Obwieszczenie Ministra Współpracy Gospodarczej z Zagranicą z dnia 28 kwietnia 1989 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o zasadach prowadzenia na terytorium Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej działalności gospodarczej w zakresie drobnej wytwórczości przez zagraniczne osoby prawne i fizyczne.

1.

Osoby prawne mające siedzibę za granicą, obywatele państw obcych, obywatele polscy

mający stałe miejsce zamieszkania za granicą oraz utworzone przez te osoby spółki

z siedzibą w Polsce z wyłącznym ich udziałem, zwane dalej „zagranicznymi podmiotami

gospodarczymi”, mogą prowadzić na terytorium Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej działalność

gospodarczą określoną w ustawie, zwaną dalej „działalnością gospodarczą”.

2.

Zagraniczne podmioty gospodarcze mogą prowadzić działalność gospodarczą we własnym

imieniu i na własny rachunek, a także uczestniczyć w spółce z udziałem polskich podmiotów

gospodarczych.

W ustawie z dnia 8 czerwca 1972 r. o wykonywaniu i organizacji rzemiosła

(Dz. U. z 1983 r. Nr 7, poz. 40 i z 1984 r. Nr 5, poz. 24) w art. 1 w ust. 3 powołanie „art. 6, 13 i 15 ust. 2” zastępuje się powołaniem „art.

13”.

Na podstawie przepisów ustawy może być prowadzona działalność gospodarcza w zakresie

drobnej wytwórczości, polegająca na

1)

produkcji wyrobów i świadczeniu usług,

2)

obrocie towarowym,

3)

eksporcie własnej produkcji i usług oraz imporcie dla potrzeb tej produkcji i usług.

Postępowanie w sprawach decyzji odmawiających ze względu na bezpieczeństwo Państwa

lub ochronę tajemnicy państwowej wydania zezwolenia na prowadzenie działalności gospodarczej

określonej w ustawie, o której mowa w art. 1, toczące się w dniu wejścia w życie niniejszej

ustawy przed sądem administracyjnym, podlega umorzeniu.

Ilekroć w ustawie jest mowa o

1)

polskich podmiotach gospodarczych - rozumie się przez to

a)

państwowe przedsiębiorstwa drobnej wytwórczości,

b)

organizacje społeczne uprawnione na podstawie odrębnych przepisów do prowadzenia działalności

gospodarczej,

c)

spółdzielnie,

d)

zrzeszenia producentów i spółki krajowe prowadzące działalność w zakresie drobnej

wytwórczości,

e)

osoby uprawnione, na podstawie odrębnych przepisów, do prowadzenia rzemiosła i innej

działalności gospodarczej,

f)

osoby fizyczne podejmujące działalność gospodarczą wspólnie z zagranicznymi podmiotami

gospodarczymi,

2)

przedsiębiorstwie zagranicznym - rozumie się przez to przedsiębiorstwo działające

na terytorium Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej na podstawie przepisów niniejszej

ustawy, w stosunku do którego prawa majątkowe służą jedynie zagranicznemu podmiotowi

gospodarczemu, oraz przedsiębiorstwa zorganizowane w formie spółki, której jedynymi

udziałowcami są zagraniczne podmioty gospodarcze,

3)

przedsiębiorstwie z udziałem zagranicznym - rozumie się przez to przedsiębiorstwo

zorganizowane w formie spółki, której udziałowcami są zagraniczne oraz polskie podmioty

gospodarcze,

4)

przedsiębiorstwie - rozumie się przez to przedsiębiorstwo zagraniczne i przedsiębiorstwo

z udziałem zagranicznym,

5)

właścicielu przedsiębiorstwa - rozumie się przez to również podmioty, których prawa

do przedsiębiorstwa wynikają z innego tytułu niż własność.

1.

Obywatel polski stale zamieszkały w Polsce może wnieść do przedsiębiorstwa z udziałem

zagranicznym wkład w postaci będących jego własnością środków trwałych, obrotowych

bądź licencji lub patentów.

2.

Obywatel polski stale zamieszkały w Polsce może uzyskać, na warunkach określonych

przepisami prawa dewizowego, zezwolenie na wniesienie do przedsiębiorstwa z udziałem

zagranicznym wkładu w postaci będących jego własnością wartości dewizowych. Wkład

i zysk przypadający z tego tytułu wykorzystuje się zgodnie z przepisami prawa dewizowego.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 sierpnia 1983 r., z tym że art. 27 ust. 1 ustawy

wymienionej w art. 3 zachowuje moc do dnia 31 grudnia 1983 r.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 31 marca 1985 r.

1.

Prowadzenie działalności gospodarczej, o której mowa w art. 2, wymaga zezwolenia.

2.

Organem właściwym w sprawach zezwoleń, o których mowa w ust. 1, z zastrzeżeniem przepisu

ust. 6, jest terenowy organ administracji państwowej o właściwości szczególnej stopnia

wojewódzkiego, właściwy ze względu na miejsce, w którym przedsiębiorstwo ma być, jest

lub było prowadzone.

3.

Organ administracji państwowej, o którym mowa w ust. 2, może odmówić wydania zezwolenia

w razie uznania, iż prowadzenie działalności gospodarczej nie byłoby celowe ze względu

na

1)

ważny interes społeczny lub gospodarki narodowej,

2)

bezpieczeństwo Państwa lub ochronę tajemnicy państwowej.

4.

Decyzja odmowna wydana z przyczyn, o których mowa w ust. 3 pkt 2, nie wymaga uzasadnienia

faktycznego.

5.

Rada Ministrów, w drodze rozporządzenia, określa szczegółowe warunki wydawania zezwoleń.

6.

W sprawach zezwoleń na działalność gospodarczą wymienioną w art. 2 pkt 3 organem właściwym

jest Prezes Agencji do Spraw Inwestycji Zagranicznych.

1.

Zagraniczny podmiot gospodarczy jest obowiązany ustanowić pełnomocnika do reprezentowania

go wobec polskich organów administracji państwowej oraz w stosunkach prawnych z polskimi

podmiotami, w zakresie związanym z prowadzeniem działalności na podstawie ustawy.

Pełnomocnikiem może być obywatel polski lub uprawniona polska osoba prawna, mający

stałe miejsce pobytu lub siedzibę w Polsce.

2.

Ustanowienie pełnomocnika nie jest wymagane, gdy

1)

zagraniczny podmiot gospodarczy ma stałe miejsce pobytu lub siedzibę na terytorium

Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej,

2)

zagraniczny podmiot gospodarczy będący osobą prawną ma swoje przedstawicielstwo na

terytorium Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej,

3)

działalność zagranicznego podmiotu gospodarczego polega wyłącznie na uczestnictwie

w spółce będącej osobą prawną z siedzibą w Polsce.

3.

Organ administracji państwowej właściwy w sprawach zezwoleń może odmówić wpisania

do zezwolenia nazwiska lub nazwy pełnomocnika ze względu na bezpieczeństwo państwa

lub ochronę tajemnicy państwowej.

4.

Decyzja odmowna wydana z przyczyn, o których mowa w ust. 3, nie wymaga uzasadnienia

faktycznego.

5.

W razie odwołania pełnomocnika, jego śmierci lub zrzeczenia się pełnomocnictwa i niewyznaczenia

przez zagraniczny podmiot gospodarczy nowego pełnomocnika w terminie miesięcznym,

organ, który wydał zezwolenie, występuje do sądu o ustanowienie kuratora do sprawowania

czynności zwykłego zarządu przedsiębiorstwem.

6.

Czynności osoby wymienionej w ust. 5 ustają z dniem wpisania do zezwolenia nazwiska

lub nazwy pełnomocnika, o którym mowa w ust. 1.

Wniosek o wydanie zezwolenia powinien zawierać

1)

informację o rodzaju, formie i zakresie działalności gospodarczej podmiotu lub podmiotów

ubiegających się o zezwolenie na działalność gospodarczą,

2)

wskazanie siedziby zamierzonego przedsiębiorstwa oraz zakresu jego działalności gospodarczej,

3)

przewidywane rozmiary działalności gospodarczej oraz przewidywaną liczbę zatrudnionych,

4)

przewidywane formy finansowania i nakłady niezbędne dla uruchomienia działalności

gospodarczej,

5)

deklarowaną wysokość finansowego i rzeczowego wkładu dewizowego przeznaczonego na

uruchomienie działalności gospodarczej, a w wypadku przedsiębiorstwa z udziałem zagranicznym

- także wkładu polskich podmiotów gospodarczych,

6)

w wypadku spółki - akt założycielski spółki, 7) odpis pełnomocnictwa, o ile wnioskodawca

działa przez pełnomocnika, bądź ustanowienia przedstawicielstwa.

Wniosek o wydanie zezwolenia na prowadzenie przedsiębiorstwa z udziałem zagranicznym

udziałowcy składają wspólnie.

1.

Wkład inwestycyjny zagranicznego podmiotu gospodarczego stanowią środki trwałe i przedmioty

nietrwałe, niezbędne do prowadzenia działalności gospodarczej i użytkowane w skali

rocznej, które zostały nabyte za waluty wymienialne lub za złote pochodzące z udokumentowanej

wymiany.

2.

Wkład inwestycyjny stanowią również patenty, licencje i inne podobne prawa.

3.

Minimalny wkład inwestycyjny, o którym mowa w ust. 1 i 2, nie może być niższy niż

minimalny depozyt założycielski, o którym mowa w art. 13 ust. 4.

Wniosek, o którym mowa w art. 7, podlega rozpatrzeniu w terminie trzech miesięcy od

dnia jego złożenia. W razie złożenia wniosku wadliwie sporządzonego organ rozpatrujący

wezwie niezwłocznie wnioskodawcę do uzupełnienia wniosku. Termin trzymiesięczny liczy

się od dnia złożenia kompletnego wniosku.

Zezwolenie na działalność gospodarczą określa w szczególności

1)

przedmiot i miejsce działalności gospodarczej przedsiębiorstwa oraz jego formę prawną,

2)

siedzibę przedsiębiorstwa,

3)

czas, na jaki zezwolenie zostało udzielone,

4)

dopuszczalną wielkość zatrudnienia,

5)

imię i nazwisko lub nazwę pełnomocnika, z zastrzeżeniem przepisu art. 6 ust. 2.

W wypadku uzasadnionym interesem społecznym lub gospodarczym organ wydający zezwolenie

może wymagać, by w przedsiębiorstwie z udziałem zagranicznym udział określonych polskich

podmiotów gospodarczych był wyższy niż 50%.

1.

Wydanie zezwolenia następuje po przedłożeniu przez zagraniczny podmiot gospodarczy

zaświadczenia o złożeniu w banku polskim depozytu założycielskiego.

2.

Depozyt założycielski stanowi zabezpieczenie prawnych roszczeń polskich podmiotów

prawnych na wypadek niewywiązania się przez zagraniczny podmiot gospodarczy z podjętych

zobowiązań.

3.

Depozyt założycielski składa się na okres do uruchomienia działalności gospodarczej

określonej w zezwoleniu. Depozyt jest oprocentowany na warunkach stosowanych do wkładów

cudzoziemców dewizowych.

4.

Depozyt składa się w walucie wymienialnej, w wysokości odpowiadającej równowartości

co najmniej 6,9 mln zł. W razie zmiany kursu złotego do walut zagranicznych kwoty

te ulegają odpowiedniej zmianie.

5.

Minister Finansów, w porozumieniu z Prezesem Narodowego Banku Polskiego oraz po zasięgnięciu

opinii Prezesa Agencji do Spraw Inwestycji Zagranicznych, w drodze rozporządzenia,

określa szczegółowo zasady i tryb ustalania wysokości depozytu założycielskiego oraz

zwolnień w całości bądź części od obowiązku wniesienia takiego depozytu.

6.

Wysokość depozytu dla poszczególnych przedsiębiorstw ustala organ wydający zezwolenie,

po zasięgnięciu opinii banku.

Zezwolenie wydaje się na okres do dwudziestu lat, a w wypadkach uzasadnionych okresem

amortyzacji inwestycji do czterdziestu lat. Po upływie ważności zezwolenia może być

wydane nowe zezwolenie.

Zezwolenie może być cofnięte jedynie w wypadku, gdy działalność przedsiębiorstwa jest

prowadzona z naruszeniem przepisów prawa lub warunków ustalonych w zezwoleniu.

Decyzje w sprawach zezwoleń na prowadzenie działalności gospodarczej, objęte przepisami

ustawy, mogą być zaskarżone do Naczelnego Sądu Administracyjnego na zasadach i w trybie

określonych przez Kodeks postępowania administracyjnego, z wyjątkiem decyzji odmownych wydanych ze względu na bezpieczeństwo państwa lub

ochronę tajemnicy państwowej.

1.

Przedsiębiorstwa działające na podstawie niniejszej ustawy - z wyłączeniem przedsiębiorstw

podlegających na podstawie odrębnych przepisów wpisowi do rejestru handlowego - podlegają

wpisowi do rejestru przedsiębiorstw zagranicznych.

2.

Rejestr przedsiębiorstw zagranicznych jest dostępny dla osób mających w tym interes

prawny.

3.

Organami rejestracyjnymi są sądy. Właściwość tych sądów, w trybie określonym w przepisach

o ustroju sądów powszechnych, oraz zasady prowadzenia rejestru przedsiębiorstw zagranicznych,

dane podlegające wpisowi do tego rejestru, wymagania dla wniosku o wpis do rejestru,

tryb postępowania przy dokonywaniu wpisów, zmian i skreśleń w rejestrze, zasady udostępniania

rejestru oraz wypadki i warunki wydawania odpisów i wyciągów z tego rejestru określa

Minister Sprawiedliwości.

Zagraniczne i polskie podmioty gospodarcze mają, w ramach obowiązującego prawa polskiego,

swobodę wyboru formy prawnej, zasad udziału wspólników oraz organizacji i sposobu

zarządzania przedsiębiorstwem. Do przedsiębiorstw działających w formie spółki stosuje

się, w zależności od formy spółki, przepisy Kodeksu cywilnego bądź Kodeksu handlowego.

1.

W zakresie zatrudnienia, stosunków i warunków pracy w przedsiębiorstwie, spraw socjalnych

i ubezpieczeń społecznych pracowników oraz działalności związków zawodowych - stosuje

się prawo polskie.

2.

Przedsiębiorstwo może zatrudniać osoby nie mające obywatelstwa polskiego ani karty

stałego pobytu w Polsce, jeżeli uzyskały na to zgodę terenowego organu administracji

państwowej o właściwości szczególnej w sprawach zatrudnienia stopnia wojewódzkiego.

1.

Pracownicy będący osobami zagranicznymi, w rozumieniu prawa dewizowego, mogą otrzymywać

część wynagrodzenia w walutach obcych ze środków dewizowych przedsiębiorstwa. Ta część

wynagrodzenia może być, na wniosek pracownika, przekazywana przez przedsiębiorstwo

za granicę bez odrębnego zezwolenia dewizowego.

2.

Wynagrodzenie pracowników będących osobami zagranicznymi, w rozumieniu prawa dewizowego,

podlega opodatkowaniu w wysokości 30% kwoty wynagrodzenia w walucie wypłaty, jeżeli

postanowienia wiążących Polską Rzeczpospolitą Ludową umów międzynarodowych nie stanowią

inaczej. Podatek pobiera, w trybie określonym w odrębnych przepisach, przedsiębiorstwo

jako płatnik przy wypłacie wynagrodzeń. Podatek należny od wynagrodzeń wypłaconych

w walucie obcej jest płacony w złotych polskich pochodzących z udokumentowanej wymiany

tej waluty.

1.

Podjęcie inwestycji bądź rodzaju działalności nie objętych dotychczasowym zezwoleniem

wymaga odrębnego zezwolenia.

2.

Uruchomienie nowego zakładu lub filii poza siedzibą przedsiębiorstwa lub miejscami

określonymi w zezwoleniu wymaga rozszerzenia zakresu tego zezwolenia.

3.

W wypadku gdy zakład lub filia, o których mowa w ust. 2, mają być zlokalizowane na

terenie właściwości miejscowej organu innego niż ten, który wydał zezwolenie, rozszerzenie

zakresu zezwolenia wymaga uzgodnienia z organem właściwym miejscowo dla nowo uruchamianej

filii lub zakładu.

4.

Inwestycje rozwojowe i modernizacyjne, uruchomienie nowego zakładu przedsiębiorstwa,

podjęcie nowej działalności nie wymagają dodatkowego zezwolenia, o ile nie naruszają

warunków określonych w zezwoleniu już wydanym.

Przedsiębiorstwa mogą zawierać umowy kooperacyjne z krajowymi podmiotami gospodarczymi.

1.

Przedsiębiorstwa mogą sprzedawać importowane przez nie towary i usługi za pośrednictwem

przedsiębiorstw państwowych uprawnionych do prowadzenia na terytorium Polskiej Rzeczypospolitej

Ludowej sprzedaży za waluty wymienialne.

2.

Minister Finansów, w porozumieniu z Ministrami Współpracy Gospodarczej z Zagranicą

oraz Rynku Wewnętrznego, w drodze rozporządzenia, określa wypadki oraz zasady i warunki

sprzedaży towarów i usług, o których mowa w ust. 1.

1.

Przedsiębiorstwo odprzedaje polskiemu bankowi dewizowemu 30% wpływów w walutach obcych,

uzyskiwanych z tytułu eksportu.

2.

Z pozostałej po odprzedaży, o której mowa w ust. 1, części wpływów w walutach obcych

przedsiębiorstwo może, bez odrębnego zezwolenia dewizowego, dokonywać zakupów towarów

i usług za granicą przeznaczonych do jego działalności.

3.

Przedsiębiorstwo może dokonywać w obrocie krajowym zakupu towarów i usług za waluty

obce w jednostkach do tego uprawnionych.

Przedsiębiorstwa mogą uzyskać w bankach polskich kredyty obrotowe i inwestycyjne na

zasadach ustalonych przez Radę Ministrów. Podstawą udzielenia kredytu jest umowa.

1.

Przedsiębiorstwa mogą, z zachowaniem przepisów prawa dewizowego i prawa bankowego,

zaciągać kredyty w bankach zagranicznych.

2.

Zaciągnięcie kredytu, o którym mowa w ust. 1, w wypadku gdy udziałowcem przedsiębiorstwa

jest krajowa jednostka gospodarki uspołecznionej i zaciągnięcie kredytu pociąga za

sobą obciążenie polskiego udziałowca z tytułu zabezpieczenia tego kredytu - wymaga

ponadto zgody Ministra Finansów.

1.

Zagraniczne podmioty gospodarcze mogą przekazywać za granicę corocznie część dochodu

w wysokości

1)

10% wniesionego przez te podmioty wkładu inwestycyjnego w walutach wymienialnych,

2)

nadwyżki wpływów z eksportu w walutach wymienialnych, pozostałych po odprzedaży, o

której mowa w art. 24, nad wydatkami na import, z tym że przekazywana za granicę łączna

kwota z tych tytułów nie może być wyższa od osiągniętego w poprzednim roku obrachunkowym

dochodu po opłaceniu podatku dochodowego.

2.

Minister Finansów określa szczegółowe zasady ustalania wartości wkładu inwestycyjnego,

o którym mowa w art. 9, oraz obliczania nadwyżki, o której mowa w ust. 1 pkt 2. Wartość

wkładu inwestycyjnego może być określana przez biegłych sądowych.

Właściciel przedsiębiorstwa może przekazać za granicę kwotę uzyskaną ze sprzedaży

przedsiębiorstwa lub jego części, pomniejszoną o należny podatek, pod warunkiem że

1)

umowa sprzedaży została sporządzona, po uzyskaniu zezwolenia dewizowego, w formie

aktu notarialnego,

2)

nabywca posiada zezwolenie na prowadzenie tego rodzaju przedsiębiorstwa,

3)

kwota uzyskana ze sprzedaży wpłynęła w walutach wymienialnych do polskiego banku,

4)

sprzedający wywiązał się z zobowiązań podatkowych.

Minister Rynku Wewnętrznego w porozumieniu z Ministrami Finansów oraz Współpracy Gospodarczej

z Zagranicą może określać warunki, na jakich zagraniczny podmiot gospodarczy może

z dochodu pozostałego po opłaceniu podatku dochodowego dokonywać zakupów za złote

towarów i usług i przeznaczyć je na eksport.

Podmioty zagraniczne, które uzyskują dochody z tytułu praw do przedsiębiorstwa, w

tym również małżonkowie, wstępni i zstępni zagranicznych osób fizycznych, w czasie

pobytu w Polsce uprawnione są do zakupów za złote, uzyskane z tytułu udziału w zyskach

przedsiębiorstwa, wszelkich towarów i usług do użytku osobistego.

Zasady wykorzystania przez polskie podmioty gospodarcze należnych im dochodów z działalności

przedsiębiorstw określają odrębne przepisy.

Przedsiębiorstwa mogą dzierżawić nieruchomości państwowe.

Zagraniczny właściciel przedsiębiorstwa może dzierżawić nieruchomość przeznaczoną

do użytku osobistego, na zasadach obowiązujących obywateli polskich. Wydatki z tego

tytułu mogą być finansowane z dochodów uzyskanych z prowadzonej w Polsce działalności

gospodarczej.

W sprawach rozwiązania lub likwidacji przedsiębiorstwa zagranicznego i przedsiębiorstwa

z udziałem zagranicznym stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu cywilnego i Kodeksu handlowego.

W wypadku likwidacji przedsiębiorstwa z udziałem zagranicznym polskim podmiotom gospodarczym

będącym udziałowcami likwidowanego przedsiębiorstwa przysługuje pierwszeństwo zakupu

praw i rzeczy stanowiących majątek przedsiębiorstwa, pozostałych po zaspokojeniu lub

zabezpieczeniu wierzycieli przedsiębiorstwa.

1.

Na podstawie zezwolenia wydanego osobie fizycznej na prowadzenie działalności gospodarczej

jednoosobowo, działalność ta może być po jej śmierci nadal prowadzona przez dotychczasowego

pełnomocnika na rachunek spadkobierców do chwili ustanowienia kuratora.

2.

W przypadku śmierci osoby, o której mowa w ust. 1, spadkobierca (zapisobierca) lub

organ, który wydał zezwolenie, występuje do sądu o ustanowienie kuratora w celu wykonywania

czynności, o których mowa w art. 6 ust. 1.

3.

Kurator wykonuje swe czynności do czasu wydania zezwolenia spadkobiercy (zapisobiercy),

który wykazał swoje prawa do przedsiębiorstwa z tytułu dziedziczenia (zapisu), bądź

do chwili wygaśnięcia zezwolenia.

4.

W przypadku śmierci osoby będącej wspólnikiem spółki nie mającej osobowości prawnej,

działalność gospodarcza spółki może być prowadzona przez pozostałych wspólników (wspólnika),

jeżeli przynajmniej jeden z nich jest zagranicznym podmiotem gospodarczym.

5.

Organ właściwy w sprawach zezwoleń może odmówić wydania zezwolenia spadkobiercy (zapisobiercy)

lub wpisania go do zezwolenia wydanego spółce nie będącej osobą prawną - z przyczyn

określonych w art. 5 ust. 3 pkt 2.

Zagraniczne podmioty gospodarcze oraz przedsiębiorstwa z udziałem zagranicznym podlegają

opodatkowaniu zgodnie z przepisami dotyczącymi opodatkowania osób fizycznych i osób

prawnych nie będących jednostkami gospodarki uspołecznionej, z tym że

1)

stawkę podatku dochodowego ustala się w wysokości 50% dochodu,

2)

z podstawy opodatkowania odlicza się darowizny na cele społecznie użyteczne, w tym

na rzecz organizacji społecznych i fundacji z siedzibą w Polskiej Rzeczypospolitej

Ludowej, z tym że kwoty tych darowizn nie mogą przekraczać łącznie 10% dochodu,

3)

stawka podatku dochodowego ulega obniżeniu o 0,4% za każdy 1% obrotu ze sprzedaży

wyrobów i usług na eksport w stosunku do ogólnej kwoty obrotu z działalności gospodarczej,

pomniejszonej o podatek obrotowy,

4)

Rada Ministrów, w drodze rozporządzenia, może określić inne obniżki w podatku dochodowym

zależnie od rodzaju wykonywanej działalności oraz warunki ich zastosowania,

5)

podatek dochodowy po zastosowaniu obniżek, o których mowa w pkt 3 i 4, nie może być

niższy niż 25% dochodu,

6)

ulgi podatkowe z tytułu inwestycji ustala się w wysokości 50% kwot wydatkowanych na

inwestycje.

1.

Na podstawie ustawy mogą zostać wydane zezwolenia na tworzenie nowych przedsiębiorstw

jedynie w sprawach z wniosków złożonych przed dniem 1 stycznia 1989 r.

2.

Przepis ust. 1 dotyczy również wniosków o przedłużenie zezwoleń.

1.

Działające w dniu wejścia w życie ustawy przedsiębiorstwa utworzone na podstawie obowiązujących

dotychczas przepisów, prowadzące działalność objętą przepisami niniejszej ustawy,

stają się przedsiębiorstwami w rozumieniu tej ustawy.

2.

Organy właściwe w sprawach zezwoleń w terminie dwóch miesięcy od dnia wejścia w życie

ustawy dostosują dotychczasowe zezwolenia do przepisów ustawy.

3.

Przedsiębiorstwa, o których mowa w ust. 1, w terminie sześciu miesięcy od dnia dostosowania

zezwolenia, o którym mowa w ust. 2, dostosują swoją działalność do przepisów niniejszej

ustawy i zawiadomią o tym organy właściwe w sprawach zezwoleń.

Do działalności gospodarczej regulowanej niniejszą ustawą nie mają zastosowania przepisy

art. 1 ust. 3 pkt 3 ustawy z dnia 18 lipca 1974 r. o wykonywaniu handlu oraz niektórych

innych rodzajów działalności przez jednostki gospodarki nie uspołecznionej

(Dz. U. Nr 27, poz. 158) oraz art. 1 ust. 3 ustawy z dnia 8 czerwca 1972 r. o wykonywaniu i organizacji rzemiosła

(Dz. U. z 1977 r. Nr 4, poz. 20).

Ustawa wchodzi w życie z dniem ogłoszenia.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1989 r.