Ustawa z dnia 23 października 1987 r. o utworzeniu urzędu Ministra Pracy i Polityki Socjalnej.

Tworzy się urząd Ministra Pracy i Polityki Socjalnej.

1.

Do zadań Ministra Pracy i Polityki Socjalnej należy opracowywanie założeń i realizacja

polityki państwa w zakresie: zatrudnienia i efektywnego wykorzystania zasobów pracy,

organizacji i warunków pracy, wynagrodzeń i innych świadczeń za pracę, polityki socjalnej,

w tym ubezpieczeń społecznych i świadczeń socjalnych.

2.

W szczególności Minister Pracy i Polityki Socjalnej realizuje zadania, określone w

ust. 1

1)

w zakresie zatrudnienia i efektywnego wykorzystania zasobów pracy przez

a)

analizowanie przestrzegania przepisów prawa pracy oraz współdziałanie w tym zakresie

z właściwymi ministrami i organami,

b)

współdziałanie w opracowywaniu bilansów zasobów pracy,

c)

współdziałanie w programowaniu kształcenia kadr dla gospodarki narodowej oraz poradnictwa

zawodowego,

d)

koordynowanie dokształcania kadr,

e)

upowszechnianie metod i technik pracy z kadrami,

f)

dysponowanie środkami Państwowego Funduszu Aktywizacji Zawodowej;

2)

w zakresie organizacji i humanizacji warunków pracy przez

a)

upowszechnianie efektywnych rozwiązań w dziedzinie organizacji pracy,

b)

inicjowanie prac związanych z atestacją stanowisk pracy i normowaniem pracy,

c)

analizowanie i ocenę wykorzystania czasu pracy,

d)

koordynowanie opracowań resortowych dotyczących nomenklatury zawodów,

e)

opracowywanie założeń i kierunków poprawy bezpieczeństwa i higieny pracy,

f)

projektowanie zasad przyznawania świadczeń profilaktycznych z tytułu uciążliwych i

szkodliwych dla zdrowia warunków pracy;

3)

w zakresie wynagrodzeń i innych świadczeń za pracę przez

a)

opracowywanie i upowszechnianie metod wartościowania pracy oraz zasad tworzenia taryfikatorów

kwalifikacyjnych, siatek i tabel wynagrodzeń zasadniczych,

b)

projektowanie zasad ustalania najniższego wynagrodzenia i sterowania relacjami płac,

c)

projektowanie zasad tworzenia motywacyjnych systemów wynagradzania w zakładach pracy,

d)

opiniowanie i rejestrowanie układów zbiorowych pracy;

4)

w zakresie polityki socjalnej, w tym ubezpieczeń społecznych i świadczeń socjalnych,

przez

a)

określanie wielkości świadczeń pieniężnych z ubezpieczenia społecznego oraz zaopatrzenia

emerytalnego i rentowego na rzecz pracowników i ich rodzin oraz innych grup ludności,

b)

analizowanie i ocenę kształtowania się dochodów i kosztów utrzymania poszczególnych

grup ludności,

c)

organizację pomocy i opieki nad kombatantami i ich rodzinami oraz współdziałanie w

tym zakresie z organizacjami kombatanckimi;

5)

współdziałając w opracowywaniu planów społeczno-gospodarczych, budżetu państwa oraz

bilansu pieniężnych przychodów i wydatków ludności;

6)

opracowując projekty rozwiązań ogólnie obowiązujących, dotyczących zatrudnienia, wynagrodzeń

i innych świadczeń związanych z zatrudnieniem, świadczeń socjalnych oraz ubezpieczeń

społecznych;

7)

wykonując zadania w zakresie obronności i bezpieczeństwa państwa oraz inne zadania

określone w odrębnych przepisach.

Ministrowi Pracy i Polityki Socjalnej podlega Zakład Ubezpieczeń Społecznych.

1.

Rada Ministrów, w drodze rozporządzenia, może określić szczegółowy zakres działania

Ministra Pracy i Polityki Socjalnej.

2.

Organizację Ministerstwa Pracy i Polityki Socjalnej oraz jednostki organizacyjne podporządkowane

Ministrowi Pracy i Polityki Socjalnej określa statut nadany przez Radę Ministrów.

1.

Znosi się

1)

urząd Ministra Pracy, Płac i Spraw Socjalnych,

2)

Urząd do Spraw Kombatantów.

2.

Określone w odrębnych przepisach sprawy należące do Ministra Pracy, Płac i Spraw Socjalnych

oraz Urzędu do Spraw Kombatantów, w zakresie ustalonym ustawą, przechodzą do Ministra

Pracy i Polityki Socjalnej.

Ustawa wchodzi w życie z dniem ogłoszenia.