Ustawa z dnia 28 grudnia 1989 r. o zmianie ustawy - Prawo dewizowe.

W ustawie z dnia 15 lutego 1989 r. - Prawo dewizowe

(Dz. U. Nr 6, poz. 33) wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 2

a)

w pkt 1 lit. b) na końcu przecinek skreśla się i dodaje wyrazy „oraz ich oddziały i przedstawicielstwa za granicą,”

b)

w pkt 2 lit. c) skreśla się,

c)

w pkt 3 w lit. a) po wyrazach „lecz podlegają wymianie” dodaje się wyrazy „z wyjątkiem monet, o których mowa w lit. c)”,

d)

w pkt 3 w lit. d) po wyrazach „lecz podlegają wymianie” dodaje się wyrazy „z wyjątkiem monet, o których mowa w lit. c)”, a wyrazy „albo międzynarodowych pieniężnych przekazów bankowych lub pocztowych” skreśla się,

e)

w pkt 4 w lit. b) wyrazy „a także dokonywanie międzynarodowych pieniężnych przekazów bankowych lub pocztowych” skreśla się,

f)

pkt 5 otrzymuje brzmienie

„

5)

bank dewizowy - bank, który uzyskał upoważnienie, o którym mowa w art. 24 ust. 1,

”

,

g)

dodaje się pkt 8-10 w brzmieniu

„

8)

wywóz za granicę, przywóz z zagranicy wartości dewizowych - wszelkie sposoby przemieszczania

wartości dewizowych przez granicę państwową Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej, wnoszenie

ich na obce statki w polskich portach i wynoszenie z tych statków oraz dokonywanie

międzynarodowych przekazów bankowych i pocztowych,

9)

waluty wymienialne - waluty obce wymienione w wykazie walut wymienialnych ustalonym

przez Narodowy Bank Polski,

10)

państwa, z którymi Polska Rzeczpospolita Ludowa rozlicza się w trybie płatności niehandlowych

- państwa wymienione w wykazie ogłaszanym przez Narodowy Bank Polski.

”

;

2)

rozdział 2 otrzymuje brzmienie

„

Rozdział 2

Dokonywanie obrotu dewizowego

Art. 4.

1.

Wartości dewizowe mogą być przedmiotem własności osób krajowych w kraju i za granicą

oraz osób zagranicznych w kraju.

2.

Osoby krajowe i zagraniczne mogą dokonywać obrotu dewizowego, z zastrzeżeniem ograniczeń

określonych w przepisach niniejszej ustawy.

Art. 5.

1.

Podmioty gospodarcze są obowiązane pobierać należności pieniężne z zagranicy nie później

niż w terminie ich wymagalności i sprowadzać je niezwłocznie do kraju.

2.

Obowiązek niezwłocznego sprowadzenia do kraju, o którym mowa w ust. 1, dotyczy również

znajdujących się za granicą wartości dewizowych stanowiących własność osób krajowych.

3.

Jeżeli osoba krajowa fizyczna uzyskała wartości dewizowe w czasie pobytu za granicą,

jest obowiązana sprowadzić je do kraju w terminie 2 miesięcy od daty powrotu do kraju.

4.

Podmioty gospodarcze nie mogą ustalać w umowach z osobami zagranicznymi terminów wymagalności

należności pieniężnych z tytułu sprzedaży za granicą towarów i usług dłuższych niż

trzy miesiące od dnia wywozu towarów z kraju, a w przypadku sprzedaży usług - od dnia

wystawienia faktury końcowej lub innych równorzędnych dokumentów.

5.

Odstąpienie od obowiązków, o których mowa w ust. 1-4, wymaga zezwolenia dewizowego.

Art. 6.

1.

Osoby krajowe są obowiązane niezwłocznie odprzedać bankom dewizowym uzyskane wpływy

w walutach obcych.

2.

Obowiązek, o którym mowa w ust. 1, nie dotyczy

1)

walut obcych uzyskanych przez osoby krajowe fizyczne, z wyjątkiem walut obcych uzyskanych

z działalności gospodarczej,

2)

walut wymienialnych zakupionych w bankach dewizowych na podstawie art. 8,

3)

walut państw, z którymi Polska Rzeczpospolita Ludowa rozlicza się w trybie płatności

niehandlowych,

4)

walut obcych uzyskanych przez osoby krajowe, o których mowa w art. 2 pkt 1 lit. c),

oraz banki,

5)

walut obcych uzyskanych przez instytucje finansowe, w tym osoby krajowe, o których

mowa w art. 10 ust. 1, oraz instytucje ubezpieczeniowe, określone w zezwoleniu dewizowym

przez Ministra Finansów w porozumieniu z Prezesem Narodowego Banku Polskiego.

Art. 7.

1.

Banki dewizowe sprzedają Narodowemu Bankowi Polskiemu waluty obce pochodzące z odprzedaży,

o której mowa w art. 6 ust. 1.

2.

Narodowy Bank Polski jest obowiązany do sprzedaży bankom dewizowym wystarczającej

ilości walut wymienialnych dla realizacji uprawnienia osób krajowych do zakupu walut

wymienialnych w bankach dewizowych, o którym mowa w art. 8.

3.

Sprzedaż, o której mowa w ust. 1 i 2, odbywa się w trybie określonym w systemie rozliczeń

międzybankowych, ustalonym przez Prezesa Narodowego Banku Polskiego.

Art. 8.

1.

Banki dewizowe są obowiązane sprzedawać waluty wymienialne osobom krajowym w celu

wykonania zobowiązań, o których mowa w art. 9 pkt 1 lit. b), chyba że umowa międzynarodowa

z państwem siedziby lub miejsca zamieszkania wierzyciela ustala dokonywanie wzajemnych

rozliczeń w walutach innych niż waluty wymienialne lub w jednostkach rozrachunkowych

stosowanych w handlu zagranicznym.

2.

Kupno walut wymienialnych w bankach dewizowych przez osoby krajowe w innym celu niż

określony w ust. 1 wymaga zezwolenia dewizowego.

Art. 9.

Następujące czynności obrotu dewizowego wymagają zezwolenia dewizowego

1)

wywóz za granicę wartości dewizowych, z wyjątkiem

a)

wywozu za granicę przez osoby krajowe fizyczne walut wymienialnych do wysokości określonej

przez Ministra Finansów w ogólnym zezwoleniu dewizowym,

b)

przekazu za granicę przez osoby krajowe walut obcych w celu wykonania wymagalnych

zobowiązań w tych walutach wobec osób zagranicznych z tytułu zakupu od tych osób rzeczy

ruchomych i praw majątkowych, z wyłączeniem wartości dewizowych, a także usług transportowych,

spedycyjnych i ubezpieczeniowych,

c)

wywozu za granicę przez osoby zagraniczne fizyczne walut obcych przywiezionych przez

te osoby do kraju,

2)

przywóz do kraju waluty polskiej, z wyjątkiem waluty wywiezionej uprzednio za zezwoleniem

dewizowym,

3)

przeniesienie między osobą krajową a zagraniczną własności wartości dewizowych znajdujących

się w kraju albo przeniesienie wierzytelności lub zobowiązania, których przedmiotem

są wartości dewizowe znajdujące się w kraju, z wyjątkiem

a)

przyjmowania przez osoby krajowe darowizn wartości dewizowych od osób zagranicznych,

b)

rozporządzania wartościami dewizowymi w testamencie oraz dokonywania dyspozycji na

wypadek śmierci zgodnie z przepisami prawa bankowego,

4)

udzielanie i zaciąganie pożyczek oraz kredytów przez osoby krajowe w obrocie dewizowym

z zagranicą,

5)

ustalanie oraz dokonywanie w kraju płatności w wartościach dewizowych za nabywane

rzeczy ruchome i nieruchome, prawa majątkowe lub świadczone usługi i pracę,

6)

otwarcie i posiadanie rachunku bankowego w banku za granicą przez osoby krajowe, z

wyjątkiem osób fizycznych w czasie pobytu za granicą, a także banków dewizowych oraz

osób krajowych, o których mowa w art. 2 pkt 1 lit. c),

7)

nabycie przez osobę krajową papierów wartościowych wystawionych za granicą, w tym

udziałów i akcji w spółkach i innych przedsiębiorstwach z siedzibą za granicą, z wyłączeniem

nabycia w drodze darowizny, o której mowa w pkt 3 lit. a), spadku lub zapisu, a także

kupno nieruchomości za granicą.

Art. 10.

1.

Osoby krajowe mogą prowadzić za zezwoleniem dewizowym i na warunkach określonych przez

Prezesa Narodowego Banku Polskiego, w drodze zarządzenia, działalność gospodarczą

polegającą na kupnie i sprzedaży wartości dewizowych oraz na pośrednictwie w kupnie

i sprzedaży tych wartości.

2.

Osoby krajowe fizyczne i osoby zagraniczne fizyczne mogą sprzedawać wartości dewizowe

osobom prowadzącym działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 1, lub za ich pośrednictwem

innym osobom krajowym fizycznym.

3.

Osoby krajowe fizyczne mogą kupować wartości dewizowe od osób prowadzących działalność

gospodarczą, o której mowa w ust. 1, lub za ich pośrednictwem od innych osób krajowych

fizycznych lub osób zagranicznych fizycznych.

Art. 11.

1.

Osoby krajowe są obowiązane pobierać zapłatę w walucie obcej za świadczone na rzecz

osób zagranicznych usługi przewozu osób, usługi spedycji, przewozu i ubezpieczenia

przesyłek na trasach zagranicznych oraz usługi portowe w portach morskich, a także

za inne usługi świadczone za granicą.

2.

Odstąpienie od obowiązku, o którym mowa w ust. 1, wymaga zezwolenia dewizowego.

Art. 12.

1.

Osoby krajowe w obrocie z zagranicą towarami i usługami są obowiązane ustalać oraz

dokonywać płatności w walucie obcej, a także pobierać należności pieniężne w tej walucie

za pośrednictwem banku dewizowego.

2.

Odstąpienie od obowiązków określonych w ust. 1 wymaga zezwolenia dewizowego.

Art. 13.

1.

W obrocie dewizowym, rozrachunkach i rozliczeniach stosuje się z zastrzeżeniem wyjątków,

o których mowa w ust. 2, ustalone w złotych kursy walut obcych oraz kursy wartości

dewizowych wyrażonych w walutach obcych ogłaszane przez Narodowy Bank Polski.

2.

Obowiązek stosowania kursów ogłoszonych przez Narodowy Bank Polski nie dotyczy obrotu

dewizowego dokonywanego w ramach działalności, o której mowa w art. 10, oraz w obrocie

dewizowym i rozrachunkach między osobami fizycznymi.

3.

Sposób stosowania kursów ustala Prezes Narodowego Banku Polskiego. Prezes Narodowego

Banku Polskiego może również ustalić maksymalne wysokości marż pobieranych przy kupnie

i sprzedaży walut obcych oraz przy pośrednictwie w ich kupnie i sprzedaży.

Art. 14.

1.

Prezes Narodowego Banku Polskiego ustala zasady i normy sprzedaży walut obcych państw,

z którymi Polska Rzeczpospolita Ludowa rozlicza się w trybie płatności niehandlowych,

osobom krajowym na pokrycie kosztów podróży i pobytu za granicą.

2.

Prezes Narodowego Banku Polskiego może nałożyć obowiązek stosowania dopłaty lub obniżki

w złotych w stosunku do kursów walut obcych, o których mowa w ust. 1, przy ich sprzedaży

osobom krajowym lub skupie od tych osób oraz w porozumieniu z Ministrem Finansów określić

przeznaczenie środków pochodzących z dopłaty.

Art. 15.

Rada Ministrów, w drodze rozporządzenia, może rozciągnąć stosowanie przepisów art.

6 ust. 1 na należności podmiotów gospodarczych i innych osób krajowych prawnych w

walutach państw, z którymi Polska Rzeczpospolita Ludowa rozlicza się w trybie płatności

nie handlowych, oraz jednostkach rozrachunkowych stosowanych w handlu zagranicznym

lub w inny sposób ustalić zasady dysponowania przez podmioty gospodarcze tymi należnościami.

”

;

3)

w art. 19 w ust. 2 zdanie pierwsze skreśla się;

4)

w art. 21

a)

w ust. 1 po wyrazach „Minister Finansów” dodaje się wyrazy „w porozumieniu z Prezesem Narodowego Banku Polskiego”,

b)

dodaje się ust. 4 w brzmieniu

„

4.

W razie naruszenia warunków indywidualnego zezwolenia dewizowego, Narodowy Bank Polski

może je uchylić.

”

;

5)

art. 23 otrzymuje brzmienie

„

Art. 23.

1.

Minister Finansów współdziała z Prezesem Narodowego Banku Polskiego w tworzeniu rezerw

dewizowych państwa oraz określaniu zasad gospodarowania tymi rezerwami.

2.

Prezes Narodowego Banku Polskiego w porozumieniu z Ministrem Finansów może określić

dopuszczalną wysokość zadłużenia i wierzytelności banków dewizowych wobec osób zagranicznych.

”

;

6)

w art. 24 ust. 1 otrzymuje brzmienie

„

1.

Prezes Narodowego Banku Polskiego w porozumieniu z Ministrem Finansów może upoważnić

niektóre banki do dokonywania czynności zastrzeżonych w niniejszej ustawie dla banków

dewizowych.

”

1.

Uprawnienia nabyte w drodze zezwoleń dewizowych udzielonych przed dniem wejścia w

życie ustawy tracą moc z dniem 1 lipca 1990 r., z zastrzeżeniem ust. 2.

2.

Uprawnienia do sprzedaży w kraju towarów i usług za waluty obce tracą moc z dniem

31 grudnia 1990 r.

Waluty obce zgromadzone do dnia 31 grudnia 1989 r. na rachunkach bankowych osób krajowych

nie podlegają odprzedaży, o której mowa w art. 6 ust. 1 ustawy - Prawo dewizowe.

1.

Wartości dewizowe mogą być przedmiotem własności osób krajowych w kraju i za granicą

oraz osób zagranicznych w kraju.

2.

Osoby krajowe i zagraniczne mogą dokonywać obrotu dewizowego, z zastrzeżeniem ograniczeń

określonych w przepisach niniejszej ustawy.

W ustawie z dnia 25 listopada 1986 r. o organizacji i finansowaniu ubezpieczeń społecznych

(Dz. U. z 1989 r. Nr 25, poz. 137) wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 11 dodaje się ust. 4 w brzmieniu

„

4.

Minister Pracy i Polityki Socjalnej w porozumieniu z Prezesem Narodowego Banku Polskiego

określi w drodze rozporządzenia tryb wypłaty świadczeń powierzonych Zakładowi na mocy

umów międzynarodowych.

”

,

2)

w art. 26 pkt 3 skreśla się,

3)

w art. 29 pkt 2 skreśla się.

1.

Podmioty gospodarcze są obowiązane pobierać należności pieniężne z zagranicy nie później

niż w terminie ich wymagalności i sprowadzać je niezwłocznie do kraju.

2.

Obowiązek niezwłocznego sprowadzenia do kraju, o którym mowa w ust. 1, dotyczy również

znajdujących się za granicą wartości dewizowych stanowiących własność osób krajowych.

3.

Jeżeli osoba krajowa fizyczna uzyskała wartości dewizowe w czasie pobytu za granicą,

jest obowiązana sprowadzić je do kraju w terminie 2 miesięcy od daty powrotu do kraju.

4.

Podmioty gospodarcze nie mogą ustalać w umowach z osobami zagranicznymi terminów wymagalności

należności pieniężnych z tytułu sprzedaży za granicą towarów i usług dłuższych niż

trzy miesiące od dnia wywozu towarów z kraju, a w przypadku sprzedaży usług - od dnia

wystawienia faktury końcowej lub innych równorzędnych dokumentów.

5.

Odstąpienie od obowiązków, o których mowa w ust. 1-4, wymaga zezwolenia dewizowego.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1990 r.

1.

Osoby krajowe są obowiązane niezwłocznie odprzedać bankom dewizowym uzyskane wpływy

w walutach obcych.

2.

Obowiązek, o którym mowa w ust. 1, nie dotyczy

1)

walut obcych uzyskanych przez osoby krajowe fizyczne, z wyjątkiem walut obcych uzyskanych

z działalności gospodarczej,

2)

walut wymienialnych zakupionych w bankach dewizowych na podstawie art. 8,

3)

walut państw, z którymi Polska Rzeczpospolita Ludowa rozlicza się w trybie płatności

niehandlowych,

4)

walut obcych uzyskanych przez osoby krajowe, o których mowa w art. 2 pkt 1 lit. c),

oraz banki,

5)

walut obcych uzyskanych przez instytucje finansowe, w tym osoby krajowe, o których

mowa w art. 10 ust. 1, oraz instytucje ubezpieczeniowe, określone w zezwoleniu dewizowym

przez Ministra Finansów w porozumieniu z Prezesem Narodowego Banku Polskiego.

1.

Banki dewizowe sprzedają Narodowemu Bankowi Polskiemu waluty obce pochodzące z odprzedaży,

o której mowa w art. 6 ust. 1.

2.

Narodowy Bank Polski jest obowiązany do sprzedaży bankom dewizowym wystarczającej

ilości walut wymienialnych dla realizacji uprawnienia osób krajowych do zakupu walut

wymienialnych w bankach dewizowych, o którym mowa w art. 8.

3.

Sprzedaż, o której mowa w ust. 1 i 2, odbywa się w trybie określonym w systemie rozliczeń

międzybankowych, ustalonym przez Prezesa Narodowego Banku Polskiego.

1.

Banki dewizowe są obowiązane sprzedawać waluty wymienialne osobom krajowym w celu

wykonania zobowiązań, o których mowa w art. 9 pkt 1 lit. b), chyba że umowa międzynarodowa

z państwem siedziby lub miejsca zamieszkania wierzyciela ustala dokonywanie wzajemnych

rozliczeń w walutach innych niż waluty wymienialne lub w jednostkach rozrachunkowych

stosowanych w handlu zagranicznym.

2.

Kupno walut wymienialnych w bankach dewizowych przez osoby krajowe w innym celu niż

określony w ust. 1 wymaga zezwolenia dewizowego.

Następujące czynności obrotu dewizowego wymagają zezwolenia dewizowego

1)

wywóz za granicę wartości dewizowych, z wyjątkiem

a)

wywozu za granicę przez osoby krajowe fizyczne walut wymienialnych do wysokości określonej

przez Ministra Finansów w ogólnym zezwoleniu dewizowym,

b)

przekazu za granicę przez osoby krajowe walut obcych w celu wykonania wymagalnych

zobowiązań w tych walutach wobec osób zagranicznych z tytułu zakupu od tych osób rzeczy

ruchomych i praw majątkowych, z wyłączeniem wartości dewizowych, a także usług transportowych,

spedycyjnych i ubezpieczeniowych,

c)

wywozu za granicę przez osoby zagraniczne fizyczne walut obcych przywiezionych przez

te osoby do kraju,

2)

przywóz do kraju waluty polskiej, z wyjątkiem waluty wywiezionej uprzednio za zezwoleniem

dewizowym,

3)

przeniesienie między osobą krajową a zagraniczną własności wartości dewizowych znajdujących

się w kraju albo przeniesienie wierzytelności lub zobowiązania, których przedmiotem

są wartości dewizowe znajdujące się w kraju, z wyjątkiem

a)

przyjmowania przez osoby krajowe darowizn wartości dewizowych od osób zagranicznych,

b)

rozporządzania wartościami dewizowymi w testamencie oraz dokonywania dyspozycji na

wypadek śmierci zgodnie z przepisami prawa bankowego,

4)

udzielanie i zaciąganie pożyczek oraz kredytów przez osoby krajowe w obrocie dewizowym

z zagranicą,

5)

ustalanie oraz dokonywanie w kraju płatności w wartościach dewizowych za nabywane

rzeczy ruchome i nieruchome, prawa majątkowe lub świadczone usługi i pracę,

6)

otwarcie i posiadanie rachunku bankowego w banku za granicą przez osoby krajowe, z

wyjątkiem osób fizycznych w czasie pobytu za granicą, a także banków dewizowych oraz

osób krajowych, o których mowa w art. 2 pkt 1 lit. c),

7)

nabycie przez osobę krajową papierów wartościowych wystawionych za granicą, w tym

udziałów i akcji w spółkach i innych przedsiębiorstwach z siedzibą za granicą, z wyłączeniem

nabycia w drodze darowizny, o której mowa w pkt 3 lit. a), spadku lub zapisu, a także

kupno nieruchomości za granicą.

1.

Osoby krajowe mogą prowadzić za zezwoleniem dewizowym i na warunkach określonych przez

Prezesa Narodowego Banku Polskiego, w drodze zarządzenia, działalność gospodarczą

polegającą na kupnie i sprzedaży wartości dewizowych oraz na pośrednictwie w kupnie

i sprzedaży tych wartości.

2.

Osoby krajowe fizyczne i osoby zagraniczne fizyczne mogą sprzedawać wartości dewizowe

osobom prowadzącym działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 1, lub za ich pośrednictwem

innym osobom krajowym fizycznym.

3.

Osoby krajowe fizyczne mogą kupować wartości dewizowe od osób prowadzących działalność

gospodarczą, o której mowa w ust. 1, lub za ich pośrednictwem od innych osób krajowych

fizycznych lub osób zagranicznych fizycznych.

1.

Osoby krajowe są obowiązane pobierać zapłatę w walucie obcej za świadczone na rzecz

osób zagranicznych usługi przewozu osób, usługi spedycji, przewozu i ubezpieczenia

przesyłek na trasach zagranicznych oraz usługi portowe w portach morskich, a także

za inne usługi świadczone za granicą.

2.

Odstąpienie od obowiązku, o którym mowa w ust. 1, wymaga zezwolenia dewizowego.

1.

Osoby krajowe w obrocie z zagranicą towarami i usługami są obowiązane ustalać oraz

dokonywać płatności w walucie obcej, a także pobierać należności pieniężne w tej walucie

za pośrednictwem banku dewizowego.

2.

Odstąpienie od obowiązków określonych w ust. 1 wymaga zezwolenia dewizowego.

1.

W obrocie dewizowym, rozrachunkach i rozliczeniach stosuje się z zastrzeżeniem wyjątków,

o których mowa w ust. 2, ustalone w złotych kursy walut obcych oraz kursy wartości

dewizowych wyrażonych w walutach obcych ogłaszane przez Narodowy Bank Polski.

2.

Obowiązek stosowania kursów ogłoszonych przez Narodowy Bank Polski nie dotyczy obrotu

dewizowego dokonywanego w ramach działalności, o której mowa w art. 10, oraz w obrocie

dewizowym i rozrachunkach między osobami fizycznymi.

3.

Sposób stosowania kursów ustala Prezes Narodowego Banku Polskiego. Prezes Narodowego

Banku Polskiego może również ustalić maksymalne wysokości marż pobieranych przy kupnie

i sprzedaży walut obcych oraz przy pośrednictwie w ich kupnie i sprzedaży.

1.

Prezes Narodowego Banku Polskiego ustala zasady i normy sprzedaży walut obcych państw,

z którymi Polska Rzeczpospolita Ludowa rozlicza się w trybie płatności niehandlowych,

osobom krajowym na pokrycie kosztów podróży i pobytu za granicą.

2.

Prezes Narodowego Banku Polskiego może nałożyć obowiązek stosowania dopłaty lub obniżki

w złotych w stosunku do kursów walut obcych, o których mowa w ust. 1, przy ich sprzedaży

osobom krajowym lub skupie od tych osób oraz w porozumieniu z Ministrem Finansów określić

przeznaczenie środków pochodzących z dopłaty.

Rada Ministrów, w drodze rozporządzenia, może rozciągnąć stosowanie przepisów art.

6 ust. 1 na należności podmiotów gospodarczych i innych osób krajowych prawnych w

walutach państw, z którymi Polska Rzeczpospolita Ludowa rozlicza się w trybie płatności

nie handlowych, oraz jednostkach rozrachunkowych stosowanych w handlu zagranicznym

lub w inny sposób ustalić zasady dysponowania przez podmioty gospodarcze tymi należnościami.

1.

Minister Finansów współdziała z Prezesem Narodowego Banku Polskiego w tworzeniu rezerw

dewizowych państwa oraz określaniu zasad gospodarowania tymi rezerwami.

2.

Prezes Narodowego Banku Polskiego w porozumieniu z Ministrem Finansów może określić

dopuszczalną wysokość zadłużenia i wierzytelności banków dewizowych wobec osób zagranicznych.