Ustawa z dnia 28 lipca 1990 r. o zmianie ustawy - Kodeks cywilny.

W Kodeksie cywilnym wprowadza się następujące zmiany

1)

art. 1 otrzymuje brzmienie

„

Art. 1.

Kodeks niniejszy reguluje stosunki cywilnoprawne między osobami fizycznymi i osobami

prawnymi.

”

;

2)

art. 2 i 4 skreśla się;

3)

w art. 5 wyrazy „w Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej” skreśla się;

4)

art. 33 i 34 otrzymują brzmienie

„

Art. 33.

Osobami prawnymi są Skarb Państwa i jednostki organizacyjne, którym przepisy szczególne

przyznają osobowość prawną.

Art. 34.

Skarb Państwa jest w stosunkach cywilnoprawnych podmiotem praw i obowiązków, które

dotyczą mienia państwowego nie należącego do innych państwowych osób prawnych.

”

;

5)

art. 36 skreśla się;

6)

w art. 37 § 1 otrzymuje brzmienie

„

§ 1.

Jednostka organizacyjna uzyskuje osobowość prawną z chwilą jej wpisu do właściwego

rejestru, chyba że przepisy szczególne stanowią inaczej.

”

;

7)

art. 40 otrzymuje brzmienie

„

Art. 40.

§ 1.

Skarb Państwa nie ponosi odpowiedzialności za zobowiązania przedsiębiorstw państwowych

i innych państwowych osób prawnych, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Przedsiębiorstwa

państwowe i inne państwowe osoby prawne nie ponoszą odpowiedzialności za zobowiązania

Skarbu Państwa.

§ 2.

W razie nieodpłatnego przejęcia, na podstawie obowiązujących ustaw, określonego składnika

mienia od państwowej osoby prawnej na rzecz Skarbu Państwa, ten ostatni odpowiada

solidarnie z osobą prawną za zobowiązania powstałe w okresie, gdy składnik stanowił

własność danej osoby prawnej, do wysokości wartości tego składnika ustalonej według

stanu z chwili przejęcia, a według cen z chwili zapłaty.

”

;

8)

w art. 42 § 1 otrzymuje brzmienie

„

§ 1.

Jeżeli osoba prawna nie może prowadzić swoich spraw z braku powołanych do tego organów,

sąd ustanawia dla niej kuratora.

”

;

9)

art. 44 otrzymuje brzmienie

„

Art. 44.

Mieniem jest własność i inne prawa majątkowe.

”

;

10)

po art. 44 dodaje się art. 44

„

Art. 44

§ 1.

Własność i inne prawa majątkowe, stanowiące mienie państwowe, przysługują Skarbowi

Państwa albo innym państwowym osobom prawnym.

§ 2.

Uprawnienia majątkowe Skarbu Państwa względem państwowych osób prawnych określają

odrębne przepisy, w szczególności regulujące ich ustrój.

”

;

11)

po art. 46 dodaje się art. 46

„

Art. 46

Nieruchomościami rolnymi (gruntami rolnymi) są nieruchomości, które są lub mogą być

wykorzystywane do prowadzenia działalności wytwórczej w rolnictwie w zakresie produkcji

roślinnej i zwierzęcej, nie wyłączając produkcji ogrodniczej, sadowniczej i rybnej.

”

;

12)

po art. 55 dodaje się art. 55

„

Art. 55

Przedsiębiorstwo, jako zespół składników materialnych i niematerialnych przeznaczonych

do realizacji określonych zadań gospodarczych, obejmuje wszystko, co wchodzi w skład

przedsiębiorstwa, w szczególności

1)

firmę (nazwę), znaki towarowe i inne oznaczenia indywidualizujące przedsiębiorstwo,

2)

księgi handlowe,

3)

nieruchomości i ruchomości należące do przedsiębiorstwa, w tym produkty i materiały,

4)

patenty, wzory użytkowe i zdobnicze,

5)

zobowiązania i obciążenia, związane z prowadzeniem przedsiębiorstwa,

6)

prawa wynikające z najmu i dzierżawy lokali zajmowanych przez przedsiębiorstwo.

Art. 55

Czynność prawna mająca za przedmiot przedsiębiorstwo obejmuje wszystko, co wchodzi

w skład przedsiębiorstwa, chyba że co innego wynika z treści czynności prawnej albo

z przepisów szczególnych.

Art. 55

Za gospodarstwo rolne uważa się grunty rolne wraz z gruntami leśnymi, budynkami lub

ich częściami, urządzeniami i inwentarzem, jeżeli stanowią lub mogą stanowić zorganizowaną

całość gospodarczą, oraz prawami i obowiązkami związanymi z prowadzeniem gospodarstwa

rolnego.

”

;

13)

w art. 64 wyrazy „lub państwowej komisji arbitrażowej” i przecinek po tych wyrazach skreśla się;

14)

w art. 74 w § 2 w zdaniu drugim wyrazy „lub państwowa komisja arbitrażowa” skreśla się;

15)

w art. 75 w § 1 użyte dwukrotnie wyrazy „dziesięć tysięcy złotych” zastępuje się wyrazami „dwadzieścia milionów złotych”;

16)

po art. 75 dodaje się art. 75

„

Art. 75

§ 1.

Zbycie lub wydzierżawienie przedsiębiorstwa albo ustanowienie na nim użytkowania powinno

być dokonane w formie pisemnej z podpisami notarialnie poświadczonymi.

§ 2.

Zbycie przedsiębiorstwa należącego do osoby wpisanej do rejestru powinno być wpisane

do rejestru.

§ 3.

Przepis § 2 stosuje się odpowiednio w wypadku wydzierżawienia przedsiębiorstwa lub

ustanowienia na nim użytkowania.

§ 4.

Przepisy powyższe nie uchybiają przepisom o formie czynności prawnych dotyczących

nieruchomości.

”

;

17)

w art. 117

a)

§ 2 otrzymuje brzmienie

„

§ 2.

Po upływie terminu przedawnienia ten, przeciwko komu przysługuje roszczenie, może

uchylić się od jego zaspokojenia, chyba że zrzeka się korzystania z zarzutu przedawnienia.

Jednakże zrzeczenie się zarzutu przedawnienia przed upływem terminu jest nieważne.

”

,

b)

§ 3 skreśla się;

18)

art. 118 otrzymuje brzmienie

„

Art. 118.

Jeżeli przepis szczególny nie stanowi inaczej, termin przedawnienia wynosi lat dziesięć,

a dla roszczeń o świadczenia okresowe oraz roszczeń związanych z prowadzeniem działalności

gospodarczej - trzy lata.

”

;

19)

w art. 121 w pkt 4 wyrazy „państwową komisją arbitrażową” i przecinek przed tymi wyrazami skreśla się;

20)

w art. 123

a)

w § 1 w pkt 1 wyrazy „państwową komisją arbitrażową” i przecinek przed tymi wyrazami skreśla się,

b)

§ 2 skreśla się;

21)

w art. 124 w § 2 wyrazy „państwową komisją arbitrażową” i przecinek przed tymi wyrazami skreśla się;

22)

w art. 125 § 2 skreśla się;

23)

art. 126-135 skreśla się;

24)

w art. 136

a)

§ 1 otrzymuje brzmienie

„

§ 1.

Lokal mieszkalny lub użytkowy, w tym także garaż stanowiący część składową budynku,

może stanowić odrębną nieruchomość.

”

,

b)

dodaje się nowy § 2 w brzmieniu

„

§ 2.

W razie wyodrębnienia własności poszczególnych lokali, działka gruntu, na której został

wzniesiony budynek, wraz z gruntem związanym z korzystaniem z niego, jak również wszelkie

części budynku i inne urządzenia, które nie służą wyłącznie do użytku właścicieli

poszczególnych lokali, stanowią współwłasność właścicieli lokali.

”

,

c)

dotychczasowy § 2 otrzymuje oznaczenie § 3; w przepisie tym wyraz „mieszkalnego” skreśla się;

25)

w art. 137 w § 1 wyraz „mieszkalnych” skreśla się;

26)

art. 138 skreśla się;

27)

art. 139 skreśla się;

28)

art. 141 skreśla się;

29)

art. 160, 161 i 163-165 skreśla się;

30)

w art. 166 § 2 skreśla się;

31)

art. 167, 168 i 171 skreśla się;

32)

w art. 172

a)

w § 1 wyraz „dziesięciu” zastępuje się wyrazem „dwudziestu”,

b)

w § 2 wyraz „dwudziestu” zastępuje się wyrazem „trzydziestu”;

33)

w art. 176 w § 1 wyraz „dwadzieścia” zastępuje się wyrazem „trzydzieści”;

34)

art. 177 skreśla się;

35)

art. 213 i 214 otrzymują brzmienie

„

Art. 213.

Jeżeli zniesienie współwłasności gospodarstwa rolnego przez podział między współwłaścicieli

byłoby sprzeczne z zasadami prawidłowej gospodarki rolnej, sąd przyzna to gospodarstwo

temu współwłaścicielowi, na którego wyrażą zgodę wszyscy współwłaściciele.

Art. 214.

§ 1.

W razie braku zgody wszystkich współwłaścicieli, sąd przyzna gospodarstwo rolne temu

z nich, który je prowadzi lub stale w nim pracuje, chyba że interes społeczno-gospodarczy

przemawia za wyborem innego współwłaściciela.

§ 2.

Jeżeli warunki przewidziane w paragrafie poprzedzającym spełnia kilku współwłaścicieli

albo jeżeli nie spełnia ich żaden ze współwłaścicieli, sąd przyzna gospodarstwo rolne

temu z nich, który daje najlepszą gwarancję jego należytego prowadzenia.

§ 3.

Na wniosek wszystkich współwłaścicieli sąd zarządzi sprzedaż gospodarstwa rolnego

stosownie do przepisów Kodeksu postępowania cywilnego.

§ 4.

Sprzedaż gospodarstwa rolnego sąd zarządzi również w wypadku niewyrażenia zgody przez

żadnego ze współwłaścicieli na przyznanie mu gospodarstwa.

”

;

36)

dodaje się nowy art. 215 w brzmieniu

„

Art. 215.

Przepisy dwóch artykułów poprzedzających stosuje się odpowiednio w wypadku, gdy gospodarstwo

rolne może być podzielone, lecz liczba wydzielonych części jest mniejsza od liczby

współwłaścicieli.

”

;

37)

art. 216-218 otrzymują brzmienie

„

Art. 216.

§ 1.

Wysokość przysługujących współwłaścicielom spłat z gospodarstwa rolnego ustala się

stosownie do ich zgodnego porozumienia.

§ 2.

W razie braku takiego porozumienia spłaty przysługujące współwłaścicielom mogą być

obniżone. Przy określaniu stopnia ich obniżenia bierze się pod uwagę

1)

typ, wielkość i stan gospodarstwa rolnego będącego przedmiotem zniesienia współwłasności,

2)

sytuację osobistą i majątkową współwłaściciela zobowiązanego do spłat i współwłaściciela

uprawnionego do ich otrzymania.

§ 3.

Obniżenie spłat, stosownie do przepisu paragrafu poprzedzającego, nie wyklucza możliwości

rozłożenia ich na raty lub odroczenia terminu ich zapłaty, stosownie do przepisu art.

212 § 3.

§ 4.

Przepisów § 2 i 3 nie stosuje się do spłat na rzecz małżonka w razie zniesienia współwłasności

gospodarstwa rolnego, które stosownie do przepisów Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego należy do wspólnego majątku małżonków.

Art. 217.

Współwłaściciel, który w wyniku zniesienia współwłasności otrzymał gospodarstwo rolne,

wchodzące zaś w skład tego gospodarstwa nieruchomości rolne zbył odpłatnie przed upływem

pięciu lat od chwili zniesienia współwłasności, jest obowiązany pozostałym współwłaścicielom,

którym przypadły spłaty niższe od należnych, wydać - proporcjonalnie do wielkości

ich udziałów - korzyści uzyskane z obniżenia spłat, chyba że celem zbycia jest zapewnienie

racjonalnego prowadzenia tego gospodarstwa.

Art. 218.

§ 1.

Współwłaściciele, którzy nie otrzymali gospodarstwa rolnego lub jego części, lecz

do chwili zniesienia współwłasności w tym gospodarstwie mieszkali, zachowują uprawnienia

do dalszego zamieszkiwania, jednakże nie dłużej niż przez pięć lat, a gdy w chwili

znoszenia współwłasności są małoletni - nie dłużej niż pięć lat od osiągnięcia pełnoletności.

Ograniczenie terminem powyższym nie dotyczy współwłaścicieli trwale niezdolnych do

pracy.

§ 2.

Do uprawnień wynikających z przepisów paragrafu poprzedzającego stosuje się odpowiednio

przepisy o służebności mieszkania.

”

;

38)

art. 219 skreśla się;

39)

w art. 223 § 2 i 3 skreśla się;

40)

w art. 229 § 2 skreśla się;

41)

w art. 231 § 3 skreśla się;

42)

w art. 232

a)

w § 1 wyrazy „państwową” oraz „państwowe” zastępuje się wyrazami „Skarbu Państwa”, a wyrazy „jak również spółdzielniom budownictwa mieszkaniowego i innym osobom prawnym określonym

w przepisach szczególnych” zastępuje się wyrazami „i osobom prawnym”,

b)

w § 2 wyraz „państwowe” zastępuje się wyrazami „Skarbu Państwa”;

43)

w art. 233, 234, art. 235 § 1, art. 236 § 1, art. 239 § 1, art. 240, 243, 271, art.

272 § 1 i 2 oraz w art. 273-276 wyraz „państwowy” w odpowiednim rodzaju, liczbie i przypadku zastępuje się wyrazami „Skarbu Państwa” w odpowiednim przypadku;

44)

art. 283 skreśla się;

45)

art. 284 otrzymuje brzmienie

„

Art. 284.

Do innych wypadków użytkowania przez osoby prawne stosuje się przepisy rozdziału I

i odpowiednio rozdziału II niniejszego działu, o ile użytkowanie to nie jest inaczej

uregulowane odrębnymi przepisami.

”

;

46)

w art. 308 w § 1 wyraz „państwowy” skreśla się;

47)

w art. 322 § 2 skreśla się;

48)

po art. 353 dodaje się art. 353

„

Art. 353

Strony zawierające umowę mogą ułożyć stosunek prawny według swego uznania, byleby

jego treść lub cel nie sprzeciwiały się właściwości (naturze) stosunku, ustawie ani

zasadom współżycia społecznego.

”

;

49)

w art. 355 § 2 otrzymuje brzmienie

„

§ 2.

Należytą staranność dłużnika w zakresie prowadzonej przez niego działalności gospodarczej

określa się przy uwzględnieniu zawodowego charakteru tej działalności.

”

;

50)

po art. 357 dodaje się art. 357

„

Art. 357

§ 1.

Jeżeli z powodu nadzwyczajnej zmiany stosunków spełnienie świadczenia byłoby połączone

z nadmiernymi trudnościami albo groziłoby jednej ze stron rażącą stratą, czego strony

nie przewidywały przy zawarciu umowy, sąd może po rozważeniu interesów stron, zgodnie

z zasadami współżycia społecznego, oznaczyć sposób wykonania zobowiązania, wysokość

świadczenia lub nawet orzec o rozwiązaniu umowy. Rozwiązując umowę sąd może w miarę

potrzeby orzec o rozliczeniach stron, kierując się zasadami określonymi w zdaniu poprzedzającym.

§ 2.

Z żądaniem oznaczenia sposobu wykonania zobowiązania lub wysokości świadczenia albo

rozwiązania umowy nie może wystąpić strona prowadząca przedsiębiorstwo, jeżeli świadczenie

pozostaje w związku z prowadzeniem tego przedsiębiorstwa.

”

;

51)

w art. 358 § 2 skreśla się;

52)

po art. 358 dodaje się art. 358

„

Art. 358

§ 1.

Jeżeli przedmiotem zobowiązania od chwili jego powstania jest suma pieniężna, spełnienie

świadczenia następuje przez zapłatę sumy nominalnej, chyba że przepisy szczególne

stanowią inaczej.

§ 2.

Strony mogą zastrzec w umowie, że wysokość świadczenia pieniężnego zostanie ustalona

według innego niż pieniądz miernika wartości.

§ 3.

W razie istotnej zmiany siły nabywczej pieniądza po powstaniu zobowiązania, sąd może

po rozważeniu interesów stron, zgodnie z zasadami współżycia społecznego, zmienić

wysokość lub sposób spełnienia świadczenia pieniężnego, chociażby były ustalone w

orzeczeniu lub umowie.

§ 4.

Z żądaniem zmiany wysokości lub sposobu spełnienia świadczenia pieniężnego nie może

wystąpić strona prowadząca przedsiębiorstwo, jeżeli świadczenie pozostaje w związku

z prowadzeniem tego przedsiębiorstwa.

§ 5.

Przepisy § 2 i 3 nie uchybiają przepisom regulującym wysokość cen i innych świadczeń

pieniężnych.

”

;

53)

w art. 359 w § 1 wyrazy „państwowej komisji arbitrażowej” i przecinek przed tymi wyrazami skreśla się;

54)

art. 384 otrzymuje brzmienie

„

Art. 384.

W wypadkach gdy wymaga tego ochrona interesów konsumentów, Rada Ministrów może, w

drodze rozporządzenia, określić szczegółowe warunki zawierania i wykonywania umów

z udziałem konsumentów.

”

;

55)

art. 385 otrzymuje brzmienie

„

Art. 385.

§ 1.

Ogólne warunki umów, wzory umów lub regulaminy wydawane przez

stronę upoważnioną do tego przez właściwe przepisy i w ich granicach wiążą drugą stronę,

jeżeli zostały jej doręczone przy zawarciu umowy. W razie gdy posługiwanie się nimi

jest w stosunkach danego rodzaju zwyczajowo przyjęte, wiążą one także wtedy, gdy druga

strona mogła z łatwością dowiedzieć się o ich treści.

§ 2.

Inne ogólne warunki umów, wzory umów czy regulaminy wiążą drugą stronę tylko wtedy,

gdy znając ich treść wyraziła zgodę na włączenie ich do treści umowy.

§ 3.

Ogólne warunki, wzory umów czy regulaminy wydane w czasie trwania stosunku prawnego

o charakterze ciągłym wiążą drugą stronę, jeżeli zostały zachowane przepisy paragrafów

poprzedzających, a strona nie wypowiedziała umowy w najbliższym terminie wypowiedzenia.

”

;

56)

po art. 385 dodaje się art. 385

„

Art. 385

W razie sprzeczności treści umowy z ogólnymi warunkami umów, wzorem umowy lub regulaminem,

strony są związane umową.

Art. 385

§ 1.

Jeżeli ogólne warunki umów, wzór umowy lub regulamin zastrzegają dla strony, która

je zastosowała, rażąco nieuzasadnione korzyści, druga strona może wystąpić do sądu

o uznanie ich zastosowania za bezskuteczne. Jednakże nie może to nastąpić po upływie

miesiąca od wykonania umowy.

§ 2.

Uprawnienie, o którym mowa w paragrafie poprzedzającym, nie służy stronie, która zawarła

umowę w zakresie prowadzenia działalności gospodarczej.

”

;

57)

art. 386 otrzymuje brzmienie

„

Art. 386.

Jeżeli osoba prowadząca działalność gospodarczą otrzyma ofertę zawarcia umowy w ramach

swej działalności od osoby, z którą pozostaje w stałych stosunkach, brak odpowiedzi

uważa się za przyjęcie oferty.

”

;

58)

tytuł IV księgi trzeciej (art. 397-404) skreśla się;

59)

w art. 408 w § 3 wyrazy „lub państwowa komisja arbitrażowa” skreśla się;

60)

w art. 411 w pkt 3 po wyrazach „chyba że” dodaje się wyrazy „na podstawie przepisów szczególnych”;

61)

art. 412 otrzymuje brzmienie

„

Art. 412.

Sąd może orzec przepadek świadczenia na rzecz Skarbu Państwa, jeżeli świadczenie to

zostało świadomie spełnione w zamian za dokonanie czynu zabronionego przez ustawę

lub w celu niegodziwym. Jeżeli przedmiot świadczenia został zużyty lub utracony, przepadkowi

może ulec jego wartość.

”

;

62)

w art. 432 § 3 skreśla się;

63)

w art. 456 wyrazy „w stosunkach między jednostkami gospodarki uspołecznionej” skreśla się;

64)

w art. 461 § 3 skreśla się;

65)

w art. 480

a)

w § 1 i 2 wyrazy „lub państwową komisję arbitrażową” skreśla się,

b)

w § 3 wyrazy „lub państwowej komisji arbitrażowej” skreśla się;

66)

w art. 488 w § 1 wyrazy „państwowej komisji arbitrażowej” i przecinek przed tymi wyrazami skreśla się;

67)

art. 489 skreśla się;

68)

w art. 490 § 3 skreśla się;

69)

w art. 496 zdanie drugie skreśla się;

70)

w art. 498 w § 1 wyrazy „przed państwową komisją arbitrażową” i przecinek przed tymi wyrazami skreśla się;

71)

w art. 501 wyrazy „przez państwową komisję arbitrażową” i przecinek przed tymi wyrazami skreśla się;

72)

art. 502 otrzymuje brzmienie

„

Art. 502.

Wierzytelność przedawniona może być potrącona, jeżeli w chwili, gdy potrącenie stało

się możliwe, przedawnienie jeszcze nie nastąpiło.

”

;

73)

w art. 540 w § 2 wyrazy „lub państwowa komisja arbitrażowa” skreśla się;

74)

art. 542 skreśla się;

75)

w art. 550 wyrazy „zawartej między jednostkami gospodarki uspołecznionej” skreśla się;

76)

art. 553 skreśla się;

77)

w art. 558 § 1 otrzymuje brzmienie

„

§ 1.

Strony mogą odpowiedzialność z tytułu rękojmi rozszerzyć, ograniczyć lub wyłączyć.

Jednakże w umowach z udziałem konsumentów ograniczenie lub wyłączenie odpowiedzialności

z tytułu rękojmi jest dopuszczalne tylko w wypadkach określonych w przepisach szczególnych.

”

;

78)

w art. 563 § 2 otrzymuje brzmienie

„

§ 2.

Jednakże przy sprzedaży między osobami prowadzącymi działalność gospodarczą utrata

uprawnień z tytułu rękojmi następuje, jeżeli kupujący nie zbadał rzeczy w czasie i

w sposób przyjęty przy rzeczach tego rodzaju i nie zawiadomił niezwłocznie sprzedawcy

o dostrzeżonej wadzie, a w wypadku gdy wada wyszła na jaw dopiero później - jeżeli

nie zawiadomił sprzedawcy niezwłocznie po jej wykryciu.

”

;

79)

art. 569 skreśla się;

80)

w art. 588 § 1 i 2 otrzymują brzmienie

„

§ 1.

Przepisy rozdziału niniejszego stosuje się odpowiednio w wypadkach, gdy rzecz ruchoma

zostaje sprzedana osobie fizycznej korzystającej z kredytu udzielonego w tym celu

przez bank, jeżeli kredyt ten ma być spłacony ratami, a rzecz została kupującemu wydana

przed całkowitą spłatą kredytu.

§ 2.

Do zabezpieczenia roszczeń banku, który kredytu udziela, przysługuje mu ustawowe prawo

zastawu na rzeczy sprzedanej, dopóki rzecz znajduje się u kupującego.

”

;

81)

w art. 590 § 2 skreśla się;

82)

w art. 599 § 2 otrzymuje brzmienie

„

§ 2.

Jednakże jeżeli prawo pierwokupu przysługuje z mocy ustawy Skarbowi Państwa, współwłaścicielowi

albo dzierżawcy, sprzedaż dokonana bezwarunkowo jest nieważna.

”

;

83)

w art. 605 wyrazy „jednostka gospodarki uspołecznionej” oraz nawiasy przy wyrazie „dostawca”, a także wyrazy „druga jednostka gospodarki uspołecznionej” oraz nawiasy przy wyrazie „odbiorca” skreśla się;

84)

w art. 613 § 1 otrzymuje brzmienie

„

§ 1.

Przez umowę kontraktacji producent rolny zobowiązuje się wytworzyć i dostarczyć kontraktującemu

oznaczoną ilość produktów rolnych określonego rodzaju, a kontraktujący zobowiązuje

się te produkty odebrać w terminie umówionym, zapłacić umówioną cenę oraz spełnić

określone świadczenie dodatkowe, jeżeli umowa lub przepisy szczególne przewidują obowiązek

spełnienia takiego świadczenia.

”

;

85)

w art. 616 wyrazy „pod nieważnością” skreśla się;

86)

art. 618 otrzymuje brzmienie

„

Art. 618.

Świadczenie producenta powinno być spełnione w miejscu wytworzenia zakontraktowanych

produktów, chyba że co innego wynika z umowy.

”

;

87)

art. 619 skreśla się;

88)

w art. 621 po wyrazach „przedmiotu kontraktacji” dodaje się wyrazy „oraz środków produkcji dostarczonych producentowi przez kontraktującego”, a po wyrazach „wad fizycznych” dodaje się wyrazy „przedmiotu kontraktacji”;

89)

w art. 622

a)

dotychczasową treść oznacza się jako § 1,

b)

dodaje się § 2 w brzmieniu

„

§ 2.

W umowie strony mogą zastrzec warunki zwrotu zaliczek i kredytu korzystniejsze dla

producenta.

”

;

90)

w art. 647 wyrazy „jednostka gospodarki uspołecznionej” oraz nawiasy przy wyrazie „wykonawca”, a także wyrazy „druga jednostka gospodarki uspołecznionej” oraz nawiasy przy wyrazie „inwestor” skreśla się;

91)

w art. 648 § 3 skreśla się;

92)

art. 650 i 653 skreśla się;

93)

w art. 656 § 2 skreśla się;

94)

w art. 670 § 2 skreśla się;

95)

w art. 695 § 1 otrzymuje brzmienie

„

§ 1.

Dzierżawę zawartą na czas dłuższy niż lat trzydzieści poczytuje się po upływie tego

terminu za zawartą na czas nie oznaczony.

”

;

96)

w art. 720

a)

dotychczasową treść oznacza się jako § 1,

b)

dodaje się § 2 w brzmieniu

„

§ 2.

Umowa pożyczki, której wartość przenosi pięć milionów złotych, powinna być stwierdzona

pismem.

”

;

97)

w art. 733 wyrazy „między jednostkami gospodarki uspołecznionej” skreśla się;

98)

w art. 764 § 2 skreśla się;

99)

w art. 773 § 3 skreśla się;

100)

w art. 790 § 2 skreśla się;

101)

w art. 802 § 2 skreśla się;

102)

art. 807 otrzymuje brzmienie

„

Art. 807.

§ 1.

Postanowienia ogólnych warunków ubezpieczenia lub postanowienia umowy ubezpieczenia

sprzeczne z przepisami niniejszego tytułu są nieważne, chyba że dalsze przepisy przewidują

wyjątki.

§ 2.

W ubezpieczeniach dotyczących obrotu z zagranicą mogą być stosowane zagraniczne warunki

ubezpieczeń, odbiegające od przepisów niniejszego tytułu.

”

;

103)

art. 819 otrzymuje brzmienie

„

Art. 819.

§ 1.

Roszczenia z umowy ubezpieczenia przedawniają się z upływem lat trzech.

§ 2.

Bieg przedawnienia roszczenia o świadczenie do zakładu ubezpieczeń rozpoczyna się

w dniu, w którym nastąpiło zdarzenie objęte ubezpieczeniem.

§ 3.

W wypadku ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej roszczenie poszkodowanego do zakładu

ubezpieczeń o odszkodowanie lub zadośćuczynienie przedawnia się z upływem terminu

przewidzianego dla tego roszczenia w przepisach o odpowiedzialności za szkodę wyrządzoną

czynem niedozwolonym lub wynikłą z niewykonania bądź nienależytego wykonania zobowiązania.

§ 4.

Bieg przedawnienia roszczenia o świadczenie do zakładu ubezpieczeń przerywa się także

przez zgłoszenie zakładowi ubezpieczeń tego roszczenia lub przez zgłoszenie zdarzenia

objętego ubezpieczeniem. Bieg przedawnienia rozpoczyna się na nowo od dnia, w którym

zgłaszający roszczenie lub zdarzenie otrzymał na piśmie oświadczenie zakładu ubezpieczeń

o przyznaniu lub odmowie świadczenia.

”

;

104)

w art. 857 § 2 skreśla się;

105)

w art. 888 § 2 skreśla się;

106)

art. 909 skreśla się;

107)

po tytule XXXVI księgi trzeciej dodaje się tytuł XXXVII w brzmieniu

„

Tytuł XXXVII

Przekaz i papiery wartościowe

Dział I

Przekaz

Art. 921

Kto przekazuje odbiorcy przekazu świadczenie przekazanego, upoważnia tym samym odbiorcę

przekazu do przyjęcia, a przekazanego do spełnienia świadczenia na rachunek przekazującego.

Art. 921

§ 1.

Przez przyjęcie przekazu przekazany zobowiązuje się wobec odbiorcy do spełnienia przekazanego

świadczenia. § 2. Przekazany nie może powoływać się na zarzuty wynikające ze stosunku

prawnego istniejącego między nim a przekazującym ani wynikające ze stosunku między

nim a odbiorcą przekazu.

§ 3.

Roszczenia odbiorcy przeciw przekazanemu, wynikające z przyjęcia przekazu, przedawniają

się z upływem roku.

Art. 921

Przekazujący może przekaz odwołać, dopóki przekazany nie przyjął go albo nie spełnił

świadczenia.

Art. 921

Jeżeli przekazany jest dłużnikiem przekazującego co do przekazanego świadczenia, jest

on obowiązany względem niego do zadośćuczynienia przekazowi.

Art. 921

Jeżeli przekazujący jest dłużnikiem odbiorcy przekazu, umorzenie długu następuje dopiero

przez spełnienie świadczenia, chyba że umówiono się inaczej.

Dział II

Papiery wartościowe

Art. 921

Jeżeli zobowiązanie wynika z wystawionego papieru wartościowego, dłużnik jest obowiązany

do świadczenia za zwrotem dokumentu albo udostępnieniem go dłużnikowi celem pozbawienia

dokumentu jego mocy prawnej w sposób zwyczajowo przyjęty.

Art. 921

Spełnienie świadczenia do rąk posiadacza legitymowanego treścią papieru wartościowego

zwalnia dłużnika, chyba że działał on w złej wierze.

Art. 921

Papiery wartościowe imienne legitymują osobę imiennie wskazaną w treści dokumentu.

Przeniesienie praw następuje przez przelew połączony z wydaniem dokumentu.

Art. 921

§ 1.

Papiery wartościowe na zlecenie legitymują osobę wymienioną w dokumencie oraz każdego,

na kogo prawa zostały przeniesione przez indos.

§ 2.

Indos jest pisemnym oświadczeniem umieszczonym na papierze wartościowym na zlecenie

i zawierającym co najmniej podpis zbywcy, oznaczającym przeniesienie praw na inną

osobę.

§ 3.

Do przeniesienia praw z dokumentu potrzebne jest jego wydanie oraz istnienie nieprzerwanego

szeregu indosów.

Art. 921

§ 1.

Jeżeli do puszczenia w obieg dokumentu na okaziciela jest wymagane zezwolenie właściwego

organu państwowego, dokument wystawiony bez takiego zezwolenia jest nieważny.

§ 2.

Podpis dłużnika może być odbity sposobem mechanicznym, chyba że przepisy szczególne

stanowią inaczej.

Art. 921

§ 1.

Dłużnik nie ma obowiązku dochodzenia, czy okaziciel jest właścicielem dokumentu. Jednakże

w razie uzasadnionych wątpliwości, czy okaziciel dokumentu jest wierzycielem, dłużnik

powinien złożyć przedmiot świadczenia do depozytu sądowego.

§ 2.

Jeżeli właściwy organ państwowy wydał zakaz świadczenia, zwolnienie z zobowiązania

następuje przez złożenie przedmiotu świadczenia do depozytu sądowego.

Art. 921

Przeniesienie praw z dokumentu na okaziciela wymaga wydania tego dokumentu.

Art. 921

Dłużnik może powołać się względem wierzyciela na zarzuty, które dotyczą ważności dokumentu

lub wynikają z jego treści albo służą mu osobiście przeciw wierzycielowi. Dłużnik

może także powołać się na zarzuty, które mu służą przeciw poprzedniemu wierzycielowi,

jeżeli nabywca dokumentu działał świadomie na szkodę dłużnika.

Art. 921

§ 1.

Umarzanie papierów wartościowych regulują przepisy szczególne.

§ 2.

Jeżeli papier wartościowy został prawomocnie umorzony, dłużnik jest obowiązany wydać

osobie, na której rzecz nastąpiło umorzenie, na jej koszt nowy dokument, a gdy wierzytelność

jest wymagalna - spełnić świadczenie.

Art. 921

§ 1.

Przepisy o papierach wartościowych stosuje się odpowiednio do znaków legitymacyjnych

stwierdzających obowiązek świadczenia.

§ 2.

W razie utraty znaku legitymacyjnego stwierdzającego w swej treści obowiązek świadczenia

na żądanie wierzyciela, dłużnik może uzależnić spełnienie świadczenia od wykazania

uprawnienia przez osobę zgłaszającą takie żądanie.

§ 3.

Do znaku legitymacyjnego, który nie określa imiennie osoby uprawnionej, stosuje się

odpowiednio przepisy o papierach wartościowych na okaziciela, chyba że co innego wynika

z przepisów szczególnych.

Art. 921

Przepisy niniejszego działu stosuje się odpowiednio do papierów wartościowych opiewających

na prawa inne niż wierzytelności.

”

;

108)

w art. 927 dodaje się § 3 w brzmieniu

„

§ 3.

Fundacja ustanowiona przez spadkodawcę w testamencie może być spadkobiercą, jeżeli

zostanie wpisana do rejestru w ciągu dwóch lat od wyrażenia przez właściwego ministra

zgody na jej ustanowienie.

”

;

109)

art. 969 skreśla się;

110)

w art. 995 wyrazy „otwarcia spadku” zastępuje się wyrazami „ustalania zachowku”;

111)

art. 1013 skreśla się;

112)

w art. 1042 w § 2 wyrazy „otwarcia spadku” zastępuje się wyrazami „działu spadku”;

113)

art. 1058 i 1059 otrzymują brzmienie

„

Art. 1058.

Do dziedziczenia z ustawy gospodarstw rolnych obejmujących grunty rolne o powierzchni

przekraczającej 1 ha stosuje się przepisy tytułów poprzedzających księgi niniejszej

ze zmianami wynikającymi z przepisów poniższych.

Art. 1059.

Spadkobiercy dziedziczą z ustawy gospodarstwo rolne, jeżeli w chwili otwarcia spadku

1)

stale pracują bezpośrednio przy produkcji rolnej albo

2)

mają przygotowanie zawodowe do prowadzenia produkcji rolnej, albo

3)

są małoletni bądź też pobierają naukę zawodu lub uczęszczają do szkół, albo

4)

są trwale niezdolni do pracy.

”

;

114)

w art. 1060 po wyrazach „w art. 1059 pkt 1” dodaje się wyrazy „i 2”;

115)

w art. 1062 w § 1 i 2 po wyrazach „w art. 1059 pkt 1” dodaje się wyrazy „i 2”;

116)

w art. 1064 po wyrazie „określi” dodaje się przecinek oraz wyrazy „jakie przygotowanie zawodowe uważa się za przygotowanie zawodowe do prowadzenia produkcji

rolnej, a także”;

117)

art. 1065 skreśla się;

118)

art. 1067 otrzymuje brzmienie

„

Art. 1067.

§ 1.

Do zapisu, którego przedmiotem jest świadczenie pieniężne, stosuje się odpowiednio

przepis art. 216.

§ 2.

Jeżeli wykonanie zapisu prowadziłoby do podziału gospodarstwa rolnego lub wkładu gruntowego

w rolniczej spółdzielni produkcyjnej, sprzecznego z zasadami prawidłowej gospodarki

rolnej, spadkobierca zobowiązany do wykonania zapisu może żądać zamiany przedmiotu

zapisu na świadczenie pieniężne.

”

;

119)

art. 1068 i 1069 skreśla się;

120)

art. 1070 otrzymuje brzmienie

„

Art. 1070.

W razie podziału gospodarstwa rolnego, które należy do spadku, stosuje się odpowiednio

przepisy o podziale gospodarstw rolnych przy zniesieniu współwłasności.

”

;

121)

art. 1071 -1073, 1075, 1076, 1078 i 1080 skreśla się;

122)

art. 1082 otrzymuje brzmienie

„

Art. 1082.

Jeżeli do spadku należy gospodarstwo rolne, ustalenie zachowku następuje z uwzględnieniem

przepisów niniejszego tytułu, a także odpowiednio art. 216.

”

;

123)

art. 1083-1085 i 1088 skreśla się.

Kodeks niniejszy reguluje stosunki cywilnoprawne między osobami fizycznymi i osobami

prawnymi.

W ustawie z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Przepisy wprowadzające Kodeks cywilny

(Dz. U. Nr 16, poz. 94 i z 1974 r. Nr 24, poz. 142) art. XVI i XXIV skreśla się.

W ustawie z dnia 22 listopada 1973 r. o zagospodarowaniu lasów nie stanowiących własności

Państwa

(Dz. U. Nr 48, poz. 283, z 1982 r. Nr 11, poz. 79 i z 1990 r. Nr 34, poz. 198) w art. 12 ust. 2 i 3 oraz oznaczenie ust. 1 skreśla się.

W ustawie z dnia 17 maja 1989 r. o stosunku Państwa do Kościoła Katolickiego w Rzeczypospolitej

Polskiej

(Dz. U. Nr 29, poz. 154 i z 1990 r. Nr 51, poz. 297) art. 53 skreśla się.

W ustawie z dnia 17 maja 1989 r. o gwarancjach wolności sumienia i wyznania

(Dz. U. Nr 29, poz. 155 i z 1990 r. Nr 51, poz. 297) w art. 13 ust. 3 i 4 skreśla się.

Traci moc dekret z dnia 12 grudnia 1944 r. o przejęciu niektórych lasów na własność Skarbu Państwa

(Dz. U. Nr 15, poz. 82, z 1948 r. Nr 57, poz. 456, z 1968 r. Nr 3, poz. 6 i z 1969 r. Nr 13, poz. 95), z tym że pozostaje w mocy nabycie własności, które nastąpiło na podstawie jego przepisów.

1.

Ogólne warunki i wzory umów ustanowione na podstawie art. 2 i 384 Kodeksu cywilnego tracą moc z upływem dwóch lat od wejścia w życie niniejszej ustawy.

2.

Jednakże ogólne warunki dotyczące umów z udziałem konsumentów zachowują moc do czasu

wejścia w życie rozporządzeń wydanych na podstawie art. 384 Kodeksu cywilnego w brzmieniu ustalonym niniejszą ustawą.

3.

Rada Ministrów może uchylić moc obowiązującą wszystkich lub niektórych ogólnych warunków

i wzorów umów przed upływem terminu określonego w ust. 1.

Do powstałych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, a jeszcze nie przedawnionych

roszczeń, które ze względu na strony stosunków, z jakich te roszczenia wynikły, przedawniały

się według przepisów dotychczasowych z upływem jednego roku, stosuje się przepis art. 118 Kodeksu cywilnego o przedawnieniu trzyletnim. Bieg tego terminu przedawnienia liczy się od dnia wymagalności

roszczenia.

Do zasiedzenia, którego bieg rozpoczął się przed dniem wejścia w życie niniejszej

ustawy, stosuje się od tej chwili przepisy niniejszej ustawy; dotyczy to w szczególności

możliwości nabycia prawa przez zasiedzenie.

Jeżeli przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy istniał stan, który według przepisów

dotychczasowych wyłączał zasiedzenie nieruchomości, a według przepisów obowiązujących

po wejściu w życie tej ustawy prowadzi do zasiedzenia, zasiedzenie biegnie od dnia

wejścia jej w życie; jednakże termin ten ulega skróceniu o czas, w którym powyższy

stan istniał przed wejściem w życie ustawy, lecz nie więcej niż o połowę.

Uchyla się art. 1, 3 i 5 dekretu z dnia 27 lipca 1949 r. o zaciąganiu nowych i określaniu wysokości

nie umorzonych zobowiązań pieniężnych

(Dz. U. Nr 45, poz. 332).

1.

Do zobowiązań pieniężnych powstałych przed dniem 30 października 1950 r. stosuje się

przepisy dotychczasowe.

2.

Do zobowiązań pieniężnych powstałych od dnia 30 października 1950 r., jeszcze nie

przedawnionych i nie wykonanych do dnia wejścia w życie niniejszej ustawy, stosuje

się art. 358 tylko do świadczeń w części nie wykonanej.

Przepisy art. 12 ust. 2 ustawy oraz art. 358 nie mają zastosowania do kredytów bankowych oraz kwot zdeponowanych na rachunkach

bankowych, jak również do kredytów i pożyczek o charakterze socjalnym.

1.

Przepisy Kodeksu cywilnego w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą stosuje się do spadków otwartych od dnia wejścia

w życie tej ustawy.

2.

Do zniesienia współwłasności gospodarstwa rolnego oraz do działu spadku obejmującego

gospodarstwo rolne lub wkład gruntowy w rolniczej spółdzielni produkcyjnej stosuje

się przepisy obowiązujące w dacie tych zdarzeń.

1.

Samoistny posiadacz nieruchomości wchodzącej w skład gospodarstwa rolnego, które przed

dniem 6 kwietnia 1982 r. odziedziczył z ustawy Skarb Państwa po osobie będącej spadkodawcą

tego posiadacza lub jego wstępnego, może żądać, aby Skarb Państwa przeniósł na niego

własność tej nieruchomości.

2.

Przeniesienie własności stosownie do ust. 1 następuje nieodpłatnie, jednakże Skarb

Państwa może żądać od nabywcy zwrotu wydatków, jakie poniósł na pokrycie długów związanych

z gospodarstwem rolnym. Z chwilą przeniesienia własności na nabywcę przechodzą prawa

i obowiązki należące do spadku, związane z gospodarstwem rolnym.

3.

W wypadku gdy nieruchomość wchodząca w skład gospodarstwa rolnego, które Skarb Państwa

odziedziczył z ustawy po spadkodawcy przed dniem 6 kwietnia 1982 r., znajduje się

we władaniu Skarbu Państwa, przepisy ust. 1 i 2 stosuje się również do spadkobierców

tego spadkodawcy lub ich zstępnych, jeżeli w chwili wejścia w życie niniejszej ustawy

odpowiadają warunkom przewidzianym w art. 1059 pkt 1 lub 2 Kodeksu cywilnego w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, z tym że Skarb Państwa może żądać od nabywcy

zwrotu nakładów koniecznych nie mających pokrycia w korzyściach, które uzyskał z nieruchomości,

oraz żądać innych nakładów, które zwiększają wartość nieruchomości w chwili przeniesienia

własności.

4.

Przepis ust. 3 nie ma zastosowania w razie wzniesienia przez Skarb Państwa na nieruchomości

budynku lub innego urządzenia o wartości przewyższającej wartość nieruchomości. W

wypadku takim spadkobiercy mogą żądać od Skarbu Państwa odszkodowania ustalonego jak

w wypadku wywłaszczenia nieruchomości.

5.

Przepisy ust. 1-4 stosuje się odpowiednio w wypadku, gdy Skarb Państwa przed dniem

6 kwietnia 1982 r. odziedziczył z ustawy udział w gospodarstwie rolnym.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 października 1990 r.

Osobami prawnymi są Skarb Państwa i jednostki organizacyjne, którym przepisy szczególne

przyznają osobowość prawną.

Skarb Państwa jest w stosunkach cywilnoprawnych podmiotem praw i obowiązków, które

dotyczą mienia państwowego nie należącego do innych państwowych osób prawnych.

§ 1.

Skarb Państwa nie ponosi odpowiedzialności za zobowiązania przedsiębiorstw państwowych

i innych państwowych osób prawnych, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Przedsiębiorstwa

państwowe i inne państwowe osoby prawne nie ponoszą odpowiedzialności za zobowiązania

Skarbu Państwa.

§ 2.

W razie nieodpłatnego przejęcia, na podstawie obowiązujących ustaw, określonego składnika

mienia od państwowej osoby prawnej na rzecz Skarbu Państwa, ten ostatni odpowiada

solidarnie z osobą prawną za zobowiązania powstałe w okresie, gdy składnik stanowił

własność danej osoby prawnej, do wysokości wartości tego składnika ustalonej według

stanu z chwili przejęcia, a według cen z chwili zapłaty.

Mieniem jest własność i inne prawa majątkowe.

§ 1.

Własność i inne prawa majątkowe, stanowiące mienie państwowe, przysługują Skarbowi

Państwa albo innym państwowym osobom prawnym.

§ 2.

Uprawnienia majątkowe Skarbu Państwa względem państwowych osób prawnych określają

odrębne przepisy, w szczególności regulujące ich ustrój.

Nieruchomościami rolnymi (gruntami rolnymi) są nieruchomości, które są lub mogą być

wykorzystywane do prowadzenia działalności wytwórczej w rolnictwie w zakresie produkcji

roślinnej i zwierzęcej, nie wyłączając produkcji ogrodniczej, sadowniczej i rybnej.

Przedsiębiorstwo, jako zespół składników materialnych i niematerialnych przeznaczonych

do realizacji określonych zadań gospodarczych, obejmuje wszystko, co wchodzi w skład

przedsiębiorstwa, w szczególności

1)

firmę (nazwę), znaki towarowe i inne oznaczenia indywidualizujące przedsiębiorstwo,

2)

księgi handlowe,

3)

nieruchomości i ruchomości należące do przedsiębiorstwa, w tym produkty i materiały,

4)

patenty, wzory użytkowe i zdobnicze,

5)

zobowiązania i obciążenia, związane z prowadzeniem przedsiębiorstwa,

6)

prawa wynikające z najmu i dzierżawy lokali zajmowanych przez przedsiębiorstwo.

Czynność prawna mająca za przedmiot przedsiębiorstwo obejmuje wszystko, co wchodzi

w skład przedsiębiorstwa, chyba że co innego wynika z treści czynności prawnej albo

z przepisów szczególnych.

Za gospodarstwo rolne uważa się grunty rolne wraz z gruntami leśnymi, budynkami lub

ich częściami, urządzeniami i inwentarzem, jeżeli stanowią lub mogą stanowić zorganizowaną

całość gospodarczą, oraz prawami i obowiązkami związanymi z prowadzeniem gospodarstwa

rolnego.

§ 1.

Zbycie lub wydzierżawienie przedsiębiorstwa albo ustanowienie na nim użytkowania powinno

być dokonane w formie pisemnej z podpisami notarialnie poświadczonymi.

§ 2.

Zbycie przedsiębiorstwa należącego do osoby wpisanej do rejestru powinno być wpisane

do rejestru.

§ 3.

Przepis § 2 stosuje się odpowiednio w wypadku wydzierżawienia przedsiębiorstwa lub

ustanowienia na nim użytkowania.

§ 4.

Przepisy powyższe nie uchybiają przepisom o formie czynności prawnych dotyczących

nieruchomości.

Jeżeli przepis szczególny nie stanowi inaczej, termin przedawnienia wynosi lat dziesięć,

a dla roszczeń o świadczenia okresowe oraz roszczeń związanych z prowadzeniem działalności

gospodarczej - trzy lata.

Jeżeli zniesienie współwłasności gospodarstwa rolnego przez podział między współwłaścicieli

byłoby sprzeczne z zasadami prawidłowej gospodarki rolnej, sąd przyzna to gospodarstwo

temu współwłaścicielowi, na którego wyrażą zgodę wszyscy współwłaściciele.

§ 1.

W razie braku zgody wszystkich współwłaścicieli, sąd przyzna gospodarstwo rolne temu

z nich, który je prowadzi lub stale w nim pracuje, chyba że interes społeczno-gospodarczy

przemawia za wyborem innego współwłaściciela.

§ 2.

Jeżeli warunki przewidziane w paragrafie poprzedzającym spełnia kilku współwłaścicieli

albo jeżeli nie spełnia ich żaden ze współwłaścicieli, sąd przyzna gospodarstwo rolne

temu z nich, który daje najlepszą gwarancję jego należytego prowadzenia.

§ 3.

Na wniosek wszystkich współwłaścicieli sąd zarządzi sprzedaż gospodarstwa rolnego

stosownie do przepisów Kodeksu postępowania cywilnego.

§ 4.

Sprzedaż gospodarstwa rolnego sąd zarządzi również w wypadku niewyrażenia zgody przez

żadnego ze współwłaścicieli na przyznanie mu gospodarstwa.

Przepisy dwóch artykułów poprzedzających stosuje się odpowiednio w wypadku, gdy gospodarstwo

rolne może być podzielone, lecz liczba wydzielonych części jest mniejsza od liczby

współwłaścicieli.

§ 1.

Wysokość przysługujących współwłaścicielom spłat z gospodarstwa rolnego ustala się

stosownie do ich zgodnego porozumienia.

§ 2.

W razie braku takiego porozumienia spłaty przysługujące współwłaścicielom mogą być

obniżone. Przy określaniu stopnia ich obniżenia bierze się pod uwagę

1)

typ, wielkość i stan gospodarstwa rolnego będącego przedmiotem zniesienia współwłasności,

2)

sytuację osobistą i majątkową współwłaściciela zobowiązanego do spłat i współwłaściciela

uprawnionego do ich otrzymania.

§ 3.

Obniżenie spłat, stosownie do przepisu paragrafu poprzedzającego, nie wyklucza możliwości

rozłożenia ich na raty lub odroczenia terminu ich zapłaty, stosownie do przepisu art.

212 § 3.

§ 4.

Przepisów § 2 i 3 nie stosuje się do spłat na rzecz małżonka w razie zniesienia współwłasności

gospodarstwa rolnego, które stosownie do przepisów Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego należy do wspólnego majątku małżonków.

Współwłaściciel, który w wyniku zniesienia współwłasności otrzymał gospodarstwo rolne,

wchodzące zaś w skład tego gospodarstwa nieruchomości rolne zbył odpłatnie przed upływem

pięciu lat od chwili zniesienia współwłasności, jest obowiązany pozostałym współwłaścicielom,

którym przypadły spłaty niższe od należnych, wydać - proporcjonalnie do wielkości

ich udziałów - korzyści uzyskane z obniżenia spłat, chyba że celem zbycia jest zapewnienie

racjonalnego prowadzenia tego gospodarstwa.

§ 1.

Współwłaściciele, którzy nie otrzymali gospodarstwa rolnego lub jego części, lecz

do chwili zniesienia współwłasności w tym gospodarstwie mieszkali, zachowują uprawnienia

do dalszego zamieszkiwania, jednakże nie dłużej niż przez pięć lat, a gdy w chwili

znoszenia współwłasności są małoletni - nie dłużej niż pięć lat od osiągnięcia pełnoletności.

Ograniczenie terminem powyższym nie dotyczy współwłaścicieli trwale niezdolnych do

pracy.

§ 2.

Do uprawnień wynikających z przepisów paragrafu poprzedzającego stosuje się odpowiednio

przepisy o służebności mieszkania.

Do innych wypadków użytkowania przez osoby prawne stosuje się przepisy rozdziału I

i odpowiednio rozdziału II niniejszego działu, o ile użytkowanie to nie jest inaczej

uregulowane odrębnymi przepisami.

Strony zawierające umowę mogą ułożyć stosunek prawny według swego uznania, byleby

jego treść lub cel nie sprzeciwiały się właściwości (naturze) stosunku, ustawie ani

zasadom współżycia społecznego.

§ 1.

Jeżeli z powodu nadzwyczajnej zmiany stosunków spełnienie świadczenia byłoby połączone

z nadmiernymi trudnościami albo groziłoby jednej ze stron rażącą stratą, czego strony

nie przewidywały przy zawarciu umowy, sąd może po rozważeniu interesów stron, zgodnie

z zasadami współżycia społecznego, oznaczyć sposób wykonania zobowiązania, wysokość

świadczenia lub nawet orzec o rozwiązaniu umowy. Rozwiązując umowę sąd może w miarę

potrzeby orzec o rozliczeniach stron, kierując się zasadami określonymi w zdaniu poprzedzającym.

§ 2.

Z żądaniem oznaczenia sposobu wykonania zobowiązania lub wysokości świadczenia albo

rozwiązania umowy nie może wystąpić strona prowadząca przedsiębiorstwo, jeżeli świadczenie

pozostaje w związku z prowadzeniem tego przedsiębiorstwa.

§ 1.

Jeżeli przedmiotem zobowiązania od chwili jego powstania jest suma pieniężna, spełnienie

świadczenia następuje przez zapłatę sumy nominalnej, chyba że przepisy szczególne

stanowią inaczej.

§ 2.

Strony mogą zastrzec w umowie, że wysokość świadczenia pieniężnego zostanie ustalona

według innego niż pieniądz miernika wartości.

§ 3.

W razie istotnej zmiany siły nabywczej pieniądza po powstaniu zobowiązania, sąd może

po rozważeniu interesów stron, zgodnie z zasadami współżycia społecznego, zmienić

wysokość lub sposób spełnienia świadczenia pieniężnego, chociażby były ustalone w

orzeczeniu lub umowie.

§ 4.

Z żądaniem zmiany wysokości lub sposobu spełnienia świadczenia pieniężnego nie może

wystąpić strona prowadząca przedsiębiorstwo, jeżeli świadczenie pozostaje w związku

z prowadzeniem tego przedsiębiorstwa.

§ 5.

Przepisy § 2 i 3 nie uchybiają przepisom regulującym wysokość cen i innych świadczeń

pieniężnych.

W wypadkach gdy wymaga tego ochrona interesów konsumentów, Rada Ministrów może, w

drodze rozporządzenia, określić szczegółowe warunki zawierania i wykonywania umów

z udziałem konsumentów.

§ 1.

Ogólne warunki umów, wzory umów lub regulaminy wydawane przez

stronę upoważnioną do tego przez właściwe przepisy i w ich granicach wiążą drugą stronę,

jeżeli zostały jej doręczone przy zawarciu umowy. W razie gdy posługiwanie się nimi

jest w stosunkach danego rodzaju zwyczajowo przyjęte, wiążą one także wtedy, gdy druga

strona mogła z łatwością dowiedzieć się o ich treści.

§ 2.

Inne ogólne warunki umów, wzory umów czy regulaminy wiążą drugą stronę tylko wtedy,

gdy znając ich treść wyraziła zgodę na włączenie ich do treści umowy.

§ 3.

Ogólne warunki, wzory umów czy regulaminy wydane w czasie trwania stosunku prawnego

o charakterze ciągłym wiążą drugą stronę, jeżeli zostały zachowane przepisy paragrafów

poprzedzających, a strona nie wypowiedziała umowy w najbliższym terminie wypowiedzenia.

W razie sprzeczności treści umowy z ogólnymi warunkami umów, wzorem umowy lub regulaminem,

strony są związane umową.

§ 1.

Jeżeli ogólne warunki umów, wzór umowy lub regulamin zastrzegają dla strony, która

je zastosowała, rażąco nieuzasadnione korzyści, druga strona może wystąpić do sądu

o uznanie ich zastosowania za bezskuteczne. Jednakże nie może to nastąpić po upływie

miesiąca od wykonania umowy.

§ 2.

Uprawnienie, o którym mowa w paragrafie poprzedzającym, nie służy stronie, która zawarła

umowę w zakresie prowadzenia działalności gospodarczej.

Jeżeli osoba prowadząca działalność gospodarczą otrzyma ofertę zawarcia umowy w ramach

swej działalności od osoby, z którą pozostaje w stałych stosunkach, brak odpowiedzi

uważa się za przyjęcie oferty.

Sąd może orzec przepadek świadczenia na rzecz Skarbu Państwa, jeżeli świadczenie to

zostało świadomie spełnione w zamian za dokonanie czynu zabronionego przez ustawę

lub w celu niegodziwym. Jeżeli przedmiot świadczenia został zużyty lub utracony, przepadkowi

może ulec jego wartość.

Wierzytelność przedawniona może być potrącona, jeżeli w chwili, gdy potrącenie stało

się możliwe, przedawnienie jeszcze nie nastąpiło.

Świadczenie producenta powinno być spełnione w miejscu wytworzenia zakontraktowanych

produktów, chyba że co innego wynika z umowy.

§ 1.

Postanowienia ogólnych warunków ubezpieczenia lub postanowienia umowy ubezpieczenia

sprzeczne z przepisami niniejszego tytułu są nieważne, chyba że dalsze przepisy przewidują

wyjątki.

§ 2.

W ubezpieczeniach dotyczących obrotu z zagranicą mogą być stosowane zagraniczne warunki

ubezpieczeń, odbiegające od przepisów niniejszego tytułu.

§ 1.

Roszczenia z umowy ubezpieczenia przedawniają się z upływem lat trzech.

§ 2.

Bieg przedawnienia roszczenia o świadczenie do zakładu ubezpieczeń rozpoczyna się

w dniu, w którym nastąpiło zdarzenie objęte ubezpieczeniem.

§ 3.

W wypadku ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej roszczenie poszkodowanego do zakładu

ubezpieczeń o odszkodowanie lub zadośćuczynienie przedawnia się z upływem terminu

przewidzianego dla tego roszczenia w przepisach o odpowiedzialności za szkodę wyrządzoną

czynem niedozwolonym lub wynikłą z niewykonania bądź nienależytego wykonania zobowiązania.

§ 4.

Bieg przedawnienia roszczenia o świadczenie do zakładu ubezpieczeń przerywa się także

przez zgłoszenie zakładowi ubezpieczeń tego roszczenia lub przez zgłoszenie zdarzenia

objętego ubezpieczeniem. Bieg przedawnienia rozpoczyna się na nowo od dnia, w którym

zgłaszający roszczenie lub zdarzenie otrzymał na piśmie oświadczenie zakładu ubezpieczeń

o przyznaniu lub odmowie świadczenia.

Kto przekazuje odbiorcy przekazu świadczenie przekazanego, upoważnia tym samym odbiorcę

przekazu do przyjęcia, a przekazanego do spełnienia świadczenia na rachunek przekazującego.

§ 1.

Jeżeli do puszczenia w obieg dokumentu na okaziciela jest wymagane zezwolenie właściwego

organu państwowego, dokument wystawiony bez takiego zezwolenia jest nieważny.

§ 2.

Podpis dłużnika może być odbity sposobem mechanicznym, chyba że przepisy szczególne

stanowią inaczej.

§ 1.

Dłużnik nie ma obowiązku dochodzenia, czy okaziciel jest właścicielem dokumentu. Jednakże

w razie uzasadnionych wątpliwości, czy okaziciel dokumentu jest wierzycielem, dłużnik

powinien złożyć przedmiot świadczenia do depozytu sądowego.

§ 2.

Jeżeli właściwy organ państwowy wydał zakaz świadczenia, zwolnienie z zobowiązania

następuje przez złożenie przedmiotu świadczenia do depozytu sądowego.

Przeniesienie praw z dokumentu na okaziciela wymaga wydania tego dokumentu.

Dłużnik może powołać się względem wierzyciela na zarzuty, które dotyczą ważności dokumentu

lub wynikają z jego treści albo służą mu osobiście przeciw wierzycielowi. Dłużnik

może także powołać się na zarzuty, które mu służą przeciw poprzedniemu wierzycielowi,

jeżeli nabywca dokumentu działał świadomie na szkodę dłużnika.

§ 1.

Umarzanie papierów wartościowych regulują przepisy szczególne.

§ 2.

Jeżeli papier wartościowy został prawomocnie umorzony, dłużnik jest obowiązany wydać

osobie, na której rzecz nastąpiło umorzenie, na jej koszt nowy dokument, a gdy wierzytelność

jest wymagalna - spełnić świadczenie.

§ 1.

Przepisy o papierach wartościowych stosuje się odpowiednio do znaków legitymacyjnych

stwierdzających obowiązek świadczenia.

§ 2.

W razie utraty znaku legitymacyjnego stwierdzającego w swej treści obowiązek świadczenia

na żądanie wierzyciela, dłużnik może uzależnić spełnienie świadczenia od wykazania

uprawnienia przez osobę zgłaszającą takie żądanie.

§ 3.

Do znaku legitymacyjnego, który nie określa imiennie osoby uprawnionej, stosuje się

odpowiednio przepisy o papierach wartościowych na okaziciela, chyba że co innego wynika

z przepisów szczególnych.

Przepisy niniejszego działu stosuje się odpowiednio do papierów wartościowych opiewających

na prawa inne niż wierzytelności.

§ 1.

Przez przyjęcie przekazu przekazany zobowiązuje się wobec odbiorcy do spełnienia przekazanego

świadczenia. § 2. Przekazany nie może powoływać się na zarzuty wynikające ze stosunku

prawnego istniejącego między nim a przekazującym ani wynikające ze stosunku między

nim a odbiorcą przekazu.

§ 3.

Roszczenia odbiorcy przeciw przekazanemu, wynikające z przyjęcia przekazu, przedawniają

się z upływem roku.

Przekazujący może przekaz odwołać, dopóki przekazany nie przyjął go albo nie spełnił

świadczenia.

Jeżeli przekazany jest dłużnikiem przekazującego co do przekazanego świadczenia, jest

on obowiązany względem niego do zadośćuczynienia przekazowi.

Jeżeli przekazujący jest dłużnikiem odbiorcy przekazu, umorzenie długu następuje dopiero

przez spełnienie świadczenia, chyba że umówiono się inaczej.

Jeżeli zobowiązanie wynika z wystawionego papieru wartościowego, dłużnik jest obowiązany

do świadczenia za zwrotem dokumentu albo udostępnieniem go dłużnikowi celem pozbawienia

dokumentu jego mocy prawnej w sposób zwyczajowo przyjęty.

Spełnienie świadczenia do rąk posiadacza legitymowanego treścią papieru wartościowego

zwalnia dłużnika, chyba że działał on w złej wierze.

Papiery wartościowe imienne legitymują osobę imiennie wskazaną w treści dokumentu.

Przeniesienie praw następuje przez przelew połączony z wydaniem dokumentu.

§ 1.

Papiery wartościowe na zlecenie legitymują osobę wymienioną w dokumencie oraz każdego,

na kogo prawa zostały przeniesione przez indos.

§ 2.

Indos jest pisemnym oświadczeniem umieszczonym na papierze wartościowym na zlecenie

i zawierającym co najmniej podpis zbywcy, oznaczającym przeniesienie praw na inną

osobę.

§ 3.

Do przeniesienia praw z dokumentu potrzebne jest jego wydanie oraz istnienie nieprzerwanego

szeregu indosów.

Do dziedziczenia z ustawy gospodarstw rolnych obejmujących grunty rolne o powierzchni

przekraczającej 1 ha stosuje się przepisy tytułów poprzedzających księgi niniejszej

ze zmianami wynikającymi z przepisów poniższych.

Spadkobiercy dziedziczą z ustawy gospodarstwo rolne, jeżeli w chwili otwarcia spadku

1)

stale pracują bezpośrednio przy produkcji rolnej albo

2)

mają przygotowanie zawodowe do prowadzenia produkcji rolnej, albo

3)

są małoletni bądź też pobierają naukę zawodu lub uczęszczają do szkół, albo

4)

są trwale niezdolni do pracy.

§ 1.

Do zapisu, którego przedmiotem jest świadczenie pieniężne, stosuje się odpowiednio

przepis art. 216.

§ 2.

Jeżeli wykonanie zapisu prowadziłoby do podziału gospodarstwa rolnego lub wkładu gruntowego

w rolniczej spółdzielni produkcyjnej, sprzecznego z zasadami prawidłowej gospodarki

rolnej, spadkobierca zobowiązany do wykonania zapisu może żądać zamiany przedmiotu

zapisu na świadczenie pieniężne.

W razie podziału gospodarstwa rolnego, które należy do spadku, stosuje się odpowiednio

przepisy o podziale gospodarstw rolnych przy zniesieniu współwłasności.

Jeżeli do spadku należy gospodarstwo rolne, ustalenie zachowku następuje z uwzględnieniem

przepisów niniejszego tytułu, a także odpowiednio art. 216.