchomość zobowiązanego zajęto u innej osoby

i pozostawiono pod jej dozorem, jeżeli osoba ta była uprawniona do używania tej ruchomości.

§ 2.

W innych przypadkach dozorca nie ma prawa używania zajętej ruchomości, chyba że jej

używanie jest konieczne dla utrzymania jej wartości. W razie używania przez dozorcę

zajętego inwentarza żywego, wartość uzyskiwanych pożytków podlega zaliczeniu na koszty

dozoru.

§ 1.

Dozorca obowiązany jest przechowywać zajętą ruchomość z taką starannością, aby nie

straciła na wartości, oraz wydać ją na wezwanie organu egzekucyjnego lub poborcy skarbowego.

Dozorca obowiązany jest zawiadomić organ egzekucyjny o zamierzonej zmianie miejsca

przechowania ruchomości.

§ 2.

Organ egzekucyjny przyzna, na żądanie dozorcy, zwrot koniecznych wydatków związanych

z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzenie za dozór, chyba że dozorcą jest jedna z osób

wymienionych w art. 101 § 1.

§ 3.

Organ egzekucyjny określa też wydatki i wynagrodzenie za dozór w razie przechowywania

zajętych ruchomości w pomieszczeniach przez ten organ utrzymywanych.

§ 4.

Na postanowienie organu egzekucyjnego w sprawie zwrotu wydatków związanych z wykonywaniem

dozoru oraz wynagrodzenia za dozór służy wierzycielowi, zobowiązanemu oraz dozorcy

zażalenie.

§ 1.

Dozorca nie odpowiada za uszkodzenie, zniszczenie lub zaginięcie zajętej ruchomości,

wynikłe wskutek przypadku lub siły wyższej.

§ 2.

Za uszkodzenie, zniszczenie lub zaginięcie zajętej ruchomości w czasie transportu

odpowiada organ egzekucyjny, chyba że wynikły wskutek przypadku lub siły wyższej.

§ 1.

Sprzedaż zajętych ruchomości nie może nastąpić wcześniej niż siódmego dnia od daty

zajęcia.

§ 2.

Sprzedaż zajętych ruchomości może nastąpić bezpośrednio po zajęciu, jeżeli

1)

ruchomości ulegają łatwo zepsuciu albo sprawowanie nad nimi dozoru lub ich przechowywanie

powodowałoby koszty niewspółmierne do ich wartości,

2)

zajęto inwentarz żywy, a zobowiązany odmówił zgody na przyjęcie go pod dozór,

3)

egzekucja dotyczy zobowiązania, na którego pokrycie organ egzekucyjny przyjął od zobowiązanego,

będącego rolnikiem, przelew jego należności za przyszłe dostawy towarowe, a dostawy

te z winy zobowiązanego w terminie nie zostały wykonane.

§ 1.

Zajęte ruchomości, z zastrzeżeniem § 2, organ egzekucyjny sprzedaje w drodze licytacji

publicznej albo sprzedaje po cenie oszacowania jednostkom prowadzącym działalność

handlową lub przekazuje do sprzedaży przedsiębiorstwom prowadzącym sprzedaż komisową

tego rodzaju ruchomości.

§ 2.

Zajęte przedmioty o wartości historycznej, naukowej lub artystycznej organ egzekucyjny,

w uzgodnieniu z właściwym ze względu na miejsce zajęcia tych przedmiotów wojewódzkim

konserwatorem zabytków, zgłosi w celu nabycia po cenie oszacowania instytucji, o której

mowa w art. 100 § 3, lub państwowemu przedsiębiorstwu zajmującemu się obrotem tymi

przedmiotami. Oznaczanie wartości szacunkowej takich przedmiotów następuje w trybie

przewidzianym w art. 99 § 2 ustawy.

§ 1.

Cena wywołania w pierwszym terminie licytacji wynosi 3/4 wartości szacunkowej ruchomości.

Jeżeli licytacja w pierwszym terminie nie dojdzie do skutku, ruchomości mogą być sprzedane

w drugim terminie licytacyjnym. Cena wywołania w drugim terminie licytacyjnym wynosi

połowę wartości szacunkowej ruchomości. Sprzedaż licytacyjna nie może nastąpić za

cenę niższą od ceny wywołania.

§ 2.

O terminie i miejscu licytacji organ egzekucyjny zawiadamia zobowiązanego najpóźniej

na trzy dni przed dniem licytacji. W przypadkach określonych w art. 104 § 2 zawiadomienie

takie następuje przed rozpoczęciem licytacji.

§ 1.

Prawo własności zajętych ruchomości, będących przedmiotem licytacji, nabywa osoba,

która z zachowaniem przepisów o przeprowadzaniu licytacji zaofiarowała najwyższą cenę,

uzyskała przybicie i zapłaciła całą cenę w przepisanym terminie. Nabywca nie może

domagać się unieważnienia licytacji i nabycia ruchomości ani też obniżenia ceny jej

nabycia z powodu jej wad, mylnego oszacowania lub innej przyczyny.

§ 2.

Zobowiązany, wierzyciel oraz każdy uczestnik licytacji może zgłosić do protokołu licytacji

lub wnieść do organu egzekucyjnego, w terminie trzech dni od daty licytacji, zażalenie

na naruszenie przepisów o przeprowadzaniu licytacji. Wniesienie zażalenia wstrzymuje

wydanie sprzedanej rzeczy nabywcy. Nie dotyczy to rzeczy łatwo psujących się oraz

rzeczy wydanych nabywcy przed wniesieniem zażalenia. Zażalenie powinno być rozpatrzone

w terminie czternastu dni. Nabywca może zrzec się nabytej rzeczy i żądać zwrotu zapłaconej

ceny, jeżeli w tym terminie zażalenie nie zostało rozpatrzone, a nabywcy rzecz nie

została wydana.

§ 3.

Licytacja, przeprowadzona z naruszeniem przepisów o jej publicznym charakterze, o

cenie wywołania i nabycia oraz o wyłączeniu od udziału w licytacji, podlega unieważnieniu

przez organ egzekucyjny lub jego organ nadzorczy. Unieważnienie licytacji może jednak

nastąpić tylko wtedy, gdy ruchomości sprzedane znajdują się jeszcze we władaniu nabywcy.

§ 4.

W licytacji nie mogą uczestniczyć

1)

zobowiązany,

2)

poborca skarbowy prowadzący licytację, jego małżonek i dzieci,

3)

pracownicy organu egzekucyjnego prowadzącego licytację, ich małżonkowie i dzieci,

a jeżeli w danej miejscowości jest więcej organów egzekucyjnych - także pracownicy

tych innych organów,

4)

osoby obecne na licytacji w charakterze urzędowym,

5)

osoby, które przekazały zajęte ruchomości na rzecz Skarbu Państwa, oraz członkowie

ich rodzin określeni w pkt 2.

§ 1.

Zajęte ruchomości, które nie zostały sprzedane w trybie art. 105, organ egzekucyjny

sprzeda z wolnej ręki po cenie określonej przez ten organ, jednakże nie niższej od

1/3 ich wartości szacunkowej.

§ 2.

Zajęte ruchomości, nie sprzedane w trybie § 1, przekaże organ egzekucyjny organizacji

opieki społecznej po cenie ustalonej przez ten organ. Jeżeli organizacja ta nie wyrazi

zgody na odpłatne przejęcie ruchomości, organ egzekucyjny sprzeda je jednostkom prowadzącym

skup przedmiotów używanych lub zajmującym się skupem surowców wtórnych.

§ 1.

Minister Finansów, w drodze rozporządzenia, określi

1)

sposób przeprowadzania licytacji, o której mowa w art. 105 § 1,

2)

szczególny tryb postępowania przy

a)

sprzedaży zajętych ruchomości ulegających szybkiemu zepsuciu,

b)

przechowywaniu i sprzedaży zajętych ruchomości ze szlachetnych metali, innych kosztowności

oraz papierów wartościowych,

c)

przechowywaniu i sprzedaży zajętych broni, amunicji i innych przedmiotów, na których

posiadanie jest wymagane zezwolenie.

§ 2.

Określenie trybu postępowania przy przechowywaniu i sprzedaży rzeczy, o których mowa

w § 1 pkt 2 lit. c), następuje w porozumieniu z Ministrem Spraw Wewnętrznych.

Przepisów art. 105-109 nie stosuje się do sprzedaży walut obcych. Zajęte waluty obce

organ egzekucyjny sprzedaje bankom dewizowym posiadającym uprawnienie dewizowe do

ich skupu. To samo dotyczy sprzedaży zajętego złota, platyny i srebra, z wyjątkiem

wyrobów użytkowych z tych metali.

Jeżeli należności pieniężne z mocy przepisów szczególnych korzystają z ustawowego

prawa zastawu na ruchomości, egzekucję z tej ruchomości prowadzi się według przepisów

art. 105-110, o ile przepisy szczególne nie zawierają odmiennych postanowień.

Gdy zobowiązanym do uiszczenia należności pieniężnej jest jednostka budżetowa lub

zakład budżetowy, wierzyciel w celu otrzymania tej należności składa tytuł wykonawczy

bezpośrednio tej państwowej jednostce organizacyjnej, z której działalnością wiąże

się egzekwowana należność. Jednostka ta jest obowiązana bezzwłocznie należność uiścić.

Jeżeli należność nie zostanie uiszczona w ciągu siedmiu dni od daty złożenia tytułu

wykonawczego, jednostka nadrzędna zobowiązanego na wniosek wierzyciela zarządzi pokrycie

należności ze środków zobowiązanego.

§ 1.

Gdy zobowiązanym do uiszczenia należności pieniężnych jest osoba prawna lub inna niż

określona w art. 112 państwowa jednostka organizacyjna nie posiadająca osobowości

prawnej - egzekucję należności przeprowadza się z jej rachunku bankowego.

§ 2.

Jeżeli egzekucja z rachunku bankowego przeprowadzona w myśl § 1 nie dała wyniku w

okresie jednego miesiąca, może być przeprowadzona egzekucja z innego mienia zobowiązanego.

Egzekucję ze środków trwałych można prowadzić dopiero po stwierdzeniu, że egzekucja

z innego mienia zobowiązanego okazała się bezskuteczna.

Organ egzekucyjny, który prowadzi egzekucję należności pieniężnych na rzecz dwóch

lub więcej wierzycieli, z kwoty uzyskanej z egzekucji przekazuje odpowiednie sumy

przede wszystkim wierzycielom, którym służy prawo pierwszeństwa zaspokojenia ich należności,

a następnie innym wierzycielom.

Gdy kwota uzyskana z egzekucji, prowadzonej na rzecz dwóch lub więcej wierzycieli,

nie wystarcza na uregulowanie należności wszystkich wierzycieli, organ egzekucyjny

dokonuje podziału uzyskanej kwoty między wierzycieli stosunkowo do wysokości ich należności,

z zachowaniem ich uprawnień do pierwszeństwa zaspokojenia należności.

Środkami egzekucji administracyjnej obowiązków o charakterze niepieniężnym są

1)

grzywna w celu przymuszenia,

2)

wykonanie zastępcze,

3)

odebranie rzeczy ruchomej,

4)

odebranie nieruchomości, opróżnienie lokali i innych pomieszczeń,

5)

przymus bezpośredni.

Organy określone w art. 20 § 2, w granicach swojej właściwości do nakładania obowiązków

o charakterze niepieniężnym, mogą stosować środki egzekucyjne wskazane w art. 116

pkt 2, 3 i 5 również w celu wyegzekwowania wydanych bezpośrednio ustnych poleceń,

bez potrzeby wystawienia tytułu wykonawczego i doręczenia zobowiązanemu postanowienia

o zastosowaniu środka egzekucyjnego, jeżeli zwłoka w wykonaniu obowiązku groziłaby

niebezpieczeństwem dla życia lub zdrowia ludzkiego albo ciężkimi szkodami dla gospodarstwa

narodowego lub jeżeli wymaga tego szczególny interes społeczny.

Zobowiązany do wykonania obowiązku o charakterze niepieniężnym może być wezwany do

wyjawienia, gdzie znajduje się przedmiot, którego egzekucja dotyczy. Przepisy art.

71 stosuje się odpowiednio.

§ 1.

Grzywnę w celu przymuszenia nakłada się, gdy egzekucja dotyczy spełnienia przez zobowiązanego

obowiązku znoszenia lub zaniechania albo obowiązku wykonania czynności, a w szczególności

czynności, której z powodu jej charakteru nie może spełnić inna osoba za zobowiązanego.

§ 2.

Grzywnę nakłada się również, jeżeli nie jest celowe zastosowanie innego środka egzekucji

obowiązków o charakterze niepieniężnym.

§ 1.

Grzywna w celu przymuszenia może być nakładana zarówno na osoby fizyczne, jak i osoby

prawne, a także na jednostki organizacyjne nie posiadające osobowości prawnej.

§ 2.

Gdy zobowiązanym jest osoba fizyczna działająca przez ustawowego przedstawiciela,

przedsiębiorstwo państwowe lub inna państwowa jednostka organizacyjna, organizacja

spółdzielcza, samorządowa, zawodowa lub inna społeczna osoba prawna lub jednostka

organizacyjna nie posiadająca osobowości prawnej, grzywnę nakłada się na ustawowego

przedstawiciela zobowiązanego lub na osobę, do której należy bezpośrednie czuwanie

nad wykonywaniem przez zobowiązanego obowiązków tego rodzaju, jakim jest egzekwowany

obowiązek. Jednocześnie może być nałożona grzywna na zobowiązaną osobę prawną lub

jednostkę organizacyjną, jeżeli jest to niezbędne dla przymuszenia wykonania obowiązku.

§ 1.

Grzywna w celu przymuszenia może być nakładana kilkakrotnie w tej samej lub wyższej

kwocie.

§ 2.

Każdorazowo nałożona grzywna nie może jednak przekraczać sumy 300.000 zł, a w stosunku

do osób prawnych i jednostek organizacyjnych nie posiadających osobowości prawnej

- 1.500.000 zł.

§ 3.

Grzywny nakładane wielokrotnie nie mogą łącznie przekroczyć sumy 1.500.000 zł, a w

stosunku do osób prawnych i jednostek organizacyjnych nie posiadających osobowości

prawnej - 15.000.000 zł.

§ 4.

Rada Ministrów może w drodze rozporządzenia zmieniać określone w § 2 i 3 granice grzywien.

§ 1.

Grzywnę w celu przymuszenia nakłada organ egzekucyjny, który doręcza zobowiązanemu

1)

odpis tytułu wykonawczego zgodnie z art. 32,

2)

postanowienie o nałożeniu grzywny.

§ 2.

Postanowienie o nałożeniu grzywny powinno zawierać

1)

wezwanie do uiszczenia nałożonej grzywny w oznaczonym terminie z pouczeniem, że w

przypadku nieuiszczenia grzywny w terminie zostanie ona ściągnięta w trybie egzekucji

administracyjnej należności pieniężnych,

2)

wezwanie do wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym w terminie wskazanym

w postanowieniu, z zagrożeniem, że w razie niewykonania obowiązku w terminie, będą

nakładane dalsze grzywny w tej samej lub wyższej kwocie.

§ 3.

Zobowiązanemu służy prawo zgłoszenia zarzutów i wniesienia zażalenia w sprawie prowadzenia

postępowania egzekucyjnego (art. 33 i 34) oraz prawo wniesienia zażalenia na postanowienie

o nałożeniu grzywny.

Przepisy art. 122 stosuje się również w przypadkach nakładania dalszych grzywien w

celu przymuszenia, gdy zobowiązany mimo wezwania nie wykonał obowiązku określonego

w tytule wykonawczym.

§ 1.

Nałożone grzywny w celu przymuszenia, nie uiszczone w terminie, podlegają ściągnięciu

w trybie egzekucji należności pieniężnych, określonym w niniejszej ustawie.

§ 2.

Obowiązek uiszczenia nałożonych grzywien nie przechodzi na spadkobierców lub prawonabywców

zobowiązanego.

§ 1.

W razie wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym, nałożone, a nie uiszczone

lub nie ściągnięte grzywny w celu przymuszenia podlegają umorzeniu.

§ 2.

Postanowienie w sprawie umorzenia grzywny wydaje organ egzekucyjny na wniosek zobowiązanego.

Na postanowienie o odmowie umorzenia grzywny służy zażalenie.

Na wniosek zobowiązanego, który wykonał obowiązek, mogą być w uzasadnionych przypadkach

uiszczone lub ściągnięte grzywny w celu przymuszenia zwrócone w całości lub w części.

O zwrocie grzywny postanawia organ egzekucyjny za zgodą jednostki nadrzędnej.

Wykonanie zastępcze stosuje się, gdy egzekucja dotyczy obowiązku wykonania czynności,

którą można zlecić innej osobie do wykonania za zobowiązanego i na jego koszt.

§ 1.

W celu zastosowania środka egzekucyjnego określonego w art. 127 organ egzekucyjny

doręcza zobowiązanemu

1)

odpis tytułu wykonawczego zgodnie z art. 32,

2)

postanowienie, że obowiązek objęty tytułem wykonawczym zostanie w trybie postępowania

egzekucyjnego wykonany zastępczo przez inną osobę za zobowiązanego, na jego koszt

i niebezpieczeństwo.

§ 2.

W postanowieniu o zastosowaniu wykonania zastępczego organ egzekucyjny może wezwać

zobowiązanego do wpłacenia w oznaczonym terminie określonej kwoty tytułem zaliczki

na koszty wykonania zastępczego, z pouczeniem, że w przypadku niewpłacenia kwoty w

tym terminie zostanie ona ściągnięta w trybie egzekucji administracyjnej należności

pieniężnych.

§ 3.

W postanowieniu o zastosowaniu wykonania zastępczego organ egzekucyjny może również

nakazać zobowiązanemu dostarczenie posiadanej dokumentacji; a także posiadanych materiałów

i środków przewozowych, niezbędnych do zastępczego wykonania egzekwowanej czynności,

z zagrożeniem zastosowania odpowiednich środków egzekucyjnych w razie uchylenia się

zobowiązanego od dostarczenia tych dokumentów, materiałów i środków przewozowych.

§ 4.

Zobowiązanemu służy prawo zgłoszenia zarzutów i wniesienia zażalenia w sprawie prowadzenia

postępowania egzekucyjnego (art. 33 i 34) oraz prawo wniesienia zażalenia na postanowienie

o zastosowaniu wykonania zastępczego.

Organ egzekucyjny może wydawać postanowienia w sprawie wezwania zobowiązanego do wpłacenia

zaliczek na koszty wykonania zastępczego oraz w sprawie dostarczenia dokumentacji,

materiałów i środków przewozowych także w toku zastępczego wykonania egzekwowanego

obowiązku. Do tych postanowień stosuje się przepisy art. 128.

Jeżeli w postanowieniu w sprawie wykonania zastępczego nie wskazano osoby, której

zostało zlecone zastępcze wykonanie egzekwowanego obowiązku, organ egzekucyjny zleci

wykonanie egzekwowanych czynności określonej przez siebie osobie w terminie nie dłuższym

niż miesiąc i zawiadomi o tym zobowiązanego.

Wykonawca odpowiada wobec zobowiązanego za rzetelne wykonanie robót, celowe zużycie

materiałów dostarczonych przez zobowiązanego oraz prawidłowe korzystanie z jego środków

przewozowych. Zobowiązany może dochodzić swoich roszczeń bezpośrednio od wykonawcy.

§ 1.

Zobowiązany ma prawo wglądu w czynności wykonawcy oraz zgłaszania do organu egzekucyjnego

wniosków co do sposobu wykonywania tych czynności.

§ 2.

Zobowiązany może w toku czynności egzekucyjnych zgłosić do organu egzekucyjnego wniosek

o zaniechanie dalszego stosowania wykonania zastępczego, jeżeli wykonawca na to się

godzi, a zobowiązany złożył oświadczenie, że egzekwowany obowiązek wykona w terminie

przez organ egzekucyjny wskazanym. Organ egzekucyjny uwzględni wniosek, jeżeli uzna

to oświadczenie za nie budzące wątpliwości. Organ egzekucyjny może uzależnić wyrażenie

zgody na wniosek zobowiązanego od złożenia przez niego zabezpieczenia wykonania egzekwowanego

obowiązku w formie, jaką uzna za wskazaną.

§ 3.

Na postanowienie organu egzekucyjnego w sprawie wniosku o zaniechanie dalszego stosowania

wykonania zastępczego służy zobowiązanemu zażalenie.

§ 1.

O zakończeniu czynności egzekucyjnych w drodze wykonania zastępczego i o wykonaniu

egzekwowanego obowiązku organ egzekucyjny zawiadamia zobowiązanego. Równocześnie doręcza

mu wykaz kosztów wykonania zastępczego, z wezwaniem do uiszczenia na pokrycie tych

kosztów odpowiedniej kwoty w oznaczonym terminie, z uprzedzeniem, że w razie nieuiszczenia

tej kwoty w terminie, zostanie ona ściągnięta w trybie egzekucji administracyjnej

należności pieniężnych.

§ 2.

Jeżeli koszty wykonania zastępczego są wysokie albo gdy wykonanie zastępcze trwa dłuższy

okres, organ egzekucyjny może przed zakończeniem egzekucji doręczać zobowiązanemu

wykazy poczynionych już kosztów z wezwaniem do ich pokrycia w oznaczonym terminie.

Przepisy § 1 stosuje się odpowiednio.

Jeżeli zobowiązany nie wpłacił w oznaczonym terminie określonej w postanowieniu o

zastosowaniu wykonania zastępczego kwoty tytułem zaliczki na koszty wykonania zastępczego

(art. 128 § 2) lub kwoty na pokrycie kosztów wykonania zastępczego wskazanej w wykazach

doręczonych zobowiązanemu w myśl art. 133, organ egzekucyjny wszczyna egzekucję tych

należności stosownie do przepisów o egzekucji administracyjnej należności pieniężnych.

W sprawach kosztów wykonania zastępczego, nie uregulowanych w art. 127-134, stosuje

się przepisy art. 64 i 65.

§ 1.

Jeżeli zobowiązany uchyla się od obowiązku wydania oznaczonej rzeczy ruchomej, rzecz

ta może być mu przez organ egzekucyjny odebrana w celu wydania jej wierzycielowi.

Dotyczy to również obowiązku wydania rzeczy na określony okres czasu.

§ 2.

Odrębne przepisy określają przypadki, w których środek egzekucyjny przewidziany w

§ 1 może być zastosowany przy egzekucji obowiązku wydania rzeczy ruchomej oznaczonej

tylko co do rodzaju lub gatunku.

§ 3.

Środek egzekucyjny określony w § 1 stosuje się również, gdy egzekwowany jest obowiązek

zniszczenia rzeczy ruchomej, nakazany ze względów sanitarnych lub innych względów

społecznych, a także gdy egzekwowany obowiązek polega na ujawnieniu posiadania oznaczonej

rzeczy ruchomej.

§ 1.

Organ egzekucyjny stosuje środek egzekucyjny określony w art. 136 również, gdy podlegająca

odebraniu rzecz ruchoma znajduje się we władaniu innej osoby, jeżeli rzecz ta nie

została wyłączona spod egzekucji (art. 38).

§ 2.

Gdy egzekwowany jest obowiązek zniszczenia rzeczy ruchomej, nakazany ze względów sanitarnych

lub innych społecznych, rzecz ta podlega odebraniu w trybie określonym w art. 136

również, gdy własność rzeczy przeszła z zobowiązanego na inną osobę.

Odebrania rzeczy dokonuje egzekutor wyznaczony przez organ egzekucyjny (art. 31).

§ 1.

Egzekutor, przystępując do czynności egzekucyjnych, doręcza zobowiązanemu

1)

odpis tytułu wykonawczego zgodnie z art. 32,

2)

postanowienie organu egzekucyjnego o wezwaniu zobowiązanego do wydania rzeczy określonej

w tytule wykonawczym, z zagrożeniem, że w razie niewykonania obowiązku zostanie zastosowany

środek egzekucyjny w celu odebrania tej rzeczy.

§ 2.

Zobowiązanemu służy prawo zgłoszenia zarzutów i wniesienia zażalenia w sprawie prowadzenia

postępowania egzekucyjnego (art. 33 i 34) oraz prawo wniesienia zażalenia na postanowienie

o zastosowaniu środka egzekucyjnego odebrania rzeczy.

Odebraną rzecz wydaje się wierzycielowi lub osobie przez niego do odbioru rzeczy upoważnionej,

a gdy nie jest to możliwe, odebraną rzecz oddaje się na skład na koszt i niebezpieczeństwo

wierzyciela.

§ 1.

Jeżeli egzekwowany jest obowiązek wydania nieruchomości albo opróżnienia lokalu mieszkalnego

lub użytkowego albo innego pomieszczenia, stosuje się środek egzekucyjny prowadzący

do odebrania zobowiązanemu nieruchomości albo usunięcia zobowiązanego z zajmowanego

lokalu lub pomieszczenia, w celu wydania tej nieruchomości lub opróżnionego lokalu

(pomieszczenia) wierzycielowi. Dotyczy to również obowiązku wydania nieruchomości

na oznaczony okres czasu.

§ 2.

Egzekucję prowadzi się przeciw zobowiązanemu, członkom jego rodziny i domownikom oraz

innym osobom zajmującym nieruchomość lub lokal (pomieszczenie), które mają być opróżnione

i wydane.

Odebrania nieruchomości lub opróżnienia lokalu i pomieszczeń dokonuje egzekutor, wyznaczony

przez organ egzekucyjny (art. 31).

§ 1.

Egzekutor przystępując do czynności egzekucyjnych doręcza zobowiązanemu

1)

odpis tytułu wykonawczego zgodnie z art. 32,

2)

postanowienie organu egzekucyjnego o wezwaniu do wykonania obowiązku wydania nieruchomości

albo opróżnienia lokalu (pomieszczenia) określonego w tytule wykonawczym, z zagrożeniem,

że w razie niewykonania obowiązku zostanie zastosowany środek egzekucyjny w celu odebrania

nieruchomości lub opróżnienia lokalu (pomieszczenia).

§ 2.

Zobowiązanemu służy prawo zgłoszenia zarzutów i wniesienia zażalenia w sprawie prowadzenia

postępowania egzekucyjnego (art. 33 i 34) oraz prawo wniesienia zażalenia na postanowienie

w sprawie zastosowania środka egzekucyjnego.

Egzekutor usuwa z nieruchomości lub lokalu (pomieszczenia), które mają być opróżnione

lub wydane wierzycielowi, znajdujące się tam ruchomości, z wyjątkiem tych, które łącznie

z nieruchomością (lokalem, pomieszczeniem) podlegają wydaniu wierzycielowi, i wzywa

osoby przebywające na tej nieruchomości lub w tym lokalu (pomieszczeniu) do jego opuszczenia,

z zagrożeniem zastosowania przymusu bezpośredniego, a w razie oporu podejmuje odpowiednie

kroki w celu zastosowania przymusu bezpośredniego.

Gdy nieruchomość podlegająca wydaniu albo lokal (pomieszczenie) podlegające opróżnieniu

są zamknięte, egzekutor zarządzi ich otwarcie, przy zastosowaniu przepisów art. 46

i 51.

Ruchomości usunięte z nieruchomości lub lokalu (pomieszczenia) egzekutor oddaje zobowiązanemu

lub osobie dorosłej spośród jego członków rodziny i domowników albo na przechowanie

innej osobie lub na skład, na koszt i niebezpieczeństwo zobowiązanego, albo zarządzi

przeniesienie tych ruchomości na koszt i niebezpieczeństwo zobowiązanego na inną jego

nieruchomość lub do innego lokalu (pomieszczenia) zajmowanego przez zobowiązanego

lub przydzielonego mu w myśl obowiązujących przepisów.

Jeżeli zobowiązany mimo wezwania nie odebrał w zakreślonym terminie ruchomości oddanych

na przechowanie lub złożonych na skład, a koszty przechowania lub składu mogą być

wyższe niż wartość tych ruchomości, organ egzekucyjny, na wniosek osoby, u której

znajdują się te ruchomości, może je sprzedać, stosując odpowiednio przepisy art. 105-107.

§ 1.

Przymus bezpośredni polega na doprowadzeniu do wykonania obowiązku podlegającego egzekucji

drogą zagrożenia zastosowania lub drogą zastosowania bezpośrednio skutecznych środków,

nie wyłączając siły fizycznej, w celu usunięcia oporu zobowiązanego i oporu innych

osób, które stoją na przeszkodzie wykonaniu obowiązku.

§ 2.

W szczególności przymus bezpośredni stosuje się w celu doprowadzenia do wykonania

przez zobowiązanego opuszczenia nieruchomości, lokalu (pomieszczenia), wydania rzeczy,

zaniechania czynności lub nieprzeszkadzania innej osobie w wykonywaniu jej praw, a

także w przypadkach, gdy ze względu na charakter obowiązku stosowanie innych środków

egzekucyjnych nie jest możliwe.

Organ egzekucyjny wyznacza egzekutora (art. 31) w celu przeprowadzenia egzekucji przez

zastosowanie przymusu bezpośredniego.

§ 1.

Egzekutor, przystępując do czynności egzekucyjnych, doręcza zobowiązanemu

1)

odpis tytułu wykonawczego zgodnie z art. 32,

2)

postanowienie organu egzekucyjnego o wezwaniu zobowiązanego do wykonania obowiązku

wskazanego w tytule wykonawczym, z zagrożeniem zastosowania przymusu bezpośredniego.

§ 2.

Zobowiązanemu służy prawo zgłoszenia zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego

(art. 33 i 34) oraz prawo wniesienia zażalenia na postanowienie w sprawie zastosowania

środka egzekucyjnego.

§ 3.

Jeżeli zwłoka w wykonaniu obowiązku może zagrozić zdrowiu lub życiu albo spowodować

niemożność lub znaczne utrudnienie w dochodzeniu wykonania przez zobowiązanego obowiązku,

a także w innych przypadkach określonych w odrębnych przepisach, może być niezwłocznie

zastosowany przymus bezpośredni wykonania obowiązku wynikającego z przepisu prawa,

po ustnym wezwaniu organu egzekucyjnego, bez uprzedniego upomnienia zobowiązanego

oraz bez doręczenia mu odpisu tytułu wykonawczego i postanowienia o wezwaniu do wykonania

obowiązku (§ 1).

§ 4.

Określone w § 3 zasady stosowania przymusu bezpośredniego dotyczą również organów

celnych przy sprawowaniu kontroli celnej.

Egzekutor może zastosować przymus bezpośredni również w toku postępowania egzekucyjnego,

które zostało wszczęte w celu zastosowania innego ze środków egzekucyjnych, wymienionych

w art. 116, gdy ten środek egzekucyjny okazał się bezskuteczny, a zastosowanie przymusu

bezpośredniego może doprowadzić do wykonania egzekwowanego obowiązku. W tym przypadku

przepisu art. 150 § 1 nie stosuje się, natomiast egzekutor powinien ustnie uprzedzić

zobowiązanego, że w razie dalszego uchylania się od wykonania obowiązku zastosuje

przymus bezpośredni.

Egzekutor może w toku czynności egzekucyjnych zastosować przymus bezpośredni również

do innej osoby nie będącej zobowiązanym, jeżeli jej działalność lub wstrzymywanie

się od działalności albo jej zachowanie się stanowi przeszkodę w doprowadzeniu do

wykonania egzekwowanego obowiązku.

§ 1.

Przymus bezpośredni w stosunku do żołnierza w czynnej służbie wojskowej albo funkcjonariusza

Policji, Urzędu Ochrony Państwa lub Straży Granicznej może być zastosowany tylko przez

właściwy organ wojskowy lub organ Policji, Urzędu Ochrony Państwa lub Straży Granicznej.

§ 2.

Przepisu § 1 nie stosuje się, gdy ze względów sanitarnych lub innych społecznych zachodzi

potrzeba natychmiastowego wykonania egzekwowanego obowiązku, a właściwego organu wojskowego

lub organu Policji, Urzędu Ochrony Państwa lub Straży Granicznej nie ma na miejscu.

§ 1.

Organ egzekucyjny dokonuje na wniosek wierzyciela, przed wszczęciem postępowania egzekucyjnego,

zabezpieczenia należności pieniężnej lub wykonania obowiązku o charakterze niepieniężnym,

jeżeli brak zabezpieczenia mógłby utrudnić lub udaremnić egzekucję.

§ 2.

Zabezpieczenie może być dokonane także przed terminem płatności należności pieniężnej

lub przed terminem wykonania obowiązku o charakterze niepieniężnym.

§ 3.

Zabezpieczenie należności pieniężnych może dotyczyć również przyszłych powtarzających

się świadczeń.

Zabezpieczenie może być dokonane również przed ustaleniem kwoty należności pieniężnej

lub obowiązku o charakterze niepieniężnym, jeżeli brak zabezpieczenia mógłby utrudnić

lub udaremnić skuteczne przeprowadzenie egzekucji, a przepisy szczególne zezwalają

na takie zabezpieczenie.

Wniosek o zabezpieczenie powinien odpowiadać warunkom określonym w art. 27 § 1 pkt

1-5. Ponadto wniosek powinien zawierać uzasadnienie, w którym należy wskazać niebezpieczeństwo

utrudnienia lub udaremnienia egzekucji.

§ 1.

Organ egzekucyjny wydaje postanowienie w sprawie zabezpieczenia. W razie uwzględnienia

wniosku o zabezpieczenie, organ egzekucyjny w postanowieniu określi obowiązek, którego

zabezpieczenie dotyczy, oraz sposób i zakres zabezpieczenia. W razie potrzeby można

zastosować jednocześnie kilka sposobów zabezpieczenia.

§ 2.

Organ egzekucyjny może uzależnić wydanie postanowienia o zabezpieczeniu od złożenia

przez wierzyciela kaucji na zabezpieczenie roszczeń zobowiązanego o naprawę szkód

spowodowanych wskutek wykonania postanowienia o zabezpieczeniu.

§ 3.

Organ egzekucyjny może w każdym czasie uchylić lub zmienić postanowienie o zabezpieczeniu.

§ 1.

Postanowienie w sprawie zabezpieczenia doręcza się wierzycielowi.

§ 2.

Postanowienie o zabezpieczeniu doręcza się zobowiązanemu równocześnie z wykonaniem

czynności zabezpieczających.

§ 3.

Na postanowienie o zabezpieczeniu służy w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia

postanowienia prawo zgłoszenia zarzutów do organu egzekucyjnego, a na postanowienie

tego organu, uznające zarzuty za nieuzasadnione, prawo wniesienia zażalenia. Przepisy

art. 33 i 34 stosuje się odpowiednio.

§ 1.

Jeżeli wniosek o wszczęcie postępowania egzekucyjnego nie został zgłoszony w ciągu

miesiąca od dokonania zabezpieczenia, a w terminie trzech miesięcy od dokonania zabezpieczenia

przed ustaleniem należności pieniężnej lub obowiązku o charakterze niepieniężnym (art.

155), organ egzekucyjny uchyli zabezpieczenie i zarządzi zwrot kaucji złożonej w myśl

art. 157 § 2. O uchyleniu zabezpieczenia organ egzekucyjny zawiadamia wierzyciela

i obciąża go kosztami zabezpieczenia.

§ 2.

Termin określony w § 1 może być przez organ egzekucyjny przedłużony na wniosek wierzyciela,

jeżeli z uzasadnionych przyczyn postępowanie egzekucyjne nie mogło być wszczęte, jednakże

termin wszczęcia postępowania egzekucyjnego co do obowiązku o charakterze niepieniężnym

może być przedłużony tylko o okres do trzech miesięcy.

§ 3.

Na postanowienie organu egzekucyjnego w sprawie przedłużenia terminu określonego w

§ 1 lub odmowy przedłużenia tego terminu służy wierzycielowi i zobowiązanemu zażalenie.

§ 1.

Zabezpieczenie nie może zmierzać do tego, aby stanowiło wykonanie obowiązku.

§ 2.

W drodze zabezpieczenia nie można stosować przeciw zobowiązanemu przymusu bezpośredniego.

Zajęte w celu zabezpieczenia rzeczy ulegające szybkiemu zepsuciu podlegają sprzedaży

w drodze administracyjnej bez zbędnej zwłoki. Zajęte w celu zabezpieczenia inne ruchomości

mogą być sprzedane w drodze egzekucji administracyjnej, jeżeli w razie niesprzedania

straciłyby znacznie na wartości albo jeżeli dozór zajętych przedmiotów powoduje znaczne

koszty. Dotyczy to również zajętego w celu zabezpieczenia inwentarza żywego, w razie

gdy dłużnik odmawia przyjęcia go pod dozór. Uzyskana ze sprzedaży kwota podlega złożeniu

do depozytu organu egzekucyjnego.

§ 1.

W razie zbiegu postępowania zabezpieczającego prowadzonego przez organ egzekucji administracyjnej

i organ egzekucji sądowej, przepisów art. 62 nie stosuje się, chyba że w myśl przepisów kodeksu postępowania cywilnego rzecz stanowiąca przedmiot zabezpieczenia podlega sprzedaży.

§ 2.

W razie zbiegu postępowania zabezpieczającego prowadzonego przez dwa lub więcej organów

egzekucji administracyjnej, ma odpowiednie zastosowanie art. 63.

§ 1.

Przepisy art. 64 stosuje się do opłat za czynności zabezpieczenia i wydatków związanych

z postępowaniem zabezpieczającym, jeżeli postępowanie egzekucyjne zostało wszczęte.

§ 2.

Jeżeli postępowanie egzekucyjne nie zostało wszczęte, opłat za czynności zabezpieczenia

nie pobiera się, a wydatki związane z postępowaniem zabezpieczającym obciążają wierzyciela.

Przepis art. 64 § 4 stosuje się odpowiednio.

§ 3.

Organ egzekucyjny może zażądać od wierzyciela wpłaty zaliczki na pokrycie wydatków

związanych z postępowaniem zabezpieczającym i uzależnić zabezpieczenie od wpłacenia

tej zaliczki.

§ 4.

Przepisy art. 65 stosuje się również do opłat i wydatków postępowania zabezpieczającego.

§ 1.

Zabezpieczenie należności pieniężnej następuje przez zajęcie pieniędzy, wynagrodzenia

za pracę, wierzytelności z rachunków bankowych i wkładów oszczędnościowych, innych

wierzytelności i praw majątkowych lub ruchomości albo przez wpis hipoteki przymusowej

lub zakaz zbywania i obciążania nieruchomości, która nie ma urządzonej księgi wieczystej

albo której księga wieczysta zaginęła lub uległa zniszczeniu.

§ 2.

Do zajęcia w celu zabezpieczenia (§ 1) stosuje się odpowiednio przepisy o zajęciu

pieniędzy, ruchomości, wierzytelności i innych praw majątkowych w postępowaniu egzekucyjnym.

Jednakże zajęcie w celu zabezpieczenia wierzytelności z rachunków bankowych i wkładów

oszczędnościowych oraz innych wierzytelności lub praw majątkowych, związanych z posiadaniem

dokumentu, może nastąpić także bez potrzeby odbioru lub umorzenia dokumentu (art.

84-86 i 96), jeżeli zajęcie ma na celu zabezpieczenie roszczeń o naprawienie szkody

w mieniu społecznym wyrządzonej czynem przestępczym albo zabezpieczenie grożącej kary

grzywny, innych świadczeń pieniężnych lub przepadku majątku.

§ 3.

Zajęcie w celu zabezpieczenia nie może dotyczyć rzeczy lub praw zwolnionych spod egzekucji

(art. 8-11).

§ 1.

Papiery wartościowe zajęte w celu zabezpieczenia należności pieniężnych podlegają

złożeniu do depozytu organu egzekucyjnego. Zajęte pieniądze podlegają złożeniu w banku

na rachunku oszczędnościowym z oprocentowaniem w wysokości przewidzianej dla wkładów

oszczędnościowych płatnych na każde żądanie. Przepisy prawa bankowego o kwotach wolnych

od egzekucji nie mają zastosowania.

§ 2.

Zajęta wierzytelność po nadejściu terminu jej płatności powinna być przez dłużnika

tej wierzytelności zrealizowana przez złożenie należności do depozytu organu egzekucyjnego.

Tak samo powinny być składane do depozytu organu egzekucyjnego zajęte wynagrodzenia

za pracę i inne należności płatne w przyszłości, bez ponawiania ich zajęcia aż do

wysokości należności zabezpieczonej.

Zobowiązany może złożyć do organu egzekucyjnego wniosek o przyjęcie na zabezpieczenie

należności pieniężnej, zamiast zabezpieczenia wymienionego w art. 164 § 1, kaucji

w gotówce lub w wierzytelnościach w krajowych instytucjach kredytowych. Organ egzekucyjny

uwzględni taki wniosek i określi kwotę kaucji nie wyższą od należności podlegającej

zabezpieczeniu.

§ 1.

Organ egzekucyjny w postanowieniu w sprawie zabezpieczenia wykonania obowiązku o charakterze

niepieniężnym (art. 157 § 1) określi środek zabezpieczenia lub inną czynność, które

stosownie do okoliczności powinny być zastosowane.

§ 2.

Przy wyborze środka zabezpieczenia organ egzekucyjny uwzględni interesy stron w takiej

mierze, aby wierzycielowi zapewnić wykonanie obowiązku, a zobowiązanego nie obciążać

ponad potrzebę.

Organ egzekucyjny może w razie potrzeby zastosować także środki zabezpieczenia przewidziane

w art. 164 § 1. W szczególności może być dokonane zajęcie pieniędzy, wynagrodzenia

za pracę, wierzytelności z rachunków bankowych i wkładów oszczędnościowych oraz innych

wierzytelności, jeżeli w ten sposób zabezpieczy się pokrycie przez zobowiązanego kosztów

wykonania zastępczego.

Postępowanie egzekucyjne i zabezpieczające, toczące się w dniu wejścia w życie niniejszej

ustawy, będzie prowadzone w dalszym ciągu w myśl przepisów tej ustawy i przez organy

w niej wskazane.

§ 1.

Pozostają w mocy przepisy ustawy z dnia 21 grudnia 1958 r. o szczególnym trybie ściągania zaległości z tytułu

niektórych zobowiązań właścicieli nieruchomości wobec Państwa

(Dz. U. Nr 77, poz. 398, z 1962 r. Nr 38, poz. 166 i z 1971 r. Nr 27, poz. 250).

§ 2.

Pozostają w mocy przepisy ustaw szczególnych o zabezpieczeniu w drodze egzekucji administracyjnej,

na podstawie postanowienia prokuratora, sądu, organu administracji finansowej, administracji

celnej lub organów kontroli i rewizji finansowej, w postępowaniu karnym lub karnym

skarbowym roszczeń o naprawienie szkody wyrządzonej czynem przestępczym w mieniu społecznym,

grożącej kary grzywny, innych świadczeń pieniężnych lub przepadku majątku.

§ 3.

W postępowaniu o zabezpieczenie, o którym jest mowa w § 2, postanowienie o wyłączeniu

wydaje organ egzekucyjny określony w art. 19, stosując przepisy niniejszej ustawy.

Na postanowienie o wyłączeniu służy prawo wniesienia zażalenia organowi, który wydał

postanowienie o zabezpieczeniu, oraz wierzycielowi. Do czasu rozstrzygnięcia zażalenia

dokonane już czynności egzekucyjne pozostają w mocy.

§ 4.

Pozostają w mocy przepisy szczególne o egzekucyjnym wykonywaniu orzeczeń zapadłych

w postępowaniu arbitrażowym.

§ 5.

W postępowaniu organów celnych przy sprawowaniu kontroli celnej przepisy art. 52 i 53 stosuje się, jeżeli prawo celne inaczej nie postanawia.

§ 1.

Pozostają w mocy przepisy

1)

ustawy z dnia 31 stycznia 1989 r. - Prawo bankowe

(Dz. U. Nr 4, poz. 21, Nr 54, poz. 320, Nr 59, poz. 350 oraz Nr 74, poz. 439 i 440),

2)

ustawy z dnia 31 stycznia 1989 r. o Narodowym Banku Polskim

(Dz. U. Nr 4, poz. 22 i Nr 74, poz. 439).

§ 2.

W szczególności pozostają w mocy przepisy o niedopuszczalności egzekucji należności

przypadających od banków, zawarte w art. 56 ustawy z dnia 31 stycznia 1989 r. o Narodowym Banku Polskim

(Dz. U. Nr 4, poz. 22 i Nr 74, poz. 439).

Pozostają w mocy przepisy art. 64 i 65 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. - Prawo lokalowe

(Dz. U. z 1987 r. Nr 30, poz. 165, z 1989 r. Nr 10, poz. 57, Nr 20, poz. 108, Nr 34, poz. 178, Nr 35, poz. 192 i z 1990 r. Nr 4, poz. 19, Nr 32, poz. 190 i Nr 34, poz. 198).

W sprawach umarzania opłat za czynności egzekucyjne, które zostaną uregulowane przepisami

wydanymi na podstawie art. 65, nie stosuje się przepisów dekretu z dnia 16 maja 1956 r. o umarzaniu i udzielaniu

ulg w spłacaniu należności państwowych

(Dz. U. Nr 17, poz. 92 i z 1975 r. Nr 10, poz. 56).

§ 1.

Tracą moc dotychczasowe przepisy w sprawach uregulowanych w niniejszej ustawie.

§ 2.

W szczególności tracą moc

1)

rozporządzenie z dnia 22 marca 1928 r. o postępowaniu przymusowym w administracji

(Dz. U. Nr 36, poz. 342 z późniejszymi zmianami),

2)

dekret z dnia 28 stycznia 1947 r. o egzekucji administracyjnej świadczeń pieniężnych

(Dz. U. Nr 21, poz. 84 z późniejszymi zmianami),

3)

art. 37 dekretu z dnia 26 października 1950 r. o zobowiązaniach podatkowych

(Dz. U. Nr 49, poz. 452 z późniejszymi zmianami).

§ 3.

Do czasu wydania przepisów wykonawczych przewidzianych w niniejszej ustawie pozostają

w mocy przepisy dotychczasowe, jeżeli nie są z nią sprzeczne.

Rada Ministrów może w drodze rozporządzenia postanowić, że przepisy działu II rozdziału

6 w zakresie przechowywania, oszacowania i sprzedaży zajętych ruchomości będą miały

w całości lub w części odpowiednie zastosowanie przy zbywaniu niektórych ruchomości,

które stały się własnością Państwa na podstawie przepisów o likwidacji mienia, o przepadku

mienia, z tytułu spadków lub z innych tytułów albo gdy Państwo na podstawie szczególnych

przepisów jest upoważnione do sprzedaży obcej ruchomości, a także wprowadzić odchylenia

od tych przepisów przy zbywaniu tych ruchomości.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1967 r.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1983 r.