Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 15 marca 1990 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie świadectw pracy i opinii.

§ 6. Opłaty, o których mowa w § 5 ust. 1 i 4, przeznacza

się na dochody

1) funduszu rezerwowego dyrekcji okręgowych dróg publicznych - jeżeli chodzi o opłaty pobrane przez te

jednostki,

0,30

2) funduszu rezerwowego Generalnej Dyrekcji Dróg Publicznych - jeżeli chodzi o opłaty pobrane przez tę

jednostkę,

0,90

3) właściwych rad narodowych - jeżeli chodzi o opłaty

pobrane przez terenowe organy administracji państ­

wowej.

0,06

0,12

0,24

§ 7. Traci moc rozporządzenie Rady Ministrów z dnia

5 grudnia 1986 r. w sprawie opłat drogowych (Dz. U. Nr 48,

poz. 238 i z 1988 r. Nr 14, poz. 102).

0,06

0,12

0,30

0,60

1,20

§ 8. Rozporządzenie wchodzi w życie po upływie 14 dni

od dnia ogłoszenia.

Prezes Rady Ministrów: T. Mazowiecki

105

ROZPORZĄDZENIE RADY MINISTRÓW

z dnia 15 marca 1990 r.

zmieniające rozporządzenie w

sprawie świadectw pracy i opinii .

Na podstawie art. 98 § 7 pkt 1 i 2 Kodeksu pracy zarzą­

dza się, co następuje

§ 1. W rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 20 listo pada 1974 r. w sprawie świadectw pracy i opinii (Dz. U. Nr

45, poz. 269 i z 1989 r. Nr 49, poz. 271) po S 7a dodaje się

§ 7b i 7c w brzmieniu

,,§ 7b. Zakład pracy jest obowiązany zamieścić w

świa­

dectwie pracy informację o wysokości wynagrodzenia pracownika, ustalonego zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt

5 ustawy z dnia 29 grudnia 1989 r. o zatrudnieniu (Dz.

U. Nr 75, poz. 446 i z 1990 r. Nr 9, poz. 57) .

S 7c. W świa dectwie pracy pracownika, z którym został

rozwiązany stosunek pracy z przyczyn określonych

wart. 1 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 28 grudnia 1989 r.

o szczególnych zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn dotyczących zakładu pracy oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U.

z 199b r. Nr 4, poz. 19 i Nr 10, poz. 59), zwanej dalej

"ustawą", zakład pracy jest obowiązany zamieścić

ponadto informację o

1) rozwiązaniu stosunku pracy z przyczyn określo­

nych w ustawie,

-

2)

233

wysokości

wynagrodzenia za 1 dzień, o którym

mowa w § 13 ust. 2 i 3 rozporządzenia Ministra

Pracy, Płac i Spraw Socjalnych z dnia 18 grudnia

1974 r. w sprawie obliczania wynagrodzenia za

czas niewykonywania pracy, odszkodowań, dodatków wyrównawczych oraz niektórych innych

należności ze stosunku pracy (Dz. U. Nr 51 , poz.

334 i z 1976 r. Nr 40, poz. 238) ."

-

Poz. 105 i 106

zakład

pracy jest obowiązany uzupełnić treść tego świa­

dectwa o informacje określone w § 1.

2. Do żądania pracownika o uzupełnienie treści świa­

dectwa pracy w zakresie przewidzianym w ust. 1 stosuje się

odpowiednio przepisy dotyczące wniosku o sprostowanie

świadectwa pracy.

§ 3.

szenia .

Rozporządzenie

§ 2. 1. Na żądanie pracownika, któremu wydano świa­

dectwo pracy przed dniem wejścia w życie rozporządzenia ,

wchodzi w życie z dniem ogło­

Prezes Rady Mini strów: 1.. Mazowiecki

106

ROZPORZĄDZENIE MINISTRA FINANSÓW

z dnia 28 lutego 1990 r.

w sprawie zasad ustalania wartości początkowej i ewidencjonowania środków trwałych oraz wartości

niematerialnych i prawnych przez podatników podatku dochodowego nie obowiązanych do prowadzenia

ksiąg handlowych.

Na podstawie art. 12 ust. 7 ustawy z dnia 16 grudnia

1972 r. o podatku dochodowym (Dz. U. z 1989 r. Nr 27, poz.

147 i Nr 74, poz. 443) zarządza się, co nastę puje

§ 1. 1. Za wartość początkową środków trwałych, z wyjątkiem budynków podlegających ustawowemu ubezpiecze-

niu, oraz wartości niematerialnych i prawnych uważa się

1) w razie nabycia w drodze kupna 2) w razie wytworzenia -

cenę ich nabycia,

koszt wytworzenia,

3) w razie nabycia w drodze spadku lub darowizny tość rynkową w dniu nabycia.

war-

2. Za cenę nabycia uważa się cenę wynikającą z rachunku lub innego dokumentu, powiększoną o koszty uboczne

związane z zakupem, powstałe do chwili przekazania środka

trwałego do użytkowania, jak koszty transportu , ubezpieczenia w drodze, cła, montażu itp.

3. Wartość początkową środków trwałych wykonanych

sposobem gospodarczym lub w zakładzie podatnika, jeżeli

ustalenie kosztów wytworzenia nie jest możliwe , ustala się

w wysokości określonej przez powołanego przez podatnika

biegłego przy uwzględnieniu cen z daty wytworzenia środka

został poddany w czasie użytkowania modernizacji, przebudowie, rozbudowie lub remontowi w podstawowych elementach konstrukcyjnych (remont kapitalny), za wartość początkową tego środka trwałego przyjmuje się wartość wynikającą z wyceny dokonanej przez podatnika przy uwzględ ­

nieniu cen aktualnych w IV kwartale 1989 r. dla przedmiotu

tego samego rodzaju, stopnia zużycia i dalszej jego przydatności .

§ 3. 1. Odpisy na zużycie środków trwałych oraz wartoniematerialnych i prawnych stanowią koszt uzyskania

przychodów, jeżeli podatnik prowadzi ewidencję środków

trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych.

SCI

2. Ewidencja, o której mowa w ust. 1, powinna zawierać

dane: liczbę porządkową, określen ie środka

trwałego albo wartości niematerialnej lub prawnej , datę

nabycia, wartość początkową, wartość początkową zaktualizowaną lub wycenioną na dzień 1 stycznia roku , w którym

dokonano przeszacowania, wartość umorzenia do dnia 31

grudnia roku poprzedzającego rok przeszacowania - dotychczasową i zaktualizowaną , stawkę amortyzacyjną, kwoty

odpisów amortyzacyjnych w roku, w którym dokonano

przeszacowania, i w latach następ ny ch.

następujące

trwałego.

4. Za wartość początkową budynków podlegających

ustawowemu ubezpieczeniu przyjmuje się w każdym roku

wartość przyjętą na ten rok dla celów tego ubezpieczenia.

Wartość początkową części budynków, do których stosuje

się różne stawki amortyzacyjne, ustala się w wysokości

odpowiadającej kubaturze tych części w stosunku do ogólnej

kubatury budynku .

§ 2. Jeżeli ustalanie wartości

początkowej

4. Ewidencją powinny być również objęte przedm ioty,

które według zasad obowiązujących od dnia 1 stycznia 1990 r.

nie są zaliczone do środków trwałych, a do dnia 31 grudnia

1989 r. nie zostały zamortyzowane .

środków

trwałych nabytych przed dniem 1 stycznia 1990 r. w sposób

określony w § 1 ust. 1-

3. Częścią składową ewidencji są sporządzone przez

podatnika objaśnienia wskazujące sposób ustalania wartości

początkowej, sposób jej akt ualizacji, a w przypadku, o którym

mowa w § 2 - sposób wyceny wartości początkowej.

3 nie jest możliwe lub środek trwały

5. Nie podlegają objęciu ewid e n cj ą budynki podlegają ­

ce ustawowemu ubezpieczeniu.

-

Lp.

3

232

2. W razie jednoczesnego przekroczenia więcej niż

jednego parametru, opłatę pobiera się za każde przekroczenie

oddzielnie.

Wskaźnik

Wyszczególnienie

Przy przekroczeniu dopuszczalnej szerokości łącznej pojazdu z ładunkiem

4

5

6

7

1) do 0,70 m

2) od 0,71 do 2,00 m

3) powyżej 2,00 m

Przy przekroczeniu

1) nacisku osi pojedynczej ponad 10

do 12 t

albo

2) nacisku jednej osi składowej osi

wielokrotnej do 2 t powyżej wartości 5,75 do 8,00 t w zależności od

rozstawu osi skł adowych

Przy przekroczeniu

1) nacisku osi pojedynczej ponad 12

do 15 t

albo

2) nacisku jednej osi składowej osi

wielokrotnej od 2 do 5 t włącznie

powyżej wartości 5,75 do 8,00 t

w zależności od rozstawu osi skła­

dowych

Przy przekroczeniu

1) nacisku osi pojedynczej ponad 15 t

albo

2) nacisku osi składowej osi wielokrotnej ponad 5 t powyżej wartości 5,75

do 8,00 t w zależności od rozstawu

osi składowych

Przy przekroczeniu dopuszczalnej masy

całkowitej pojazdu

1) pojedynczego

a) do 3 t

b) od 3,1 do 5 t

c) ponad 5 t

2) członowego lub zespołu złożonego

z pojazdu silnikowego i przyczepy

a) do 5 t

b) od 5,1 do 10 t

c) od 10,1 do 20 t

d) od 20,1 do 40 t

e) ponad 40 t

Poz. 1 04 i 105

0,09

0,18

0,36

3. Opłaty, o których mowa w ust. 1, pobiera organ

administracji państwowej, który wydał zezwolenie na przewóz ładunków o masie lub gabarytach przekraczających

dopuszczalne normy albo przejazd pojazdu nienormatywnego.

4. W razie stwierdzenia dokonywania przewozu ładun­

ków o masie lub gabarytach przekraczających dopuszczalne

normy albo przejazdu pojazdu nienormatywnego bez zezwolenia lub niezgodnie z warunkami określonymi w zezwoleniu, pobiera się opłaty, o których mowa w ust. 1,

podwyższone o 200%. Opłaty te pobiera zarząd drogi, na

którego obszarze działania dokonano kontroli przewozu.

0,15