Oświadczenie rządowe z dnia 31 sierpnia 1990 r. w sprawie przystąpienia Rzeczypospolitej Polskiej do Konwencji wiedeńskiej o prawie traktatów, sporządzonej w Wiedniu dnia 23 maja 1969 r.

Nr 74

Warszawa, dnia 2 listopada 1990 r.

TREŚĆ

Poz.

UMOWY MIĘDZYNARODOWE

439 440 441 -

442 -

443 -

Konwencja wiedeńska o prawie traktatów, sporządzona w Wiedniu dnia 23 maja 1969 r.

993

Oświadczenie rządowe z dnia 31 sierpnia 1990 r. w sprawie przystąpienia Rzeczypospolitej Polskiej

do Konwencji wiedeńskiej o prawie traktatów, sporządzonej w Wiedniu dnia 23 maja 1969 r.

993

Umowa między Rządem Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej, Rządem Królestwa Szwecji i Rządem

Związku Socjalistycznych Republik Radzieckich w sprawie wspólnego punktu rozgraniczenia

999

obszarów morskich ' na Morzu Bałtyckim, podpisana w Sztokholmie dnia 30 czerwca 1990 r.

Oświadczenie rządowe z dnia 17 września 1990 r. w sprawie wejścia w życie Umowy między Rządem

Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej, Rządem Królestwa Szwecji i Rządem Związku Socjalistycznych

Republik Radzieckich w sprawie wspólnego punktu rozgraniczenia obszarów morskich na Morzu

Bałtyckim , podpisanej w Sztokholmie dnia 30 czerwca 1990 r.

1000

Oświadczenie rządowe z dnia 27 września 1990 r. w sprawie zobowiązania się Rzeczypospolitej

Polskiej do stosowania postanowień Konwencji o przywilejach i immunitetach organizacji wyspecjalizowanych, przyjętej przez Zgromadzenie Ogólne Narodów Zjednoczonych dnia 21 listopada

1947 r., w stosunkach z Międzynarodową KorporaCją Finansową

1000

439

KONWENCJA WIEDEŃSKA O PRAWIE TRAKTATÓW

sporządzona w Wiedniu dnia 23 maja 1969 r.

W imieniu Rzeczypospolitej Polskiej

PREZYDENT RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

podaje do powszechnej wiadomości

W dniu 23 maja 1969 r. została sporządzona w Wiedniu Konwencja wiedeńska o prawie traktatów.

Po zaznajomieniu się z powyższą konwencją w imieniu Rzeczypospolitej Polskiej oświadczam, że

- została ona uznana za słuszną zarówno w całości, jak i każde z postanowień w niej zawartych,

- Rzeczpospolita Polska postanawia przystąpić do powyższej konwencji ,

- będzie ona niezmiennie zachowywana.

Na dowód czego wydany został akt niniejszy, opatrzony pieczęcią Rzeczypospolitej Polskiej.

Dano w Warszawie dnia 27 kwietnia 1990 r.

Minister Spraw Zagranicznych: K. Skubiszewski

L. S.

Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej : W. Jaruzelski

(Tekst konwencji zawiera załącznik do niniejszego numeru)

440

OŚWIADCZENIE RZĄDOWE

z dnia 31 sierpnia 1990 r.

w sprawie przystąpienia Rzeczypospolitej Polskiej do Konwencji wiedeńskiej o prawie traktatów, sporzą­

dzonej w Wiedniu dnia 23 maja 1969 r.

Podaje się niniejszym do wiadomości, że zgodnie z art.

83 Konwencji wiedeńskiej o prawie traktatów, sporządzonej

w Wiedniu dnia 23 maja 1969 r., został złożony dnia 2 lipca

1990 r. Sekretarzowi Generalnemu Narodów Zjednoczonych

dokument przystąpienia Rzeczypospolitej Polskiej do po wyższej konwencji.

Wyżej wymieniona konwencja weszła w życie dnia 27

stycznia 1980 r., a w stosunku do Rzeczypospolitej Polskiej

- dnia 1 sierpnia 1990 r.

Jednocześn ie podaje się do wiadomości , że zgodnie

z art. 82, 83 i 84 wymienionej konwencji następujące

państwa stały się jej stronami, składając dokumenty ratyfikacyjne lub przystąpienia w niżej podanych datach

Nigeria

Jamajka

994

1969.07.31

1970.07.28

Jugosławia

1970.08. 27

1970.10.02

Syria

Kanada

1970.10.14

Tunezja

1971 .06 .23

Barbados

1971 .06.24

Wielka Brytania

1971 .06.25

Nowa Zelandia

1971 .08.04

Niger

1971 .10.27

Republika Środkowoafrykańska

1971 .12.10

Paragwaj

1972.02.03

Lesotho

1972.03.03

Hiszpania

1972.05.16

Maroko

1972.09.26

Filipiny

1972.11 .15

1972.12.05

Argentyna

Mauritius

1973.01 .18

Australia

1974.06.1 3

Włochy

1974.07 .25

1974.09 .25

Meksyk

1974.10.30

Grecja

Szwecja

1975.02.04

Kuwejt

1975.11 .11

Tanzania

1976.04.12

Dania

1976.06.01

Cypr

1976.12.28

1977.02.25

Watykan

Republika Korei

1977.04.27

Zair

1977.07.25

Finlandia

1977.08.19

Nauru

1978.05.05

Austria

1979.04.30

Honduras

1979.09.20

Togo

1979.1 2.28

Rwanda

1980.01 .03

Panama

1980.07.28

Haiti

1980.08.25

Chile

1981.04.09

Japonia

1981 .07 .02

Egipt

1982.02.11

Urugwaj

1982.03.05

Kongo

1982.04.12

Malawi

1983.08.23

Holandia

1985.04.09

Kolumbia

1985.04.10

Liberia

1985.08.29

Senegal

1986.04.11

Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich 1986.04.29

Białoruska Socjalistyczna Republika Radziecka 1986.05.01

Ukraińska Socjalistyczna Republika Radziecka 1986.05.14

Niemiecka Republika Demokratyczna

1986.10.20

Bułgaria

1987.04.21

Węgry

1987.06.19

Republika Federalna Niemiec

1987.07.21

Czechosłowacja

1987.07.29

Mongolia

1988.05.16

Algieria

1988.11 .08

1989.08.09

Wyspy Salomona

Liechtenstein

1990.02.08

Sudan

1990.04.18

Szwajcaria

1990.05.07

Następujące oświadczenia i zastrzeżenia

zostały złożone w chwili ratyfikowania i przystąpienia do konwencji

Algieria

Oświadczenie: Przystąpienie Algierskiej Republiki Ludowo-Demokratycznej do niniejszej konwencji w żaden

sposób nie oznacza uznania Izraela.

Poz. 440

-

P r zy s t ąp i e n i e to ni e bę dz i e interpretowan e jako wiążące

s i ę z ustano w ieni em j ak ichko lw iek stosunków z Izraelem.

Zastrzeżenie: Rząd Algi erskiej Republik i Ludowo-Demokratycznej uważa , iż jurysdykcja M ięd z ynarodowego Trybunału Sprawiedliwości ni e mo że być realizowana w odniesieniu do sporu przewi dzian ego artykułem 66 (a) na

żądanie tylko jednej strony .

Oświadcza on, ze w każdym wypadku wymagana jest

uprzednia zgoda w szystki ch zainteresowanych stron dla

przedłożenia sporu powyższe mu t r ybunałowi.

Argentyna

(a) Republi ka Arg e ntyńska nie uznaje zasady zawartej

w artykule 45 (b) j ako jej dotyczącej w tym zakresie, w jakim

zasada ta przewiduje uprzednie zrzeczenie się praw.

(b) Republ ika Argentyńska nie zgadza się z tezą, iż

zasadnicza zmiana o k oliczności , jaka nastąpi ł a w stosunku

do tych , które istniały w czasie zawarcia tra ktatu , i jaka nie

była przewidziana przez strony, może być powoływana jako

podstawa wyga ś ni ę ci a lub w ycofa nia się z traktatu . Sprzeciwia się ponadto zast rzeże niom zg łoszonym przez Afganistan * ), Maroko i Syri ę do artyk ułu 62 ustępu 2 (a) oraz

wszelkim zastrzeż e nio m m ającym ten sam skutek, które mogą

być zgłoszon e \IV przysz łoś c i do art ykułu 62.

Stosowani e nini ejszej konwencji do terytoriów, których

suwerenność jest przedmiotem sporu między dwoma lub

większą liczbą pań stw - bez wzgl ę du na to, czy są , czy nie są

jej stronami - nie może być uznan e jako oznaczające zmianę,

rezygnację czy wycofanie si ę ze stanowiska uprzednio przez

nie zajmowanego .

Białoruska Socjalistyczna Republika Radziecka

Białoruska Socjalistyczna Republika Radziecka nie

uważa się za związaną postanowieniami artykułu 66 Konwencji wiedeńskiej o prawie traktatów i oświadcza , że aby

jakikolwiek spór między układającymi się stronami, dotyczą­

cy stosowania lub interpretacji artykułów 53 i 64, mógł być

przedłożony Międzynarodowemu Trybuna/owi Sprawiedliwości do rozstrzygnięc i a lub jakikolwiek spór dotyczący

stosowania lub interpretacji części V konwencji mógł być

przedłożony do rozpatrzenia komisji pojednawczej, niezbęd­

na jest zgoda wszystkich stron sporu w każdej odrębnej

sprawie oraz że członkami komisji pojednawczej mogą być

tylko osoby wyznaczone za wspólną zgodą stron sporu .

Białoruska Socjalistyczna Republika Radziecka uważa, że

nie jest związana postanowieniami artykułu 20 ustępu 3 i artykułu

45 (b) Konwencji wiedeńskiej o prawie traktatów, ponieważ są

one sprzeczne z ustaloną praktyką międzynarodową.

Oświadczen ie

Białoruska Socjalistyczna Republika Radziecka oświad­

cza, że zastrzega sobie prawo do zastosowania wszelkich

środków dla zabezpieczenia swych interesów w wypadku

nieprzestrzegania przez inne państwa postanowień Konwencji wiedeńskiej o prawie traktatów.

Bułgaria

Zastrzeżenie: Ludowa Republika Bułgarii nie uważa się

za związaną postanowieniem artykułu 66 (a) konwencji,

zgodnie z którym jakakolwiek ze stron sporu dotyczącego

stosowania lub interpretacji artykułu 53 lub 64 może pisem nym wnioskiem przedłożyć go Międzynarodowemu Trybunałowi Sprawiedliwości do rozstrzygnięcia, jeśli strony nie

zgodzą się poddać sporu arbitrażowi. Rząd Ludowej Republiki Bułgarii oświadcza, że dla przedłożenia takiego sporu do

rozstrzygnięcia Międzynarodowemu Trybunałowi Sprawiedliwości niezbędna jest zgoda wszystkich stron sporu.

., Afganistan złożył zastrzeżenia przy podpi sywaniu . lecz nie przystąpił jeszcze do niniejszej

konwencji.

-

Oświ adcle nie: Ludowa Republika Buł ga rii uważa za

stosowne podk r eś lić, iż arty kuły 81 i 83 ko nwencji, które

umi e mo ż li "N ia j;; niektórym państwom stanie s ię jej stronami,

m ają ni e sł uszr 'iE: CJgran iurljqcy charakter. PostcHlowienia te są

niezQodne z pG wsz8ch nynl charakterem konwencji, która

powinna być otwarta do przyst ąp ienia d la wszystkic h Pd!lstw.

Chile

Zastr zeżen i e: Hepublika Chile ośw i adcza , iż uznaje og ól··

ną zasad ę n i ezm i ennośc i

traktatów z zilr: howaniem prawa

państw do ustanawiania przep isów modyf i ku jących tQ zasadę i z tego wz g l ęd u zglasza zastrzeże n ie do art ykułu 62

ustępów 1 i 3 konwencj i, które uważa za nie w i ążą ce Chile.

Czechosłowacja

Czechosłowacka Republika Socjalistyczna nie uważa

za związaną postanowieniami a rtykułu 66 konwencji

i oświadcza , że zgodnie z zasadą suwerennej równości

państw każdy spór może być przedłożony M iędzynarodowe­

mu Trybunałowi Sprawiedliwości lub poddany postępowa­

niu pojednawczemu tylko w wypadku zgody wszystkich

stron sporu w każdej odrębnej sprawie.

się

Dania

Wobec każdego państwa, które zgłosi zastrzeżenie dotyczące całości lub części postanowień artykułu 66 konwencji

co do obowiązkowego rozstrzygania niektórych sporów,

Dania nie będzie się uważać za z wiązaną tymi postanowieniami części V konwencji, zgodnie z którymi postępowania

przewidzian ego artykułem 66 nie stosuje się w wypadku

zastrzeżeń zgłoszonych przez inne państwa .

Egipt

Arabska Repubłika Egiptu nie uważa się za związaną

częścią V konwencji wobec p a ństw, które zgłosiły zastrzeże­

nie dotyczące procedury sądowego rozstrzygania sporów

i obowiązkowego arbitrażu, przewidzianych w artykule 66

i w załączniku do konwencji, oraz odrzuca zastrzeżenia

zgłoszone do części V konwencji.

Finlandia

Finlandia oświadcza, i ż rozumie, że żadne z postanowień

2 a rtykułu 7 konwencji ni e ma na celu zmiany

jakichkolwiek postanowień prawa wewnęt rz nego obowią­

zującego w którejko lw iek z układającyc h s i ę stron, dotyczą ­

cych upra wn i eń do zawierania traktatów . Wed ług Konstytu cji Finlan dii prawo do zaw iera nia t raktatów ma Prezydent

Republiki, który równi eż decyduje o wystawianiu pełnomoc­

nictw szefowi rządu oraz ministrowi spraw zagranicznych.

Finlan d ia ośw i a dc za ró wni eż , że w stosu nku do jakiegokolwiek państwa, które zg ł osi ło lub zg ło s i zas trzeżenie,

w którym uzna za ni e wiążące wobec ni ego posta nowienie

artykułu 66 w ca łości lub w c zęśc i , i do któreg o post ępowa­

nia przewidzianego artyku ł em 66 nie stos uje s ię wskutek

tego zastr zeżenia , Finl and ia nie będzie s i ę uważ ać za zw i ąza­

ną ząrówn o postan ow ien iami procedura lnymi, jak i materialnymi części V konwencji.

ustępu

Holand ia

Oświadczenie: Królestwo Holand ii ni e uważ a postano-

wień artykułu 66 (b) konwe ncji prz e widujących "inny sposób pokojowego rozstrzygania sporów" za składnik oświad­

czenia Król estwa Holandii przyjmującego obowiązkową jurysdykcję Międzynarodowego Trybunału Sprawi e dliwości,

które zostało zł ożon e Sekretarzowi Generalnemu Narodów

Zjednoczonych dnia 1 sierpnia 1956 r.

-

Poz. 440

Kanada

Przystępując do Konwencji wiedeńskiej o prawie traktatów, r Zą d Kanndy oświ adcza , że rozumie, iż żadne z postano wi e ń ar tykułu 66 konwen cji nie ma na celu wyłączenia

j ur ,!~ dykcj i M i ę dzynarodowego Trybunału Sprawiedliwości,

j eśl i takR

jllrysdykcja istnieje na podstawie

postanowień

j ćlki e goko l V'J·ick ob owiązującego traktatu wiążącego strony

VII zakres ie rozstrzygania sporów.

VV odn iesieniu do państw-stron Konwencji wiedeńskiej

o pr3w ie traktatów, uznających obowiązkową jurysdykcję

Międzyna rodow ego Trybunalu Sprawiedliwości, rząd Kanady o świadcza, że nie uważa postanowień artykułu 66 konw encji wiedeńskiej za prze widujące "inny sposób pokojow eg o rozstrzygania sporów" w rozumieniu ustępu 2 (a)

oświadczenia rządu Kanady u z nającego obowiązkowąjurys­

dykcję Międzynarodowego Trybunału Sprawiedliwości, które zostało złożone Sekretarzowi Generalnemu Narodów

Zjednoczonych dnia 7 kwietnia 1970 r.

Kolumbia

Zastrzeżenie

W odniesieniu do artykułu 25 Kolumbia

zgłasza zastrzeżenie, iż Konstytucja Kolumbii nie uznaje tym-

czasowego stosowania traktatów; zatwierdzanie lub nieza twierdzanie wszelkich traktatów i konwencji , zawieranych

przez rząd z innymi państwami lub międzynarodowymi osobami prawnymi, jest obowiązkiem Kongresu Narodowego.

Kuwejt

Przystąpienie Kuwejtu do niniejszej konwencji nie oznacza w żaden sposób uznania Izraela przez rząd i Państwo

Kuwejtu ani nawiązania jakichkolwiek stosunków traktatowych między Państwem Kuwejtu a Izraelem .

Maroko

1. Maroko interpretuje ustęp 2(a) artykułu 62 (zasadnicza zmiana okoliczności) w ten sposób, iż nie dotyczy on

sprzecznych z prawem lub nierównoprawnych traktatów ani

też jakiegokolwiek traktatu sprzecznego z zasadą samostanowienia. Opinia Maroka w sprawie ustępu 2 (a) była

poparta przez doradcę-eksperta w jego wypowiedziach

w Komitecie Ogólnym dnia 11 maja 1968 r. i na konferencji

dnia 14 maja 1969 r.

2. Należy rozumieć, że podpisanie przez Maroko niniejszej konwencji nie oznacza w żaden sposób uznania Izraela.

Ponadto żadne stosunki traktatowe nie zostaną ustanowione

między Marokiem a Izraelem .

Mongolia

Zastrzeżenia

1. Mongolska Republika Ludowa nie

uważa

się

za

związaną postanowieniami artykułu 66 konwencji.

Mongolska Republika Ludowa oświadcza , że przedłożenie

jakiegokolwiek sporu dotyczącego stosowania bądź interpretacji artykułów 53 i 64 Międzynarodowemu Trybunałowi

Sprawiedliwości do rozstrzygnięcia, jak również przedłożenie

jakiegokolwiek sporu dotyczącego stosowania lub interpretacji

któregokolwiek innego artykułu części V konwencji - komisji

pojednawczej do rozpatrzenia, będzie wymagać zgody wszystkich stron w każdej sprawie, oraz oświadcza , że osoby wchodzące w skład komisji pojednawczej będą wyznaczone przez

strony sporu w drodze wspólnego porozumienia.

2. Mongolska Republika Ludowa nie jest związana

postanowieniami artykułu 45 (b) Konwencji wiedeńskiej

o prawie traktatów, ponieważ są one sprzeczne z ustaloną

praktyką międzynarodową.

Oświadczenia

1. Mongolska Republika Ludowa oświadcza , iż zastrzega sobie prawo do zastosowania wszelkich środków dla

zabezpieczenia swych interesów w wypadku nieprzestrzega nia przez inne państwa postanowień Konwencji wiedeńskiej

o prawie traktatów .

2. Mongolska Republika Ludowa uważa .. . stosowne

zwrócenie uwagi na dyskryminacyjny charakter artykułów 81

i 83 Konwencji wiedeńskiej o prawie traktatów i ośw i adcza ,

iż konwencja powinna być otwarta do przystąpienia dla

wszystkich państw .

Niemiecka Republika Demokratyczna

Niemiecka Republika Demokratyczna nie uważa się za

związaną postanowieniami artykułu 66 konwencji .

W celu przedłożenia sporu dotyczącego stosowania lub

interpretacji artykułu 53 lub 64 Międzynarodowemu Trybunałowi Sprawiedliwości do rozstrzygnięcia lub przedłożenia

sporu dotyczącego stosowania lub interpretacji jakiegokolwiek z pozostałych artykułów części V konwencji - komisji

pojednawczej do rozpatrzenia, niezbędna będzie w każdej

sprawie zgoda wszystkich stron sporu. Członkowie kom isji

pojednawczej będą wyznaczani wspólnie przez strony sporu .

Niemiecka Republika Demokratyczna oświadcza , że

zastrzega sobie prawo do podjęcia kroków dla ochrony

swych interesów w wypadku naruszenia postanowień konwencji przez inne państwo.

Niemiecka Republika Demokratyczna uważa, że postanowienia artykułów 81 i 83 konwencji są sprzeczne

z zasadą , zgodnie z którą każde państwo kierujące się celami

i zasadami Karty Narodów Zjednoczonych ma prawo przystępować do konwencji mających wpływ na interesy wszystkich państw .

Republika Federalna Niemiec

1. Republika Federalna Niemiec zastrzega sobie prawo

do wyrażenia, w chwili ratyfikowania Konwencji wiedeńskiej

o prawie traktatów, swych poglądów o oświadczeniach

innych państw, składanych przy podpisaniu, ratyfikacji lub

przystąpieniu do tej konwencji oraz do zgłaszania zastrzeżeń

do niektórych jej postanowień.

2. Republika Federalna Niemiec zakłada, że jurysdykcja

Międzynarodowego Trybunału Sprawiedliwości, ustalona

w drodze zgody stron poza ramami Konwencji wiedeńskiej

o prawie traktatów, nie może być wyłączona przez powołanie

się na postanowienia artykułu 66 (b) konwencji.

3. Republika Federalna Niemiec uważa , że "środki podjęte zgodnie z Kartą Narodów Zjednoczonych", o których

mowa w artykule 75, oznaczają przyszłe decyzje Rady

Bezpieczeństwa Narodów Zjednoczonych, zgodnie z rozdziałem VII Karty dla utrzymania międzynarodowego pokoju

i bezpieczeństwa .

Syria

A. Przyjęcie niniejszej konwencji przez Syryjską Republikę Arabską i jej ratyfikacja przez rząd w żadnym wypadku nie

oznaczają uznania Izraela i nie mogą powodować nawiązania

jakiegokolwiek kontaktu z Izraelem na podstawie postanowień tej konwencji.

B. Syryjska Republika Arabska uważa, że artykuł 81 jest

niezgodny z celami i założeniami konwencji, ponieważ nie

zezwala stać się jej stroną wszystkim państwom bez róż­

nicowania i dyskryminacji .

C. Rząd Syryjskiej Republiki Arabskiej w żadnym wypadku nie akceptuje wyłączenia powoływania zasadniczej

-

Poz. 440

zmiany okoliczności w odniesieniu do traktatów ustanawiają­

cych granice, o czym mówi się w artykule 62 w ustępie 2 (a),

ponieważ uważa to za oczywiste naruszenie normy obligatoryjnej stanowiącej część powszechnego prawa międzynaro­

dowego i uznającej prawo narodów do samostanowienia.

D. Rząd Syryjskiej RepubHki Arabskiej interpretuje po stanowienie artykułu 52 w sposób następujący

Określenie "groźba lub użycie siły" użyte w tym artykule

rozciąga się również na zastosowanie przymusu ekonomicznego, politycznego, wojskowego i psychologicznego oraz na

wszelkie rodzaje przymusu zmuszające państwo do zawarcia

traktatu wbrew jego woli lub interesom.

E. Przystąpienie Syryjskiej Republiki Arabskiej do niniejszej konwencji oraz jej ratyfikacja przez rząd nie rozciągają się na załącznik do konwencji dotyczący obligatoryj nego postępowania pojednawczego.

Tanzania

Artykuł 66 konwencji

nie będzie obowiązywał między

Zjednoczoną Republiką Ta.nzanii a każdym państwem, które

zgłosi zastrzeżenie do jakiegokolwiek postanowienia części

V lub do całej części V konwencji .

Tunezja

Spór wymieniony w artykule 66 (a) wymaga zgody

wszystkich jego stron w celu przedłożenia go do rozstrzygnięcia Międzynarodowemu Trybunałowi Sprawiedliwości.

Ukraińska Socjalistyczna Republika Radziecka

Ukraińska Socjalistyczna Republika Radziecka nie uważa

się za związaną postanowieniami artykułu 66 Konwencji wiedeńskiej o prawie traktatów i oświadcza, że aby jakikolwiek spór

między układającymi się stronami, dotyczący stosowania lub

interpretacji artykułów 53 i 64, mógł być przedłożony Między­

narodowemu Trybunałowi Sprawiedliwości do rozstrzygnięcia

lub aby jakikolwiek spór dotyczący stosowania lub interpretacji

części V konwencji mógł być przedłożony do rozpatrzenia

komisji pojednawczej, niezbędna jest zgoda wszystkich stron

sporu w każdej odrębnej sprawie, oraz oświadcza, że członkami

komisji pojednawczej mogą być tylko osoby wyznaczone za

wspólną zgodą stron sporu.

Ukraińska Socjalistyczna Republika Radziecka uważa, że nie

jest związana postanowieniami artykułu 20 ustępu 3 i artykułu

45 (b) Konwencji wiedeńskiej o prawie traktatów, ponieważ są

one sprzeczne z ustaloną praktyką międzynarodową.

Oświadczen ie

Ukraińska Socjalistyczna Republika Radziecka oświad­

cza, że zastrzega sobie prawo do zastosowania wszelkich

środków dla zabezpieczenia swych interesów w wypadku

nieprzestrzegania przez inne państwa postanowień Konwencji wiedeńskiej o prawie traktatów.

Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Pół ­

nocnej

Podpisując Konwencję wiedeńską o prawie traktatów rząd

Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej

oświadcza, że rozumie, iż żadne postanowienie artykulu 66

konwencji nie ma na celu wyłączenia jurysdykcji Między­

narodowego Trybunału Sprawiedliwości w wypadkach, gdy

istnieje ona na mocy jakichkolwiek innych postanowień obowiązujących strony w odniesieniu do rozstrzygania sporów.

W szczególności wobec państw-stron konwencji wiedeńskiej,

które przyjmą obowiązkową jurysdykcję Międzynarodowe­

go Trybunału Sprawiedliwości, rząd Zjednoczonego Królestwa oświadcza, że nie będzie uznawał postanowień litery (b) artykułu 66 konwencji wiedeńskiej za ustanawiają -

-

ce ,.inny sposób pokojowego rozstrzygania sporów" w rozumieniu punktu (i) litery (a) oświadczenia rządu Zjednoczonego Królestwa uznającego obowiązkową jurysdykcję Mię­

dzynarodowego Trybunału Sprawiedliwości, które zostało

złożone Sekretarzowi Generalnemu Narodów Zjednoczo nych dnia 1 stycznia 1969 r.

Rząd Zjednoczonego Królestwa, zastrzegając swe sta nowisko w odniesieniu do innych oświadczeń i zastrzeżeń

zgłoszonych przez państwa w czasie podpisywania konwen cji, uznaje za niezbędne oświadczyć, że Zjednoczone Królest wo nie uważa , aby Gwatemala miała jakiekolwiek prawa

bądź roszczenia wobec terytorium Hondurasu Brytyjskiego.

Rząd Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii

Północnej rozumie, iż żadne postanowienie artykułu 66 konwencji nie ma na celu wyłączen i a jurysdykcji Międzynarodo ­

wego Trybunału Sprawiedliwości w wypadkach, gdy istnieje

ona na mocy jakichkolwiek innych postanowień obowiązują­

·cych strony w odniesieniu do rozstrzygania sporów. W szczególności wobec państw-stron konwencji wiedeńskiej, które

przyjmą obowiązkową jurysdykcję Międzynarodowego Try bunału Sprawiedliwości , rząd Zjednoczonego Królestwa nie

będzie uznawał postanowień litery (b) artykułu 66 Konwencji

wiedeńskiej o prawie traktatów za ustanawiające "inny sposób pokojowego rozstrzygania sporów" w rozumieniu punktu

(i) litery (a) oświadczenia rządu Zjednoczonego Królestwa,

które zostało złożone Sekretarzowi Generalnemu Narodów

Zjednoczonych dnia 1 stycznia 1969 r.

Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich

Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich nie uważa się za związany postanowieniami artykułu 66 Konwencji

wiedeńskiej o prawie traktatów i oświadcza , że aby jakikolwiek

spór między układającymi się stronami, dotyczący stosowania

lub interpretacji artykułów 53 i 64, mógł być przedłożony

Międzynarodowemu Trybunałowi Sprawiedliwości do roz strzygnięcia lub aby jakikolwiek spór dotyczący stosowania

lub interpretacji części V konwencji mógł być przedłożony do

rozpatrzenia komisji pojednawczej, niezbędna jest zgoda

wszystkich stron sporu w każdej odrębnej sprawie, oraz

oświadcza, że członkami komisji pojednawczej mogą być tylko

osoby wyznaczone za wspólną zgodą stron sporu.

Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich uważa, że

nie jest związany postanowieniami artykułu 20 ustępu 3 i artykułu 45 (b) Konwencji wiedeńskiej o prawie traktatów,

ponieważ są one sprzeczne z ustaloną praktyką między­

narodową ·

Oświadczenie

Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich oświa­

dcza, że zastrzega sobie prawo do zastosowania wszelkich

środków dla zabezpieczenia swych interesów w wypadku

nieprzestrzegania przez inne państwa postanowień Konwencji wiedeńskiej o prawie traktatów.

Następujące

sprzeciwy zostały zgłoszone

przy ratyfikowaniu i przystępowaniu do konwencji lub w datach późniejszych

Algieria

Rząd Algierskiej Republiki Ludowo- Demokratycznej,

wierny zasadzie nienaruszalności granic odziedziczonych

w chwili uzyskania niepodległości, zgłasza sprzeciw wobec

zastrzeżenia zgłoszonego przez Królestwo Maroka do artykułu 62 ustępu 2 (a) konwencji.

Chile

Republika Chile zgłasza sprzeciw wobec zastrzeżeń,

które zostały lub zostaną zgłoszone w przyszłości do artykułu

62 ustępu 2 konwencji.

Poz. 440

Holandia

Królestwo Holandii uważa , że postanowienia dotyczące

rozstrzygania sporów, zawarte w artykule 66 konwencji, są

istotną częścią konwencji i nie mogą być oddzielone od

przepisów materialnych, z którymi są związane . W związku

z tym Królestwo Holandii uważa za niezbędne sprzeciwić się

każdemu zastrzeżeniu, które zostanie zgłoszone przez inne

państwo i którego celem byłoby wyłączenie stosowania

całości lub części postanowień dotyczących rozstrzygania

sporów. Nie sprzeciwiając się wejśc i u w życie konwencji

między Królestwem Holandii a takim państwem , Królestwo

Holandii uważa, że ich stosunki traktatowe nie będą obejmować postanowień części V konwencji , w odniesieniu do

których stosowanie postanowień dotyczących rozstrzygania

sporów przewidzianych w artykule 66 jest w całości lub

w części wyłączone .

-

Królestwo Holandii uważa, że brak stosunków trak tatowych między Królestwem Holandii a takim państwem,

w zakresie wszystkich lub niektórych postanowień części V,

nie umniejszy w żadnym stopniu obowiązku tego państwa

wypełniania wszelkich zobowiązań zawartych w tych postanowieniach na mocy prawa międzynarodowego, niezależnie od konwencji.

Z wyżej wymienionych powodów Królestwo Holandii

sprzeciwia się zastrzeżeniu Syryjskiej Republiki Arabskiej.

według którego jej przystąpienie do konwencji nie obejmuje

załącznika, oraz zastrzeżeniu Tunezji, zgodnie z którym

przedłożenie Międzynarodowemu Trybunałowi Sprawied liwości sporu, o którym mowa w artykule 66 (a) , wymaga

zgody wszystkich jego stron . Zgodnie z powyższym stosunki

traktatowe między Królestwem Holandii a Syryjską Republiką Arabską nie będą obejmować tych postanowień, do

których ma zastosowanie postępowanie pojednawcze przewidziane w załączniku, a stosunki traktatowe między Królestwem Holandii a Tunezją nie będą obejmować artykułów 53

i 64 konwencji .

Sprzeciwy, identyczne co do istoty, zostały zgłoszone

przez rząd Holandii wobec zastrzeżeń wniesionych przez

niektóre państwa , jak następuje

i) 25 września 1987 r. - wobec zastrzeżeń zgłoszonych

przez Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich,

Białoruską Socjalistyczną Republikę Radziecką, Ukraińs­

ką Socjalistyczną Republikę Radziecką i Niemiecką Republikę Demokratyczną.

ii) 14 lipca ~ 988 r. -

wobec zastrzeżeń zgłoszonych przez

Bułgarię, Czechosłowację i Węgry,

iii) 28 lipca 1988 r. -

wobec zastrzeżenia Mongolii.

iv) 30 stycznia 1989 r. -

wobec zastrzeżenia Algierii.

Japonia

1. Rząd Japonii sprzecIwia się wszelkim zastrzeże­

niom mającym na celu wyłączenie stosowania w całości

lub w części postanowień artykułu 66 i załącznika, dotyczących obligatoryjnej procedury rozstrzygania sporów,

i nie uważa, aby Japonia miała stosunki traktatowe z jakimkolwiek państwem, które zgłosiło lub zgłosi takie

zastrzeżenie w zakresie tych postanowień części V konwencji, wobec których wyłączone będzie stosowanie

wyżej wymienionej obligatoryjnej procedury wskutek tego zastrzeżenia. Zgodnie z powyższym stosunki traktatowe między Japonią a Syryjską Republiką Arabską nie

będą obejmować tych postanowień części V konwencji,

do których ma zastosowanie postępowanie pojednawcze

przewidziane w załączniku, a stosunki traktatowe między

Japonią a Tunezją nie będą obejmować artykułów 53 i 64

konwencji.

-

2. Rząd J ;="'onii nie uznaje interpretacji artykułu 52,

przedstawionej ) rzez rząd Syryjskiej Republiki Arabskiej,

ponieważ interpretacja ta nie odzwierciedla w sposób prawidłowy porozumień osiągniętych na konferencji wiedeńskiej

w przedmiocie przymusu.

3 kwietnia 1987 r.

1. W związku ze swym oświadczeniem złożonym przy

przystępowaniu rząd Japonii sprzeciwia się zastrzeżeniom zgło­

szonym przez rządy Niemieckiej Republiki Demokratycznej

i Związku Socjalistycznych Republik Radzieckich do artykułu 66

i załącznika do konwencji oraz potwierdza swoje stanowisko, że

nie będą jej z wyżej wymienionymi państwami łączyły stosunki

traktatowe w zakresie postanowiel'l części V konwencji.

2. Rząd Japonii sprzeciwia się zastrzeżeniu zgłoszone­

mu przez rząd Związku Socjalistycznych Republik Radziec kich do artykułu 20 ustępu 3.

3. Rząd Japonii sprzeciwia się oświadczeniom złożo­

nym przez rządy Niemieckiej Republiki Demokratycznej

i Związku Socjalistycznych Republik Radzieckich, w któryćh

zastrzegają sobie prawo do zastosowania wszelkich środków

dla zabezpieczenia swych interesów w wypadku nieprzestrzegania przez inne państwa postanowień konwencji .

Kanada

22 października 1971 r.

Kanada nie uważa, aby posiadała stosunki traktatowe

z Syryjską Republiką Arabską w zakresie tych postanowień

Konwencji wiedeńskiej o prawie traktatów, do których stosuje się postępowanie pojednawcze przewidziane z załączniku

do konwencji.

Nowa Zelandia

14 października 1971 r.

Rząd Nowej Zelandii sprzeciwia się zastrzeżeniu zgło­

szonemu przez rząd Syrii w sprawie obligatoryjnego postępowania pojednawczego przewidzianego w załączniku

do Konwencji wiedeńskiej o prawie traktatów i nie uważa,

aby konwencja weszła w życie między Nową Zelandią

a Syrią.

10 sierpnia 1972 r.

Rząd Nowej Zelandii sprzeciwia się zastrzeżeniu zgło­

szonemu przez rząd Tunezji do artykułu 66 (a) konwencji i nie

uważa, aby Nowa Zelandia posiadała stosunki traktatowe

z Tunezją w zakresie tych postanowień konwencji , do

których ma zastosowanie procedura rozstrzygania sporów

przewidziana w artykule 66 (a).

Republika Federalna Niemiec

1. Republika Federalna Niemiec nie uznaje zastrzeżeń

zgłoszonych przez Tunezję, Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich, Białoruską Socjalistyczną Republikę Radziecką, Ukraińską Socjalistyczną Republikę Radziecką

i Niemiecką Republikę Demokratyczną do artykułu 66 Konwencji wiedeńskiej o prawie traktatów, ponieważ są one

niezgodne z celem i założeniami tej konwencji. W związku

z tym pragn ie ona zwrócić uwagę , iż - jak to wielokrotnie

podkreślano rząd Republiki Federalnej Niemiec uważa

artykuły 53 i 64 za nierozłączne z artykułem 66 (a) .

Sprzeciwy, identyczne co do istoty, zostały zgłoszone

przez rząd Republiki Federalnej Niemiec wobec zastrzeżeń

niektórych państw

i) 27 stycznia 1988 r. - wobec zastrzeżeń Bułgarii,

Czechosłowacji i Węgier,

ii) 21 września 1988 r. - wobec zastrzeżenia Mongolii,

iii) 30 stycznia 1989 r. - wobec zastrzeżenia Algierii.

Poz. 440

998

Szwecja

4 lutego 1975 r.

Artykuł

66 konwencji zawi era pew ne postanowienia

dotyczące procedury sądowego ro zstrzygania sporów, arbitrażu i pojednania. Zgodnie z tymi postanowicni3mi, spór

dotyczący stosowania lub interpretacji a rtykułów 53 lub 64

odnoszących się do ius cogens moż e być przedłożony

Międzynarodowemu Trybunałowi Sp r a wiedliwości . Jeżeli

spór dotyczy stosowania lub in terpretacji jakiegokolwi ek

innego artykułu części V konwe nCJi , m ożna wszcząć postępowanie pojednawcze przewi dziane w załączniku do

konwencji .

Rząd Szwecji uważa, że postan owi enia dotyczące roz strzygania sporów stanowią ważn ą cz ę ść konwencji i nie

mogą one być oddzielone od przep isów materialnych, z którymi są związane . W konsekwencji rzą d Szwecji uważa za

niezbędne sprzeciwienie się każde mu z a strzeżeniu zgłoszo­

nemu przez inne państwo, którego ce lem jest wyłączenie

w całości lub w części stosowania p os tanowień odnoszą­

cych się do rozstrzygania sporów. N ie sprzeciwiając się

wejściu w życie konwencji między S z w ecją a takim państ­

wem, rząd Szwecji uważa, że ich stos unki traktatowe nie

będą obejmować ani przepisów proceduralnych, wobec

których zgłoszono zastrzeżenie , ani prze pisów materialnych,

z którymi związane są te przepisy pro ceduralne.

Z wyżej wskazanych powodów r zą d Szwecji sprzeciwia

się zastrzeżeniu Syryjskiej Republiki Arabskiej, zgodnie z którym jej przystąpienie do konwencji nie o bejmuje załącznika,

oraz zastrzeżeniu Tunezji , zgodnie z któ rym spór wymieniony

wartykule 66 (a) wymaga zgody w szystk ich jego stron celem

przedłożenia go do rozstrzygnięcia M ię dz ynarodowemu Trybunałowi Sprawiedliwości . W świ e tl e tych zastrzeżeń, rząd

Szwecji uważa, że stosunki trak tatowe między Szwecją

a Syryjską Republiką Arabską ni e b ę dą obejmować tych

postanowień części V konwencji , do których ma zastosowanie postępowanie pojednawcze przewi dziane w załączniku ,

oraz że stosunki traktatowe międz y S z wecją a Tunezją nie

będą obejmować artykułów 53 i 64 kon wencji .

Rząd Szwecji zwrócił również u w a gę na oświadczenie

Syryjskiej Republiki Arabskiej, zgod nie z którym interpretuje

ona określenie " groźba lub użycie si ł y ", użyte w artykule 52

konwencji , jako rozciągające się r ównie ż na zastosowanie

przymusu ekonomicznego, polityczn eg o, wojskowego i psy chologicznego oraz na wszelkie ro dzaje przymusu zmuszają­

ce państwo do zawarcia traktat u wbrew jego woli lub

interesom . W związku z tym rząd Szwecji zwraca uwagę, że

ponieważ artykuł 52 odnosi się do gro ź by lub użycia siły

z pogwałceniem zasad prawa mi ęd z y na rodowego wyrażo­

nych w Karcie Narodów Zjednoczo nyc h, powinien on być

interpretowany w świetle praktyki, kt óra została lub zostanie

ustalona na podstawie Karty .

Zjednoczone Królestwo Wielki ej Brytanii

i Irlandii Północnej

Zjednoczone Królestwo nie zg adza się , aby interpretacja

artykułu 52, sformułowana przez S y rię , o dzwierciedlała pra widłowo uzgodnienia osiągnięte na kon ferencji wiedeńskiej

w przedmiocie przymusu . W czasi e kon ferencji przyjęto na

ten temat oświadczenie sta \, owiąc e część Aktu końcowego .

Zjednoczone Królestwo sprzeciwia s ię również zastrzeżeniu rządu Syrii do załącznika do konwe ncji i nie zgadza się

na wejście w życie konwencji mi ęd zy Zjed noczonym Królestwem a Syrią.

Odnosząc się do zastrzeżeni a doty czącego terytorium

Hondurasu Brytyjskiego, zgłoszon e go przez Gwatemalę przy

podpisywaniu konwencji, Zjednocz one Królestwo nie uważa , aby Gwatemala miała jakiekolwiek prawa lub roszczenia

do tego terytorium .

-

Zjednoczone Królestwo w pełni zastrzega swoje stanowisko wobec oświ adczeń złożonych przez szereg państw

przy podpisywaniu , wobec których Zjednoczone Królestwo

zgłosiłoby sprzeciw, jeżeliby te oświadczenia zostały po twierdzone przy ratyfikacji .

22 czerwca 1972 r.

Zjednoczone Królestwo sprzeciwia się zastrzeżeniu rządu

Tunezji do artykułu 66 (a) konwencji i nie uważa, aby konwencja

weszła w życie między Zjednoczonym Królestwem a Tunezją.

7 grudnia 1977 r.

Rząd Zjednoczo neg o Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej zwraca uwagę, iż dokument ratyfikacyjny rządu

Finlandii, złożony Sekretarzowi Generalnemu dnia 19 sierpnia 1977 r., zawiera oświadczenie odnoszące się do ustępu

2 artykułu 7 konwencji . Rząd Zjednoczonego Królestwa

pragnie poinformowa ć Sekretarza Generalnego, iż nie uważa, że oświadczenie to w jakikolwiek sposób wpływa na

interpretację lub stosowanie artykułu 7.

5 czerwca 1987 r.

Rząd Zjednoczon ego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej sprzeciwia się zastrzeżeniu Związku Socjalistycznych Republik Radzieckich odrzucającemu stosowanie

artykułu 66 konwencji . Artykuł 66 przewiduje w określonych

sytuacjach obowiąz k owe rozstrzyganie sporów przez Mię ­

dzynarodowy Trybunał Sprawiedliwości (w wypadku sporów dotyczących artykułów 53 i 64) lub w drodze postępowania pojednawczego (w wypadku pozostałych postanowień cz ę ści V konwencji). Postanowienia te są nierozłączne z postanowieniami części V, której dotyczą. Ich

włączenie było podstawą przyjęcia przez konferencję wiedeńską postanowień części V stanowiących rozwój prawa

międzynarodowego. W związku z powyższym Zjednoczone

Królestwo uważa, iż stosunki traktatowe między nim a Związ ­

kiem Radzieckim nie obejmują części V konwencji .

Wobec każdego innego zastrzeżenia mającego na celu

wyłączenie w całości lub w części postanowień artykułu 66,

-

Poz. 440 i 441

do którego Zjednoczone Królestwo zgłosiło już sprzeciw lub

które zostało zgłoszone po zastrzeżeniu rządu Związku Socjalistycznych Republik Radzieckich, Zjednoczone Królestwo będzie uważać, iż stosunki traktatowe z państwem, które

zgłosiło lub zgłosi takie zastrzeżenie, nie będą obejmowały

tych postanowień części V konwencji, do których nie ma

zastosowania artykuł 66 z powodu zastrzeżenia.

Dokument przystąpienia złożony przez Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich zawieral również oświa ­

dczenie, iż zastrzega on sobie prawo do zastosowania

"wszelkich środków " dla zabezpieczenia swych interesów

w wypadku nieprzestrzegania przez inne państwa postanowień konwencji . Cel i zakres tego zastrzeżenia są niejasne,

lecz jako że Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich

odrzucił stosowanie artykułu 66 konwencji, wydaje się

dotyczyć działań podejmowanych przez strony konwencji

wobec traktatów w wypadkach, gdy stanowią one naruszenie konwencji. W tych wypadkach państwo nie byłoby

ograniczone do środków przewidzianych artykułem 60. Według międzynarodowego prawa zwyczajowego byłoby ono

uprawnione do zastosowania innych środków, zakładając , iż

byłyby one rozsądne i proporcjonalne do naruszenia.

11 października 1989 r.

Rząd Zjednoczonego Królestwa pragnie w kontekście

zastrzeżenia zgłoszonego przez Algierię przypomnieć swe

oświadczenie z 5 czerwca 1987 r. (w związku z przystąpieniem

Związku Socjalistycznych Republik Radzieckich), którego

treść odnosi się do powyższego zastrzeżenia i odnosić się

będzie do wszelkich podobnych zastrzeżeń, jakie mogą zostać

zgłoszone przez jakiekolwiek inne państwo .

*

*

*

Jednocześnie podaje się do wiadomości, że informacje

o państwach, które w datach późniejszych staną się stronami

powyższej

konwencji, można uzyskać w Departamencie

Prawno -Traktatowym Ministerstwa Spraw Zagranicznych.

Minister Spraw Zagranicznych: K. Skubiszewski

441

UMOWA

między Rządem Polskiej Rzeczypospolitej ludowej, Rządem Królestwa Szwecji i Rządem Związku Socjalistycznych Republik Radzieckich w sprawie wspólnego punktu rozgraniczenia obszarów morskich na Morzu

Bałtyckim,

podpisana w Sztokholmie dnia 30 czerwca 1990 r.

Rząd Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej, Rząd Królestwa Szwecji i Rząd Związku Socjalistycznych Republik Radzieckich,

uwzględniając zawarcie między sobą dwustronnych

umów dotyczących rozgraniczenia szelfu kontynentalnego

oraz stref rybołówczych i ekonomicznych,

zgodziły się na następujące postanowienia

Artykuł 1

Od następujących punktów

punktu D, o współrzędnych geograficznych

55°51 'OO" N i 18' 56'12" E, określonego w Umowie

między Polską Rzecząpospolitą Ludow ą a Zwią zk iem

Socjalistycznych Republik Radzieckich o rozgra niczeniu morza terytorialnego (wód terytorialnych), strefy

ekonomicznej, strefy rybołówstwa morskiego i szelfu

kontynen talnego na Morzu Bałtyckim z dnia 17 li pca

1985 r.,

punktu A 17, o współrzędnych geograficznych

55°53,482' N i 18°56, 717'E zgodnie z systemem radzieckim lub 55°53,482'N i 18°56,777'E zgodnie z systemem

szwedzkim, określonego w Umowie między Rządem

Królestwa Szwecji a Rządem Związku Socjalistycznych

Republik Radzieckich w sprawie rozgraniczenia szelfu

kontynentalnego, jak również szwedzkiej strefy rybołówczej i radzieckiej strefy ekonomicznej na Morzu

Bałtyckim z dnia 18 kwietnia 1988 r.,

punktu F, o wspólrzędnych geograficznych

55<'52,876'N i 18 '54,OOO' E zgodnie z "World Geodetic

System 1972", określonego w Umowie w sprawie

rozgrani czenia sze lfu ko ntynentalnego i stref rybołów­

czych mi ę dz y Po lsk ą Rzecz ąpospoli tą Lu dową a Królestwem Szwp.cj i z dnia 10 luteg o 1989 r.,

linie rozgranicze nia p rz ebieg ają jako linie proste (linie geo dezyjne) do w spólnego punktu o współ rzędnych geograficz nych 55 "52,7 8fi' N i '18"55,545'E.

Współrzę d n e geograf iczne tego punktu ok reślone zo stały zgodnie z "World Geodetic System '1 972".

..