Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 30 lipca 1990 r. w sprawie warunków i sposobów postępowania przy użyciu broni palnej przez funkcjonariuszy Urzędu Ochrony Państwa.

§ 1. Funkcjonariusze Urzędu Ochrony Państwa , zwani

dalej "funkcjonariuszami " , mają prawo użycia broni palnej

w przypadkach określonych wart. 9 ust. 1 ustawy z dnia

6 kwietnia 1990 r. o Urzędzie Ochrony Państwa (Dz. U. Nr

30, poz. 180) .

§ 2. 1. Funkcjonariusze przed użyciem broni palnej są

obowiązani

1) wezwać osobę do zachowania zgodnego z prawem,

a w szczególności do natychmiastowego porzucenia

broni lub niebezpiecznego narzędzia , zaniechania ucie czki, odstąpienia od bezprawnych działań lub użycia

przemocy,

2) wezwać osobę do zatrzymania się wołając "Stój

- Urząd Ochrony Państwa", a w razie niezatrzymania

się osoby zagrozić użyciem broni palnej wzywając "Stój

- bo strzelam",

3) oddać strzał ostrzegawczy w górę, jeżeli wezwania

sprecyzowane w pkt 1 i 2 okażą się bezskuteczne,

4) osobę konwojowaną przed rozpoczęciem konwoju

uprzedzić , że w razie podjęcia próby ucieczki zostanie

użyta broń palna.

2. Przepisów ust. 1 pkt 2 i 3 nie stosuje się w przypadku,

gdy wszelka zwłoka groziłaby bezpośrednim niebezpieczeń ­

stwem dla życia ludzkiego.

3. Użycie broni palnej powinno następować w sposób

wyrządzający możliwie najmniejszą szkodę osobie, przeciw-

ko której użyto broni, i nie może zmierzać do pozbawienia jej

nie ma on możliwości wydania rozkazu, decyzję o użyciu

broni palnej podejmuje funkcjonariusz wykonujący daną

czynność .

§ 5. 1. Jeżeli wskutek użycia broni palnej nastąpiło

zranienie osoby, funkcjonariusz jest obowiązany natychmiast

udzielić tej osobie pierwszej pomocy, a także zapewnić

pomoc lekarską.

2. W przypadku, o którym mowa w ust. 1, oraz gdy

w wyniku użycia broni palnej nastąpiła szkoda w mieniu,

funkcjonariusze są obowiązani do

1) zabezpieczenia śladów na miejscu zdarzenia i niedopuszczenia na to miejsce osób postronnych,

2) w miarę możliwości ustalenia świadków zdarzenia.

§ 6. 1. W każdym przypadku użycia broni palnej funkcjonariusz jest obowiązany niezwłocznie powiadomić o tym

fakcie dyżurnego właściwej terytorialnie jednostki Policji lub

delegatury Urzędu Ochrony Państwa, swojego przełożonego

oraz sporządzić w tej sprawie pisemny raport.

2. Dyżurny właściwej terytorialnie jednostki Policji albo

delegatury Urzędu Ochrony Państwa jest obowiązany niezwłocznie spowodować zabezpieczenie wszelkich śladów

i dowodów związanych z użyciem broni palnej oraz udzielić

funkcjonariuszowi pomocy w niezbędnym zakresie.

§ 7. Pisemny raport o użyciu broni palnej powinien

zawierać

1) określenie czasu i miejsca jej użycia,

2) dane osoby, wobec której użyto broni,

3) szczegółowe powody użycia broni,

życia, a także narażać na niebezpieczeństwo utraty życia lub

zdrowia innych osób.

§ 3. Broni palnej nie używa się w stosunku do kobiet

o widocznej ciąży, osoby, której wygląd wskazuje na wiek do

13 lat, starców oraz osób o widocznym kalectwie.

4) opis działań funkcjonariusza poprzedzających użycie

broni,

5)

określenie skutków użycia broni,

§ 4. W razie wykonywania czynności służbowych przez

6) opis sposobu udzielenia pierwszej pomocy przez funkcjonariusza i fachowej pomocy medycznej,

dwóch lub więcej funkcjonariuszy, decyzję o użyciu broni

palnej podejmuje funkcjonariusz, któremu zlecono dowodzenie lub kierowanie daną czynnością. W razie gdy

7) wskazanie innych faktów, koniecznych - według funkcjonariusza - do zobrazowania zdarzenia,

2) niezwłoczne zawiadomienie o każdym przypadku użycia

broni palnej wyższego przełożonego, a jeżeli w wyniku

użycia broni nastąpiła śmierć lub zranienie człowieka

- również prokuratora.

8) dane dotyczące ewentualnych świadków zdarzenia,

I

9) podpis funkcjonariusza .

§ 8. Do obowiązków przełożonego należy

1) zbadanie, czy użycie broni palnej

z obowiązującymi przepisami,

-

§ 9. Rozporządzenie wchodzi w życie z dniem ogło­

nastąpiło

zgodnie

szenia.

Prezes Rady Ministrów: T. Mazowiecki

328

ROZPORZĄDZENIE RADY MINISTROW .

z dnia 30 lipca 1990 r.

w sprawie określenia wypadków, warunków i sposobów użycia środków przymusu bezpośredniego przez

funkcjonariuszy Urzędu Ochrony Państwa.

Na podstawie art. 8 ust. 3 ustawy z dnia 6 kwietnia

1990 r. o Urzędzie Ochrony Państwa (Dz. U. Nr 30, poz. 180)

zarządza się, co następuje

Przepisy ogólne

§ 1. Funkcjonariusze Urzędu Ochrony Państwa, zwani

dalej "funkcjonariuszami " , mogą stosować środki przymusu

bezpośredniego, z zachowaniem zasad określonych wart.

8 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Urzędzie

Ochrony Państwa (Dz. U. Nr 30, poz. 180).

§ 2. Środki przymusu bezpośredniego dzielą się na

1) fizyczne i techniczne

a)

§ 5. W razie wykonywania czynności służbowych przez

dwóch lub więcej funkcjonariuszy, decyzję o użyciu środków

przymusu podejmuje kierujący czynnością .

§ 6. Środki przymusu mogą być stosowane po uprzednim wezwaniu do zachowania się zgodnego z prawem i po

bezskutecznym uprzedzeniu o użyciu tych środków, chyba że

zwłoka groziłaby niebezpieczeństwem dla życia lub zdrowia

ludzkiego bądź mienia.

§ 7. Osobom, które w wyniku zastosowania środków

przymusu doznały uszkodzenia ciała lub rozstroju zdrowia,

należy niezwłocznie udzielić pierwszej pomocy, a w razie

potrzeby zapewnić pomoc lekarską.

§ 8. 1. Fakt zastosowania środków przymusu bezpośredniego

funkcjonariusz dokumentuje w notatce,

przedstawia przełożonemu.

siła fizyczna,

b) kajdanki,

c) prowadnice,

d) kaftany bezpieczeństwa, pasy i siatki obezwładniają­

ce

którą

2. Przełożeni są obowiązani zbadać zasadność, warunki

i sposób zastosowania środków przymusu bezpośredniego

przez podległych im funkcjonariuszy.

Stosowanie siły fizycznej

e) kolczatki drogowe,

§ 9. 1. Siły fizycznej używa się do obezwładniania

osoby, odparcia czynnej napaści albo zmuszenia do wykonania polecenia.

2) chem iczne

a) aerozolowe,

się w stosunku do kobiet o widocznej ciąży i starców, do

2. Używając siły fizycznej nie należy zadawać uderzeń,

chyba że funkcjonariusz działa w obronie koniecznej albo

w celu odparcia zamachu na życie, zdrowie ludzkie lub

mienie.

dzieci pon iżej lat 13 oraz osób ułomnych o widocznym

kalectwie.

Stosowanie kajdanek i prowadnic

b)

broń gazowa .

§ 3. Środków przymusu

bezpośredniego nie używa

§ 4. Użycie środków przymusu

bezpośredniego

nie

może mieć na celu spowodowania dolegliwości ani uszczer-

bku na zdrowiu osób, w stosunku do których użyto tych

środków.

§ 10. 1. Kajdanki można zakładać osobom zatrzymanym, doprowadzanym lub konwojowanym stawiającym

czynny opór, usiłującym zbiec lub zachowującym się agresywnie.

327

ROZPORZĄDZENIE RADY MINISTRÓW

z dnia 30 lipca 1990 r.

w sprawie warunków

sposobów postępowania przy użyciu broni palnej przez funkcjonariuszy Urzędu

Ochrony Państwa.

Na podstawie art. 9 ust. 3 ustawy z dnia 6 kwietnia

1990 r. o Urzędzie Ochrony Państwa (Dz. U. Nr 30, poz.

180) zarządza się, co następuje