Ustawa z dnia 7 kwietnia 1989 r. Prawo o stowarzyszeniach.

1.

Obywatele polscy realizują prawo zrzeszania się w stowarzyszeniach, zgodnie z Konstytucją

Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej oraz porządkiem prawnym określonym w ustawach.

2.

Prawo zrzeszania się w stowarzyszeniach może podlegać ograniczeniom przewidzianym

jedynie przez ustawy, niezbędnym do zapewnienia interesów bezpieczeństwa państwowego

lub porządku publicznego oraz ochrony zdrowia lub moralności publicznej albo ochrony

praw i wolności innych osób.

3.

Stowarzyszenia mają prawo wypowiadania się w sprawach publicznych.

1.

Stowarzyszenie jest dobrowolnym, samorządnym, trwałym zrzeszeniem o celach niezarobkowych.

2.

Stowarzyszenie samodzielnie określa swoje cele, programy działania i struktury organizacyjne

oraz uchwala akty wewnętrzne dotyczące jego działalności.

3.

Stowarzyszenie opiera swoją działalność na pracy społecznej członków; do prowadzenia

swych spraw może zatrudniać pracowników.

1.

Prawo tworzenia stowarzyszeń przysługuje obywatelom polskim mającym pełną zdolność

do czynności prawnych i nie pozbawionym praw publicznych.

2.

Małoletni w wieku od 16 do 18 lat, którzy mają ograniczoną zdolność do czynności prawnych,

mogą należeć do stowarzyszeń i korzystać z czynnego i biernego prawa wyborczego, z

tym że w składzie zarządu stowarzyszenia większość muszą stanowić osoby o pełnej zdolności

do czynności prawnych.

3.

Małoletni poniżej 16 lat mogą, za zgodą przedstawicieli ustawowych, należeć do stowarzyszeń

według zasad określonych w ich statutach, bez prawa udziału w głosowaniu na walnych

zebraniach członków oraz bez korzystania z czynnego i biernego prawa wyborczego do

władz stowarzyszenia. Jeżeli jednak jednostka organizacyjna stowarzyszenia zrzesza

wyłącznie małoletnich, mogą oni wybierać i być wybierani do władz tej jednostki.

1.

Cudzoziemcy mający miejsce zamieszkania na terytorium Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej

mogą zrzeszać się w stowarzyszeniach, zgodnie z przepisami obowiązującymi obywateli

polskich.

2.

Cudzoziemcy nie mający miejsca zamieszkania na terytorium Polskiej Rzeczypospolitej

Ludowej mogą wstępować do stowarzyszeń, których statuty przewidują taką możliwość.

1.

Stowarzyszenia międzynarodowe mogą być tworzone na terytorium Polskiej Rzeczypospolitej

Ludowej według zasad określonych w ustawie.

2.

Stowarzyszenia mogą należeć do organizacji międzynarodowych na warunkach określonych

w ich statutach, jeżeli nie narusza to zobowiązań wynikających z umów międzynarodowych,

których Polska Rzeczpospolita Ludowa jest stroną.

1.

Tworzenie stowarzyszeń przyjmujących zasadę bezwzględnego posłuszeństwa ich członków

wobec władz stowarzyszenia jest zakazane.

2.

Nikogo nie wolno zmuszać do udziału w stowarzyszeniu lub ograniczać jego prawa do

wystąpienia ze stowarzyszenia. Nikt nie może ponosić ujemnych następstw z powodu przynależności

do stowarzyszenia albo pozostawania, poza nim.

1.

Przepisom ustawy nie podlegają

1)

organizacje społeczne działające na podstawie odrębnych ustaw lub umów międzynarodowych,

których Polska Rzeczpospolita Ludowa jest stroną,

2)

kościoły i inne związki wyznaniowe oraz ich osoby prawne,

3)

organizacje religijne, których sytuacja prawna jest uregulowana ustawami o stosunku

państwa do kościołów i innych związków wyznaniowych, działające w obrębie tych kościołów

i związków,

4)

komitety powstające w celu przygotowania wyborów do Sejmu i Senatu oraz rad narodowych

i innych organów samorządu, jeżeli są one przeprowadzane na podstawie ustaw lub zarządzeń

władz - od dnia zarządzenia wyborów do ukończenia czynności wyborczych.

2.

Do organizacji, o których mowa w ust. 1 pkt 1 i 3, w sprawach nie uregulowanych odrębnie

stosuje się przepisy ustawy.

1.

Stowarzyszenie podlega rejestracji, o ile przepisy ustawy nie stanowią inaczej.

2.

Rejestracja stowarzyszenia należy do właściwego ze względu na siedzibę stowarzyszenia

- rejestrowego sądu wojewódzkiego, zwanego dalej „sądem rejestrowym”.

3.

Stosowanie wobec stowarzyszenia środków określonych w ustawie należy do właściwego

ze względu na siedzibę stowarzyszenia sądu wojewódzkiego, zwanego dalej „sądem”.

4.

Do postępowania sądowego w sprawach rozpoznawanych przez sąd rejestrowy lub sąd stosuje

się przepisy Kodeksu postępowania cywilnego o postępowaniu nieprocesowym, ze zmianami wynikającymi z niniejszej ustawy.

5.

Nadzór nad działalnością stowarzyszenia należy do właściwego, ze względu na siedzibę

stowarzyszenia, terenowego organu administracji państwowej o właściwości szczególnej

w sprawach społeczno-administracyjnych stopnia wojewódzkiego, zwanego dalej „organem

nadzorującym”

6.

Przepisy ustawy nie naruszają uprawnień prokuratora wynikających z innych ustaw.

Osoby w liczbie co najmniej piętnastu, pragnące założyć stowarzyszenie, uchwalają

statut stowarzyszenia i wybierają komitet założycielski.

1.

Statut stowarzyszenia określa w szczególności

1)

nazwę stowarzyszenia, odróżniającą je od innych stowarzyszeń, organizacji i instytucji,

2)

teren działania i siedzibę stowarzyszenia,

3)

cele i sposoby ich realizacji,

4)

sposób nabywania i utraty członkostwa, przyczyny utraty członkostwa oraz prawa i obowiązki

członków,

5)

władze stowarzyszenia, tryb dokonywania ich wyboru, uzupełniania składu oraz ich kompetencje,

6)

sposób reprezentowania stowarzyszenia oraz zaciągania zobowiązań majątkowych, a także

warunki ważności jego uchwał,

7)

sposób uzyskiwania środków finansowych oraz ustanawiania składek członkowskich,

8)

zasady dokonywania zmian statutu,

9)

sposób rozwiązania się stowarzyszenia.

2.

Stowarzyszenie, które zamierza tworzyć terenowe jednostki organizacyjne, jest obowiązane

określić w statucie strukturę organizacyjną i zasady tworzenia tych jednostek.

3.

Osoba prawna może być jedynie wspierającym członkiem stowarzyszenia.

1.

Najwyższą władzą stowarzyszenia jest walne zebranie członków. W sprawach, w których

statut nie określa właściwości władz stowarzyszenia, podejmowanie uchwał należy do

walnego zebrania członków.

2.

Statut może przewidywać zamiast walnego zebrania członków zebranie delegatów lub zastąpienie

walnego zebrania członków zebraniem delegatów, jeżeli liczba członków przekroczy określoną

w statucie wielkość. W takich przypadkach statut określa zasady wyboru delegatów i

czas trwania ich kadencji.

3.

Stowarzyszenie jest obowiązane posiadać zarząd i organ kontroli wewnętrznej.

Komitet założycielski składa do sądu rejestrowego wniosek o rejestracją wraz ze statutem,

listą założycieli, zawierającą imiona i nazwiska, datę i miejsce urodzenia, miejsce

zamieszkania oraz własnoręczne podpisy założycieli, protokół z wyboru komitetu założycielskiego,

a także informację o adresie tymczasowej siedziby stowarzyszenia.

1.

Wniosek o zarejestrowanie stowarzyszenia sad rejestrowy rozpoznaje niezwłocznie, a

rozstrzygnięcie powinno nastąpić nie później niż w ciągu 3 miesięcy od dnia złożenia

wniosku.

2.

Sąd rejestrowy doręcza organowi nadzorującemu odpis wniosku o rejestrację wraz z załącznikami

wymienionymi w art. 12. Organ ten ma prawo wypowiedzieć się w sprawie wniosku w terminie

14 dni licząc od dnia jego doręczenia, a także przystąpić, za zgodą sądu, do postępowania

jako zainteresowany.

1.

Sąd rejestrowy odmawia zarejestrowania stowarzyszenia, jeżeli nie spełnia ono warunków

określonych w ustawie.

2.

Postanowienie o odmowie zarejestrowania stowarzyszenia sąd, w składzie jednego sędziego

jako przewodniczącego oraz dwóch ławników, wydaje po przeprowadzeniu rozprawy.

1.

Sąd rejestrowy przed wydaniem postanowienia o zarejestrowaniu stowarzyszenia, jeżeli

uzna za niezbędne dokonanie dodatkowych ustaleń, wyznacza w tym celu posiedzenie wyjaśniające.

2.

Na posiedzenie wyjaśniające sąd rejestrowy wzywa uczestników postępowania.

Sąd rejestrowy wydaje postanowienie o zarejestrowaniu stowarzyszenia po stwierdzeniu,

że jego statut jest zgodny z przepisami prawa i założyciele spełniają wymagania określone

ustawą.

1.

Stowarzyszenie uzyskuje osobowość prawną i może rozpocząć działalność z chwilą uprawomocnienia

się postanowienia o zarejestrowaniu.

2.

Wpisanie stowarzyszenia do rejestru stowarzyszeń następuje po uprawomocnieniu się

postanowienia o zarejestrowaniu stowarzyszenia.

3.

O wpisaniu stowarzyszenia do rejestru stowarzyszeń sąd rejestrowy zawiadamia założycieli

oraz organ nadzorujący, przesyłając jednocześnie temu organowi statut.

1.

Wpisowi do rejestru, o którym mowa w art. 17 ust. 2, podlegają

1)

nazwa i siedziba stowarzyszenia oraz teren działalności,

2)

data wpisu do rejestru,

3)

cele stowarzyszenia i sposoby ich realizacji,

4)

imiona i nazwiska członków komitetu założycielskiego,

5)

dane dotyczące składu zarządu i adresu stowarzyszenia,

6)

dane dotyczące sposobu reprezentowania stowarzyszenia oraz zaciągania zobowiązań majątkowych.

2.

Wpisowi do rejestru stowarzyszeń podlegają także postanowienia sądu o zastosowaniu

wobec stowarzyszenia środków przewidzianych w ustawie oraz o ustanowieniu kuratora

lub wyznaczeniu likwidatora.

3.

Rejestry stowarzyszeń są jawne i dostępne dla osób trzecich. Każdemu przysługuje prawo

otrzymania uwierzytelnionych odpisów i wyciągów z tych rejestrów.

4.

Minister Sprawiedliwości, w drodze rozporządzenia, określa wzór i sposób prowadzenia

rejestru stowarzyszeń.

1.

Zarząd stowarzyszenia wpisanego do rejestru jest obowiązany, najpóźniej w ciągu miesiąca

od jego wyboru, zawiadomić sąd rejestrowy i organ nadzorujący o swoim składzie, miejscu

zamieszkania członków, a także wskazać adres siedziby stowarzyszenia.

2.

Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio do zmian w składzie zarządu i adresie siedziby

stowarzyszenia.

1.

Zarząd terenowej jednostki organizacyjnej stowarzyszenia jest obowiązany, w terminie

14 dni od chwili jej powołania, zawiadomić o tym organ nadzorujący właściwy ze względu

na siedzibę tej jednostki, podając skład zarządu i adres siedziby jednostki, oraz

doręczyć statut stowarzyszenia.

2.

Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio w razie zmian w składzie zarządu i adresie

siedziby terenowej jednostki organizacyjnej stowarzyszenia oraz w statucie stowarzyszenia.

Zarząd stowarzyszenia ma obowiązek niezwłocznie zawiadomić sąd rejestrowy o zmianie

statutu. W sprawie wpisania do rejestru zmiany statutu stowarzyszenia stosuje się

odpowiednio zasady i tryb przewidziane dla rejestracji stowarzyszenia.

1.

Stowarzyszenia w liczbie co najmniej trzech mogą założyć związek stowarzyszeń. Założycielami

i członkami związku mogą być także inne osoby prawne, z tym że osoby prawne mające

cele zarobkowe mogą być członkami wspierającymi.

2.

Do związków, o których mowa w ust. 1, stosuje się odpowiednio przepisy ustawy.

1.

Ustanawia się tytuł honorowy „Stowarzyszenie Wyższej Użyteczności”.

2.

Tytuł honorowy nadaje się stowarzyszeniu działającemu na podstawie ustawy, mającemu

szczególne osiągnięcia w realizacji celów społecznych.

1.

Tytuł honorowy, o którym mowa w art. 23, nadaje Rada Państwa.

2.

Rada Państwa określa tryb przedstawiania wniosku o nadanie tytułu honorowego.

1.

Organ nadzorujący ma prawo

1)

żądać dostarczenia przez zarząd stowarzyszenia, w wyznaczonym terminie, odpisów uchwał

walnego zebrania członków (zebrania delegatów),

2)

przeglądać w lokalu stowarzyszenia, w obecności przedstawiciela władz stowarzyszenia,

dokumenty związane z jego działalnością oraz sporządzać z nich notatki, odpisy i wyciągi,

3)

delegować swego przedstawiciela do uczestniczenia w walnym zebraniu członków (zebraniu

delegatów), a także w posiedzeniu zarządu stowarzyszenia, którego przedmiotem obrad

będzie sprawozdanie z wykorzystania środków pochodzących z dotacji, darowizn, spadków

i zapisów oraz z ofiarności publicznej,

4)

żądać od władz stowarzyszenia niezbędnych wyjaśnień.

2.

O terminie i miejscu posiedzenia, o którym mowa w ust. 1 pkt 3, zarząd stowarzyszenia

jest obowiązany zawiadomić organ nadzorujący.

W razie niezastosowania się stowarzyszenia do wymagań określonych w art. 25 ust. 1

i 2, organ nadzorujący nakłada na stowarzyszenie grzywną w wysokości jednorazowo nie

wyższej niż 50.000 złotych. Od grzywny można zwolnić, jeżeli po jej wymierzeniu stowarzyszenie

niezwłocznie zastosuje się do wymagań organu nadzorującego. Stowarzyszenie, w terminie

7 dni, może wystąpić do sądu o zwolnienie od grzywny.

Organem nadzorującym terenową jednostkę organizacyjną stowarzyszenia jest organ określony

w art. 8 ust. 5, właściwy ze względu na siedzibę tej jednostki.

W razie stwierdzenia, że działalność stowarzyszenia jest niezgodna z prawem lub narusza

postanowienia statutu w sprawach, o których mowa w art. 10 ust. 1 i 2, organ nadzorujący,

w zależności od rodzaju i stopnia stwierdzonych nieprawidłowości, może wystąpić o

ich usunięcie w określonym terminie, udzielić ostrzeżenia władzom stowarzyszenia,

wystąpić do sądu o zastosowanie środka określonego w art. 29.

1.

Sąd, na wniosek organu nadzorującego lub prokuratora, może

1)

udzielić upomnienia władzom stowarzyszenia,

2)

uchylić niezgodną z prawem lub statutem uchwałę stowarzyszenia,

3)

zażądać, pod rygorem zawieszenia w czynnościach zarządu, od właściwych władz stowarzyszenia

przeprowadzenia w określonym terminie nowych wyborów do zarządu, jeżeli działalność

zarządu spowodowała rażące naruszenie prawa lub postanowień statutu, a inne środki

nie dają gwarancji przywrócenia działalności zgodnej z prawem lub statutem,

4)

rozwiązać stowarzyszenie, jeżeli jego działalność wykazuje rażące lub uporczywe naruszanie

prawa albo postanowień statutu i nie ma warunków do przywrócenia działalności zgodnej

z prawem lub statutem.

2.

Sąd rozpoznając wniosek, o którym mowa w ust. 1 pkt 4, może na wniosek lub z własnej

inicjatywy wydać zarządzenie tymczasowe o zawieszeniu w czynnościach zarządu stowarzyszenia,

wyznaczając przedstawiciela do prowadzenia bieżących spraw stowarzyszenia.

3.

Rozpoznając wniosek o zawieszenie w czynnościach zarządu stowarzyszenia lub o rozwiązanie

stowarzyszenia, sąd może zobowiązać władze stowarzyszenia do usunięcia nieprawidłowości

w określonym terminie i zawiesić postępowanie. W razie bezskutecznego upływu terminu

sąd, na wniosek organu nadzorującego lub z własnej inicjatywy, podejmie zawieszone

postępowanie.

1.

Jeżeli stowarzyszenie nie posiada zarządu zdolnego do działań prawnych, sąd, na wniosek

organu nadzorującego lub z własnej inicjatywy, ustanawia dla niego kuratora.

2.

Kurator jest obowiązany do zwołania w okresie nie dłuższym niż 6 miesięcy walnego

zebrania członków (zebrania delegatów) stowarzyszenia w celu wyboru zarządu. Do czasu

wyboru zarządu, kurator reprezentuje stowarzyszenie w sprawach majątkowych wymagających

bieżącego załatwienia.

3.

Wynagrodzenie kuratora pokrywa się z majątku stowarzyszenia.

Na wniosek organu nadzorującego sąd wydaje postanowienie o rozwiązaniu stowarzyszenia,

w razie gdy

1)

liczba członków stowarzyszenia zmniejszyła się poniżej liczby członków wymaganych

do jego założenia,

2)

stowarzyszenie nie posiada przewidzianych w ustawie władz i nie ma warunków do ich

wyłonienia w okresie nie dłuższym niż rok.

Postanowienie o zastosowaniu środka określonego w art. 29 ust. 1 i art. 31 sąd, w

składzie jednego sędziego jako przewodniczącego oraz dwóch ławników, wydaje po przeprowadzeniu

rozprawy.

1.

Majątek stowarzyszenia powstaje ze składek członkowskich, darowizn, spadków, zapisów,

dochodów z własnej działalności, dochodów z majątku stowarzyszenia oraz z ofiarności

publicznej.

2.

Stowarzyszenie, z zachowaniem obowiązujących przepisów, może przyjmować darowizny,

spadki i zapisy oraz korzystać z ofiarności publicznej.

Żołnierz zawodowy może należeć do organizacji lub stowarzyszeń krajowych działających

poza wojskiem, a także do organizacji lub stowarzyszeń zagranicznych lub międzynarodowych,

za zezwoleniem Ministra Obrony Narodowej lub organów wojskowych przez niego określonych.

Stowarzyszenie może prowadzić działalność gospodarczą, według ogólnych zasad określonych

w odrębnych przepisach. Dochód z działalności gospodarczej stowarzyszenia służy realizacji

celów statutowych i nie może być przeznaczony do podziału między jego członków.

Stowarzyszenie może otrzymywać dotację według zasad określonych w odrębnych przepisach.

1.

W razie rozwiązania się stowarzyszenia na podstawie własnej uchwały, likwidatorami

stowarzyszenia są członkowie jego zarządu, jeżeli statut lub, w razie braku odpowiednich

postanowień statutu, uchwała ostatniego walnego zebrania członków (zebrania delegatów)

tego stowarzyszenia nie stanowi inaczej.

2.

W razie rozwiązania stowarzyszenia przez sąd, zarządza on jego likwidację, wyznaczając

likwidatora.

1.

Obowiązkiem likwidatora jest przeprowadzenie likwidacji w możliwie najkrótszym czasie,

w sposób zabezpieczający majątek likwidowanego stowarzyszenia przed nieuzasadnionym

uszczupleniem.

2.

Likwidator w szczególności powinien

1)

zawiadomić sąd o wszczęciu likwidacji i wyznaczeniu likwidatora, z podaniem swego

nazwiska, imienia i miejsca zamieszkania, jeżeli nie zachodzą warunki określone w

art. 36 ust. 2,

2)

dokonywać czynności prawnych niezbędnych do przeprowadzenia likwidacji, podając do

publicznej wiadomości o wszczęciu postępowania likwidacyjnego,

3)

po zakończeniu likwidacji zgłosić sądowi wniosek o wykreślenie stowarzyszenia z rejestru

stowarzyszeń.

3.

Jeżeli likwidacja nie zostanie zakończona w ciągu roku od dnia jej zarządzenia, likwidatorzy

przedstawiają przyczyny opóźnienia sądowi, który w razie uznania opóźnienia za usprawiedliwione

przedłuża termin likwidacji lub zarządza zmianę likwidatorów.

Majątek zlikwidowanego stowarzyszenia przeznacza się na cel określony w statucie lub

w uchwale walnego zebrania członków (zebrania delegatów) o likwidacji stowarzyszenia.

W razie braku postanowienia statutu lub uchwały w tej sprawie, sąd orzeka o przeznaczeniu

majątku na określony cel społeczny.

Koszty likwidacji pokrywa się z majątku likwidowanego stowarzyszenia, a w razie nieposiadania

majątku przez likwidowane stowarzyszenie, koszty likwidacji pokrywa się ze Skarbu

Państwa.

1.

Uproszczoną formą stowarzyszenia jest stowarzyszenie zwykłe, nie posiadające osobowości

prawnej.

2.

Osoby w liczbie co najmniej trzech, pragnące założyć stowarzyszenie zwykłe, uchwalają

regulamin działalności, określając w szczególności jego nazwę, cel, teren i środki

działania, siedzibę oraz przedstawiciela reprezentującego stowarzyszenie.

3.

O utworzeniu stowarzyszenia zwykłego jego założyciele informują na piśmie właściwy,

ze względu na przyszłą siedzibę stowarzyszenia, organ nadzorujący, podając dane, o

których mowa w ust. 2.

1.

Sąd rejestrowy, na wniosek organu nadzorującego lub prokuratora, może zakazać założenia

stowarzyszenia zwykłego, jeżeli nie spełnia ono warunków określonych w art. 16. Art.

14 ust. 2 stosuje się odpowiednio.

2.

Jeżeli w ciągu 30 dni od dnia uzyskania informacji o założeniu stowarzyszenia zwykłego

nie zakazano jego działalności, może ono rozpocząć działalność.

1.

Stowarzyszenie zwykłe nie może

1)

powoływać terenowych jednostek organizacyjnych,

2)

łączyć się w związki stowarzyszeń,

3)

zrzeszać osób prawnych,

4)

prowadzić działalności gospodarczej,

5)

przyjmować darowizn, spadków i zapisów oraz otrzymywać dotacji, a także korzystać

z ofiarności publicznej.

2.

Stowarzyszenie zwykłe uzyskuje środki na swoją działalność ze składek członkowskich.

W sprawach nie uregulowanych odmiennie w tym rozdziale do stowarzyszenia zwykłego

stosuje się odpowiednio przepisy ustawy, z tym że

1)

nie stosuje się przepisów art. 9-13, art. 14 ust. 1, art. 17-20, art. 22-24, art.

25 ust. 1 pkt 3 i ust. 2, art. 27, art. 30 i art. 31 pkt 2,

2)

ilekroć w ustawie jest mowa o statucie, należy przez to rozumieć regulamin stowarzyszenia

zwykłego.

1.

Ograniczenia we wstępowaniu żołnierzy w czynnej służbie wojskowej i junaków odbywających

zasadniczą służbę w obronie cywilnej oraz funkcjonariuszy Służby Bezpieczeństwa i

Milicji Obywatelskiej do stowarzyszeń, a także uczestniczeniu w ich działalności,

określają odrębne ustawy.

2.

Działalność stowarzyszeń na terenach i w obiektach znajdujących się w zarządzie lub

użytkowaniu organów wojskowych albo resortu spraw wewnętrznych wymaga zezwolenia,

odpowiednio, Ministra Obrony Narodowej lub Ministra Spraw Wewnętrznych albo organów

przez nich określonych.

Osoby pragnące założyć stowarzyszenie prowadzące działalność bezpośrednio związaną

z obronnością albo bezpieczeństwem państwa lub ochroną porządku publicznego są obowiązane

uzgodnić zakres tej działalności, odpowiednio, z Ministrem Obrony Narodowej lub Ministrem

Spraw Wewnętrznych albo organami przez nich określonymi.

Związek Harcerstwa Polskiego zachowuje dotychczasowe uprawnienia do posługiwania się

nazwą, mundurem, odznakami i symboliką harcerską. Uprawnienia Związku Harcerstwa Polskiego

w tym zakresie nie mogą być naruszane przez inne stowarzyszenia.

W ustawie z dnia 29 marca 1962 r. o zgromadzeniach

(Dz. U. Nr 20, poz. 89, z 1971 r. Nr 12, poz. 115, z 1982 r. Nr 14, poz. 113 i z 1985 r. Nr 36, poz. 167) w art. 7 po ust. 1 dodaje się ust. 1a w brzmieniu

„

1a.

Do odbycia zebrania założycielskiego w celu założenia stowarzyszenia jest wymagane

zawiadomienie organu administracji państwowej o właściwości szczególnej w sprawach

społeczno-administracyjnych stopnia wojewódzkiego.

”

W ustawie z dnia 21 listopada 1967 r. o powszechnym obowiązku obrony Polskiej Rzeczypospolitej

Ludowej

(Dz. U. z 1988 r. Nr 30, poz. 207) w art. 154 dotychczasową treść oznacza się jako ust. 1 i dodaje ust. 2 w brzmieniu

„

2.

Junacy odbywający zasadniczą służbą w obronie cywilnej mogą wstępować do organizacji

i stowarzyszeń lub brać czynny udział w pracach organizacji i stowarzyszeń, do których

należeli przed powołaniem do służby, tylko za zgodą komendantów oddziałów obrony cywilnej.

”

W ustawie z dnia 30 czerwca 1970 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych

(Dz. U. Nr 16, poz. 134, z 1972 r. Nr 53, poz. 341 i 342, z 1974 r. Nr 24, poz. 142 i Nr 47, poz. 282, z 1979 r. Nr 15, poz. 97 oraz z 1983 r. Nr 16, poz. 78) art. 33 otrzymuje brzmienie

„

Art. 33.

Żołnierz zawodowy może należeć do organizacji lub stowarzyszeń krajowych działających

poza wojskiem, a także do organizacji lub stowarzyszeń zagranicznych lub międzynarodowych,

za zezwoleniem Ministra Obrony Narodowej lub organów wojskowych przez niego określonych.

”

W ustawie z dnia 4 maja 1982 r. o szkolnictwie wyższym

(Dz. U. z 1985 r. Nr 42, poz. 201, z 1987 r. Nr 22, poz. 128 i z 1989 r. Nr 4, poz. 24 i Nr 6, poz. 33) wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 124 w ust. 1 wyrazy „i niniejszej ustawy” zastępuje się wyrazami „o ile przepisy niniejszej ustawy nie stanowią inaczej”,

2)

art. 125 otrzymuje brzmienie

„

Art. 125.

1.

Organem uprawnionym do sprawowania nadzoru nad działalnością organizacji i stowarzyszeń

studenckich o zasięgu ogólnokrajowym i lokalnym jest Minister Edukacji Narodowej.

2.

Organem uprawnionym do sprawowania nadzoru nad działalnością uczelnianych (wydziałowych)

organizacji i stowarzyszeń studenckich oraz nad oddziałami (ogniwami) uczelnianymi

organizacji i stowarzyszeń studenckich o zasięgu ogólnokrajowym i lokalnym jest rektor.

”

.

3)

art. 126 skreśla się.

1.

Do czasu odrębnego uregulowania statusu prawnego związków wyznaniowych oraz zakonów

i kongregacji duchownych, do których miały zastosowanie przepisy rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 27 października 1932 r. - Prawo

o stowarzyszeniach

(Dz. U. Nr 94, poz. 808, z 1946 r. Nr 4, poz. 30, z 1949 r. Nr 41, poz. 293 i Nr 45, poz. 335, z 1950 r. Nr 44, poz. 401 i Nr 53, poz. 489, z 1964 r. Nr 41, poz. 276 oraz z 1985 r. Nr 36, poz. 167), stosuje się wobec nich przepisy tego rozporządzenia.

2.

Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio do nowo powstających związków wyznaniowych

oraz zakonów i kongregacji duchownych.

1.

Działające w dniu wejścia ustawy w życie stowarzyszenia zarejestrowane i stowarzyszenia

wyższej użyteczności stają się stowarzyszeniami w rozumieniu jej przepisów. Statuty

tych stowarzyszeń, stanowiące podstawę ich działania, zachowują moc z zastrzeżeniem

ust. 2.

2.

Tracą moc postanowienia statutów stowarzyszeń, o których mowa w ust. 1, sprzeczne

z przepisami ustawy.

Stowarzyszeniom, które do dnia wejścia ustawy w życie były stowarzyszeniami wyższej

użyteczności, przyznaje się tytuł honorowy „Stowarzyszenie Wyższej Użyteczności” i

wpisuje się je do rejestru stowarzyszeń.

1.

Organy nadzorujące, w terminie dwóch miesięcy od dnia wejścia ustawy w życie, przekażą

sądom rejestrowym rejestry stowarzyszeń i związków stowarzyszeń, prowadzone dotychczas

przez terenowe organy administracji państwowej, dotyczące istniejących na terenie

województwa stowarzyszeń zarejestrowanych, oraz ich statuty.

2.

Organy dotychczasowo właściwe w sprawach stowarzyszeń zwykłych przekażą organowi nadzorującemu

dokumentację tych stowarzyszeń w terminie określonym w ust. 1.

1.

W sprawach uregulowanych niniejszą ustawą, nie zakończonych decyzją ostateczną przed

dniem jej wejścia w życie, stosuje się przepisy tej ustawy.

2.

Postępowanie likwidacyjne stowarzyszeń wszczęte przed dniem wejścia ustawy w życie

prowadzi się na podstawie dotychczasowych przepisów.

Tracą moc

1)

rozporządzenie Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 27 października 1932 r. - Prawo

o stowarzyszeniach

(Dz. U. Nr 94, poz. 808, z 1946 r. Nr 4, poz. 30, z 1949 r. Nr 41, poz. 293 i Nr 45, poz. 335, z 1950 r. Nr 44, poz. 401 i Nr 53, poz. 489, z 1964 r. Nr 41, poz. 276 oraz z 1985 r. Nr 36, poz. 167), z zastrzeżeniem art. 51 niniejszej ustawy,

2)

dekret z dnia 5 sierpnia 1949 r. o zmianie niektórych przepisów prawa o stowarzyszeniach

(Dz. U. Nr 45, poz. 335), z wyjątkiem art. 2 ust. 2 lit. a) i c).

Ustawa wchodzi w życie z dniem ogłoszenia.

1.

Organem uprawnionym do sprawowania nadzoru nad działalnością organizacji i stowarzyszeń

studenckich o zasięgu ogólnokrajowym i lokalnym jest Minister Edukacji Narodowej.

2.

Organem uprawnionym do sprawowania nadzoru nad działalnością uczelnianych (wydziałowych)

organizacji i stowarzyszeń studenckich oraz nad oddziałami (ogniwami) uczelnianymi

organizacji i stowarzyszeń studenckich o zasięgu ogólnokrajowym i lokalnym jest rektor.