Obwieszczenie Ministra Pracy, Płac i Spraw Socjalnych z dnia 30 kwietnia 1986 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 20 listopada 1974 r. w sprawie czasu pracy i zasad wynagradzania za pracę w godzinach nadliczbowych pracowników zatrudnionych przy pilnowaniu.

1.

Pracownikami zatrudnionymi przy pilnowaniu są pracownicy straży przemysłowej.

2.

Za pracowników zatrudnionych przy pilnowaniu uważa się również innych pracowników

obowiązanych do pilnowania całości i bezpieczeństwa mienia, a w szczególności dozorców,

portierów i strażników.

1.

Czas pracy pracowników zatrudnionych przy pilnowaniu w miejscu stałym może wynosić

1)

8 godzin dziennie dla zatrudnionych według rozkładu czasu pracy przewidującego pracę

codzienną,

2)

do 12 godzin na dobę dla zatrudnionych w innym niż określony w pkt 1 rozkładzie czasu

pracy.

2.

Dobowy wymiar czasu pracy pracowników zatrudnionych przy pilnowaniu może być - na

wniosek pracowników lub za ich zgodą - przedłużony do 24 godzin, pod warunkiem wprowadzenia

przerw w pracy przeznaczonych na wypoczynek w łącznym wymiarze 4 godzin, nie powodujących

obniżenia wynagrodzenia pracownika. Przerwy w pracy nie mogą przypadać na początek

lub koniec tak ustalonego rozkładu czasu pracy.

3.

W miesięcznym okresie rozliczeniowym czas pracy, o którym mowa w ust. 1 i 2, nie może

przekroczyć liczby godzin wynikającej z pomnożenia 8 godzin przez liczbę kalendarzowych

dni roboczych. Norma czasu pracy ustalona na okres miesięczny ulega zmniejszeniu w

razie usprawiedliwionej nieobecności pracownika o taką liczbę godzin, jaką pracownik

miał przepracować zgodnie z harmonogramem w dniach tej nieobecności.

4.

Praca wykonywana ponad normy czasu pracy określone w ust. 1 i 2 stanowi pracę w godzinach

nadliczbowych.

Pracownikom zatrudnionym w mniejszym wymiarze czasu pracy, niż to wynika z normy określonej

w § 2, za pracę przekraczającą ustalony dla nich wymiar czasu pracy, lecz w granicach

tej normy, przysługuje normalne wynagrodzenie bez dodatków za pracę w godzinach nadliczbowych.

1.

Pracownikom zatrudnionym według rozkładu czasu pracy przewidującego pracę codzienną

należy zapewnić za pracę w niedzielę inny dzień w tygodniu wolny od pracy, pracownik

powinien korzystać co najmniej raz na 3 tygodnie z niedzieli wolnej od pracy. Dotyczy

to również pracowników zatrudnionych w niepełnym wymiarze czasu pracy.

2.

Pracownikom zatrudnionym według rozkładu czasu pracy przewidującego w każdym tygodniu

co najmniej 24 kolejne godziny wolne od pracy nie przysługuje dodatkowy dzień wolny

od pracy w zamian za pracę w niedzielę, co najmniej raz na trzy tygodnie 24 kolejne

godziny wolne od pracy powinny przypadać w niedzielę.

1.

Za pracę przekraczającą dobową lub miesięczną normę czasu pracy przysługuje pracownikowi

- oprócz normalnego wynagrodzenia - dodatek w wysokości 100% wynagrodzenia wynikającego

z jego osobistego zaszeregowania. W zakładach, które wprowadziły zakładowe systemy

wynagradzania, dodatek wypłacany jest według zasad określonych w tych systemach.

2.

W razie przekroczenia równocześnie dziennej i miesięcznej normy czasu pracy przysługuje

tylko jeden dodatek.

3.

Wynagrodzenie z dodatkiem, o którym mowa w ust. 1, przysługuje za pracę

1)

w dniu, który zgodnie z § 4 ust. 1. miał być wolny od pracy, jeżeli nie udzielono

pracownikowi innego dnia wolnego od pracy; dotyczy to wyłącznie pracowników zatrudnionych

według rozkładu czasu pracy przewidującego pracę codzienną,

2)

w dniu świątecznym nie będących niedzielą nie przypadającym w niedzielę, jeżeli nie

udzielono pracownikowi w zamian za pracę w tym dniu innego dnia wolnego od pracy,

3)

w trzecią niedzielę, która miała być wolna od pracy, a także za pracę w trzecią niedzielę,

w którą powinny przypadać 24 godziny wolne od pracy, niezależnie od przysługującego

pracownikowi w zamian za te niedziele innego dnia wolnego od pracy w tygodniu.

4.

Przy określaniu uprawnień do wynagrodzenia za godziny nadliczbowe miesięczny wymiar

czasu przepracowanego zmniejsza się pracownikowi o taką liczbę godzin przepracowanych

w dniach wymienionych w ust. 3, za które otrzymał oprócz normalnego wynagrodzenia

dodatek w wysokości 100% wynagrodzenia wynikającego z jego osobistego zaszeregowania

lub dodatek określony według zasad ustalonych w zakładowym systemie wynagradzania.

5.

W razie zatrudnienia pracownika w dniu, który miał być udzielony w zamian za przepracowaną

niedzielę (ust. 3 pkt 3), pracownikowi przysługuje normalne wynagrodzenie za pracę

w tym dniu bez dodatku za pracę w godzinach nadliczbowych.

1.

Pracownikami zatrudnionymi przy konwojowaniu, zwanymi dalej konwojentami, są pracownicy,

którzy zgodnie z umową o pracę mają obowiązek stałego konwojowania.

2.

Przez konwojowanie rozumie się pilnowanie całości i bezpieczeństwa powierzonego konwojentowi

mienia w czasie jego przewozu.

1.

Za czas pracy przy konwojowaniu uważa się czas, w którym konwojent ma przedmiot konwoju

w swej pieczy.

2.

Przy konwoju jednoosobowym czas pracy liczy się od chwili przejęcia do chwili zdania

przedmiotu konwoju.

3.

Przy konwoju wieloosobowym do czasu pracy nie wlicza się czasu konwojowania, podczas

którego konwojent nie ma przedmiotu konwoju w swojej pieczy; jeżeli nie określono

czasu, w którym konwojent ma pieczę nad przedmiotem konwoju - czas pracy liczy się

od chwili przejęcia do chwili zdania przedmiotu konwoju.

4.

Do czasu pracy konwojenta nie wlicza się czasu dojazdu ze stałego miejsca pracy do

miejsca przejęcia przedmiotu konwoju, czasu oczekiwania na przejęcie przedmiotu konwoju

oraz czasu przejazdu powrotnego do stałego miejsca pracy od chwili przekazania przedmiotu

konwoju.

5.

Zasady wynagradzania za czas, w którym konwojent nie ma przedmiotu konwoju w swojej

pieczy (ust. 3 i 4), określają odrębne przepisy.

6.

Jeżeli jednak czas pracy przy konwojowaniu nie wypełnia normalnego czasu pracy - do

czasu pracy konwojenta wlicza się również czas, o którym mowa w ust. 4, w liczbie

godzin brakujących do normalnego czasu pracy wynikającego z obowiązującej normy czasu

pracy w przyjętym okresie rozliczeniowym.

1.

Czas pracy konwojenta nie może przekroczyć 10 godzin na dobę i 84 godzin w okresie

dwóch tygodni.

2.

Dwutygodniową normę czasu pracy, określoną w ust. 1, zmniejsza się za każdy dzień

świąteczny nie będący niedzielą i nie przypadający w niedzielę o 8 godzin lub o 6

godzin - jeżeli dzień świąteczny przypadał w dniu, w którym w danym zakładzie pracy

czas pracy wynosi 6 godzin.

Praca przy konwojowaniu wykonywana ponad normy czasu pracy wynikające z przepisów

§ 8 stanowi pracę w godzinach nadliczbowych.

W rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 20 listopada 1974 r. w sprawie czasu pracy i

zasad wynagradzania za pracę w godzinach nadliczbowych pracowników zatrudnionych przy

pilnowaniu

(Dz. U. Nr 45 poz. 270) utrzymuje się na rok 1983 zmiany wprowadzone w w tym rozporządzeniu przez § 10 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 grudnia 1981 r. w sprawie czasu pracy

i zasad wprowadzania w uspołecznionych zakładach pracy dodatkowych dni wolnych od

pracy w 1982 r.

(Dz. U. z 1981 r. Nr 31, poz. 176 i z 1982 r. Nr 13, poz. 105).

Konwojentom zatrudnionym według rozkładu czasu pracy przewidującego pracę codzienną,

jeżeli pracują w niedzielę, należy zapewnić inny dzień w tygodniu wolny od pracy,

z tym że pracownik powinien korzystać co najmniej raz na 3 tygodnie z niedzieli wolnej

od pracy.

Rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1982 r.

1.

Za pracę w godzinach nadliczbowych - oprócz normalnego wynagrodzenia - konwojentom

przysługuje dodatek w wysokości

1)

50% wynagrodzenia wynikającego z osobistego zaszeregowania pracownika - za pracę w

dwóch pierwszych godzinach nadliczbowych na dobę oraz za pracę w godzinach nadliczbowych

przekraczających dwutygodniową normę czasu pracy, przepracowanych w granicach do 10

godzin na dobę;

2)

100% wynagrodzenia wynikającego z osobistego zaszeregowania pracownika - za pracę

nadliczbową ponad dwie godziny na dobę oraz za godziny nadliczbowe przypadające w

nocy lub w niedziele i święta.

2.

Za pracę wykonywaną w czasie przekraczającym równocześnie dzienną i dwutygodniową

normę czasu pracy przysługuje tylko jeden dodatek.

3.

Dodatek, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, przysługuje ponadto za pracę w niedzielę, która

zgodnie z § 10 powinna być wolna od pracy (co trzecia niedziela), niezależnie od przysługującego

konwojentowi w zamian za tę niedzielę innego dnia wolnego od pracy w tygodniu.

4.

W razie zatrudnienia konwojenta w dniu, który miał być udzielony jako wolny od pracy

w zamian za przepracowaną niedzielę (ust. 3), za pracę w tym dniu przysługuje mu normalne

wynagrodzenie bez dodatku za pracę w godzinach nadliczbowych.

Rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1983 r.

W stosunku do pracowników zatrudnionych dorywczo przy konwojowaniu mają zastosowanie

normy czasu pracy wynikające z przepisów art. 129 Kodeksu pracy oraz zasady wynagradzania za pracę w godzinach nadliczbowych określone w art. 134 Kodeksu pracy.

1.

Rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1975 r., z wyjątkiem przepisów §

2-5, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 1976 r.

2.

Do czasu wejścia w życie przepisów § 2-5 do pracowników wymienionych w tych przepisach

stosuje się dotychczasowe normy czasu pracy i zasady wynagradzania za pracą w godzinach

nadliczbowych.

Rozporządzenie wchodzi w życie z dniem ogłoszenia z mocą od dnia 1 stycznia 1981 r.,

z tym że przepis § 15 wchodzi w życie z dniem 1 marca 1981 r.

Przepisy § 1-18 obowiązują w okresie do dnia 31 grudnia 1985 r.

Rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1985 r.

Rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1986 r.