Ustawa z dnia 30 maja 1989 r. o izbach gospodarczych.

Podmioty prowadzące działalność gospodarczą, z wyjątkiem osób fizycznych prowadzących

taką działalność jako uboczne zajęcie zarobkowe, mogą zrzeszać się w izby gospodarcze

działające na podstawie niniejszej ustawy i statutów.

Izba gospodarcza jest organizacją samorządu gospodarczego, reprezentującą interesy

gospodarcze zrzeszonych w niej podmiotów w zakresie ich działalności wytwórczej, handlowej,

budowlanej lub usługowej, w szczególności wobec organów państwowych.

Izby gospodarcze kształtują i upowszechniają zasady etyki w działalności gospodarczej,

w szczególności opracowują i doskonalą normy rzetelnego postępowania w obrocie gospodarczym.

1.

Izba gospodarcza jest uprawniona do wyrażania opinii o projektach rozwiązań odnoszących

się do funkcjonowania gospodarki oraz może uczestniczyć, na zasadach określonych w

odrębnych przepisach, w przygotowywaniu projektów aktów prawnych w tym zakresie.

2.

Izba gospodarcza może dokonywać ocen wdrażania i funkcjonowania przepisów prawnych

dotyczących prowadzenia działalności gospodarczej.

1.

Izba gospodarcza określa samodzielnie w statucie zadania w granicach właściwości określonej

w art. 2-4.

2.

Izba gospodarcza w szczególności może

1)

przyczyniać się do tworzenia warunków rozwoju życia gospodarczego oraz wspierać inicjatywy

gospodarcze członków,

2)

popierać, we współpracy z właściwymi organami oświatowymi, rozwój kształcenia zawodowego,

wspierać naukę zawodu w zakładach pracy oraz doskonalenie zawodowe pracowników,

3)

delegować swoich przedstawicieli, na zaproszenie organów państwowych, do uczestniczenia

w pracach instytucji doradczo-opiniodawczych w sprawach działalności wytwórczej, handlowej,

budowlanej i usługowej,

4)

organizować i stwarzać warunki do rozstrzygania sporów w drodze postępowania polubownego

i pojednawczego oraz uczestniczyć na odrębnie określonych zasadach w postępowaniu

sądowym w związku z działalnością gospodarczą jej członków,

5)

wydawać opinie o istniejących zwyczajach dotyczących działalności gospodarczej,

6)

informować o funkcjonowaniu podmiotów gospodarczych oraz wyrażać opinie o stanie rozwoju

gospodarczego na obszarze działania izby.

3.

Na wniosek lub za zgodą izby gospodarczej Rada Ministrów może, w drodze rozporządzenia,

powierzyć tej izbie wykonywanie niektórych zadań zastrzeżonych w przepisach prawa

dla administracji państwowej.

Właściwe organy administracji państwowej udzielają izbom gospodarczym informacji niezbędnych

do wykonywania ich zadań statutowych.

1.

Izba gospodarcza może być utworzona, jeżeli taką inicjatywę podejmie co najmniej 50

podmiotów prowadzących działalność gospodarczą, zwanych dalej „założycielami”, na

obszarze działania tworzonej izby obejmującym obszar województwa. W wypadku gdy terytorialny

zakres działania izby będzie przekraczać obszar województwa, liczba założycieli powinna

wynosić co najmniej 100.

2.

W celu utworzenia izby gospodarczej założyciele uchwalają statut izby, potwierdzając

jego przyjęcie przez złożenie na nim swoich podpisów.

3.

Statut izby powinien określać w szczególności

1)

nazwę izby, siedzibę oraz zakres terytorialny działania izby,

2)

podstawowe zadania izby oraz sposób i formy ich realizacji,

3)

prawa i obowiązki członka izby,

4)

sposób nabywania i utraty członkostwa izby,

5)

organy izby i, z zastrzeżeniem ust. 5, zakres ich uprawnień, tryb ich wyboru i okres

kadencji,

6)

sposób ustalania wysokości składek i ich wpłaty oraz uzyskiwania innych środków finansowych

na koszty utrzymania i działalności izby,

7)

zasady dokonywania zmian statutu, rozwiązania izby i przeznaczenia jej majątku w razie

likwidacji izby,

8)

inne sprawy stosownie do potrzeb praktycznej działalności oraz wymagające określenia

w statucie na podstawie niniejszej ustawy i innych przepisów prawa.

4.

Statut izby nie może ograniczać uprawnień podmiotów prowadzących działalność gospodarczą

do zrzeszania się w izbie gospodarczej.

5.

Najwyższą władzą izby gospodarczej jest walne zgromadzenie członków izby; członkowie

izby nie będący osobami fizycznymi są reprezentowani w walnym zgromadzeniu izby przez

swoich przedstawicieli.

1.

Izba gospodarcza rozpoczyna działalność oraz uzyskuje osobowość prawną z chwilą wpisu

do rejestru izb gospodarczych, prowadzonego przez sąd rejestrowy.

2.

Sądem rejestrowym jest sąd rejonowy (sąd gospodarczy) właściwy według siedziby izby

gospodarczej.

3.

Do postępowania w sprawach rozpatrywanych przez sąd rejestrowy stosuje się przepisy

Kodeksu postępowania cywilnego o postępowaniu nieprocesowym.

1.

Umocowani przedstawiciele założycieli izby gospodarczej składają do sądu rejestrowego

wniosek o rejestrację izby gospodarczej wraz z 3 egzemplarzami statutu i listą założycieli.

2.

Sąd rejestrowy wydaje postanowienie o zarejestrowaniu izby po stwierdzeniu, że statut

izby jest zgodny z przepisami prawa oraz że założyciele spełniają wymagania określone

niniejszą ustawą.

1.

Wpis do rejestru izby gospodarczej obejmuje

1)

nazwę i siedzibę izby gospodarczej oraz zakres terytorialny jej działalności,

2)

imiona i nazwiska oraz adresy członków organów izby oraz likwidatora w razie likwidacji

izby,

3)

datę wpisu i wykreślenia z rejestru.

2.

Rejestry izb gospodarczych są jawne i dostępne dla zainteresowanych osób.

3.

Minister Sprawiedliwości, w drodze rozporządzenia, określi sposób prowadzenia rejestru

izb gospodarczych.

1.

Izby gospodarcze mogą na zasadzie dobrowolności zrzeszać się w Krajowej Izbie Gospodarczej.

W Krajowej Izbie Gospodarczej mogą zrzeszać się również organizacje gospodarcze i

społeczne, których przedmiotem działania jest wspieranie rozwoju gospodarczego.

2.

Krajowa Izba Gospodarcza reprezentuje wspólne interesy gospodarcze zrzeszonych członków.

3.

Siedzibą Krajowej Izby Gospodarczej jest miasto stołeczne Warszawa.

4.

Do utworzenia Krajowej Izby Gospodarczej, jej statutu i władz, a także do postępowania

rejestrowego przepisy art. 7 ust. 2-5 i art. 8-10 stosuje się odpowiednio.

1.

Krajowa Izba Gospodarcza może podejmować i wykonywać zadania określone w art. 5.

2.

Dla wykonywania wspólnych zadań w zakresie promocji handlu zagranicznego Krajowa Izba

Gospodarcza tworzy funkcjonalnie i organizacyjnie wyodrębnioną Polską Izbę Handlu

Zagranicznego.

3.

Statut Krajowej Izby Gospodarczej może przewidywać możliwość oraz określać zasady

bezpośredniej współpracy Polskiej Izby Handlu Zagranicznego z podmiotami prowadzącymi

działalność gospodarczą w zakresie handlu zagranicznego.

4.

W zakresie ustalonym w ust. 2 Krajowa Izba Gospodarcza poprzez Polską Izbę Handlu

Zagranicznego w szczególności może

1)

organizować wystawy oraz międzynarodowe targi w kraju i za granicą,

2)

współpracować z organizacjami międzynarodowymi i zagranicznymi oraz należeć do nich,

jeżeli nie narusza to zobowiązań wynikających z umów międzynarodowych, w których Państwo

Polskie jest stroną, a także tworzyć za zgodą Ministra Spraw Zagranicznych i Ministra

Współpracy Gospodarczej z Zagranicą swoje przedstawicielstwa zagraniczne,

3)

wykonywać czynności izb przemysłowo-handlowych na podstawie umów między Polską lub

kontrahentem polskim a obcymi państwami lub kontrahentami albo na podstawie międzynarodowych

zwyczajów handlowych, a zwłaszcza legalizować dokumenty oraz wydawać certyfikaty,

świadectwa i zaświadczenia,

4)

organizować i stwarzać warunki do rozstrzygania sporów w drodze postępowania polubownego

i pojednawczego, w tym powołać przy Polskiej Izbie Handlu Zagranicznego Kolegium Arbitrów

do rozstrzygania sporów wynikłych w związku ze współpracą gospodarczą z zagranicą,

poddanych orzecznictwu Kolegium Arbitrów, jak również opracowywać i doskonalić zasady

etyki obowiązującej podmioty prowadzące działalność gospodarczą.

1.

W razie stwierdzenia, że działalność izby gospodarczej jest niezgodna z prawem lub

statutem, minister właściwy ze względu na przedmiot działania izby lub wojewoda właściwy

dla siedziby izby może wystąpić do właściwych organów izby o usunięcie tych nieprawidłowości

w określonym terminie albo wystąpić do sądu o zastosowanie środków określonych w ust.

2.

2.

Sąd na wniosek organu określonego w ust. 1 może

1)

udzielić upomnienia właściwym organom izby,

2)

uchylić niezgodną z prawem lub statutem uchwałę organów izby,

3)

rozwiązać izbę, jeżeli jej działanie rażąco narusza prawo lub postanowienie statutu.

3.

Stosowanie wobec izby gospodarczej środków określonych w ust. 2 należy do właściwego,

ze względu na siedzibę izby, sądu rejestrowego.

4.

Do postępowania sądowego w sprawach rozpoznawanych przez sąd określony w ust. 3 stosuje

się przepisy Kodeksu postępowania cywilnego o postępowaniu nieprocesowym.

5.

Przepisy ust. 1-4 stosuje się do Krajowej Izby Gospodarczej.

1.

Majątek izby gospodarczej i Krajowej Izby Gospodarczej powstaje ze składek członkowskich,

darowizn, spadków, zapisów, z własnej działalności oraz dochodów z majątku izby.

2.

Izby, o których mowa w ust. 1, mogą prowadzić działalność gospodarczą na zasadach

ogólnych. Dochód z działalności gospodarczej izby służy realizacji celów statutowych

i nie może być przeznaczony do podziału między jej członków.

3.

W razie rozwiązania izb, o których mowa w ust. 1, likwidator, powołany stosownie do

ustaleń statutu, wykonuje postanowienia statutu dotyczące przeznaczenia majątku izb.

W razie braku środków izb, koszty likwidacji pokrywa się ze środków ich członków.

1.

Traci moc dekret z dnia 28 września 1949 r. o utworzeniu Polskiej Izby Handlu Zagranicznego

(Dz. U. Nr 53, poz. 403 i z 1966 r. Nr 14, poz. 86).

2.

Do czasu utworzenia Krajowej Izby Gospodarczej oraz, w myśl art. 12, Polskiej Izby

Handlu Zagranicznego, Polska Izba Handlu Zagranicznego, działająca na podstawie dekretu z dnia 28 września 1949 r. o utworzeniu Polskiej Izby Handlu Zagranicznego

(Dz. U. Nr 53, poz. 403 i z 1966 r. Nr 14, poz. 86), prowadzi działalność na podstawie tego dekretu.

3.

Krajowa Izba Gospodarcza przejmuje wszelkie sprawy, zobowiązania i majątek dotychczasowej

Polskiej Izby Handlu Zagranicznego, z wyjątkiem majątku jednostki organizacyjnej Polskiej

Izby Handlu Zagranicznego pod nazwą „Międzynarodowe Targi Poznańskie”, której status

określi minister Współpracy Gospodarczej z Zagranicą.

Ustawa wchodzi w życie z dniem ogłoszenia.