Ustawa z dnia 24 maja 1989 r. o rozpoznawaniu przez sądy spraw gospodarczych.

Rozpoznawanie spraw gospodarczych powierza się sądom rejonowym i sądom wojewódzkim,

w których tworzy się odrębne jednostki organizacyjne (sądy gospodarcze).

1.

Sprawami gospodarczymi są sprawy ze stosunków cywilnych między podmiotami gospodarczymi

prowadzącymi działalność gospodarczą na zasadach określonych w odrębnych przepisach,

w zakresie prowadzonej przez nie działalności gospodarczej.

2.

Ponadto sprawami gospodarczymi są sprawy

1)

ze stosunku spółki,

2)

przeciwko podmiotom gospodarczym o zaniechanie naruszania środowiska i przywrócenie

do stanu poprzedniego lub o naprawienie szkody z tym związanej oraz o zakazanie albo

ograniczenie działalności zagrażającej środowisku,

3)

między organami przedsiębiorstwa państwowego.

4)

między przedsiębiorstwem państwowym lub jego organami a jego organem założycielskim

lub organem sprawującym nadzór,

5)

należące do właściwości sądów na podstawie przepisów o przeciwdziałaniu praktykom

monopolistycznym w gospodarce narodowej,

6)

z zakresu postępowania o poprawie gospodarki przedsiębiorstwa państwowego oraz o jego

upadłości,

7)

z zakresu prawa upadłościowego i prawa o postępowaniu układowym,

8)

inne, przekazane przez odrębne przepisy.

Sądy gospodarcze prowadzą rejestry

1)

handlowy,

2)

spółdzielni i ich związków,

3)

przedsiębiorstw państwowych,

4)

przedsiębiorstw zagranicznych,

5)

jednostek badawczo-rozwojowych,

6)

inne, przekazane przez odrębne przepisy.

W ustawie z dnia 20 czerwca 1985 r. - Prawo o ustroju sądów powszechnych

(Dz. U. Nr 31, poz. 137 i z 1989 r. Nr 4, poz. 24) wprowadza się następujące zmiany

1)

po art. 19 dodaje się art. 19

„

Art. 19

§ 1.

Minister Sprawiedliwości, w drodze rozporządzenia, tworzy w sądach wojewódzkich oraz

w sądach rejonowych, mających siedzibę w miastach będących siedzibą wojewódzkich rad

narodowych, odrębne jednostki organizacyjne do spraw gospodarczych (sądy gospodarcze).

§ 2.

W tym samym trybie Minister Sprawiedliwości może przekazać jednemu sądowi wojewódzkiemu

rozpoznawanie spraw gospodarczych z właściwości innego sądu wojewódzkiego oraz utworzyć

odrębne jednostki organizacyjne do spraw gospodarczych (sądy gospodarcze) w innych

sądach rejonowych niż określone w § 1.

§ 3.

Do orzekania w jednostkach, o których mowa w § 1 i 2, wyznacza się sędziów i ławników

szczególnie obeznanych z problematyką gospodarczą.

§ 4.

Minister Sprawiedliwości, w drodze rozporządzenia, określa szczegółowe zasady i tryb

wyznaczania sędziów, o których mowa w § 3.

”

,

2)

w art. 26 dodaje się § 3 w brzmieniu

„

§ 3.

Prezes sądu wojewódzkiego zwołuje co najmniej raz w roku konferencję sędziów rozpoznających

sprawy gospodarcze, w celu omówienia wniosków wypływających z okresowej analizy orzeczeń

w sprawach gospodarczych. W konferencji uczestniczą zaproszeni przez prezesa przedstawiciele

zainteresowanych organów, instytucji i organizacji gospodarczych.

”

W ustawie z dnia 20 września 1984 r. o Sądzie Najwyższym

(Dz. U. Nr 45, poz. 241) art. 5 otrzymuje brzmienie

„

Art. 5.

1.

Sąd Najwyższy dzieli się na: Izbę Administracyjną, Pracy i Ubezpieczeń Społecznych,

Izbę Cywilną, Izbę Karną oraz Izbę Wojskową.

2.

Izba Administracyjna, Pracy i Ubezpieczeń Społecznych sprawuje, w granicach i trybie

określonym przez właściwe przepisy, nadzór nad orzecznictwem sądowym w sprawach z

zakresu prawa pracy, wynalazczych, ubezpieczeń społecznych oraz w sprawach skarg na

decyzje administracyjne, a także w sprawach przekazanych na podstawie przepisów szczególnych.

3.

Izba Cywilna sprawuje, w granicach i trybie określonym przez właściwe przepisy, nadzór

nad orzecznictwem sądowym w sprawach cywilnych i gospodarczych.

4.

Izba Karna sprawuje, w granicach i trybie określonym przez właściwe przepisy, nadzór

nad orzecznictwem sądowym w sprawach karnych należących do właściwości sądów powszechnych.

5.

Izba Wojskowa sprawuje, w granicach i trybie określonym przez właściwe przepisy, nadzór

nad orzecznictwem sądów wojskowych.

”

1.

Sąd Najwyższy dzieli się na: Izbę Administracyjną, Pracy i Ubezpieczeń Społecznych,

Izbę Cywilną, Izbę Karną oraz Izbę Wojskową.

2.

Izba Administracyjna, Pracy i Ubezpieczeń Społecznych sprawuje, w granicach i trybie

określonym przez właściwe przepisy, nadzór nad orzecznictwem sądowym w sprawach z

zakresu prawa pracy, wynalazczych, ubezpieczeń społecznych oraz w sprawach skarg na

decyzje administracyjne, a także w sprawach przekazanych na podstawie przepisów szczególnych.

3.

Izba Cywilna sprawuje, w granicach i trybie określonym przez właściwe przepisy, nadzór

nad orzecznictwem sądowym w sprawach cywilnych i gospodarczych.

4.

Izba Karna sprawuje, w granicach i trybie określonym przez właściwe przepisy, nadzór

nad orzecznictwem sądowym w sprawach karnych należących do właściwości sądów powszechnych.

5.

Izba Wojskowa sprawuje, w granicach i trybie określonym przez właściwe przepisy, nadzór

nad orzecznictwem sądów wojskowych.

W Kodeksie postępowania cywilnego wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 2

a)

§ 2 skreśla się,

b)

w § 3 wyrazy „również” oraz „inne” skreśla się;

2)

w art. 99 wyrazy „jednostkom gospodarki uspołecznionej” zastępuje się wyrazem „stronom”;

3)

po art. 479 dodaje się nowy dział IVa w brzmieniu

„

Dział IVa

Postępowanie w sprawach gospodarczych

Art. 479

§ 1.

Przepisy niniejszego działu stosuje się w sprawach ze stosunków cywilnych między podmiotami

gospodarczymi, w zakresie prowadzonej przez nie działalności gospodarczej (sprawy

gospodarcze).

§ 2.

Sprawami gospodarczymi, w rozumieniu niniejszego działu, są także sprawy

1)

ze stosunku spółki,

2)

przeciwko podmiotom gospodarczym o zaniechanie naruszania środowiska i przywrócenie

do stanu poprzedniego lub naprawienie szkody z tym związanej oraz zakazanie lub ograniczenie

działalności zagrażającej środowisku,

3)

należące do właściwości sądów na podstawie przepisów o przeciwdziałaniu praktykom

monopolistycznym w gospodarce narodowej.

Art. 479

§ 1.

Podmiotami gospodarczymi są w szczególności podmioty określone w przepisach o działalności

gospodarczej, w przepisach o działalności gospodarczej z udziałem podmiotów zagranicznych

oraz o zasadach prowadzenia na terytorium Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej działalności

gospodarczej w zakresie drobnej wytwórczości przez zagraniczne osoby prawne i fizyczne,

a także banki.

§ 2.

Przepisów niniejszego działu nie stosuje się w sprawach, w których przynajmniej jedną

ze stron jest

1)

osoba fizyczna prowadząca osobiście, nie wymagającą zgłoszenia do ewidencji, działalność

gospodarczą, z której zarobek stanowi dodatkowe źródło dochodu,

2)

indywidualny rolnik w zakresie prowadzonej przez niego działalności wytwórczej, dotyczącej

produkcji roślinnej, zwierzęcej, ogrodnictwa i sadownictwa.

Art. 479

§ 1.

Sprawy gospodarcze rozpoznają sądy wojewódzkie, z wyjątkiem spraw, dla których zastrzeżona

jest właściwość sądów rejonowych.

§ 2.

Do właściwości sądów rejonowych należą sprawy

1)

w których wartość przedmiotu sporu nie przekracza 5 000 000 zł,

2)

o wydanie nakazu zapłaty w postępowaniu nakazowym, niezależnie od wartości przedmiotu

sporu,

3)

inne, przekazane tym sądom przez odrębne przepisy.

Art. 479

Przepis art. 34 ma zastosowanie również w sprawach o zawarcie umowy, ustalenie jej

treści oraz o zmianę umowy.

Art. 479

§ 1.

W pierwszej instancji sąd rozpoznaje sprawy w składzie jednego sędziego bez udziału

ławników, jeżeli

1)

pozwany nie złożył odpowiedzi na pozew lub uznał powództwo albo

2)

wartość przedmiotu sporu nie przekracza 500 000 zł.

§ 2.

Prezes sądu pierwszej instancji może zarządzić rozpoznanie każdej sprawy w składzie

jednego sędziego bez udziału ławników.

§ 3.

Prezes sądu pierwszej instancji może zarządzić rozpoznanie sprawy w składzie trzech

sędziów zawodowych, jeżeli uzna to za wskazane także ze względu na jej precedensowy

charakter.

Art. 479

Organizacje podmiotów gospodarczych, za zgodą zrzeszonego w nich podmiotu gospodarczego,

mogą wziąć udział w toczącym się postępowaniu, w którym podmiot ten występuje w charakterze

strony. Art. 62 i 63 stosuje się odpowiednio.

Art. 479

W postępowaniu przed sądem gospodarczym zdolność sądową mają także podmioty gospodarcze

będące jednostkami organizacyjnymi, nie mającymi osobowości prawnej, utworzone zgodnie

z przepisami prawa, jeżeli ich przedmiot działania obejmuje prowadzenie działalności

gospodarczej.

Art. 479

Pełnomocnikiem zagranicznego podmiotu gospodarczego może być również pełnomocnik ustanowiony

do reprezentowania tego podmiotu wobec polskich organów administracji państwowej,

na podstawie przepisów o zasadach prowadzenia na terytorium Polskiej Rzeczypospolitej

Ludowej działalności gospodarczej w zakresie drobnej wytwórczości przez zagraniczne

osoby prawne i fizyczne, a także banki.

Art. 479

§ 1.

W toku sprawy strona reprezentowana przez adwokata lub radcę prawnego jest obowiązana

doręczać odpisy pism procesowych z załącznikami bezpośrednio stronie przeciwnej. Do

pisma procesowego wniesionego do sądu strona dołącza dowód doręczenia drugiej stronie

odpisu pisma albo dowód wysłania go listem poleconym. § 2. Przepis § 1 nie dotyczy

wniesienia pozwu wzajemnego, rewizji, zażalenia, sprzeciwu od wyroku zaocznego, sprzeciwu

od nakazu zapłaty, zarzutów od nakazu zapłaty, wniosku o zabezpieczenie powództwa

i skargi o wznowienie postępowania, które strona jest obowiązana złożyć w sądzie z

odpisami dla strony przeciwnej.

Art. 479

Sąd, z urzędu lub na wniosek, zarządza odbycie posiedzenia lub jego części przy drzwiach

zamkniętych także wtedy, gdy mogą być ujawnione okoliczności stanowiące tajemnicę

produkcyjną lub handlową strony.

Art. 479

Sąd umarza postępowanie zawieszone na zgodny wniosek stron oraz z przyczyn wskazanych

w art. 177 § 1 pkt 5 i 6, jeżeli wniosek o podjęcie postępowania nie został zgłoszony

w ciągu roku od daty postanowienia o zawieszeniu.

Art. 479

§ 1.

Powód powinien dołączyć do pozwu odpis reklamacji lub wezwania do dobrowolnego spełnienia

żądania i oświadczenia co do stanowiska pozwanego w tym przedmiocie oraz informację

lub odpisy pism o próbie wyjaśnienia spornych kwestii w drodze rokowań.

§ 2.

Niezłożenie odpisu wezwania do dobrowolnego spełnienia żądania lub reklamacji może

być usunięte w trybie art. 130.

§ 3.

Niezależnie od wyniku sprawy sąd może obciążyć kosztami procesu w całości lub części

tę stronę, która przez zaniechanie czynności wymienionych w § 1 przyczyniła się do

zbędnego wytoczenia sprawy lub wadliwego określenia jej zakresu.

Art. 479

§ 1.

Sąd może uznać za niedopuszczalne cofnięcie pozwu, zrzeczenie się, lub ograniczenie

roszczenia tylko wtedy, gdy okoliczności sprawy wskazują, że wymienione czynności

są wynikiem niedozwolonych praktyk monopolistycznych lub ograniczających samodzielność

podmiotów gospodarczych, albo gdy wymaga tego ochrona produkcji należytej jakości.

§ 2.

Sąd uzna ugodę zawartą przez strony za niedopuszczalną tylko wtedy, gdy jej treść

jest niezgodna z prawem lub sprzeczna z zasadami współżycia społecznego, a także wtedy,

gdy wymaga tego ochrona środowiska lub ochrona produkcji należytej jakości.

Art. 479

§ 1.

Pozwany jest obowiązany do wniesienia odpowiedzi na pozew w terminie dwutygodniowym

od otrzymania pozwu. W sprawach o zawarcie, zmianę i rozwiązanie umowy oraz o ustalenie

jej treści termin ten wynosi tydzień. Przewodniczący może przedłużyć te terminy w

sprawach zawiłych lub w innych uzasadnionych wypadkach.

§ 2.

W odpowiedzi na pozew pozwany powinien powołać wszystkie zarzuty i dowody. Art. 479

Art. 479

Sąd jest związany uznaniem powództwa, chyba że nie znajduje ono uzasadnienia w okolicznościach

sprawy lub dotyczy spraw wymienionych w art. 479

Art. 479

Sąd powinien dążyć do wydania wyroku w sprawie w terminie trzech miesięcy od daty

złożenia pozwu. Sprawy o zawarcie, zmianę i rozwiązanie umowy oraz o ustalenie jej

treści powinny być rozpoznawane w pierwszej kolejności.

Art. 479

Sąd może wydać wyrok na posiedzeniu niejawnym, gdy pozwany uznał powództwo oraz gdy

po złożeniu przez strony pism procesowych i dokumentów sąd uzna, że sprawa jest dostatecznie

wyjaśniona do stanowczego rozstrzygnięcia.

Art. 479

§ 1.

Art. 339 § 3 nie stosuje się.

§ 2.

Sąd może wydać wyrok zaoczny na posiedzeniu niejawnym, gdy pozwany nie złożył odpowiedzi

na pozew.

Art. 479

§ 1.

Wyroki, o których mowa w art. 479

§ 2.

Wyroki wymienione w § 1 sąd z urzędu doręcza obu stronom z pouczeniem o przysługujących

im środkach zaskarżenia.

Art. 479

§ 1.

Sąd rewizyjny rozpoznaje sprawę w granicach rewizji, bierze jednak z urzędu pod rozwagę

naruszenie prawa materialnego i nieważność postępowania.

§ 2.

Sąd nie jest związany granicami ani wniosków, ani podstaw rewizji w sprawach, których

przedmiotem są roszczenia wynikające z niedozwolonych praktyk monopolistycznych, z

bezprawnego ograniczenia samodzielności podmiotu gospodarczego, z naruszenia ochrony

środowiska lub z naruszenia przepisów dotyczących produkcji albo obrotu produktami

złej jakości.

Art. 479

§ 1.

Sąd rewizyjny, poza wypadkami określonymi w art. 388 § 2 i 3, uchyla zaskarżony wyrok

jedynie wówczas, gdy wydanie wyroku co do istoty sprawy wymagałoby ponownego przeprowadzenia

postępowania dowodowego w całości lub w znacznej części.

§ 2.

Przepisu § 1 nie stosuje się w postępowaniu przed Sądem Najwyższym.

Art. 479

Po upływie dwóch lat od uprawomocnienia się wyroku nie można żądać wznowienia postępowania,

chyba że strona była pozbawiona możliwości działania lub nie była należycie reprezentowana.

Art. 479

Czynności należące do postępowania nakazowego i upominawczego są wykonywane przez

sądy rejonowe.

Art. 479

W postępowaniu nakazowym sąd może ponadto wydać nakaz zapłaty, jeżeli

1)

powód dołączył do pozwu dowód wezwania dłużnika do zapłaty i oryginał pisemnego oświadczenia

dłużnika o uznaniu długu albo dołączył dowód zaakceptowanego przez dłużnika żądania

zapłaty, zwróconego przez bank i nie zapłaconego z powodu braku środków na rachunku

bankowym,

2)

roszczenie jest w całości stwierdzone dokumentem prywatnym nie budzącym wątpliwości.

Art. 479

W razie skierowania sprawy do zwykłego postępowania albo w razie wniesienia zarzutów

zgodnie z przepisami Kodeksu, sąd rejonowy przekazuje sprawę sądowi wojewódzkiemu,

jeżeli jest on rzeczowo właściwy.

Art. 479

Nakaz zapłaty w postępowaniu upominawczym na wniosek powoda

1)

będzie wydany, jeżeli przedmiotem roszczenia jest należność pieniężna nie przekraczająca

kwoty 500 000 zł i do pozwu powód załączył odpis odpowiedniego dokumentu rachunkowego

oraz pisma zawierającego wezwanie dłużnika do dobrowolnej zapłaty wraz z dowodami

przesłania ich dłużnikowi, a z oświadczenia powoda lub z treści wniosku wynika, że

dłużnik nie kwestionował należności,

2)

może być wydany, jeżeli przedmiotem roszczenia jest należność pieniężna nie przekraczająca

kwoty 500 000 zł, a z załączonych do pozwu dowodów albo z oświadczenia powoda wynika,

że pozwany nie udzielił odpowiedzi na wezwanie do dobrowolnego spełnienia świadczenia

lub nie wskazał przyczyn odmowy zaspokojenia roszczenia,

3)

może być wydany, jeżeli przedmiotem roszczenia jest należność pieniężna nie przekraczająca

300 000 zł.

Art. 479

§ 1.

Rewizję nadzwyczajną można oprzeć na zarzucie rażącego naruszenia prawa.

§ 2.

Sąd Najwyższy oddala rewizję nadzwyczajną, gdy została ona złożona po upływie sześciu

miesięcy od uprawomocnienia się orzeczenia.

§ 3.

Art. 421 § 2 nie stosuje się.

”

;

4)

art. 691

„

Art. 691

§ 1.

Przepisy niniejszego działu stosuje się w sprawach o rozstrzygnięcie sporu między

1)

radą pracowniczą przedsiębiorstwa a dyrektorem przedsiębiorstwa,

2)

organami przedsiębiorstwa a organem założycielskim przedsiębiorstwa,

3)

organami przedsiębiorstwa a organem sprawującym nadzór nad przedsiębiorstwem.

§ 2.

Sprawy wymienione w § 1 rozpoznają sądy wojewódzkie.

”

;

5)

treść art. 696 oznacza się jako § 1 i dodaje się § 2 w brzmieniu

„

§ 2.

W sprawach należących do właściwości sądów gospodarczych sądem określonym w § 1 jest

odpowiedni sąd gospodarczy.

”

;

6)

w art. 697 § 3 i 4 skreśla się.

W ustawie z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych

(Dz. U. Nr 19, poz. 145) wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 7 w ust. 1 w pkt 6 wyraz „arbitrażowym” i przecinek po tym wyrazie skreśla się;

2)

w art. 10 w pkt 1 wyrazy „Główną Komisją Arbitrażową” i przecinek przed tymi wyrazami skreśla się;

3)

w art. 18 w ust. 1 wyrazy „w komisjach arbitrażowych” i przecinek przed tymi wyrazami skreśla się;

4)

w art. 22 w ust. 3 w pkt 1 wyrazy „i arbitrażowego” skreśla się;

5)

w art. 24

a)

ust. 3 i 4 otrzymują brzmienie

„

3.

Listy radców prawnych prowadzą rady okręgowych izb radców prawnych, które podejmują

uchwały w przedmiocie wpisów na te listy.

4.

Właściwa w przedmiocie wpisu na listę radców prawnych jest rada, w której okręgu radca

prawny ma miejsce zamieszkania.

”

;

b)

dodaje się ust. 5 w brzmieniu

„

5.

Radzie okręgowej izby radców prawnych przysługuje prawo wglądu do akt osobowych i

dyscyplinarnych osoby ubiegającej się o wpis, z zastrzeżeniem przepisów wydanych na

podstawie art. 75.

”

;

6)

w art. 25 w ust. 2 wyrazy „można zwolnić osobę” zastępuje się wyrazami „jest zwolniona osoba”;

7)

w art. 26 wyrazy „arbitra w Państwowym Arbitrażu Gospodarczym” oraz wyraz „arbitrażową” skreśla się;

8)

w art. 27 w ust. 2 wyrazy „prezes okręgowej komisji arbitrażowej” zastępuje się wyrazami „dziekan rady okręgowej izby radców prawnych”;

9)

w art. 28 w ust. 1 w pkt 2 przecinek po wyrazie „ścigania” zastępuje się wyrazem „lub” oraz wyrazy „lub w Państwowym Arbitrażu Gospodarczym” skreśla się;

10)

art. 31 otrzymuje brzmienie

„

Art. 31.

1.

Uchwałę w przedmiocie wpisu na listę radców prawnych rada okręgowej izby radców prawnych

podejmuje w ciągu dwóch miesięcy od daty złożenia wniosku o wpis.

2.

Od uchwały rady okręgowej izby radców prawnych w przedmiocie wpisu służy zainteresowanemu

odwołanie do Krajowej Rady Radców Prawnych, w terminie 14 dni od daty doręczenia odpisu

uchwały.

3.

Na uchwałę Krajowej Rady Radców Prawnych w przedmiocie wpisu na listę radców prawnych

oraz w wypadku niepodjęcia uchwały przez radę okręgowej izby radców prawnych w ciągu

dwóch miesięcy od daty złożenia wniosku o wpis lub w razie niepodjęcia uchwały przez

Krajową Radę Radców Prawnych w ciągu dwóch miesięcy od daty otrzymania odwołania -

służy zainteresowanemu skarga do Naczelnego Sądu Administracyjnego, zgodnie z Kodeksem postępowania administracyjnego.

”

;

11)

po art. 31 dodaje się art. 31

„

Art. 31

1.

Rada okręgowej izby radców prawnych zawiadamia, w terminie 30 dni, Ministra Sprawiedliwości

o każdej uchwale o wpisie na listę radców prawnych.

2.

Wpis na listę radców prawnych uważa się za dokonany, jeżeli Minister Sprawiedliwości

nie sprzeciwi się wpisowi w terminie 30 dni od daty otrzymania uchwały wraz z aktami

osobowymi wpisanego. Sprzeciw wymaga uzasadnienia.

3.

Decyzja Ministra Sprawiedliwości może być zaskarżona do Naczelnego Sądu Administracyjnego

przez zainteresowanego w terminie 30 dni od daty doręczenia tej decyzji.

”

;

12)

w art. 32

a)

w ust. 2 wyrazy „Prezes okręgowej komisji arbitrażowej” zastępuje się wyrazami „Rada okręgowej izby radców prawnych”,

b)

dodaje się ust. 3 w brzmieniu

„

3.

Aplikację radcowską odbywa się w jednostkach organizacyjnych, a co najmniej przez

okres roczny - w sądzie, państwowym biurze notarialnym i prokuraturze, na podstawie

porozumienia rady okręgowej izby radców prawnych z kierownikiem właściwej jednostki

organizacyjnej, prezesem sądu wojewódzkiego lub prokuratorem wojewódzkim.

”

;

13)

art. 33 otrzymuje brzmienie

„

Art. 33.

1.

Na listę aplikantów radcowskich może być wpisana osoba, która spełnia warunki określone

w art. 24 ust. 1 pkt 1-5 i została skierowana na aplikację radcowską przez zatrudniającą

ją jednostkę organizacyjną oraz uzyskała pisemne zobowiązanie pokrycia kosztów aplikacji

przez tę jednostkę, chyba że sama zobowiąże się do ich pokrycia. Prawa i obowiązki

związane ze skierowaniem na aplikację radcowską powinny być określone w umowie zawartej

między jednostką kierującą a osobą ubiegającą się o wpis i radą okręgowej izby radców

prawnych.

2.

W wypadku gdy osoba ubiegająca się o przyjęcie na aplikację nie jest zatrudniona w

jednostce organizacyjnej, umowę wymienioną w ust. 1 zawierają osoba ubiegająca się

o wpis i rada okręgowej izby radców prawnych.

3.

Uchwałę w przedmiocie wpisu na listę aplikantów radcowskich rada okręgowej izby radców

prawnych podejmuje w ciągu dwóch miesięcy od ustalonego przez radę ostatecznego terminu

przyjmowania wniosków o wpis na listę aplikantów radcowskich. Okres przyjmowania wniosków

nie może być krótszy niż miesiąc.

4.

Przepisy art. 24 ust. 2-5, art. 31 ust. 2 i 3 i art. 31

”

;

14)

po art. 36 dodaje się art. 36

„

Art. 36

1.

Aplikacja radcowska kończy się egzaminem radcowskim, który może być powtórzony, w

razie niepomyślnego wyniku, jeden raz, w terminie ustalonym przez radę okręgowej izby

radców prawnych.

2.

W komisji egzaminacyjnej przeprowadzającej egzamin radcowski uczestniczy przedstawiciel

Ministra Sprawiedliwości.

”

;

15)

w art. 37 pkt 4 otrzymuje brzmienie

„

4)

w razie ustania zatrudnienia w jednostce organizacyjnej, która skierowała aplikanta

na aplikację, chyba że inna jednostka organizacyjna w okresie nie przekraczającym

trzech miesięcy potwierdzi skierowanie na aplikację albo aplikacja będzie kontynuowana

na koszt aplikanta.

”

;

16)

art. 38 otrzymuje brzmienie

„

Art. 38.

1.

Aplikację radcowską organizują i prowadzą okręgowe izby radców prawnych. Programy

aplikacji radcowskiej są ustalane w porozumieniu z Ministrem Sprawiedliwości.

2.

Organy samorządu radców prawnych współdziałają w sprawach związanych z organizowaniem

i prowadzeniem aplikacji radcowskiej z organami administracji państwowej, sądami,

państwowymi biurami notarialnymi, prokuraturą oraz jednostkami organizacyjnymi.

”

;

17)

art. 39 skreśla się;

18)

w art. 41 pkt 4 otrzymuje brzmienie

„

4)

przygotowywanie aplikantów radcowskich do należytego wykonywania zawodu radcy prawnego

oraz doskonalenie zawodowe radców prawnych,

”

;

19)

w art. 50 w ust. 4 pkt 4 otrzymuje brzmienie

„

4)

ustalenie liczby zastępców rzecznika dyscyplinarnego oraz wybór rzecznika dyscyplinarnego

i jego zastępców,

”

;

20)

w art. 52 w ust. 2 wyraz „wicedziekan” zastępuje się wyrazem „wicedziekani”;

21)

w art. 59 w ust. 2 wyraz „wiceprezes” zastępuje się wyrazem „wiceprezesi”;

22)

w art. 60 pkt 8 otrzymuje brzmienie

„

8)

uchwalanie regulaminów

a)

działalności samorządu i jego organów,

b)

odbywania aplikacji radcowskiej i składania egzaminu radcowskiego oraz pokrywania

kosztów aplikacji i ustalania ich wysokości,

c)

prowadzenia list radców prawnych,

”

;

23)

w art. 72 w ust. 1 wyrazy „prezes Państwowego Arbitrażu Gospodarczego” oraz przecinek przed tymi wyrazami skreśla się.

1.

Traci moc ustawa z dnia 23 października 1975 r. o Państwowym Arbitrażu Gospodarczym

(Dz. U. Nr 34, poz. 183 i z 1982 r. Nr 31, poz. 214).

2.

Nie zakończone prawomocnie do dnia wejścia w życie niniejszej ustawy sprawy, toczące

się w okręgowych komisjach arbitrażowych, przekazuje się do dalszego rozpoznania właściwym

sądom. Czynności dokonane przed tymi komisjami są skuteczne, jeżeli odpowiadają przepisom

dotychczasowym. Sprawy, w których nie zostały rozpoznane środki odwoławcze od orzeczeń

okręgowych komisji arbitrażowych przez Główną Komisję Arbitrażową, przekazuje się

Sądowi Najwyższemu - Izbie Cywilnej. W razie uchylenia orzeczenia, Sąd Najwyższy przekazuje

sprawę właściwemu sądowi.

3.

Sądy wojewódzkie wstępują w stosunki prawne związane z lokalami zajmowanymi przez

odpowiednie okręgowe komisje arbitrażowe. Sąd Wojewódzki w Warszawie wstępuje także

w stosunki prawne związane z lokalami zajmowanymi przez Główną Komisję Arbitrażową.

4.

Mienie i środki finansowe pozostające w dyspozycji Głównej Komisji Arbitrażowej przekazuje

się Sądowi Wojewódzkiemu w Warszawie, a mienie i środki finansowe pozostające w dyspozycji

okręgowych komisji arbitrażowych przekazuje się odpowiednim terenowo sądom wojewódzkim.

5.

Minister Sprawiedliwości ureguluje szczegółowo sprawy związane ze zniesieniem Głównej

Komisji Arbitrażowej i okręgowych komisji arbitrażowych.

1.

Nie zakończone prawomocnie w sądach sprawy cywilne, które na mocy niniejszej ustawy

stały się sprawami gospodarczymi, toczą się w dotychczasowym trybie. Jeżeli jednak

sąd rewizyjny uchyli w całości lub w części zaskarżone orzeczenie, przekazuje sprawę

do ponownego rozpoznania właściwemu sądowi gospodarczemu.

2.

Przepisu ust. 1 nie stosuje się do spraw rejestrowych, które z chwilą wejścia w życie

niniejszej ustawy przejmuje właściwy sąd gospodarczy.

Wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym orzeczeniem komisji arbitrażowej

następuje według przepisów dotychczasowych, z tym że do wznowienia postępowania jest

właściwy sąd, który według przepisów niniejszej ustawy byłby właściwy do rozpoznania

sprawy.

1.

Od prawomocnego orzeczenia komisji arbitrażowej może być wniesiona rewizja nadzwyczajna

według dotychczasowych przepisów, z tym że organ uprawniony wnosi ją do Sądu Najwyższego.

2.

Jeżeli Sąd Najwyższy uchyli zaskarżone orzeczenie, przekazuje sprawę do rozpoznania

właściwemu sądowi. W sprawach gospodarczych dalsze postępowanie toczy się według przepisów

niniejszej ustawy.

3.

Podania o wniesienie rewizji nadzwyczajnej, skierowane do Prezesa Państwowego Arbitrażu

Gospodarczego, a nie rozpatrzone do dnia wejścia w życie ustawy, podlegają przekazaniu

do rozpatrzenia Ministrowi Sprawiedliwości.

4.

Rewizje nadzwyczajne wniesione do Głównej Komisji Arbitrażowej, a nie rozpoznane do

dnia wejścia w życie ustawy, podlegają przekazaniu Izbie Cywilnej Sądu Najwyższego.

1.

W okresie do dnia 31 grudnia 1990 r. do właściwości sądów rejonowych (sądów gospodarczych)

należą sprawy, w których wartość przedmiotu sporu nie przekracza kwoty 500 000 zł.

Art. 479

2.

W okresie wymienionym w ust. 1 sąd w pierwszej instancji rozpoznaje sprawy w składzie

jednego sędziego bez udziału ławników, jeżeli wartość przedmiotu sporu nie przekracza

kwoty 300 000 zł. W okresie tym przepisu art. 479

1.

W terminie do dnia 31 sierpnia 1989 r. Minister Sprawiedliwości przedstawi Radzie

Państwa wnioski o powołanie z dniem 1 października 1989 r.

1)

arbitrów Głównej Komisji Arbitrażowej - na stanowiska sędziów Sądu Wojewódzkiego w

Warszawie,

2)

arbitrów okręgowych komisji arbitrażowych, ze stażem co najmniej pięcioletnim na tym

stanowisku - na stanowiska sędziów sądów wojewódzkich, właściwych ze względu na ich

miejsce zamieszkania,

3)

pozostałych arbitrów okręgowych komisji arbitrażowych - na stanowiska sędziów sądów

rejonowych, właściwych ze względu na ich miejsce zamieszkania

- spełniających wymagania określone w art. 53 pkt 1-4 i 8 i wobec których nie zachodzą

przeszkody z art. 55 i 56 ustawy - Prawo o ustroju sądów powszechnych.

2.

Asesorzy i aplikanci arbitrażowi z dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stają się

asesorami i aplikantami sądowymi.

3.

Z dniem wejścia w życie niniejszej ustawy

1)

pracownicy administracyjni i obsługi Głównej Komisji Arbitrażowej stają się pracownikami

Sądu Wojewódzkiego w Warszawie,

2)

pracownicy administracyjni i obsługi okręgowych komisji arbitrażowych stają się pracownikami

sądów wojewódzkich lub sądów rejonowych, właściwych ze względu na ich miejsce zamieszkania.

4.

Do okresu pracy, od którego zależy wymiar urlopu dodatkowego przysługującego sędziemu,

wlicza się również okresy pracy w Państwowym Arbitrażu Gospodarczym na stanowisku

arbitra, asesora i aplikanta.

5.

Arbitrzy, asesorzy i aplikanci arbitrażowi oraz pracownicy administracyjni i obsługi

komisji arbitrażowych mogą, w terminie miesiąca od dnia ogłoszenia ustawy, złożyć

pisemne oświadczenia o odmowie zatrudnienia w sądach wymienionych w ust. 1-3, stosownie

do niniejszej ustawy. Osoby te, zatrudnione w Głównej Komisji Arbitrażowej, mogą składać

oświadczenia o odmowie zatrudnienia Prezesowi Państwowego Arbitrażu Gospodarczego,

natomiast osoby zatrudnione w okręgowych komisjach arbitrażowych - prezesowi właściwej

okręgowej komisji arbitrażowej. W tym wypadku stosunek pracy wygasa z upływem czterech

miesięcy od dnia ogłoszenia ustawy.

6.

Stosunek pracy z arbitrami, którzy nie spełniają warunków wymienionych w ust. 1, wygasa

z upływem czterech miesięcy od dnia ogłoszenia ustawy, przy zachowaniu zasad rozwiązywania

stosunku pracy z urzędnikami mianowanymi w razie likwidacji urzędu państwowego.

7.

Wygaśnięcie stosunku pracy, o którym mowa w ust. 5 i 6, pociąga za sobą skutki, jakie

przepisy prawa wiążą z rozwiązaniem umowy o pracę przez zakład pracy za wypowiedzeniem.

8.

Arbitrzy okręgowych komisji arbitrażowych, powołani na stanowisko sędziego sądu rejonowego,

zachowują prawo do dotychczas pobieranego wynagrodzenia zasadniczego przez okres sześciu

miesięcy.

9.

Arbitrzy i pracownicy administracyjni, którzy pobierają dodatki funkcyjne w komisjach

arbitrażowych, zachowują prawo do tych dodatków w dotychczasowej wysokości przez okres

sześciu miesięcy, gdy obejmą w sądzie stanowiska, na których przysługuje dodatek w

niższej wysokości niż pobierany dotychczas lub jeżeli dodatek nie przysługuje.

W okresie dwóch lat od dnia wejścia w życie ustawy Minister Sprawiedliwości może delegować

sędziego sądu wojewódzkiego i sędziego sądu rejonowego, orzekającego w sprawach gospodarczych,

bez jego zgody, do pełnienia obowiązków sędziego sądu rejonowego w sądzie gospodarczym

przez okres do sześciu miesięcy w ciągu roku.

Przepis art. 8 ust. 2 stosuje się odpowiednio do spraw w przedmiocie wpisu na listę

radców prawnych i spraw w przedmiocie wpisu na listę aplikantów radcowskich, z tym

że sprawy te, toczące się przed prezesami okręgowych komisji arbitrażowych, przekazuje

się do dalszego rozpoznania właściwym radom okręgowych izb radców prawnych, a sprawy,

w których wniesiono środki odwoławcze od decyzji prezesów okręgowych komisji arbitrażowych,

przekazuje się Krajowej Radzie Radców Prawnych. W razie uchylenia decyzji, Krajowa

Rada Radców Prawnych przekazuje sprawę właściwej radzie okręgowej izby radców prawnych.

Listy radców prawnych i listy aplikantów radcowskich, prowadzone dotychczas przez

okręgowe komisje arbitrażowe, przekazuje się wraz z aktami osobowymi właściwym radom

okręgowych izb radców prawnych do dalszego prowadzenia.

Aplikanci radcowscy, którzy w dniu wejścia w życie niniejszej ustawy odbywają aplikację

radcowską, kończą tę aplikację według przepisów dotychczasowych, z tym że aplikację

radcowską prowadzą okręgowe izby radców prawnych.

1.

Ilekroć w Kodeksie cywilnym i innych ustawach jest mowa o Państwowym Arbitrażu Gospodarczym, należy przez to

rozumieć sądy gospodarcze w stosunku do podmiotów w tych przepisach wymienionych.

2.

Przepis ust. 1 nie narusza przepisów regulujących stosunki prawne między podmiotami

będącymi jednostkami gospodarki uspołecznionej.

§ 1.

Minister Sprawiedliwości, w drodze rozporządzenia, tworzy w sądach wojewódzkich oraz

w sądach rejonowych, mających siedzibę w miastach będących siedzibą wojewódzkich rad

narodowych, odrębne jednostki organizacyjne do spraw gospodarczych (sądy gospodarcze).

§ 2.

W tym samym trybie Minister Sprawiedliwości może przekazać jednemu sądowi wojewódzkiemu

rozpoznawanie spraw gospodarczych z właściwości innego sądu wojewódzkiego oraz utworzyć

odrębne jednostki organizacyjne do spraw gospodarczych (sądy gospodarcze) w innych

sądach rejonowych niż określone w § 1.

§ 3.

Do orzekania w jednostkach, o których mowa w § 1 i 2, wyznacza się sędziów i ławników

szczególnie obeznanych z problematyką gospodarczą.

§ 4.

Minister Sprawiedliwości, w drodze rozporządzenia, określa szczegółowe zasady i tryb

wyznaczania sędziów, o których mowa w § 3.

W ustawie z dnia 1 grudnia 1961 r. o izbach morskich

(Dz. U. Nr 58, poz. 320 i z 1975 r. Nr 16, poz. 91) w art. 11 ust. 1 otrzymuje brzmienie

„

1.

W zakresie wynagradzania pracowników izb morskich mają odpowiednie zastosowanie

1)

do przewodniczących i wiceprzewodniczących - przepisy w sprawie wynagradzania sędziów

sądów powszechnych,

2)

do pozostałych pracowników - przepisy w sprawie zasad wynagradzania pracowników administracyjnych,

pomocniczych, technicznych i obsługi sądów powszechnych.

”

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 października 1989 r., z tym że art. 8 ust. 5 i art.

13 ust. 1, 5 i 6 wchodzą w życie z dniem ogłoszenia.

1.

Uchwałę w przedmiocie wpisu na listę radców prawnych rada okręgowej izby radców prawnych

podejmuje w ciągu dwóch miesięcy od daty złożenia wniosku o wpis.

2.

Od uchwały rady okręgowej izby radców prawnych w przedmiocie wpisu służy zainteresowanemu

odwołanie do Krajowej Rady Radców Prawnych, w terminie 14 dni od daty doręczenia odpisu

uchwały.

3.

Na uchwałę Krajowej Rady Radców Prawnych w przedmiocie wpisu na listę radców prawnych

oraz w wypadku niepodjęcia uchwały przez radę okręgowej izby radców prawnych w ciągu

dwóch miesięcy od daty złożenia wniosku o wpis lub w razie niepodjęcia uchwały przez

Krajową Radę Radców Prawnych w ciągu dwóch miesięcy od daty otrzymania odwołania -

służy zainteresowanemu skarga do Naczelnego Sądu Administracyjnego, zgodnie z Kodeksem postępowania administracyjnego.

1.

Rada okręgowej izby radców prawnych zawiadamia, w terminie 30 dni, Ministra Sprawiedliwości

o każdej uchwale o wpisie na listę radców prawnych.

2.

Wpis na listę radców prawnych uważa się za dokonany, jeżeli Minister Sprawiedliwości

nie sprzeciwi się wpisowi w terminie 30 dni od daty otrzymania uchwały wraz z aktami

osobowymi wpisanego. Sprzeciw wymaga uzasadnienia.

3.

Decyzja Ministra Sprawiedliwości może być zaskarżona do Naczelnego Sądu Administracyjnego

przez zainteresowanego w terminie 30 dni od daty doręczenia tej decyzji.

1.

Na listę aplikantów radcowskich może być wpisana osoba, która spełnia warunki określone

w art. 24 ust. 1 pkt 1-5 i została skierowana na aplikację radcowską przez zatrudniającą

ją jednostkę organizacyjną oraz uzyskała pisemne zobowiązanie pokrycia kosztów aplikacji

przez tę jednostkę, chyba że sama zobowiąże się do ich pokrycia. Prawa i obowiązki

związane ze skierowaniem na aplikację radcowską powinny być określone w umowie zawartej

między jednostką kierującą a osobą ubiegającą się o wpis i radą okręgowej izby radców

prawnych.

2.

W wypadku gdy osoba ubiegająca się o przyjęcie na aplikację nie jest zatrudniona w

jednostce organizacyjnej, umowę wymienioną w ust. 1 zawierają osoba ubiegająca się

o wpis i rada okręgowej izby radców prawnych.

3.

Uchwałę w przedmiocie wpisu na listę aplikantów radcowskich rada okręgowej izby radców

prawnych podejmuje w ciągu dwóch miesięcy od ustalonego przez radę ostatecznego terminu

przyjmowania wniosków o wpis na listę aplikantów radcowskich. Okres przyjmowania wniosków

nie może być krótszy niż miesiąc.

4.

Przepisy art. 24 ust. 2-5, art. 31 ust. 2 i 3 i art. 31

1.

Aplikacja radcowska kończy się egzaminem radcowskim, który może być powtórzony, w

razie niepomyślnego wyniku, jeden raz, w terminie ustalonym przez radę okręgowej izby

radców prawnych.

2.

W komisji egzaminacyjnej przeprowadzającej egzamin radcowski uczestniczy przedstawiciel

Ministra Sprawiedliwości.

1.

Aplikację radcowską organizują i prowadzą okręgowe izby radców prawnych. Programy

aplikacji radcowskiej są ustalane w porozumieniu z Ministrem Sprawiedliwości.

2.

Organy samorządu radców prawnych współdziałają w sprawach związanych z organizowaniem

i prowadzeniem aplikacji radcowskiej z organami administracji państwowej, sądami,

państwowymi biurami notarialnymi, prokuraturą oraz jednostkami organizacyjnymi.

§ 1.

Przepisy niniejszego działu stosuje się w sprawach ze stosunków cywilnych między podmiotami

gospodarczymi, w zakresie prowadzonej przez nie działalności gospodarczej (sprawy

gospodarcze).

§ 2.

Sprawami gospodarczymi, w rozumieniu niniejszego działu, są także sprawy

1)

ze stosunku spółki,

2)

przeciwko podmiotom gospodarczym o zaniechanie naruszania środowiska i przywrócenie

do stanu poprzedniego lub naprawienie szkody z tym związanej oraz zakazanie lub ograniczenie

działalności zagrażającej środowisku,

3)

należące do właściwości sądów na podstawie przepisów o przeciwdziałaniu praktykom

monopolistycznym w gospodarce narodowej.

Sąd, z urzędu lub na wniosek, zarządza odbycie posiedzenia lub jego części przy drzwiach

zamkniętych także wtedy, gdy mogą być ujawnione okoliczności stanowiące tajemnicę

produkcyjną lub handlową strony.

Sąd umarza postępowanie zawieszone na zgodny wniosek stron oraz z przyczyn wskazanych

w art. 177 § 1 pkt 5 i 6, jeżeli wniosek o podjęcie postępowania nie został zgłoszony

w ciągu roku od daty postanowienia o zawieszeniu.

§ 1.

Powód powinien dołączyć do pozwu odpis reklamacji lub wezwania do dobrowolnego spełnienia

żądania i oświadczenia co do stanowiska pozwanego w tym przedmiocie oraz informację

lub odpisy pism o próbie wyjaśnienia spornych kwestii w drodze rokowań.

§ 2.

Niezłożenie odpisu wezwania do dobrowolnego spełnienia żądania lub reklamacji może

być usunięte w trybie art. 130.

§ 3.

Niezależnie od wyniku sprawy sąd może obciążyć kosztami procesu w całości lub części

tę stronę, która przez zaniechanie czynności wymienionych w § 1 przyczyniła się do

zbędnego wytoczenia sprawy lub wadliwego określenia jej zakresu.

§ 1.

Sąd może uznać za niedopuszczalne cofnięcie pozwu, zrzeczenie się, lub ograniczenie

roszczenia tylko wtedy, gdy okoliczności sprawy wskazują, że wymienione czynności

są wynikiem niedozwolonych praktyk monopolistycznych lub ograniczających samodzielność

podmiotów gospodarczych, albo gdy wymaga tego ochrona produkcji należytej jakości.

§ 2.

Sąd uzna ugodę zawartą przez strony za niedopuszczalną tylko wtedy, gdy jej treść

jest niezgodna z prawem lub sprzeczna z zasadami współżycia społecznego, a także wtedy,

gdy wymaga tego ochrona środowiska lub ochrona produkcji należytej jakości.

§ 1.

Pozwany jest obowiązany do wniesienia odpowiedzi na pozew w terminie dwutygodniowym

od otrzymania pozwu. W sprawach o zawarcie, zmianę i rozwiązanie umowy oraz o ustalenie

jej treści termin ten wynosi tydzień. Przewodniczący może przedłużyć te terminy w

sprawach zawiłych lub w innych uzasadnionych wypadkach.

§ 2.

W odpowiedzi na pozew pozwany powinien powołać wszystkie zarzuty i dowody. Art. 479

Sąd jest związany uznaniem powództwa, chyba że nie znajduje ono uzasadnienia w okolicznościach

sprawy lub dotyczy spraw wymienionych w art. 479

Sąd powinien dążyć do wydania wyroku w sprawie w terminie trzech miesięcy od daty

złożenia pozwu. Sprawy o zawarcie, zmianę i rozwiązanie umowy oraz o ustalenie jej

treści powinny być rozpoznawane w pierwszej kolejności.

Sąd może wydać wyrok na posiedzeniu niejawnym, gdy pozwany uznał powództwo oraz gdy

po złożeniu przez strony pism procesowych i dokumentów sąd uzna, że sprawa jest dostatecznie

wyjaśniona do stanowczego rozstrzygnięcia.

§ 1.

Art. 339 § 3 nie stosuje się.

§ 2.

Sąd może wydać wyrok zaoczny na posiedzeniu niejawnym, gdy pozwany nie złożył odpowiedzi

na pozew.

§ 1.

Wyroki, o których mowa w art. 479

§ 2.

Wyroki wymienione w § 1 sąd z urzędu doręcza obu stronom z pouczeniem o przysługujących

im środkach zaskarżenia.

§ 1.

Podmiotami gospodarczymi są w szczególności podmioty określone w przepisach o działalności

gospodarczej, w przepisach o działalności gospodarczej z udziałem podmiotów zagranicznych

oraz o zasadach prowadzenia na terytorium Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej działalności

gospodarczej w zakresie drobnej wytwórczości przez zagraniczne osoby prawne i fizyczne,

a także banki.

§ 2.

Przepisów niniejszego działu nie stosuje się w sprawach, w których przynajmniej jedną

ze stron jest

1)

osoba fizyczna prowadząca osobiście, nie wymagającą zgłoszenia do ewidencji, działalność

gospodarczą, z której zarobek stanowi dodatkowe źródło dochodu,

2)

indywidualny rolnik w zakresie prowadzonej przez niego działalności wytwórczej, dotyczącej

produkcji roślinnej, zwierzęcej, ogrodnictwa i sadownictwa.

§ 1.

Sąd rewizyjny rozpoznaje sprawę w granicach rewizji, bierze jednak z urzędu pod rozwagę

naruszenie prawa materialnego i nieważność postępowania.

§ 2.

Sąd nie jest związany granicami ani wniosków, ani podstaw rewizji w sprawach, których

przedmiotem są roszczenia wynikające z niedozwolonych praktyk monopolistycznych, z

bezprawnego ograniczenia samodzielności podmiotu gospodarczego, z naruszenia ochrony

środowiska lub z naruszenia przepisów dotyczących produkcji albo obrotu produktami

złej jakości.

§ 1.

Sąd rewizyjny, poza wypadkami określonymi w art. 388 § 2 i 3, uchyla zaskarżony wyrok

jedynie wówczas, gdy wydanie wyroku co do istoty sprawy wymagałoby ponownego przeprowadzenia

postępowania dowodowego w całości lub w znacznej części.

§ 2.

Przepisu § 1 nie stosuje się w postępowaniu przed Sądem Najwyższym.

Po upływie dwóch lat od uprawomocnienia się wyroku nie można żądać wznowienia postępowania,

chyba że strona była pozbawiona możliwości działania lub nie była należycie reprezentowana.

Czynności należące do postępowania nakazowego i upominawczego są wykonywane przez

sądy rejonowe.

W postępowaniu nakazowym sąd może ponadto wydać nakaz zapłaty, jeżeli

1)

powód dołączył do pozwu dowód wezwania dłużnika do zapłaty i oryginał pisemnego oświadczenia

dłużnika o uznaniu długu albo dołączył dowód zaakceptowanego przez dłużnika żądania

zapłaty, zwróconego przez bank i nie zapłaconego z powodu braku środków na rachunku

bankowym,

2)

roszczenie jest w całości stwierdzone dokumentem prywatnym nie budzącym wątpliwości.

W razie skierowania sprawy do zwykłego postępowania albo w razie wniesienia zarzutów

zgodnie z przepisami Kodeksu, sąd rejonowy przekazuje sprawę sądowi wojewódzkiemu,

jeżeli jest on rzeczowo właściwy.

Nakaz zapłaty w postępowaniu upominawczym na wniosek powoda

1)

będzie wydany, jeżeli przedmiotem roszczenia jest należność pieniężna nie przekraczająca

kwoty 500 000 zł i do pozwu powód załączył odpis odpowiedniego dokumentu rachunkowego

oraz pisma zawierającego wezwanie dłużnika do dobrowolnej zapłaty wraz z dowodami

przesłania ich dłużnikowi, a z oświadczenia powoda lub z treści wniosku wynika, że

dłużnik nie kwestionował należności,

2)

może być wydany, jeżeli przedmiotem roszczenia jest należność pieniężna nie przekraczająca

kwoty 500 000 zł, a z załączonych do pozwu dowodów albo z oświadczenia powoda wynika,

że pozwany nie udzielił odpowiedzi na wezwanie do dobrowolnego spełnienia świadczenia

lub nie wskazał przyczyn odmowy zaspokojenia roszczenia,

3)

może być wydany, jeżeli przedmiotem roszczenia jest należność pieniężna nie przekraczająca

300 000 zł.

§ 1.

Rewizję nadzwyczajną można oprzeć na zarzucie rażącego naruszenia prawa.

§ 2.

Sąd Najwyższy oddala rewizję nadzwyczajną, gdy została ona złożona po upływie sześciu

miesięcy od uprawomocnienia się orzeczenia.

§ 3.

Art. 421 § 2 nie stosuje się.

§ 1.

Sprawy gospodarcze rozpoznają sądy wojewódzkie, z wyjątkiem spraw, dla których zastrzeżona

jest właściwość sądów rejonowych.

§ 2.

Do właściwości sądów rejonowych należą sprawy

1)

w których wartość przedmiotu sporu nie przekracza 5 000 000 zł,

2)

o wydanie nakazu zapłaty w postępowaniu nakazowym, niezależnie od wartości przedmiotu

sporu,

3)

inne, przekazane tym sądom przez odrębne przepisy.

Przepis art. 34 ma zastosowanie również w sprawach o zawarcie umowy, ustalenie jej

treści oraz o zmianę umowy.

§ 1.

W pierwszej instancji sąd rozpoznaje sprawy w składzie jednego sędziego bez udziału

ławników, jeżeli

1)

pozwany nie złożył odpowiedzi na pozew lub uznał powództwo albo

2)

wartość przedmiotu sporu nie przekracza 500 000 zł.

§ 2.

Prezes sądu pierwszej instancji może zarządzić rozpoznanie każdej sprawy w składzie

jednego sędziego bez udziału ławników.

§ 3.

Prezes sądu pierwszej instancji może zarządzić rozpoznanie sprawy w składzie trzech

sędziów zawodowych, jeżeli uzna to za wskazane także ze względu na jej precedensowy

charakter.

Organizacje podmiotów gospodarczych, za zgodą zrzeszonego w nich podmiotu gospodarczego,

mogą wziąć udział w toczącym się postępowaniu, w którym podmiot ten występuje w charakterze

strony. Art. 62 i 63 stosuje się odpowiednio.

W postępowaniu przed sądem gospodarczym zdolność sądową mają także podmioty gospodarcze

będące jednostkami organizacyjnymi, nie mającymi osobowości prawnej, utworzone zgodnie

z przepisami prawa, jeżeli ich przedmiot działania obejmuje prowadzenie działalności

gospodarczej.

Pełnomocnikiem zagranicznego podmiotu gospodarczego może być również pełnomocnik ustanowiony

do reprezentowania tego podmiotu wobec polskich organów administracji państwowej,

na podstawie przepisów o zasadach prowadzenia na terytorium Polskiej Rzeczypospolitej

Ludowej działalności gospodarczej w zakresie drobnej wytwórczości przez zagraniczne

osoby prawne i fizyczne, a także banki.

§ 1.

W toku sprawy strona reprezentowana przez adwokata lub radcę prawnego jest obowiązana

doręczać odpisy pism procesowych z załącznikami bezpośrednio stronie przeciwnej. Do

pisma procesowego wniesionego do sądu strona dołącza dowód doręczenia drugiej stronie

odpisu pisma albo dowód wysłania go listem poleconym. § 2. Przepis § 1 nie dotyczy

wniesienia pozwu wzajemnego, rewizji, zażalenia, sprzeciwu od wyroku zaocznego, sprzeciwu

od nakazu zapłaty, zarzutów od nakazu zapłaty, wniosku o zabezpieczenie powództwa

i skargi o wznowienie postępowania, które strona jest obowiązana złożyć w sądzie z

odpisami dla strony przeciwnej.

§ 1.

Przepisy niniejszego działu stosuje się w sprawach o rozstrzygnięcie sporu między

1)

radą pracowniczą przedsiębiorstwa a dyrektorem przedsiębiorstwa,

2)

organami przedsiębiorstwa a organem założycielskim przedsiębiorstwa,

3)

organami przedsiębiorstwa a organem sprawującym nadzór nad przedsiębiorstwem.

§ 2.

Sprawy wymienione w § 1 rozpoznają sądy wojewódzkie.