Obwieszczenie Przewodniczącego Komisji Planowania przy Radzie Ministrów z dnia 29 stycznia 1987 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy z dnia 26 lutego 1982 r. o planowaniu społeczno-gospodarczym.

Gospodarka Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej jest gospodarką planową, opartą na socjalistycznym

systemie gospodarczym. Funkcjonowanie i rozwój gospodarki są regulowane przez określony

niniejszą ustawą system planów społeczno-gospodarczych kształtujących aktywnie rozwój

gospodarczy, z wykorzystaniem mechanizmu rynkowego

1.

Plan społeczno-gospodarczy stanowi narządzie podnoszenia materialnego i kulturalnego

poziomu jakości życia ludności, proporcjonalnego rozwoju gospodarki, podwyższania

społecznej efektywności gospodarowania oraz rozwijania i umacniania ekonomicznych

podstaw ustroju socjalistycznego.

2.

Plany społeczno-gospodarcze opracowuje się uwzględniając doświadczenia i dorobek nauki

oraz kultury.

Społeczny charakter planowania wyraża się w aktywnym udziale organów przedstawicielskich

wszystkich stopni i organizacji społecznych w stanowieniu planów i kontroli ich realizacji,

zwłaszcza w zakresie kształtowania warunków życia i zdrowia ludności, ochrony środowiska

naturalnego, rozwoju oświaty i kultury. Zasady i tryb opracowywania planów stwarzają

warunki uczestnictwa w planowaniu ze strony partii i stronnictw politycznych, związków

zawodowych i organizacji społecznych, środowisk twórczych i naukowych, a także opinii

publicznej.

Rozróżnia się jako podstawowe rodzaje łanów

1)

plany centralne.

2)

plany terytorialne (wojewódzkie, miejskie i gminne),

3)

plany przedsiębiorstw i innych jednostek gospodarki uspołecznionej,

4)

plany jednostek budżetowych i innych państwowych jednostek organizacyjnych.

Plany centralne i plany terytorialne nakładają na organy administracji państwowej

obowiązek oddziaływania środkami im ustawowo przekazanymi na przedsiębiorstwa i inne

jednostki gospodarcze w celu zapewnienia realizacji zadań określonych w tych planach.

Kierunkową zbieżność działania jednostek gospodarczych z celami określonymi w planach

centralnych i terytorialnych zapewniają

1)

umowy zawierane przez organy administracji państwowej bądź przez wyznaczone przez

nie jednostki organizacyjne z jednostkami gospodarki uspołecznionej oraz umowy zawierane

między przedsiębiorstwami i innymi organizacjami gospodarczymi,

2)

stosowanie narzędzi ekonomicznych przez organy administracji państwowej i banki na

podstawie uprawnień ustawowych,

3)

wzajemna wymiana informacji w toku opracowywania planów,

4)

możliwość nakładania na przedsiębiorstwa państwowe obowiązków wykonywania zadań, zgodnie

z przepisami ustawy o przedsiębiorstwach państwowych.

Plany centralne określają politykę społeczno-ekonomiczną państwa, to jest cele, proporcje

i środki rozwoju gospodarki, podstawowe zadania społeczne i gospodarcze oraz sposoby

ich realizacji.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1986. r.

Plany centralne są sporządzane na okresy

1)

dziesięcioletnie i dłuższe (plany perspektywiczne),

2)

pięcioletnie (narodowe plany społeczno-gospodarcze),

3)

jednoroczne (centralne plany roczne).

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1984 r.

1.

Plan perspektywiczny ma charakter kroczący, czyli okres, na który plan jest sporządzany,

przedłuża się co pięć lat o następne pięciolecie.

2.

Plany perspektywiczne określają

1)

przewidywane kształtowanie się potrzeb społecznych i gospodarczych oraz możliwości

ich zaspokajania,

2)

główne kierunki i proporcje rozwoju gospodarki narodowej, niezbędne dla zachowania

ciągłości procesów rozwoju w planach o krótszym horyzoncie czasowym i kontynuacji

przedsięwzięć gospodarczych wykraczających poza okres planu średniookresowego,

3)

główne kierunki specjalizacji międzynarodowej i przystosowania gospodarki do przewidywanych

zmian warunków zewnętrznych.

3.

W planie perspektywicznym uwzględnia się zwłaszcza zagadnienia

1)

zaspokajania materialnych oraz kulturalnych potrzeb społeczeństwa,

2)

ochrony środowiska naturalnego,

3)

gospodarki surowcowo-energetycznej.

4)

rozwoju infrastruktury społecznej i technicznej kraju.

5)

tendencji w zakresie handlu zagranicznego i współpracy z zagranica, ze szczególnym

uwzględnieniem rozwoju integracji socjalistycznej,

6)

rozwoju nauki i techniki oraz postępu w zakresie jakości wyrobów i usług,

7)

przestrzennego zagospodarowania kraju,

8)

zapewnienia obronności i bezpieczeństwa państwa.

4.

Plany perspektywiczne są sporządzane w odniesieniu do całej gospodarki narodowej,

a także w przekrojach terytorialnych.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1987 r.

1.

Podstawą kierowania rozwojem gospodarki narodowej są narodowe plany społeczno-gospodarcze.

W narodowym planie społeczno-gospodarczym następuje konkretyzacja założeń planu perspektywicznego

oraz rozszerzenie problematyki stanowiącej przedmiot planowania.

2.

W narodowym planie społeczno-gospodarczym wyodrębnia się

1)

podstawowe cele i kierunki polityki społeczno-gospodarczej,

2)

szczegółowe ustalenia planu,

3)

środki realizacji polityki społeczno-gospodarczej,

4)

informacje dla organów terenowych, przedsiębiorstw oraz innych jednostek gospodarki

narodowej.

3.

W części, o której mowa w ust. 2 pkt 1, narodowy plan społeczno-gospodarczy obejmuje

1)

prognozy wytwarzania i podziału dochodu narodowego oraz tempa rozwoju i stopnia zaspokajania

potrzeb społecznych,

2)

podstawowe kierunki i proporcje rozwoju społeczno-gospodarczego oraz założenia dotyczące

kierunków strukturalnych przekształceń gospodarki, zwłaszcza w układach gałęziowo-branżowych

i terytorialnych, postępu technicznego i współpracy gospodarczej z zagranicą, a zwłaszcza

współpracy gospodarczej z krajami Rady Wzajemnej Pomocy Gospodarczej,

3)

założenia polityki rozwoju oświaty, nauki, kultury, ochrony zdrowia i zaspokajania

innych potrzeb niematerialnych,

4)

założenia polityki rozwoju konsumpcji, ze szczególnym uwzględnieniem relacji między

konsumpcją indywidualną a konsumpcją zbiorową,

5)

założenia polityki zatrudnienia, dochodów i płac oraz świadczeń społecznych,

6)

założenia polityki ochrony i kształtowania środowiska naturalnego,

7)

założenia programów realizacji zamierzeń w podstawowych dziedzinach polityki społeczno-gospodarczej,

stanowiące podstawę podejmowania ustaleń planu (ust. 2 pkt 2) oraz uruchamiania innych

środków realizacyjnych (ust. 2 pkt 3),

8)

zmiany gałęziowo-branżowej struktury popytu i podaży,

9)

bilanse podstawowych produktów,

10)

założenia polityki inwestycyjnej,

11)

założenia polityki cen,

12)

sposoby finansowania zawartych w planie przedsięwzięć.

4.

W części, o której mowa w ust. 2 pkt 2, narodowy plan społeczno-gospodarczy obejmuje

1)

przedsięwzięcia inwestycyjne o dłuższych cyklach realizacyjnych, a zwłaszcza ważniejsze

inwestycje surowcowo-energetyczne, komunikacyjne, w sferze konsumpcji społecznej i

ochrony środowiska naturalnego oraz inne o strategicznym znaczeniu dla gospodarki.

2)

programy naukowo-badawcze i przedsięwzięcia badawczo-rozwojowe,

3)

zadania wynikające z umów międzynarodowych oraz uzgodnień koordynacyjnych w ramach

Rady Wzajemnej Pomocy Gospodarczej,

4)

określenie środków finansowych na realizację programów społecznych oraz przedsięwzięć

wieloletnich,

5)

zadania związane z obronnością i bezpieczeństwem państwa.

5.

W części, o której mowa w ust. 2 pkt 3, narodowy plon społeczno-gospodarczy obejmuje

1)

zasady działania i narzędzia ekonomiczne służące zapewnieniu równowagi gospodarczej

i koordynacji planu,

2)

inne narzędzia ekonomiczne, z których mowa w art. 6.

6.

W części, o której mowa w ust. 2 pkt 4, narodowy plan społeczno-gospodarczy obejmuje

informacje i prognozy dotyczące

1)

kształtowania się podaży paliw i energii oraz zaopatrzenia gospodarki w surowce i

materiały,

2)

zmian warunków popytu i podaży oraz cen na rynkach zagranicznych,

3)

założeń zmian cen na rynku wewnętrznym,

4)

ważniejszych zmian w dziedzinie techniki,

5)

sytuacji w dziedzinie zatrudnienia w przekrojach terytorialnych i zawodowo-branżowych,

6)

innych zagadnień, których uwzględnienie jest niezbędne w procesie planowania,

7)

prawdopodobnych zagrożeń realizacji planu oraz kierunków możliwego przeciwdziałania.

7.

Działalność gospodarki nie uspołecznionej, w tym zwłaszcza rolnictwa indywidualnego

i rzemiosła, ujmuje się w planach wyłącznie szacunkowo.

1.

W centralnym planie rocznym następuje konkretyzacja i rozwinięcie zadań wynikających

z narodowego planu społeczno-gospodarczego w świetle dokładniejszego rozpoznania warunków

gospodarczych. Określa się w nim na okres roczny podstawowe proporcje oraz przedsięwzięcia

polityki społeczno-gospodarczej, służące osiągnięciu długofalowych i bieżących celów

społecznych.

2.

Zmiana celów i kierunków polityki społeczno-gospodarczej i ustaleń określonych w narodowym

planie społeczno-gospodarczym nie może być dokonywana poprzez centralny plan roczny.

Można tego dokonać wyłącznie w trybie zmiany narodowego planu społeczno-gospodarczego.

1.

Integralną częścią systemu planowania są plany finansowe.

2.

Plany finansowe, takie jak: bilans finansowy państwa, budżet państwa, plan kredytowy,

bilans dochodów i wydatków pieniężnych ludności i bilans płatniczy, są wzajemnie powiązane

z narodowymi planami społeczno-gospodarczymi i centralnymi planami rocznymi w celu

zapewnienia realności planowania, poprzez dostosowanie planowanych zadań rzeczowych

do zdolności finansowych państwa.

3.

Centralne plany finansowe służą zapewnieniu wewnętrznej równowagi pieniężnej i równowagi

płatniczej państwa, finansowej weryfikacji i koordynacji rzeczowych procesów gospodarczych

oraz kształtowaniu polityki pieniężno-kredytowej zgodnie z możliwościami finansowymi

i planowanymi kierunkami oraz proporcjami rozwoju gospodarczego.

4.

Centralne plany finansowe określają przepisy odrębnych ustaw.

Plany terytorialne stopnia wojewódzkiego i podstawowego określają cele, kierunki i

zadania rozwoju społeczno-gospodarczego terenu, a w szczególności zaspokajania potrzeb

ludności.

1.

Plany terytorialne stopnia wojewódzkiego są sporządzane na okresy

1)

pięcioletnie (wojewódzkie plany społeczno-gospodarcze),

2)

roczne (wojewódzkie plany roczne).

2.

Plan wojewódzki określa warunki gospodarowania oraz zadania społeczne i ekonomiczne

o znaczeniu ogólnowojewódzkim, w tym zwłaszcza politykę zatrudnienia i wykorzystania

zasobów miejscowych, jak też środki realizacji tego planu,

3.

Plan wojewódzki określa ponadto

1)

kierunki rozwoju działalności przedsiębiorstw, dla których organem założycielskim

jest terenowy organ administracji państwowej stopnia wojewódzkiego,

2)

warunki lokalizacji inwestycji i zadania w zakresie ochrony środowiska w stosunku

do wszystkich przedsiębiorstw i jednostek działających na terenie województwa,

3)

kierunki współdziałania z przedsiębiorstwami zlokalizowanymi na terenie województwa

w sprawach dotyczących zmian w zatrudnieniu, wspólnych przedsięwzięć inwestycyjnych,

usług produkcyjnych i nieprodukcyjnych świadczonych na rzecz przedsiębiorstw oraz

usług przedsiębiorstw świadczonych na rzecz województwa

4.

Podstawą kierowania rozwojem województwa są wojewódzkie plany społeczno-gospodarcze.

5.

Wojewódzka rada narodowa uchwala wojewódzki plan społeczno-gospodarczy, określając

samodzielnie kierunki i założenia rozwoju województwa, przy uwzględnieniu założeń

państwowej polityki społeczno-gospodarczej, wyrażonych w planach centralnych, oraz

założeń planów jednostek stopnia podstawowego w zakresie przyznanych im kompetencji

i stosownie do posiadanych środków. Zakres i treść wojewódzkiego planu społeczno-gospodarczego

określa wojewódzka rada narodowa stosownie do potrzeb regionu.

6.

Podstawa gospodarki finansowej województwa są budżety wojewódzkie, które uchwala wojewódzka

rada narodowa.

7.

Wojewódzka rada narodowa może podjąć decyzję o opracowaniu dziesięcioletniego planu

perspektywicznego, zawierającego problematykę społecznego, gospodarczego i przestrzennego

rozwoju województwa, lub innych planów nie wymienionych w ust. 1.

1.

Plany terytorialne stopnia podstawowego są sporządzane na okresy

1)

pięcioletnie [miejskie (gminne) plany społeczno-gospodarcze],

2)

roczne [miejskie (gminne) plany roczne].

2.

Miejska rada narodowa może uchwalić również dziesięcioletni plan perspektywiczny.

3.

Plany miejskie i gminne, uchwalane samodzielnie przez miejskie i gminne rady narodowe,

obejmują w szczególności

1)

przedsięwzięcia organizacyjne i ekonomiczne sprzyjające aktywizacji oraz podnoszeniu

efektywności rolnictwa, przetwórstwa żywności, drobnej wytwórczości i rzemiosła oraz

handlu i usług,

2)

ustalenia dotyczące rozwoju infrastruktury społecznej,

3)

kierunki rozwoju działalności przedsiębiorstw, dla których organem założycielskim

jest organ administracji państwowej stopnia podstawowego,

4)

zadania produkcyjne i usługowe miejskich lub gminnych jednostek gospodarki komunalnej,

5)

ustalenia dotyczące lokalizacji inwestycji i zadań w zakresie ochrony środowiska naturalnego

w sprawach należących do kompetencji miejskich i gminnych rad narodowych.

4.

Podstawą gospodarki finansowej miast i gmin są budżety miast i gmin uchwalane przez

miejskie i gminne rady narodowe.

5.

Plany miejskie i gminne, o których mowa w ust. 1, są powiązane z planami finansowymi,

uwzględniającymi zarówno dochody własne, jak i dotacje lub udziały w dochodach budżetu

wojewódzkiego. Plany miejskie i gminne ukierunkowuje się przede wszystkim na zaspokajanie

lokalnych potrzeb ludności. W planach tych uwzględnia się ustalenia wojewódzkiego

planu społeczno-gospodarczego i wojewódzkiego planu rocznego w zakresie, o którym

mowa w art. 14 ust. 2 i 3.

W planach wojewódzkich, miejskich i gminnych powinny być uwzględniane wspólne przedsięwzięcia,

podejmowane przez dwie lub więcej jednostek administracyjnych oraz jednostek gospodarki

uspołecznionej.

1.

Przedsiębiorstwa oraz inne jednostki gospodarki uspołecznionej opracowują plany samodzielnie

i stosownie do własnych potrzeb, uwzględniając odpowiednio zasady określone w ustawie

o przedsiębiorstwach państwowych bądź w ustawie o spółdzielniach i ich związkach.

Jednostki te opracowują plany roczne oraz plany lub prognozy rozwoju; zakres i szczegółowość

tych planów lub prognoz określają samodzielnie, z uwzględnieniem techniczno-ekonomicznych

warunków swej działalności.

2.

Rada Ministrów może nałożyć obowiązek opracowywania planów pięcioletnich oraz perspektywicznych

na jednostki gospodarki uspołecznionej o szczególnym znaczeniu dla

1)

zaopatrzenia gospodarki w surowce i materiały,

2)

realizacji wieloletnich umów międzynarodowych.

3)

kształtowania i ochrony środowiska naturalnego,

4)

przekształceń strukturalnych w gospodarce narodowej.

1.

Plan jednostki gospodarki uspołecznionej określa kierunki jej działalności i rozwoju

na podstawie rachunku opłacalności ekonomicznej i pełnej odpowiedzialności finansowej

za wyniki działalności, zgodnie z zasadami samofinansowania.

2.

Przy sporządzaniu planów jednostki gospodarki uspołecznionej kierują się między innymi

1)

wynikami badań popytu i podaży w kraju i za granicą,

2)

umowami z dostawcami i odbiorcami oraz innymi jednostkami lub wstępnymi uzgodnieniami

w tym zakresie,

3)

informacjami wynikającymi z założeń planów centralnych i terytorialnych,

4)

obowiązującymi zasadami i narzędziami ekonomicznymi określonymi w art. 6,

5)

państwowymi normami, określającymi wymagania jakościowe i eksploatacyjne.

Jednostki gospodarki uspołecznionej udostępniają naczelnym i terenowym organom administracji

państwowej oraz bankom i organom kontroli finansowej, na ich życzenie, podstawowe

informacje zawarte w swoich planach.

Przepisy ustawy dotyczące przedsiębiorstw stosuje się również do zrzeszeń przedsiębiorstw

w takim zakresie, w jakim ich statuty przewidują podejmowanie przez nie funkcji planistycznych,

niezbędnych do wypełniania ich zadań.

1.

Planowanie społeczno-gospodarcze opiera się na

1)

analizie stanu i rozwoju gospodarki przedsiębiorstw, gmin, miast, województw i gospodarki

narodowej jako całości,

2)

analizie możliwości finansowych,

3)

prognozach zewnętrznych warunków rozwoju,

4)

analizie potrzeb społecznych i możliwości ich zaspokojenia,

5)

rozpoznaniu przewidywanych kierunków rozwoju gospodarki narodowej, województw, miast

i gmin, przedsiębiorstw gospodarki uspołecznionej i kierunków rozwoju gospodarki nie

uspołecznionej.

2.

W celu pełniejszego rozpoznania warunków i możliwości rozwoju organy planujące, we

współpracy z instytucjami naukowo-badawczymi, prowadzą studia przedplanowe konfrontujące

w wewnętrznie spójnych wariantach cele społeczne z dostępnymi środkami ich realizacji

i dokonują wyboru projektu najbardziej efektywnego wariantu.

3.

Organy planujące rozwój usług i świadczeń społecznych prowadzą prace polegające na.

1)

rozpoznawaniu indywidualnych i zbiorowych potrzeb społeczeństwa, z uwzględnieniem

ich zróżnicowania w przekrojach: strukturalnym, rodzajowym, podmiotowym i terytorialnym,

wykorzystując w tym celu mierniki i wskaźniki zaspokajania potrzeb, w tym wielkości

ich pożądanego minimum; wielkości te powinny być przedmiotem konsultacji ze związkami

zawodowymi,

2)

określeniu możliwości zaspokojenia potrzeb społeczeństwa w granicach dostępnych środków

finansowych, wykorzystując w tym celu analizy i kalkulacje alternatywnych kosztów

podaży wyrobów i usług, służących zaspokajaniu poszczególnych rodzajów potrzeb.

4.

Projekty wariantowych rozwiązań, dotyczące podstawowych zagadnień, są poddawane publicznej

dyskusji. Organy planujące są obowiązane również do zapoznania organizacji politycznych

i społecznych, związków zawodowych oraz zainteresowanych środowisk twórczych i naukowych

z proponowanymi w planach kierunkami rozwiązań.

1.

Planowanie perspektywiczne poprzedza się studiami nad najważniejszymi problemami życia

społecznego i gospodarczego oraz programami rozwiązania tych problemów w długich okresach

czasu, a także długoterminowymi prognozami warunków zewnętrznych, do których gospodarka

kraju będzie musiała się dostosować. W trakcie tych prac zasięga się opinii środowisk

naukowych oraz stowarzyszeń naukowo-technicznych i społeczno-zawodowych.

2.

Warianty projektów centralnego planu perspektywicznego poddaje się konsultacji z komisjami

sejmowymi, a w części dotyczącej warunków pracy i życia ludności - także z właściwymi

organami związków zawodowych.

3.

Podstawowe problemy oraz proponowane kierunki ich rozwiązań powinny być przedstawiane

w prasie i innych środkach masowego przekazu. Organ planujący jest obowiązany do przedstawienia

Sejmowi i społeczeństwu wyników społecznej konsultacji nad centralnym planem perspektywicznym

oraz sposobów ich uwzględnienia

1.

Narodowy plan społeczno-gospodarczy sporządza się w dwóch etapach, a mianowicie

1)

warianty koncepcji narodowego planu społeczno-gospodarczego,

2)

projekt narodowego planu społeczno-gospodarczego.

2.

Warianty koncepcji narodowego planu społeczno -gospodarczego powinny się opierać na

ustaleniach planu perspektywicznego, diagnozie stanu gospodarki i jej uwarunkowań,

jak też na prognozach rozwoju procesów społeczno-gospodarczych i przewidywanych zmianach

uwarunkowań zewnętrznych. Warianty te powinny przedstawiać założenia dotyczące podstawowych

celów społecznych oraz sposobów ich osiągania w różnych okolicznościach.

3.

Warianty koncepcji narodowego planu społeczno -gospodarczego powinny być przedmiotem

konsultacji na zasadach określonych w art. 22 ust. 2 i 3.

4.

Wyboru wariantu koncepcji narodowego planu społeczno-gospodarczego dokonuje Sejm.

5.

W pracach nad projektem narodowego planu społeczno-gospodarczego należy uwzględniać

w szczególności

1)

opinie zalecenia Sejmu, dotyczące wariantu narodowego planu społeczno-gospodarczego,

o którym mowa w ust. 4,

2)

wyniki opracowań, o których mowa w ust. 2,

3)

informacje o założeniach wieloletnich planów wojewódzkich i niektórych przedsiębiorstw,

4)

wyniki konsultacji społecznych,

5)

uzgodnienia koordynacyjne dotyczące planów krajów członkowskich Rady Wzajemnej Pomocy

Gospodarczej oraz inne porozumienia międzynarodowe,

6)

informacje o ważniejszych wstępnych porozumieniach umownych między przedsiębiorstwami.

6.

Narodowy plan społeczno-gospodarczy powinien być opracowywany w takim trybie i terminach,

aby Sejm mógł uchwalić ten plan przed rozpoczęciem okresu jego realizacji.

1.

Opracowanie centralnego planu rocznego obejmuje

1)

przygotowanie wariantowych założeń centralnego planu rocznego

2)

opracowanie projektu centralnego planu rocznego

2.

W założeniach centralnego planu rocznego należy uwzględnić ustalenia narodowego planu

społeczno-gospodarczego dotyczące danego roku, ocenę stanu gospodarki narodowej i

jej uwarunkowań, przewidywane wyniki roku bieżącego oraz przewidywane warunki zewnętrzne

w roku planowym Na podstawie tych założeń powinny być przedstawione propozycje dotyczące

sposobów najbardziej efektywnej realizacji celów wyznaczonych w narodowym planie społeczno-gospodarczym.

3.

Założenia centralnego planu rocznego stanowią podstawę informacyjną do prac nad sporządzaniem

planów rocznych: wojewódzkich, miejskich, gminnych i przedsiębiorstw oraz do przeprowadzania

konsultacji i zawierania wstępnych porozumień gospodarczych. Projekt centralnego planu

rocznego, w części dotyczącej polityki płac, cen i warunków bytu ludności oraz warunków

pracy, stanowi przedmiot konsultacji z właściwymi organami związków zawodowych.

4.

Projekt centralnego planu rocznego opracowuje się na podstawie analiz i prognoz społeczno-gospodarczych,

z uwzględnieniem dezyderatów komisji sejmowych oraz wyników konsultacji społecznych,

W narodowym planie społeczno-gospodarczym i centralnym planie rocznym powinny być

zachowane rezerwy czynników wytwórczych, niezbędne do realizacji. węzłowych zadań

społeczno-gospodarczych w trudniejszych, niż przewidywano, warunkach gospodarczych.

Sejm

1)

ustala problemy wymagające opracowania programów perspektywicznych.

2)

rozpatruje projekty planów perspektywicznych oraz koncepcje długofalowej polityki

rządu w dziedzinach o strategicznym znaczeniu dla gospodarki narodowej,

3)

rozpatruje założenia i sposoby realizacji narodowego planu społeczno-gospodarczego

i na tej podstawie decyduje o wyborze wariantu założeń tego planu,

4)

uchwala narodowy plan społeczno-gospodarczy, ustalając przy tym maksymalny poziom

nakładów na inwestycje centralne oraz relacje określające dopuszczalne zadłużenie

za granicą,

5)

rozpatruje założenia do centralnego planu rocznego, opracowane zgodnie z art. 24 ust.

2,

6)

uchwala: budżet państwa, plan kredytowy i bilans płatniczy oraz przyjmuje sprawozdanie

z wykonania budżetu państwa,

7)

ocenia, w odstępach rocznych, przebieg wykonywanie narodowego planu społeczno-gospodarczego,

a także wykonanie bilansu płatniczego i planu kredytowego,

8)

rozpatruje sprawozdania z wykonania narodowego planu społeczno-gospodarczego.

1.

Rada Ministrów przedstawia Sejmowi

1)

projekty planów perspektywicznych.

2)

wariantowe założenia do opracowania narodowego planu społeczno-gospodarczego, projekt

tego planu, założenia centralnego planu rocznego oraz projekty: budżetu państwa, bilansu

finansowego państwa i bilansu płatniczego,

3)

coroczne sprawozdania z przebiegu wykonania narodowych planów społeczno-gospodarczych,

4)

łącznie z projektem budżetu państwa uchwalone centralne plany roczne.

2.

Rada Ministrów

1)

uchwala centralny plan roczny,

2)

organizuje wykonanie zadań ustalonych w narodowym planie społeczno-gospodarczym i

centralnym planie rocznym,

3)

ocenia przebieg wykonania narodowego planu społeczno-gospodarczego i centralnego,

planu rocznego w poszczególnych dziedzinach i przebieg procesów gospodarczych w przedsiębiorstwach

gospodarki uspołecznionej i w gospodarce nie uspołecznionej oraz podejmuje decyzje

niezbędne do osiągnięcia planowanych celów.

3.

Prezes Narodowego Banku Polskiego przedstawia Sejmowi, po uchwaleniu przez Radę Ministrów,

projekt planu kredytowego wraz z bilansem pieniężnych przychodów i wydatków ludności

i założeniami polityki pieniężno-kredytowej państwa.

1.

Naczelnym organem administracji państwowej w sprawach planowania społeczno-gospodarczego

jest Komisja Planowania przy Radzie Ministrów.

2.

Właściwość Ministra Finansów i Prezesa Narodowego Banku Polskiego w zakresie planowania

finansowego określają odrębne ustawy.

1.

Do zadań Komisji Planowania przy Radzie Ministrów należy opracowywanie projektów i

analiz realizacji planów perspektywicznych, narodowych planów społeczno-gospodarczych

i centralnych planów rocznych. Ministrowie, centralne związki spółdzielcze i wojewodowie

współdziałają w tym zakresie z Komisją Planowania przy Radzie Ministrów.

2.

Przewodniczący Komisji Planowania przy Radzie Ministrów

1)

organizuje prace nad długookresowymi studiami, programami i prognozami, o których

mowa w art. 22 ust. 1,

2)

wnosi pod obrady Rady Ministrów projekty planów perspektywicznych, warianty założeń

narodowych planów społeczno-gospodarczych i centralnych planów rocznych oraz projekty

narodowych planów społeczno-gospodarczych i centralnych planów rocznych,

3)

analizuje przebieg wykonania planów i informuje o wynikach Radę Ministrów, a w razie

potrzeby wnosi propozycje -dotyczące działań niezbędnych do zapewnienia ich realizacji

oraz propozycje dotyczące zmiany narodowego planu społeczno-gospodarczego i centralnego

planu rocznego,

4)

przedstawia Radzie Ministrów sprawozdania z wykonania planów, o których mowa w ust.

1,

5)

ustala tryb i metodykę opracowywania narodowego planu społeczno-gospodarczego i centralnego

planu rocznego,

6)

ustala zasady metodyczne opracowywania projektów planów terytorialnych.

1.

Ministrowie, stosownie do zakresu swego działania, sporządzają analizy procesów gospodarczych

i prognozy rozwoju, przedstawiają propozycje do opracowania projektów narodowego planu

społeczno-gospodarczego i centralnego planu rocznego, ze szczególnym uwzględnieniem

kierunków zmian strukturalnych, kierunków polityki naukowej i technicznej oraz współpracy

z zagranicą, przedkładają propozycje dotyczące stosowania narzędzi ekonomicznych,

biorą udział w międzynarodowej koordynacji planów oraz kontrolują wykonanie decyzji

organów państwowych.

2.

Przewodniczący Komisji Planowania przy Radzie Ministrów, we współdziałaniu z Ministrem

Finansów i Prezesem Narodowego Banku Polskiego, zapewnia wzajemną zgodność narodowego

planu społeczno-gospodarczego i centralnego planu rocznego z planami finansowymi

3.

Rada Ministrów koordynuje działalność i rozstrzyga rozbieżności w procesie planowania.

1.

Wojewódzkie rady narodowe

1)

rozpatrują projekty planów perspektywicznych w wypadkach, o których mowa w art. 14

ust. 7,

2)

rozpatrują założenia planów, a także uchwalają wojewódzkie plany społeczno-gospodarcze,

wojewódzkie plany roczne oraz budżety województw,

3)

rozpatrują opinie Przewodniczącego Komisji Planowania przy Radzie Ministrów co do

zgodności projektów wojewódzkich planów społeczno-gospodarczych z podstawowymi celami

i kierunkami polityki społeczno-gospodarczej oraz ustaleniami określonymi w narodowym

planie społeczno-gospodarczym,

4)

oceniają wykonanie planów wojewódzkich i budżetów województw

2.

Przepis ust. 1 pkt 1, 2 i 4 stosuje się odpowiednio do miejskich i gminnych rad narodowych

3.

Wojewódzka rada narodowa może wprowadzić obowiązek przedstawiania projektów miejskich

(gminnych) planów społeczno-gospodarczych przewodniczącemu właściwej miejscowo wojewódzkiej

komisji planowania w celu wyrażenia opinii w zakresie zgodności tych projektów z celami,

kierunkami i zadaniami rozwoju społeczno-gospodarczego określonymi w wojewódzkim planie

społeczno-gospodarczym.

4.

Wojewodowie

1)

przedstawiają pod obrady wojewódzkich rad narodowych warianty założeń wojewódzkich

planów społeczno-gospodarczych i rocznych oraz projekty wojewódzkich planów perspektywicznych,

2)

przedstawiają wojewódzkim radom narodowym projekty wojewódzkich planów społeczno-gospodarczych

wraz z opinią Przewodniczącego Komisji Planowania przy Radzie Ministrów i rocznych

oraz budżetów województw,

3)

podejmują działania zmierzające do realizacji tych planów,

4)

składają sprawozdania z ich realizacji na sesjach wojewódzkich rad narodowych.

5.

Przepis ust. 4 stosuje się odpowiednio do naczelników miast i gmin.

Kompetencje w sprawach planowania w przedsiębiorstwach państwowych oraz innych jednostkach

gospodarki uspołecznionej określają odpowiednie ustawy: o przedsiębiorstwach państwowych,

o samorządzie załogi przedsiębiorstwa państwowego oraz o spółdzielniach i ich związkach.

Rada Ministrów, w drodze rozporządzenia

1)

określa zasady wartościowania pracy służące ustalaniu siatek i tabel płac.

2)

określa zasady wynagradzania dyrektora przedsiębiorstwa państwowego i tymczasowego

kierownika przedsiębiorstwa, uwzględniające w szczególności uzyskiwane przez przedsiębiorstwo

wyniki ekonomiczne.

1.

Minister Gospodarki Materiałowej i Paliwowej

1)

ustala normatywy zużycia surowców i materiałów, obowiązujące jednostki gospodarcze

przy projektowaniu, modernizacji i wytwarzaniu wyrobów oraz produkcji budowlano-montażowej,

2)

może wprowadzać obowiązujące jednostki gospodarcze zakazy

a)

stosowania niektórych materiałów i paliw do produkcji określonych wyrobów i świadczenia

usług

b)

produkcji określonych wyrobów nadmiernie energochłonnych i materiałochłonnych,

c)

stosowania nadmiernie energochłonnych i materiałochłonnych technologii wyrobów i świadczenia

usług.

2.

W razie nieprzestrzegania normatywów zużycia surowców i materiałów (ust. 1 pkt 1)

oraz zakazów (ust. 1 pkt 2) jednostki gospodarcze, które zostały zobowiązane do ich

stosowania, są obowiązane wnosić na rzecz centralnego funduszu oszczędnościowego paliw,

energii, surowców i materiałów opłaty.

3.

Opłaty, o których mowa w ust. 2, stanowią straty nadzwyczajne jednostek gospodarki

uspołecznionej.

4.

Rada Ministrów, w drodze rozporządzenia, określa wysokość opłat, tryb ich wnoszenia

oraz organy powołane do orzekania w tych sprawach.

Traci moc dekret z dnia 1 października 1947 r. o planowej gospodarce narodowej

(Dz. U. Nr 64, poz. 373).

Rada Ministrów, w celu przeciwdziałania niekorzystnym zjawiskom społeczno-gospodarczym,

uwzględniając założenia polityki pieniężno-dochodowej i inwestycyjnej określone w

narodowym planie społeczno-gospodarczym, w drodze rozporządzenia, może

1)

wprowadzić obowiązek wpłacania przez jednostki gospodarki uspołecznionej podejmujące

inwestycje polegające na budownictwie obejmującym budynki, z funduszu, z którego ma

być finansowana inwestycja, kaucji pieniężnych na nie oprocentowany rachunek bankowy,

ustalając jednocześnie

a)

okresy odpowiadające okresom objętym narodowymi planami społeczno-gospodarczymi, w

których obowiązuje wpłacanie kaucji,

b)

wysokość stawek kaucji w stosunku do wartości kosztorysowej budynku, uwzględniającą

rodzaj i położenie inwestycji, oraz szczegółowy tryb i zasady jej ustalania i wpłacania,

c)

zasady zwrotu kaucji,

d)

wysokość odsetek na rzecz budżetu centralnego w wypadku nieterminowego wpłacenia kaucji,

e)

rodzaje inwestycji, od których nie pobiera się kaucji, oraz wypadki, w których może

nastąpić cofnięcie zwolnienia z obowiązku wpłacania kaucji,

2)

wprowadzić zakaz podwyższania wynagrodzeń za pracę na okres odpowiadający zamrożeniu

cen, wprowadzonemu na podstawie art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 26 lutego 1982 r. o cenach

(Dz. U. z 1935 r. Nr 49, poz. 261 oraz z 1986 r. Nr 47, poz. 226).

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 lipca 1982 r.

1.

Upoważnia się Radę Ministrów do przejściowego wprowadzania i określania zasad reglamentacji

obrotu surowcami, paliwami i energią, materiałami i wyrobami oraz reglamentacji sprzedaży

środków dewizowych w zakresie, jaki może okazać się niezbędny ze względu na istniejące

deficyty zaopatrzenia, oraz do wprowadzenia w drodze rozporządzenia opłat na rzecz

budżetu państwa od jednostek gospodarczych naruszających przepisy dotyczące zaopatrzenia

materiałowo-technicznego, przy równoczesnym określeniu wysokości opłat i trybu ich

pobierania oraz organów powołanych do orzekania w tych sprawach.

2.

W celu zapewnienia wykonania najważniejszych zadań w dziedzinie warunków życia ludności,

obronności Kraju oraz rozwoju gospodarki Rada Ministrów w latach 1986-1990 może

1)

określać priorytety realizacyjne w formie zamówień rządowych i programów operacyjnych

oraz ustalać rodzaj i zakres gwarancji zaopatrzeniowych i preferencji finansowych

dla jednostek gospodarczych, które uczestniczą w ich realizacji,

2)

w szczególnie uzasadnionych wypadkach - jeżeli jednostka gospodarki uspołecznionej,

mimo udzielenia gwarancji zaopatrzeniowych, odmawia zawarcia umowy o realizację zamówienia

rządowego bądź programu operacyjnego mieszczącego się w profilu jej działalności -

upoważnić właściwy organ administracji państwowej do nałożenia na tę jednostkę gospodarki

uspołecznionej obowiązku zawarcia takiej umowy,

3)

ustalić w drodze rozporządzenia szczegółowy tryb i zasady zlecania oraz realizacji

zamówień rządowych i programów operacyjnych.

4)

ustalić w drodze rozporządzenia - po konsultacji z Ogólnopolskim Porozumieniem Związków

Zawodowych - wykaz zakładów pracy o podstawowym znaczeniu dla gospodarki narodowej

lub obronności kraju oraz użyteczności publicznej, w których stosuje się podwyższony

wymiar czasu pracy do 8 godzin na dobę i 46 godzin na tydzień. Praca wykonywana ponad

normy czasu pracy określone zgodnie z przepisami prawa pracy stanowi pracę w godzinach

nadliczbowych. Godziny przepracowane w dodatkowe dni wolne od pracy nie podlegają

wliczeniu do liczby godzin nadliczbowych, dopuszczalnej w myśl art. 133 § 2 Kodeksu pracy.

3.

Po upływie każdego roku stosowania reglamentacji oraz priorytetów realizacyjnych,

o których mowa w ust. 1 i 2, Rada Ministrów przedstawia Sejmowi sprawozdanie o wynikach

stosowania reglamentacji oraz priorytetów realizacyjnych wraz z programem ograniczenia

zakresu ich stosowania, łącznie ze sprawozdaniem, o którym mowa w art. 27 ust. 1 pkt

3.

Ilekroć w ustawie jest mowa o

1)

naczelnych organach administracji państwowej lub o ministrach - rozumie się przez

to również centralne organy administracji państwowej i ich kierowników,

2)

wojewódzkich radach narodowych lub o wojewodach - rozumie się przez to również rady

narodowe miast stopnia wojewódzkiego i prezydentów tych miast,

3)

gminnych i miejskich radach narodowych lub o naczelnikach miast i gmin - rozumie się

przez to również rady narodowe wspólne dla miasta i gminy, naczelników miasta i gminy

oraz prezydentów miast stopnia podstawowego,

4)

planach miejskich i gminnych - rozumie się przez to również plany wspólne dla miasta

i gminy.