Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 30 lipca 1990 r. w sprawie określenia wypadków, warunków i sposobów użycia środków przymusu bezpośredniego przez funkcjonariuszy Urzędu Ochrony Państwa.

§ 8. Do obowiązków przełożonego należy

1) zbadanie, czy użycie broni palnej

z obowiązującymi przepisami,

-

§ 9. Rozporządzenie wchodzi w życie z dniem ogło­

nastąpiło

zgodnie

szenia.

Prezes Rady Ministrów: T. Mazowiecki

328

ROZPORZĄDZENIE RADY MINISTROW .

z dnia 30 lipca 1990 r.

w sprawie określenia wypadków, warunków i sposobów użycia środków przymusu bezpośredniego przez

funkcjonariuszy Urzędu Ochrony Państwa.

Na podstawie art. 8 ust. 3 ustawy z dnia 6 kwietnia

1990 r. o Urzędzie Ochrony Państwa (Dz. U. Nr 30, poz. 180)

zarządza się, co następuje

Przepisy ogólne

§ 1. Funkcjonariusze Urzędu Ochrony Państwa, zwani

dalej "funkcjonariuszami " , mogą stosować środki przymusu

bezpośredniego, z zachowaniem zasad określonych wart.

8 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Urzędzie

Ochrony Państwa (Dz. U. Nr 30, poz. 180).

§ 2. Środki przymusu bezpośredniego dzielą się na

1) fizyczne i techniczne

a)

§ 5. W razie wykonywania czynności służbowych przez

dwóch lub więcej funkcjonariuszy, decyzję o użyciu środków

przymusu podejmuje kierujący czynnością .

§ 6. Środki przymusu mogą być stosowane po uprzednim wezwaniu do zachowania się zgodnego z prawem i po

bezskutecznym uprzedzeniu o użyciu tych środków, chyba że

zwłoka groziłaby niebezpieczeństwem dla życia lub zdrowia

ludzkiego bądź mienia.

§ 7. Osobom, które w wyniku zastosowania środków

przymusu doznały uszkodzenia ciała lub rozstroju zdrowia,

należy niezwłocznie udzielić pierwszej pomocy, a w razie

potrzeby zapewnić pomoc lekarską.

§ 8. 1. Fakt zastosowania środków przymusu bezpośredniego

funkcjonariusz dokumentuje w notatce,

przedstawia przełożonemu.

siła fizyczna,

b) kajdanki,

c) prowadnice,

d) kaftany bezpieczeństwa, pasy i siatki obezwładniają­

ce

którą

2. Przełożeni są obowiązani zbadać zasadność, warunki

i sposób zastosowania środków przymusu bezpośredniego

przez podległych im funkcjonariuszy.

Stosowanie siły fizycznej

e) kolczatki drogowe,

§ 9. 1. Siły fizycznej używa się do obezwładniania

osoby, odparcia czynnej napaści albo zmuszenia do wykonania polecenia.

2) chem iczne

a) aerozolowe,

się w stosunku do kobiet o widocznej ciąży i starców, do

2. Używając siły fizycznej nie należy zadawać uderzeń,

chyba że funkcjonariusz działa w obronie koniecznej albo

w celu odparcia zamachu na życie, zdrowie ludzkie lub

mienie.

dzieci pon iżej lat 13 oraz osób ułomnych o widocznym

kalectwie.

Stosowanie kajdanek i prowadnic

b)

broń gazowa .

§ 3. Środków przymusu

bezpośredniego nie używa

§ 4. Użycie środków przymusu

bezpośredniego

nie

może mieć na celu spowodowania dolegliwości ani uszczer-

bku na zdrowiu osób, w stosunku do których użyto tych

środków.

§ 10. 1. Kajdanki można zakładać osobom zatrzymanym, doprowadzanym lub konwojowanym stawiającym

czynny opór, usiłującym zbiec lub zachowującym się agresywnie.

2. Kajdanki zakłada się

1) na polecenie sądu lub prokuratora,

-

Poz. 328

godzinę rozwiązywać taśmy rękawów kaftana w celu umoż­

liwienia prawidłowego obiegu krwi.

2) osobom podejrzanym lub oskarżonym o popełnienie

niebezpiecznego przestępstwa albo ·skazanym za takie

przestępstwo.

3. Nie zakłada się kajdanek nieletnim do 17 lat, z wyjąt­

kiem nieletnich w wieku powyżej 16 lat podejrzanych

o popełnienie niebezpiecznego przestępstwa lub zachowują­

cych się agresywnie.

4. Kajdanki zdejmuje się niezwłocznie po wprowadzeniu osób, wobec których je zastosowano, do pomieszczeń

służbowych, aresztów i na salę rozpraw, chyba że sąd

zarządzi inaczej.

5. Kajdanki zakłada się na ręce z przodu, a osobom

na ręce do tyłu.

zachowującym się agresywnie -

§ 11. 1. Prowadnice stosuje się do nieletnich do 17 lat

w celu uniemożliwienia im ucieczki podczas konwojowania

lub zachowań agresywnych.

2. Jeden z uchwytów prowadnicy funkcjonariusz zakłada na rękę nieletniego, drugi zakłada sobie na rękę lub

trzyma w ręce.

3. Przepisy § 10 ust. 2 i 4 stosuje się odpowiednio.

Stosowanie kaftanów bezpieczeństwa, pasów

i siatek obezwładniających

§ 12. 1. Kaftany bezpieczeństwa, pasy i siatki obezwładniające są przeznaczone do obezwładniania przez cza-

sowe unieruchomienie kończyn osób, których agresywne

zachowanie jest bezpośrednio niebezpieczne dla nich lub dla

otoczenia i gdy zastosowanie innych środków przymusu jest

niemożliwe albo okazało się bezskuteczne.

Stosowanie kolczatek drogowych

§ 15. 1. Kolczatka drogowa służy do zatrzymania pojazdów samochodowych w przypadku, w którym kierowcy

tych pojazdów, pomimo wezwania funkcjonariusza, nie

zatrzymali się, a zachodzi potrzeba ich ujęcia lub zatrzymania.

2. Kolczatka drogowa może być użyta do zatrzymania

pojazdu samochodowego prowadzonego przez osobę , co do

której istnieje uzasadnione podejrzenie popełnienia niebezpiecznego przestępstwa, lub przewożącego takie osoby.

3. Kolczatki drogowej nie używa się do zatrzymania

pojazdów jednośladowych.

§ 16. 1. Decyzję o użyciu kolczatki drogowej podejmują

- dyżurni jednostek, po porozumieniu się z kierownikiem

terytorialnie właściwej jednostki Policji.

2. W stosowaniu kolczatki drogowej Urząd Ochrony

Państwa korzysta z pomocy Policji ruchu drogowego.

§ 17. 1. Użycie kolczatki drogowej powinno być poprzedzone

1) sygnałem zatrzymania podanym przez policjanta w sposób zrozumiały i widoczny dla kierowcy zatrzymywanego pojazdu,

2) w czasie zbliżania się zatrzymywanego pojazdu do

kolczatki - wstrzymaniem ruchu drogowego w obu

kierunkach w odległości nie mniejszej niż 100 m.

2. Użycie kolczatki drogowej może być poprzedzone

próbą zablokowania drogi zatrzymywanemu kierowcy pojaz-

dem kierowanym przez policjanta lub funkcjonariusza.

Użycie chemicznych środków przymusu

2. Środki, o których mowa w ust. 1, można stosować

w razie

bezpośredniego

§ 18. 1. Chemiczne środki aerozolowe i broń gazową

1) czynnej napaści,

2) agresywnego zachowania się,

3) samoagresji,

4) niszczenia mienia.

3. Osobom, w stosunku do których użyto kaftanów

bezpieczeństwa, pasów lub siatek obezwładniających, należy niezwłocznie zapewnić pomoc lekarską.

§ 13. Decyzję o użyciu środków przymusu bezpośred­

niego wymienionych w § 12 ust. 1 podejmują kierownicy

jednostek w Urzędzie Ochrony Państwa albo osoby przez

nich upoważnione , a podczas ich nieobecności - dyżurni

jednostek.

§ 14. 1. Kaftany bezpieczeństwa, pasy i siatki obezwładniające

zdejmuje się, gdy ustały okoliczności, które

uzasadniały ich użycie, lub na wniosek lekarza.

2. Jeżeli czas obezwładnienia kaftanem bezpieczeńst­

wa wynosi więcej niż 2 godziny, należy nie rzadziej niż co

kierownicy jednostek Urzędu Ochrony Państwa lub

upoważnione przez nich osoby, a podczas ich nieobecności

można stosować w razie konieczności

1) odparcia czynnej napaści, zwłaszcza z użyciem niebezpiecznych narzędzi,

2) obezwładnienia osób zachowujących się agresywnie, co

do których istnieje uzasadnione podejrzenie popełnienia

przestępstwa ,

3) pokonywania czynnego oporu,

4)

przeciwdziałania niszczeniu mienia.

2. Przy stosowaniu chemicznych środków przymusu

bezpośredniego należy zachować ostrożność, uwzględniając

ich właściwości mogące stanowić zagrożenie dla zdrowia

ludzkiego.

Przepis końcowy

§ 19. Rozporządzenie wchodzi w życie z dniem ogło­

szenia.

Prezes Rady Ministrów: T. Mazowiecki

2) niezwłoczne zawiadomienie o każdym przypadku użycia

broni palnej wyższego przełożonego, a jeżeli w wyniku

użycia broni nastąpiła śmierć lub zranienie człowieka

- również prokuratora.

8) dane dotyczące ewentualnych świadków zdarzenia,

I

9) podpis funkcjonariusza .