Ustawa z dnia 11 kwietnia 1990 r. o uchyleniu ustawy o kontroli publikacji i widowisk, zniesieniu organów tej kontroli oraz o zmianie ustawy - Prawo prasowe.

W ustawie z dnia 26 stycznia 1984 r. - Prawo prasowe

(Dz. U. Nr 5, poz. 24, z 1988 r. Nr 41, poz. 324 i z 1989 r. Nr 34, poz. 187) wprowadza się następujące zmiany

1)

art. 1 otrzymuje brzmienie

„

Art. 1.

Prasa, zgodnie z Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej, korzysta z wolności wypowiedzi

i urzeczywistnia prawo obywateli do ich rzetelnego informowania, jawności życia publicznego

oraz kontroli i krytyki społecznej.

”

;

2)

w art. 6 ust. 1 otrzymuje brzmienie

„

1.

Prasa jest zobowiązana do prawdziwego przedstawiania omawianych zjawisk.

”

;

3)

w art. 9 w pkt 3 wyrazy „komisji arbitrażowych” skreśla się;

4)

w art. 12 w ust. 1 w pkt 2 wyrazy „kierując się dobrem społecznym” skreśla się;

5)

w art. 14 w ust. 6 wyrazy „wymaga tego obrona społecznie uzasadnionego interesu lub” skreśla się;

6)

w art. 17 ust. 2-6 otrzymują brzmienie

„

2.

Rada Prasowa działa przy Prezesie Rady Ministrów. Członków Rady powołuje Prezes Rady

Ministrów na okres 3 lat.

3.

Rada Prasowa wybiera ze swego grona przewodniczącego, jego zastępcę oraz sekretarza

Rady.

4.

Rada Prasowa ma charakter opiniodawczy i wnioskujący w sprawach dotyczących prasy

i jej roli w życiu społeczno-politycznym kraju.

5.

Prezes Rady Ministrów, w drodze rozporządzenia, określa tryb powoływania i działania

Rady Prasowej oraz nadaje jej statut.

6.

W składzie Rady Prasowej powinny być reprezentowane stowarzyszenia i związki dziennikarskie

lub zrzeszające dziennikarzy.

”

;

7)

art. 18 skreśla się;

8)

art. 20-22 otrzymują brzmienie

„

Art. 20.

1.

Wydawanie dziennika lub czasopisma wymaga rejestracji w sądzie wojewódzkim właściwym

miejscowo dla siedziby wydawcy, zwanym dalej „organem rejestracyjnym”. Do postępowania

w tych sprawach stosuje się przepisy Kodeksu postępowania cywilnego o postępowaniu nieprocesowym, ze zmianami wynikającymi z niniejszej ustawy.

2.

Wniosek o rejestrację, o której mowa w ust. 1, powinien zawierać

1)

tytuł dziennika lub czasopisma oraz siedzibę i dokładny adres redakcji,

2)

dane osobowe redaktora naczelnego,

3)

określenie wydawcy, jego siedzibę i dokładny adres,

4)

częstotliwość ukazywania się dziennika lub czasopisma.

3.

Postanowienia zarządzające wpis do rejestru sąd uzasadnia tylko na wniosek.

4.

Wydawanie dziennika lub czasopisma można rozpocząć, jeżeli organ rejestracyjny nie

rozstrzygnął wniosku o rejestrację w ciągu 30 dni od jego zgłoszenia.

5.

O zmianie danych, o których mowa w ust. 2, należy zawiadomić niezwłocznie organ rejestracyjny.

Art. 21.

Organ rejestracyjny odmówi rejestracji, jeżeli wniosek nie zawiera danych, o których

mowa w art. 20 ust. 2, lub jej udzielenie stanowiłoby naruszenie prawa do ochrony

nazwy istniejącego już tytułu prasowego.

Art. 22.

Organ rejestracyjny może zawiesić wydawanie dziennika lub czasopisma na czas określony,

nie dłuższy niż rok, jeżeli w ciągu roku co najmniej trzykrotnie w tym dzienniku lub

czasopiśmie zostało popełnione przestępstwo.

”

;

9)

w art. 23 oznaczenie „pkt 1” oraz pkt 2 skreśla się;

10)

po art. 23 dodaje się art. 23a w brzmieniu

„

Art. 23a.

Minister Sprawiedliwości określi, w drodze rozporządzenia, wzór i sposób prowadzenia

rejestru dzienników i czasopism.

”

;

11)

w art. 25 dodaje się ust. 4a w brzmieniu

„

4a.

W wypadku gdy redaktor naczelny uzyskuje immunitet procesowy, obowiązany jest wskazać

redaktora, który ponosi odpowiedzialność określoną w art. 49a.

”

;

12)

art. 26 skreśla się;

13)

w art. 27 w ust. 1 pkt 5 skreśla się;

14)

art. 28-30 skreśla się;

15)

w art. 33 w ust. 1 pkt 2 otrzymuje brzmienie

„

2)

zawierają treść karalną lub naruszają dobra osobiste osób trzecich

”

;

16)

po art. 37 dodaje się art. 37a i 37b w brzmieniu

„

Art. 37a.

W razie skazania za przestępstwo popełnione przez opublikowanie materiału prasowego,

sąd może orzec jako karę dodatkową przepadek materiału prasowego.

Art. 37b.

Sąd przekazuje właściwemu organowi rejestracyjnemu zawiadomienie o wyroku skazującym

za przestępstwa, o których mowa w niniejszym rozdziale, niezwłocznie po uprawomocnieniu.

”

;

17)

art. 45 otrzymuje brzmienie

„

Art. 45.

Kto wydaje dziennik lub czasopismo bez rejestracji albo zawieszone - podlega karze

grzywny.

”

;

18)

dodaje się art. 48 w brzmieniu

„

Art. 48.

Kto rozpowszechnia materiał prasowy objęty przepadkiem lub prasę zabezpieczoną jako

dowód rzeczowy - podlega karze pozbawienia wolności do 6 miesięcy lub karze grzywny.

”

;

19)

po art. 49 dodaje się art. 49a w brzmieniu

„

Art. 49a.

Redaktor, który nieumyślnie dopuścił do opublikowania materiału prasowego zawierającego

znamiona przestępstwa, o którym mowa w art. 37a - podlega karze grzywny.

”

;

20)

art. 51 skreśla się;

21)

w art. 53

a)

w ust. 1 i 2 wyrazy „w art. 45-49” zastępuje się wyrazami „w art. 45-49a”,

b)

dodaje się ust. 3 w brzmieniu

„

3.

W sprawach o przestępstwa popełnione przez opublikowanie materiału prasowego lub przestępstwa

określone w niniejszej ustawie właściwość miejscową sądu ustala się według siedziby

redakcji, a następnie wydawnictwa, a gdy ta siedziba nie jest znana lub znajduje się

za granicą - według miejsca ujawnienia lub rozpowszechniania materiału prasowego.

Jeżeli w tej samej sprawie wszczęto postępowanie w kilku sądach, właściwy jest ten

sąd, w którym najpierw wszczęto postępowanie.

”

;

22)

po art. 54 dodaje się art. 54a i 54b w brzmieniu

„

Art. 54a.

W razie uniewinnienia lub umorzenia postępowania z powodu braku w czynie popełnionym

znamion czynu zabronionego, przysługuje od Skarbu Państwa odszkodowanie w wysokości

rzeczywiście poniesionych strat.

Art. 54b.

Przepisy o odpowiedzialności prawnej i postępowaniu w sprawach prasowych stosuje się

odpowiednio do naruszeń prawa związanych z przekazywaniem myśli ludzkiej za pomocą

innych niż prasa środków przeznaczonych do rozpowszechniania, niezależnie od techniki

przekazu, w szczególności publikacji nieperiodycznych oraz innych wytworów druku,

wizji i fonii.

”

Prasa, zgodnie z Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej, korzysta z wolności wypowiedzi

i urzeczywistnia prawo obywateli do ich rzetelnego informowania, jawności życia publicznego

oraz kontroli i krytyki społecznej.

1.

Znosi się Główny Urząd Kontroli Publikacji i Widowisk oraz okręgowe urzędy kontroli

publikacji i widowisk.

2.

Postępowania w sprawach przed organami, o których mowa w ust. 1, umarza się. Postępowania

ze skarg w sprawach z zakresu kontroli publikacji i widowisk, toczące się przed Naczelnym

Sądem Administracyjnym, podlegają umorzeniu.

3.

Rejestr dzienników i czasopism, prowadzony dotychczas w Głównym Urzędzie Kontroli

Publikacji i Widowisk, zostanie przekazany w ciągu 30 dni od dnia wejścia w życie

niniejszej ustawy właściwym sądom wojewódzkim.

4.

Dzienniki i czasopisma zarejestrowane do dnia wejścia w życie niniejszej ustawy uważa

się za zarejestrowane w rozumieniu jej przepisów.

5.

Postępowania w sprawach rejestracji dzienników lub czasopism, toczące się w dniu wejścia

w życie niniejszej ustawy w Głównym Urzędzie Kontroli Publikacji i Widowisk, oraz

postępowania ze skarg w tych sprawach, toczące się przed Naczelnym Sądem Administracyjnym,

będą prowadzić właściwe sądy.

Traci moc ustawa z dnia 31 lipca 1981 r. o kontroli publikacji i widowisk

(Dz. U. Nr 20, poz. 99, z 1983 r. Nr 44, poz. 204, z 1984 r. Nr 5, poz. 24, z 1987 r. Nr 37, poz. 209 oraz z 1989 r. Nr 34, poz. 178 i 186).

Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia.

1.

Wydawanie dziennika lub czasopisma wymaga rejestracji w sądzie wojewódzkim właściwym

miejscowo dla siedziby wydawcy, zwanym dalej „organem rejestracyjnym”. Do postępowania

w tych sprawach stosuje się przepisy Kodeksu postępowania cywilnego o postępowaniu nieprocesowym, ze zmianami wynikającymi z niniejszej ustawy.

2.

Wniosek o rejestrację, o której mowa w ust. 1, powinien zawierać

1)

tytuł dziennika lub czasopisma oraz siedzibę i dokładny adres redakcji,

2)

dane osobowe redaktora naczelnego,

3)

określenie wydawcy, jego siedzibę i dokładny adres,

4)

częstotliwość ukazywania się dziennika lub czasopisma.

3.

Postanowienia zarządzające wpis do rejestru sąd uzasadnia tylko na wniosek.

4.

Wydawanie dziennika lub czasopisma można rozpocząć, jeżeli organ rejestracyjny nie

rozstrzygnął wniosku o rejestrację w ciągu 30 dni od jego zgłoszenia.

5.

O zmianie danych, o których mowa w ust. 2, należy zawiadomić niezwłocznie organ rejestracyjny.

Organ rejestracyjny odmówi rejestracji, jeżeli wniosek nie zawiera danych, o których

mowa w art. 20 ust. 2, lub jej udzielenie stanowiłoby naruszenie prawa do ochrony

nazwy istniejącego już tytułu prasowego.

Organ rejestracyjny może zawiesić wydawanie dziennika lub czasopisma na czas określony,

nie dłuższy niż rok, jeżeli w ciągu roku co najmniej trzykrotnie w tym dzienniku lub

czasopiśmie zostało popełnione przestępstwo.

Minister Sprawiedliwości określi, w drodze rozporządzenia, wzór i sposób prowadzenia

rejestru dzienników i czasopism.

W razie skazania za przestępstwo popełnione przez opublikowanie materiału prasowego,

sąd może orzec jako karę dodatkową przepadek materiału prasowego.

Sąd przekazuje właściwemu organowi rejestracyjnemu zawiadomienie o wyroku skazującym

za przestępstwa, o których mowa w niniejszym rozdziale, niezwłocznie po uprawomocnieniu.

Kto wydaje dziennik lub czasopismo bez rejestracji albo zawieszone - podlega karze

grzywny.

Kto rozpowszechnia materiał prasowy objęty przepadkiem lub prasę zabezpieczoną jako

dowód rzeczowy - podlega karze pozbawienia wolności do 6 miesięcy lub karze grzywny.

Redaktor, który nieumyślnie dopuścił do opublikowania materiału prasowego zawierającego

znamiona przestępstwa, o którym mowa w art. 37a - podlega karze grzywny.

W razie uniewinnienia lub umorzenia postępowania z powodu braku w czynie popełnionym

znamion czynu zabronionego, przysługuje od Skarbu Państwa odszkodowanie w wysokości

rzeczywiście poniesionych strat.

Przepisy o odpowiedzialności prawnej i postępowaniu w sprawach prasowych stosuje się

odpowiednio do naruszeń prawa związanych z przekazywaniem myśli ludzkiej za pomocą

innych niż prasa środków przeznaczonych do rozpowszechniania, niezależnie od techniki

przekazu, w szczególności publikacji nieperiodycznych oraz innych wytworów druku,

wizji i fonii.