Ustawa z dnia 22 grudnia 1990 r. o opodatkowaniu wzrostu wynagrodzeń.

1.

Ustawa reguluje opodatkowanie osób prawnych oraz prowadzących działalność gospodarczą

państwowych jednostek organizacyjnych nie posiadających osobowości prawnej, a także

spółek jawnych i cywilnych z udziałem osób prawnych, zwanych dalej „podatnikami”,

od wzrostu wynagrodzeń przekraczającego określone tą ustawą normy, z zastrzeżeniem

ust. 2.

2.

Przepisy ustawy nie mają zastosowania do

1)

jednostek i zakładów budżetowych oraz gospodarstw pomocniczych jednostek budżetowych,

2)

gmin i innych komunalnych osób prawnych, z wyjątkiem prowadzonej przez nie działalności

gospodarczej,

3)

Narodowego Banku Polskiego,

4)

szkół wyższych, z wyjątkiem prowadzonej przez nie wydzielonej działalności gospodarczej,

o której mowa w art. 23 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 12 września 1990 r. o szkolnictwie wyższym

(Dz. U. Nr 65, poz. 385),

5)

organizacji społecznych, zawodowych, organizacji politycznych oraz fundacji, z wyjątkiem

prowadzonej przez nie działalności gospodarczej,

6)

kościelnych osób prawnych,

7)

spółek powstałych do dnia 31 grudnia 1990 r. i działających na podstawie przepisów

o zasadach prowadzenia na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej działalności gospodarczej

w zakresie drobnej wytwórczości przez zagraniczne osoby prawne i fizyczne oraz na

podstawie przepisów o działalności gospodarczej z udziałem podmiotów zagranicznych,

8)

zagranicznych osób prawnych,

9)

spółek prawa handlowego i spółek cywilnych, w których mniej niż 50% udziałów lub akcji

należy do Skarbu Państwa, przedsiębiorstw państwowych, gmin oraz związków międzygminnych,

10)

spółdzielni mieszkaniowych,

11)

spółdzielni osób fizycznych, pod warunkiem że kwota funduszu udziałowego jest nie

mniejsza niż 1/5 kwoty funduszu zasobowego spółdzielni,

12)

spółdzielni osób fizycznych z udziałem osób prawnych, w których liczba osób fizycznych

przekracza połowę liczby udziałowców, pod warunkiem że kwota funduszu udziałowego

jest nie mniejsza niż 1/4 kwoty funduszu zasobowego tych spółdzielni oraz że suma

udziałów osób fizycznych jest wyższa od sumy udziałów osób prawnych,

13)

zakładów lecznictwa uzdrowiskowego i sanatoryjnego, w których pracownicy wynagradzani

są według zasad określonych dla pracowników społecznych zakładów służby zdrowia finansowanych

na podstawie umowy zawartej z Ministrem Zdrowia i Opieki Społecznej.

3.

Za fundusz udziałowy, o którym mowa w ust. 2 pkt 11 i 12, uważa się także równowartość

wkładów członkowskich.

4.

Jeżeli Urząd Antymonopolowy stwierdzi stosowanie przez podatników wymienionych w ust.

2 pkt 9, 11 i 12 praktyk monopolistycznych, o których mowa w art. 13 ust. 7, nie stosuje

się ust. 2.

1.

Za wynagrodzenia, o których mowa w art. 1 ust. 1, uważa się wszelkie wydatki pieniężne,

w tym także równowartość świadczeń w naturze lub ich ekwiwalenty na rzecz pracowników

i innych osób fizycznych w związku z zatrudnieniem u podatnika.

2.

Do wynagrodzeń, o których mowa w ust. 1, zalicza się również środki pieniężne przekazane

przez podatnika na rzecz innych organizacji lub instytucji z przeznaczeniem na wypłaty

dla pracowników podatnika.

3.

Przez zatrudnienie, o którym mowa w ust. 1, rozumie się świadczenie pracy na podstawie

umowy o pracę, umowy zlecenia, umowy o dzieło oraz umowy agencyjno-prowizyjnej lub

innej umowy o podobnym charakterze.

4.

Do wynagrodzeń w rozumieniu ustawy nie zalicza się

1)

wynagrodzeń za pracę inwalidów,

2)

wynagrodzeń za pracę osób traktowanych na równi z inwalidami, zatrudnionych w spółdzielniach

inwalidów i niewidomych, określonych na podstawie odrębnych przepisów,

3)

wynagrodzeń za pracę w dni wolne od pracy, przekazanych na fundusze pomocy społecznej,

4)

wynagrodzeń osób zatrudnionych w przychodniach i ośrodkach rehabilitacyjno-wypoczynkowych

prowadzonych przez spółdzielnie inwalidów,

5)

wynagrodzeń za pracę skazanych,

6)

wynagrodzeń absolwentów szkół ponadpodstawowych oraz szkół wyższych, podejmujących

zatrudnienie po raz pierwszy - przez okres 12 miesięcy od daty zatrudnienia,

7)

wynagrodzeń wypłacanych pracownikom skierowanym lub oddelegowanym do pracy za granicą,

8)

premii i nagród kierowców za oszczędne zużycie paliwa płynnego i za oszczędne wykorzystanie

ogumienia,

9)

świadczeń wypłacanych na podstawie przepisów o ubezpieczeniach społecznych, z wyjątkiem

zasiłków chorobowych wypłacanych w czasie trwania stosunku pracy ze środków zakładu

pracy,

10)

świadczeń i usług finansowanych ze środków funduszów socjalnego i mieszkaniowego,

z zastrzeżeniem art. 3 ust. 2,

11)

wartości świadczeń rzeczowych, wynikających z przepisów dotyczących bezpieczeństwa

i higieny pracy (w tym posiłków profilaktycznych), a także ekwiwalentów za pranie

i reperacje odzieży roboczej wykonywane we własnym zakresie przez pracowników, za

używanie odzieży własnej zamiast odzieży roboczej oraz za nie wydane pracownikom przysługujące

im środki higieny osobistej,

12)

wartości posiłków regeneracyjno-wzmacniających oraz innych posiłków wydawanych niektórym

grupom pracowników do spożycia wyłącznie w czasie wykonywania pracy, bez prawa do

ekwiwalentu z tego tytułu,

13)

ekwiwalentów pieniężnych za użyte przy wykonywaniu pracy narzędzia, materiały lub

sprzęt stanowiący własność wykonawcy,

14)

kwot wypłacanych z tytułu zwrotu kosztów przeniesienia służbowego, zasiłków na zagospodarowanie

i osiedlenie,

15)

diet i innych należności za czas podróży służbowej pracowników,

16)

kwot wypłacanych pracownikom z tytułu zwrotu kosztów używania samochodów osobowych,

motocykli i motorowerów dla potrzeb podatnika,

17)

jednorazowych nagród i premii obciążających koszty całokształtu działalności w roku

podatkowym, wynikających z Karty Górnika, Karty Hutnika lub innych kart branżowych

wprowadzonych przed dniem 1 stycznia 1990 r.,

18)

wynagrodzeń wypłacanych twórcom wynalazków, projektów racjonalizatorskich i wzorów

użytkowych oraz nagród związanych z tymi projektami, a także nagród przyznanych za

osiągnięcie wymiernych efektów ekonomicznych wdrożenia nowych rozwiązań technicznych

lub organizacyjnych, będących wynikami prac badawczych,

19)

honorariów twórczych, autorskich i realizatorskich,

20)

udziałów członków rolniczych spółdzielni produkcyjnych w dochodzie podzielnym tych

spółdzielni,

21)

oprocentowania udziałów członkowskich w spółdzielniach,

22)

prowizji z tytułu kolportażu książek,

23)

prowizji w jednostkach ubezpieczeniowych,

24)

odpraw, o których mowa w ustawie z dnia 28 grudnia 1989 r. o szczególnych zasadach rozwiązywania z pracownikami

stosunków pracy z przyczyn dotyczących zakładu pracy oraz o zmianie niektórych ustaw

(Dz. U. z 1990 r. Nr 4, poz. 19, Nr 10, poz. 59 i Nr 51, poz. 298),

25)

odszkodowań otrzymanych na podstawie przepisów prawa administracyjnego, prawa cywilnego

i prawa pracy.

5.

Rada Ministrów, w drodze rozporządzenia, może określić inne rodzaje przychodów nie

zaliczone do wynagrodzeń.

6.

Wynagrodzenia, o których mowa w ust. 1, z uwzględnieniem ust. 4, dzielą się na

1)

wynagrodzenia obciążające koszty całokształtu działalności, wynikające z prowadzonych

ksiąg rachunkowych,

2)

wypłaty premii i nagród z zysku brutto (zysku bilansowego)

7.

Na równi z wynagrodzeniami określonymi w ust. 6 pkt 2 traktuje się środki pieniężne

przeznaczone na wypłatę dla pracowników podatnika, o których mowa w ust. 2.

1.

Podstawę opodatkowania stanowią

1)

nadwyżka przeciętnego wynagrodzenia z roku (okresu) podatkowego przekraczająca normę,

o której mowa w art. 5-8,

2)

kwota wypłat nagród i premii z zysku brutto za rok podatkowy powiększona o środki

pieniężne przekazane przez podatnika na rzecz innych organizacji lub instytucji z

przeznaczeniem na wypłaty dla pracowników podatnika, przekraczająca normę, o której

mowa w art. 12.

2.

Kwotę przekroczenia, o której mowa w ust. 1 pkt 1, powiększa się o wypłaty pieniężne

oraz równowartość świadczeń rzeczowych wypłaconych z

1)

funduszu socjalnego, przekraczające dwukrotność odpisu podstawowego na ten fundusz,

2)

funduszu mieszkaniowego, przekraczające czterokrotność odpisu podstawowego na ten

fundusz.

1.

Podstawę ustalenia normy przeciętnego wynagrodzenia na styczeń 1991 r., o której mowa

w art. 3 ust. 1 pkt 1, stanowi przeciętne wynagrodzenie wynikające z normy za grudzień

1990 r., ustalonej na podstawie dotychczasowych przepisów o opodatkowaniu wzrostu

wynagrodzeń, obliczone zgodnie z ust. 2 i 3.

2.

Przeciętne wynagrodzenie, o którym mowa w ust. 1, oblicza się w sposób następujący

Normę wynagrodzeń za grudzień 1990 r. pomniejsza się o składniki wynagrodzeń wymienione

w art. 2 ust. 4 pkt 5, 6, 8, 19, 22 i 23. Tak ustaloną kwotę normy na grudzień 1990 r.

dzieli się przez

1)

przeciętne zatrudnienie w grudniu 1990 r. u podatników, którzy ustalali kwotową normę

wynagrodzeń na grudzień 1990 r.,

2)

przeciętne zatrudnienie we wrześniu 1989 r. u podatników, którzy ustalali normę za

grudzień 1990 r. w powiązaniu z przeciętnym wynagrodzeniem,

3)

przeciętne zatrudnienie w miesiącu, w którym po raz pierwszy zatrudniono pracowników

na podstawie umowy o pracę u podatników, którzy podjęli działalność po 30 września

1989 r.,

4)

przeciętne zatrudnienie z miesiąca poprzedzającego dokonanie zmian organizacyjnych,

przeciętne zatrudnienie z września 1989 r. lub przeciętne zatrudnienie z grudnia 1990 r.

- w zależności od sposobu ustalania normy wynagrodzeń na grudzień 1990 r. - u podatników,

u których w 1990 r. nastąpił przyrost lub spadek zatrudnienia, spowodowany zmianami

organizacyjnymi dokonanymi po 30 września 1989 r., polegającymi na

a)

podziale jednostki gospodarczej (organizacyjnej),

b)

połączeniu jednostek gospodarczych (organizacyjnych),

c)

przekształceniu w spółkę, przekazaniu lub przyjęciu w dzierżawę lub agencję zakładów,

wydziałów, działów lub innych organizacyjnie i ewidencyjnie wyodrębnionych obiektów

produkcyjnych i usługowych.

3.

Podatnicy, u których w 1990 r. nastąpiła nadwyżka wynagrodzeń podlegająca podatkowi

od wzrostu wynagrodzeń, podwyższają przeciętne wynagrodzenie wynikające z normy za

grudzień 1990 r., ustalone zgodnie z ust. 2, o 1/24 nadwyżki wynagrodzeń za 1990 r.

przeliczonej na jednego przeciętnie zatrudnionego za ten rok.

4.

Podatnicy, u których przeciętne wynagrodzenie obliczone zgodnie z ust. 2 i 3 jest

niższe od 800.000 zł, przyjmują do ustalenia podstawy normy kwotę przeciętnego wynagrodzenia

w wysokości 800.000 zł.

5.

Minister Finansów, w porozumieniu z Ministrem Pracy i Polityki Socjalnej oraz Ministrem

Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej, może, w odniesieniu do państwowych gospodarstw

rolnych i państwowych przedsiębiorstw gospodarki rolnej, podwyższyć przyjmowaną do

ustalenia podstawy normy kwotę przeciętnego wynagrodzenia, o której mowa w ust. 4.

1.

Miesięczną normę przeciętnych wynagrodzeń w styczniu 1991 r. stanowi kwota przeciętnego

wynagrodzenia, ustalona zgodnie z art. 4 ust. 2-4, powiększona o kwotę wynikającą

z pomnożenia tego wynagrodzenia przez procentowy wzrost cen towarów i usług konsumpcyjnych

w styczniu 1991 r. oraz współczynnik korygujący.

2.

Miesięczną normę przeciętnych wynagrodzeń w każdym następnym miesiącu stanowi miesięczna

norma z miesiąca poprzedniego powiększona o kwotę wynikającą z pomnożenia normy miesiąca

poprzedniego przez procentowy wzrost cen towarów i usług konsumpcyjnych w tym miesiącu

oraz współczynnik korygujący.

3.

Normę przeciętnego wynagrodzenia roku (okresu) podatkowego stanowi suma kwot wynikających

z iloczynów miesięcznych norm przeciętnego wynagrodzenia i przeciętnego zatrudnienia

w tych miesiącach, podzielona przez przeciętne miesięczne zatrudnienie w roku (okresie)

podatkowym.

4.

Miesięczną normę przeciętnych wynagrodzeń w styczniu każdego następnego roku podatkowego

stanowi miesięczna norma przeciętnych wynagrodzeń z grudnia roku poprzedniego, powiększona

o kwotę wynikającą z pomnożenia normy z grudnia roku poprzedniego przez procentowy

wzrost cen towarów i usług konsumpcyjnych w styczniu roku podatkowego oraz współczynnik

korygujący.

5.

Rada Ministrów, w drodze rozporządzenia, ustali wysokość współczynników korygujących,

o których mowa w ust. 1 i 2.

6.

Prognozowany przyrost cen towarów i usług konsumpcyjnych na każdy miesiąc ogłasza

Minister Finansów, w terminie do 7 dnia każdego miesiąca.

7.

Faktyczny przyrost cen towarów i usług konsumpcyjnych za każdy miesiąc ogłasza Prezes

Głównego Urzędu Statystycznego w terminie do 15 dnia następnego miesiąca.

1.

Podatnikom, którzy podjęli działalność w roku podatkowym, właściwe urzędy skarbowe

ustalają na pierwszy miesiąc działalności normę przeciętnego wynagrodzenia jako sumę

1)

przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia stanowiącego podstawę ustalenia normy w kwocie

określonej przez Radę Ministrów w drodze rozporządzenia,

2)

kwot przyrostów wynagrodzeń wynikających z pomnożenia kwoty określonej w pkt 1 przez

procentowe wzrosty cen towarów i usług konsumpcyjnych w roku podatkowym za miesiące

poprzedzające i miesiąc podjęcia działalności w tym roku oraz współczynnik korygujący,

3)

kwot wynagrodzeń z tytułu umów o dzieło lub umów zlecenia, w wysokości nie przekraczającej

100% wynagrodzenia określonego w pkt 1 i 2.

2.

Miesięczną normę przeciętnego wynagrodzenia w każdym następnym miesiącu ustala się

zgodnie z art. 5 ust. 2.

3.

Normę przeciętnego wynagrodzenia z roku (okresu podatkowego) ustala się zgodnie z

art. 5 ust. 3.

4.

Do podatników, którzy podjęli działalność w roku podatkowym, zalicza się jednostki,

które po raz pierwszy dokonały wypłat wynagrodzeń obciążających koszty całokształtu

działalności w tym roku.

5.

Do podatników, o których mowa w ust. 1, nie mają zastosowania przepisy art. 9.

1.

Podatnicy, którzy powstaną w wyniku zmian organizacyjnych polegających na

1)

podziale jednostki lub wyodrębnieniu z innej jednostki będącej podatnikiem,

2)

przekształceniu w spółkę lub inną formę organizacyjną, przyjmują miesięczną normę

przeciętnego wynagrodzenia, o której mowa w art. 5 ust. 2, z miesiąca poprzedzającego

zmianę organizacyjną.

2.

Zakłady (oddziały) osób prawnych sporządzające bilans, które w wyniku zmian organizacyjnych,

o których mowa w ust. 1, otrzymają osobowość prawną, mogą przyjąć własną miesięczną

normę przeciętnego wynagrodzenia. Zasada ta obowiązuje wszystkie zakłady (oddziały)

osób prawnych sporządzające bilans, które wchodziły w skład podatnika przed dokonanymi

zmianami organizacyjnymi.

3.

Podatnicy, którzy powstaną w wyniku połączenia jednostek (podatników), przyjmują miesięczną

normę przeciętnego wynagrodzenia, o której mowa w art. 5 ust. 2, jako sumę iloczynów

przeciętnej normy i przeciętnego zatrudnienia każdego z podatników przed połączeniem,

podzieloną przez przeciętne zatrudnienie podatnika po zmianie organizacyjnej.

4.

Przyjętą miesięczną normę przeciętnych wynagrodzeń, o której mowa w ust. 1-3, powiększa

się o kwotę przyrostu wynikającego z pomnożenia tej normy przez procentowy wzrost

cen towarów i usług konsumpcyjnych w pierwszym miesiącu działalności po dokonanych

zmianach organizacyjnych i współczynnik korygujący.

1.

Jednostki świadczące usługi w zakresie użyteczności publicznej działające w warunkach

ograniczonej samodzielności finansowej, wymienione w załączniku do niniejszej ustawy,

ustalają miesięczne normy przeciętnych wynagrodzeń, o których mowa w art. 5 ust. 1

i 2, przyjmując w miejsce procentowego wzrostu cen towarów i usług konsumpcyjnych

i współczynnika korygującego procentowy wzrost przeciętnych wynagrodzeń w 6 podstawowych

działach sfery produkcji materialnej bez wypłat z zysku.

2.

Podatnicy, o których mowa w ust. 1, ustalają miesięczną normę przeciętnych wynagrodzeń

za styczeń 1991 r. zgodnie z art. 5 ust. 1.

3.

Prognozowany procentowy wzrost wynagrodzeń w 6 podstawowych działach sfery produkcji

materialnej ogłasza Minister Finansów do 7 dnia każdego miesiąca na dany miesiąc.

4.

Faktyczny procentowy wzrost wynagrodzeń w 6 podstawowych działach sfery produkcji

materialnej ogłasza Prezes Głównego Urzędu Statystycznego w terminie do 15 dnia następnego

miesiąca.

1.

Podatnicy w roku (okresie) podatkowym mogą powiększać normę przeciętnego wynagrodzenia,

o której mowa w art. 5 ust. 3, o dodatkową kwotę, która nie spowoduje zmniejszenia

relacji wynagrodzeń obciążających koszty całokształtu działalności powiększonych o

zysk brutto do wynagrodzeń obciążających koszty całokształtu działalności za ten okres

w stosunku do relacji z roku poprzedniego.

2.

Podatnicy do ustalenia relacji, o której mowa w ust. 1, mogą przyjąć stratę bilansową,

pod warunkiem niepowiększenia jej w roku (okresie) podatkowym.

3.

Minister Finansów określi sposób liczenia relacji, o której mowa w ust. 1 i 2, w odniesieniu

do państwowych gospodarstw rolnych i państwowych przedsiębiorstw gospodarki rolnej.

4.

Dodatkowa kwota, o której mowa w ust. 1, w roku (okresie) podatkowym nie może przekroczyć

1)

1/8 przeciętnego wynagrodzenia pomnożonego przez liczbę miesięcy od początku roku

podatkowego począwszy od stycznia u podatników, którzy nie osiągnęli dodatniego wyniku

finansowego za rok poprzedni z powodu ograniczenia w stanowieniu cen i prowadzenia

działalności dotowanej,

2)

1/6 przeciętnego wynagrodzenia pomnożonego przez liczbę miesięcy począwszy od kwietnia

roku podatkowego u pozostałych podatników.

5.

Przeciętne miesięczne wynagrodzenie, o którym mowa w ust. 1, ustala się przez podzielenie

kwoty wynagrodzeń obciążających koszty całokształtu działalności roku (okresu) podatkowego

przez przeciętne miesięczne zatrudnienie od początku roku i liczbę miesięcy za ten

okres.

6.

Do wyliczenia relacji w roku (okresie) podatkowym przyjmuje się wynagrodzenie obciążające

koszty całokształtu działalności, ustalone zgodnie z art. 2 ust. 6 pkt 1, pomniejszone

o wypłaty z rezerw na wynagrodzenia dokonane w 1991 r.

7.

Podatnik traci prawo do podwyższenia normy przeciętnego wynagrodzenia w roku podatkowym

o kwoty ustalone w ust. 1 w przypadku

1)

obniżenia relacji, o której mowa w ust. 1, w roku (okresie) podatkowym w stosunku

do relacji z roku poprzedniego,

2)

stwierdzenia przez Urząd Antymonopolowy stosowania praktyk monopolistycznych przez

podatnika.

8.

Podatnicy, o których mowa w art. 7, do ustalenia relacji wymienionej w ust. 1 przyjmują

wynagrodzenia obciążające koszty całokształtu działalności i zysk brutto w wysokości

uwzględniającej dokonane zmiany organizacyjne.

1.

Jeżeli podatnik zleca wykonanie usługi lub produkcji, a zleceniobiorca do wykonania

tej usługi lub produkcji zatrudni pracowników podatnika, podatnik podwyższa wynagrodzenie

roku (okresu) podatkowego o kwoty wynagrodzeń wypłaconych przez zleceniobiorcę pracownikom

podatnika. Zleceniobiorca jest obowiązany wykazać w fakturze kwotę wynagrodzeń wypłaconych

pracownikom podatnika.

2.

Podatnik, który użycza, wynajmuje lub dzierżawi spółce środki produkcji, a spółka

przy prowadzeniu działalności gospodarczej zatrudnia pracowników podatnika, podwyższa

wynagrodzenia roku (okresu) podatkowego o kwoty wynagrodzeń wypłacone przez spółkę

pracownikom podatnika. Spółka jest obowiązana powiadomić podatnika o zatrudnieniu

jego pracowników i określić kwoty wynagrodzeń wypłacone tym pracownikom.

1.

Podwyżki wynagrodzeń za pracę nie mogą być wprowadzone przez podatników z mocą wsteczną

za miesiące poprzedzające miesiąc, w którym podjęto decyzję o podwyższeniu wynagrodzeń.

2.

W przypadku dokonania podwyżek wynagrodzeń z mocą wsteczną, podatnik jest obowiązany

odprowadzić do budżetu państwa kwotę stanowiącą dwukrotność dokonanych podwyżek w

terminie 14 dni od dnia wypłaty.

1.

Normę wypłat wynagrodzeń, o których mowa w art. 2 ust. 6 pkt 2 i ust. 7, stanowi kwota

wynosząca 8,5% wynagrodzeń obciążających koszty całokształtu działalności w 1991 r.,

powiększonych o wynagrodzenia osób wymienionych w art. 2 ust. 4 pkt 1-6 i 17 i pomniejszonych

o wynagrodzenia bezosobowe, a w spółdzielniach pracy - o wynagrodzenia bezosobowe

osób fizycznych nie będących członkami tych spółdzielni.

2.

W 1991 r. podatnicy mogą dokonywać, za zgodą pracowników, zaliczkowych wypłat nagród

i premii z zysku brutto za rok podatkowy wyłącznie w formie obligacji Skarbu Państwa

lub akcji. Kwota odpowiadająca 50% wartości obligacji i akcji przekazanych pracownikom

zwiększa normę, o której mowa w ust. 1.

1.

Dla ustalenia przekroczenia normy przeciętnych wynagrodzeń w roku (okresie) podatkowym

kwotę wynagrodzeń obciążających koszty całokształtu działalności danego okresu (roku)

podatkowego pomniejsza się o wypłaty z rezerw na wynagrodzenia wypłacone w 1991 r.,

a następnie dzieli się przez przeciętne miesięczne zatrudnienie w tym okresie.

2.

Podatek od wzrostu wynagrodzeń ustala się według następującej skali opodatkowania

1)

za przekroczenie normy przeciętnych wynagrodzeń w roku (okresie) podatkowym

Lp.

Przekroczenie normy

Stawka podatku za każdy kolejny procent przekroczenia normy

1

do 3%

100%

2

ponad 3%

do 5%

200%

3

ponad 5%

500%

2)

za przekroczenie normy wypłat, o której mowa w art. 12 - w wysokości 500% kwoty przekroczenia.

3.

Łączna kwota podatku od wzrostu wynagrodzeń obciążających koszty całokształtu działalności

równa jest iloczynowi podatku ustalonego zgodnie z ust. 2 pkt 1 i przeciętnej liczby

zatrudnionych w roku (okresie) podatkowym.

4.

Podatnikom będącym spółkami prawa handlowego i spółkami cywilnymi, w których

1)

od 50% do 80% udziałów lub akcji należy do Skarbu Państwa, przedsiębiorstw państwowych,

gmin oraz związków międzygminnych, obniża się do 50% stawki podatku, o których mowa

w ust. 2 pkt 1,

2)

ponad 80% udziałów lub akcji należy do Skarbu Państwa, przedsiębiorstw państwowych,

gmin oraz związków międzygminnych, obniża się o 20% stawki podatku, o których mowa

w ust. 2 pkt 1.

5.

Podatnicy stosują ulgi, o których mowa w ust. 4, jeżeli spełniają następujące warunki

1)

terminowo regulują zobowiązania wobec budżetu,

2)

relacja, o której mowa w art. 9 ust. 1, w roku (okresie) podatkowym nie będzie mniejsza

od relacji za rok poprzedni.

6.

Podatek, o którym mowa w ust. 2, stanowi dochód budżetu państwa i podlega wpłacie

na rachunek właściwych urzędów skarbowych.

7.

Jeżeli Urząd Antymonopolowy stwierdzi stosowanie praktyk monopolistycznych przez podatników

wymienionych w ust. 4 oraz w art. 1 ust. 2 pkt 9, 11 i 12, podatnicy ci zobowiązani

są do naliczenia podatku za cały rok podatkowy.

1.

Podatek obliczony zgodnie z art. 13 ust. 2 pkt 1 i 2 uiszcza się z zysku brutto lub

nadwyżki przychodów nad wydatkami roku (okresu) podatkowego, po pomniejszeniu o podatek

dochodowy, a jeżeli zobowiązanie podatkowe przekracza zysk lub nadwyżkę przychodów

nad wydatkami, kwota różnicy stanowi stratę lub nadwyżkę wydatków nad przychodami.

2.

U podatników, u których w okresie podatkowym wystąpi strata lub nadwyżka wydatków

nad przychodami, podatek, o którym mowa w art. 13 ust. 2 pkt 1, powiększa tę stratę

lub nadwyżkę wydatków nad przychodami.

3.

Podatnicy nie ustalający wyniku finansowego obciążają koszt działalności kwotą podatku,

o którym mowa w art. 13 ust. 2 pkt 1.

1.

Ustala się następujące terminy obliczenia i wpłaty podatku

1)

zaliczkowo - do dnia 28 każdego następnego miesiąca za okres podatkowy z tytułu przekroczenia

normy przeciętnych wynagrodzeń obciążających koszty całokształtu działalności,

2)

zaliczkowo - za rok podatkowy do dnia 28 grudnia, przyjmując przewidywane wypłaty

za grudzień roku podatkowego,

3)

ostateczne obliczenie i wpłata podatku następuje w ciągu 20 dni po terminie obowiązującym

do sporządzenia bilansu i rachunku wyników za rok podatkowy,

4)

w okresie 5 dni od daty każdej wypłaty nagród i premii z zysku brutto roku podatkowego

łącznie z wypłatami określonymi w art. 2 ust. 7.

2.

Podatnikom, u których wypłaty wynagrodzeń obciążających koszty całokształtu działalności

nie przekroczyły sumy norm wynagrodzeń za 1990 r., ale wystąpiło przekroczenie miesięcznej

normy za grudzień 1990 r. i równocześnie wystąpiło zobowiązanie podatkowe w 1991 r.

- odracza się termin wpłaty należnych zaliczek podatku za pierwsze trzy miesiące 1991 r.

do 28 maja 1991 r., jeżeli nie dokonają podwyżek wynagrodzeń w pierwszym kwartale

1991 r.

1.

Minister Finansów ustali wzory deklaracji dotyczących obliczenia podatku oraz sposobu

liczenia przeciętnego zatrudnienia.

2.

Minister Finansów może wyrazić zgodę na ustalanie norm wynagrodzeń, o których mowa

w art. 5, 6 i 8 ust. 1, oraz uiszczanie podatku przez zakłady (oddziały) osób prawnych

sporządzające samodzielnie bilans.

1.

Wypłat nagród i premii z zysku bilansowego za 1990 r. dokonują podatnicy według zasad

określonych w ustawie z dnia 27 grudnia 1989 r. o opodatkowaniu wzrostu wynagrodzeń w 1990 r.

(Dz. U. Nr 74, poz. 438 oraz z 1990 r. Nr 13, poz. 82 i Nr 56, poz. 324).

2.

Upoważnia się podatników do dokonywania w 1991 r. zaliczkowych wypłat nagród i premii

z zysku bilansowego za 1990 r. w formie gotówkowej lub obligacji Skarbu Państwa i

akcji wypłacanych za zgodą pracownika.

1)

przed złożeniem pierwszej wersji rocznego sprawozdania finansowego za 1990 r. (bilansu)

w wysokości nie przekraczającej 30% kwoty wolnej ustalonej zgodnie z art. 6 ust. 1

ustawy, o której mowa w ust. 1,

2)

po złożeniu pierwszej wersji rocznego sprawozdania finansowego za 1990 r. (bilansu),

a przed jego weryfikacją, w wysokości nie przekraczającej 70% pozostałej kwoty wolnej

po uwzględnieniu wypłat zaliczkowych wymienionych w pkt 1.

Ustawa wchodzi w życie z dniem ogłoszenia z mocą od dnia 1 stycznia 1991 r.