Ustawa z dnia 10 kwietnia 1986 r. o zmianie ustawy - Kodeks morski.

W ustawie z dnia 1 grudnia 1961 r. - Kodeks morski

(Dz. U. Nr 58, poz. 318 i z 1977 r. Nr 8, poz. 31) wprowadza się następujące zmiany

1)

art. 7 otrzymuje brzmienie

„

Art. 7.

§ 1.

Prawa rzeczowe na statku podlegają prawu państwa jego bandery.

§ 2.

Prawa rzeczowe na statku wpisane w rejestrze okrętowym lub innym rejestrze publicznym

prowadzonym poza państwem bandery statku podlegają prawu państwa rejestru.

”

;

2)

art. 12-14 otrzymują brzmienie

„

Art. 12.

Żeglugę pod banderą polską może uprawiać tylko statek o polskiej przynależności.

Art. 13.

Stały przewóz pasażerów lub ładunku pomiędzy portami polskimi może uprawiać wyłącznie

statek o polskiej przynależności.

Art. 14.

§ 1.

Statkiem o polskiej przynależności jest

1)

statek stanowiący polską własność,

2)

statek, który uzyskał czasowo polską przynależność w trybie określonym w przepisach

Kodeksu.

§ 2.

Statek stanowiący polską własność może być czasowo zwolniony z polskiej przynależności.

”

;

3)

po art. 14 dodaje się art. 14a i 14b w brzmieniu

„

Art. 14a.

§ 1.

Statkowi nie stanowiącemu polskiej własności może być nadana czasowo polska przynależność,

jeżeli zostaną spełnione następujące warunki

1)

wniosek w tym przedmiocie zgłosi polski armator i zapewni, że statek zostanie objęty

w jego władanie, obsadzony załogą zgodnie z przepisami polskimi i poddany polskim

przepisom w zakresie pomiaru, bezpieczeństwa żeglugi i dokumentów statku,

2)

właściciel statku zgadza się na nadanie statkowi czasowo polskiej przynależności,

3)

prawo państwa, którego banderę dotychczas statek podnosi i w którym jest zarejestrowany,

nie sprzeciwia się nadaniu statkowi polskiej przynależności, a właściwy organ tego

państwa zapewni, że w okresie trwania polskiej przynależności statek nie będzie podnosić

bandery tego państwa.

§ 2.

Polską przynależność nadaje czasowo statkowi Minister - Kierownik Urzędu Gospodarki

Morskiej po stwierdzeniu spełnienia warunków określonych w § 1. W decyzji ustala się

okres trwania polskiej przynależności.

§ 3.

Statek traci nadaną czasowo polską przynależność z upływem okresu wskazanego w decyzji,

chyba że na wniosek armatora okres ten został przedłużony w trybie określonym w §

2.

§ 4.

Minister - Kierownik Urzędu Gospodarki Morskiej stwierdza wygaśnięcie decyzji przewidzianej

w § 2, po otrzymaniu zawiadomienia od armatora, że odpadł którykolwiek z warunków

określonych w § 1.

§ 5.

O utracie nadanej czasowo statkowi polskiej przynależności armator zawiadamia niezwłocznie

właściwą izbę morską.

Art. 14b.

§ 1.

Czasowe zwolnienie z polskiej przynależności statku może nastąpić, jeżeli

1)

właściciel statku oddaje statek we władanie cudzoziemcowi lub zagranicznej osobie

prawnej oraz wyrazi zgodę na czasowe zwolnienie statku z polskiej przynależności,

2)

prawo państwa, którego przynależność ma być statkowi czasowo nadana, nie sprzeciwia

się zmianie bandery.

§ 2.

Minister - Kierownik Urzędu Gospodarki Morskiej zwalnia czasowo statek z polskiej

przynależności na wniosek właściciela statku. W decyzji ustala się okres trwania zwolnienia.

O wydaniu decyzji właściciel zawiadamia niezwłocznie izbę morską prowadzącą rejestr

okrętowy, do którego statek jest wpisany.

§ 3.

W okresie zwolnienia statku z polskiej przynależności nie może on podnosić bandery

polskiej.

§ 4.

Zwolnienie z polskiej przynależności wygasa z upływem okresu wskazanego w decyzji,

o której mowa w § 2.

§ 5.

Minister - Kierownik Urzędu Gospodarki Morskiej stwierdza wygaśnięcie decyzji przewidzianej

w § 2 na wniosek właściciela statku złożony przed upływem wskazanego w decyzji terminu

lub po otrzymaniu zawiadomienia, że odpadł którykolwiek z warunków określonych w §

1.

§ 6.

O wygaśnięciu zwolnienia z polskiej przynależności armator zawiadamia niezwłocznie

właściwą izbę morską.

”

;

4)

art. 15 otrzymuje brzmienie

„

Art. 15.

§ 1.

Statek o polskiej przynależności jest obowiązany podnosić banderę polską.

§ 2.

Minister - Kierownik Urzędu Gospodarki Morskiej może zwolnić niektóre rodzaje statków

od obowiązku podnoszenia bandery. Zwolnienie nie może dotyczyć statków, które uprawiają

żeglugę międzynarodową.

§ 3.

Statki są obowiązane okazywać banderę jednostkom pływającym marynarki wojennej i organów

ochrony granic.

§ 4.

Minister - Kierownik Urzędu Gospodarki Morskiej w porozumieniu z Ministrami Obrony

Narodowej i Spraw Wewnętrznych określi zasady okazywania bandery statku jednostkom

pływającym marynarki wojennej i organów ochrony granic.

”

;

5)

w art. 16 § 1 otrzymuje brzmienie

„

§ 1.

Statek o polskiej przynależności powinien być oznaczony na dziobie z każdej burty

i na rufie nazwą. Pod nazwą statku na rufie powinna być uwidoczniona nazwa portu,

do którego statek jest przypisany (port macierzysty). Statek, któremu nadano czasowo

polską przynależność, może zachować dotychczasową nazwę i port macierzysty.

”

;

6)

w art. 17 § 2 otrzymuje brzmienie

„

§ 2.

Minister - Kierownik Urzędu Gospodarki Morskiej może zwolnić niektóre rodzaje statków

od obowiązku wpisu do polskiego rejestru okrętowego. Zwolnienie nie może dotyczyć

statków uprawiających żeglugę międzynarodową.

”

;

7)

w art. 18

a)

dotychczasowa treść otrzymuje oznaczenie § 1,

b)

dodaje się § 2 w brzmieniu

„

§ 2.

Wpis statku stanowiącego polską własność do rejestru zagranicznego nie ma znaczenia

prawnego przed wykreśleniem tego statku z polskiego rejestru.

”

;

8)

w art. 20 w § 1 pkt 9 otrzymuje brzmienie

„

9)

stwierdzenie przez izbę morską polskiej przynależności statku oraz czasowego zwolnienia

z tej przynależności,

”

;

9)

w art. 21 w § 2 w pkt 1 wyrazy „własność Państwa” zastępuje się wyrazami „własność Skarbu Państwa”;

10)

w art. 21 § 4 otrzymuje brzmienie

„

§ 4.

W przypadkach określonych w § 3 wykreślenie statku z rejestru może nastąpić tylko

za zgodą wierzyciela, którego prawo zastawu na statku jest wpisane do rejestru.

”

;

11)

w art. 23 § 2 otrzymuje brzmienie

„

§ 2.

W razie niezgłoszenia statku do rejestru okrętowego izba morska stosuje, w celu przymuszenia

do zgłoszenia, przepisy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

”

;

12)

po art. 27 dodaje się art. 27a w brzmieniu

„

Art. 27a.

§ 1.

Statkowi, któremu nadano czasowo polską przynależność, izba morska wydaje certyfikat

bandery ważny na okres nadania czasowej przynależności.

§ 2.

Izba morska prowadzi wykaz wydanych certyfikatów bandery.

§ 3.

Minister - Kierownik Urzędu Gospodarki Morskiej określi w drodze rozporządzenia wzór

certyfikatu bandery, tryb postępowania, zasady prowadzenia wykazu, opłaty za wydanie

certyfikatu oraz właściwość izb morskich w tych sprawach.

”

;

13)

w art. 30 w § 1 w pkt 1 wyraz „polskie” zastępuje się wyrazami „o polskiej przynależności”;

14)

art. 32 otrzymuje brzmienie

„

Art. 32.

§ 1.

Statek obcy, zawijający do portu polskiego pod banderą państwa będącego stroną tego

samego co Polska porozumienia międzynarodowego o pomierzaniu pojemności statków, może

być poddany kontroli polegającej wyłącznie na sprawdzeniu

1)

czy statek posiada ważne międzynarodowe świadectwo pomiarowe,

2)

czy zasadnicza charakterystyka statku odpowiada danym zawartym w tym świadectwie.

§ 2.

Kontrola, o której mowa w § 1, nie może powodować kosztów ani przestoju statku, jeżeli

porozumienie międzynarodowe tak stanowi.

”

;

15)

w art. 37 § 3 otrzymuje brzmienie

„

§ 3.

Minister - Kierownik Urzędu Gospodarki Morskiej może

1)

upoważnić do dokonywania inspekcji i przeglądów statków wyznaczonych w tym celu inspektorów

lub uznane przez siebie instytucje zagraniczne,

2)

określić instytucje klasyfikacyjne, których zaświadczenia mogą być przy inspekcji

statków morskich o polskiej przynależności uznane za dowody dopełnienia przez statek

wymagań co do określonych spraw z zakresu technicznego stanu bezpieczeństwa.

”

;

16)

w art. 49 wyrazy „Statek polski” zastępuje się wyrazami „Statek o polskiej przynależności”;

17)

w art. 52 wyrazy „4 500 złotych” zastępuje się wyrazami „50 000 złotych”;

18)

w art. 53 wyrazy „karze aresztu do trzech miesięcy lub karze grzywny do 4 500 złotych” zastępuje się wyrazami „karze grzywny do 50 000 złotych”;

19)

w art. 54

a)

w § 1 wyrazy „3 000 złotych” zastępuje się wyrazami „30 000 złotych”;

b)

w § 2 wyrazy „karze aresztu do trzech miesięcy lub karze grzywny do 4 500 złotych” zastępuje się wyrazami „karze grzywny do 50 000 złotych”;

20)

art. 55 otrzymuje brzmienie

„

Art. 55.

W sprawach o wykroczenia wymienione w art. 52-54 orzekają kolegia do spraw wykroczeń

przy terenowych organach administracji morskiej.

”

;

21)

w dziale II w rozdziale 1 dodaje się art. 55a w brzmieniu

„

Art. 55a.

§ 1.

Statek stanowi polską własność, jeżeli jest własnością

1)

Skarbu Państwa,

2)

osoby prawnej mającej siedzibę w Polsce,

3)

obywatela polskiego zamieszkałego w Polsce.

§ 2.

Statek stanowi również polską własność, jeżeli jest co najmniej w połowie własnością

osób wymienionych w § 1 lub jest własnością spółki o kapitale należącym co najmniej

w połowie do jednej z tych osób, gdy armator tego statku ma w Polsce miejsce zamieszkania

albo siedzibę swojego zakładu głównego lub oddziału.

”

;

22)

w art. 70

a)

w zdaniu wstępnym w § 1 po wyrazie „godzin” dodaje się wyrazy „z wyłączeniem dni uznanych ustawowo za wolne od pracy”,

b)

w § 1 pkt 1 otrzymuje brzmienie

„

1)

statek w celu zabezpieczenia roszczenia należnego od statku z tytułu opłat portowych,

szkód wyrządzonych w urządzeniach portowych, dokach lub drogach żeglugowych oraz z

tytułu zanieczyszczenia środowiska,

”

;

23)

w art. 99

a)

§ 2 otrzymuje brzmienie

„

§ 2.

Roszczenia do przewoźnika związane z ładunkiem, wynikające z konosamentu, przedawniają

się z upływem roku od dnia, w którym wydanie ładunku nastąpiło lub miało nastąpić.

Termin ten jednak może być przedłużony w drodze porozumienia stron zawartego po zdarzeniu

będącym podstawą powództwa.

”

,

b)

dodaje się § 3 i 4 w brzmieniu

„

§ 3.

Powództwo o odszkodowanie przeciwko osobie trzeciej w sprawach, o których mowa w §

2, może być wytoczone nawet po upływie roku w terminie określonym w przepisach o przedawnianiu

roszczeń, nie krótszym jednak niż trzy miesiące od dnia, w którym osoba występująca

z takim powództwem zaspokoiła roszczenie lub otrzymała pozew wniesiony przeciwko niej.

§ 4.

Przepisy § 1-3 mają również zastosowanie do sporów między jednostkami gospodarki uspołecznionej,

podlegających orzecznictwu państwowego arbitrażu gospodarczego.

”

;

24)

w art. 103 § 1 otrzymuje brzmienie

„

§ 1.

Jeżeli nie umówiono miejsca ładowania, przewoźnik podstawi statek w zwyczajowo przyjętym

miejscu ładowania lub wyczekiwania.

”

;

25)

w art. 104 § 1 otrzymuje brzmienie

„

§ 1.

Przewoźnik jest obowiązany zawiadomić na piśmie czarterującego o podstawieniu gotowego

do rozpoczęcia ładowania statku w miejscu, o którym mowa w art. 103 § 2, a jeżeli

miejsce takie nie zostało przewoźnikowi wskazane - w miejscu, o którym mowa w art.

103 § 1 (nota gotowości); jeżeli czarterujący wskazał załadowcę, przewoźnik zawiadamia

załadowcę.

”

;

26)

w art. 106 w § 2 zdanie trzecie otrzymuje brzmienie

„

Do okresu przestoju nie wlicza się jednak przerw spowodowanych przyczynami zachodzącymi

wyłącznie po stronie przewoźnika.

”

;

27)

w art. 117 § 2 otrzymuje brzmienie

„

§ 2.

Ładunek umieszcza się na statku według uznania przewoźnika; umieszczenie ładunku na

pokładzie wymaga zgody załadowcy, chyba że chodzi o ładunki przewożone w kontenerach

zamkniętych przyjmowanych na statek przystosowany do takiego przewozu lub o ładunki,

które zwyczajowo są przewożone na pokładzie.

”

;

28)

w art. 122 § 2 otrzymuje brzmienie

„

§ 2.

Konosament wystawiony zgodnie z przepisami niniejszego działu stwarza domniemanie

przyjęcia na statek przez przewoźnika określonego ładunku do przewozu w takiej ilości

i w takim stanie, jak to uwidoczniono w konosamencie. Dowód przeciwny nie będzie jednak

dopuszczony w przypadku, gdy konosament został przeniesiony na osobę trzecią działającą

w dobrej wierze.

”

;

29)

w art. 135 § 4 otrzymuje brzmienie

„

§ 4.

Jeżeli konosamentu nie wystawiono, ładunek wydaje się w miejscu przeznaczenia odbiorcy

wskazanemu przez frachtującego lub osobę przez niego upoważnioną.

”

;

30)

w art. 151

a)

w § 1 pkt 3 skreśla się,

b)

§ 2 otrzymuje brzmienie

„

§ 2.

W razie odstąpienia od umowy przez czarterującego w trakcie załadunku, przewoźnik

jest obowiązany wydać ładunek już załadowany, choćby wyładowanie miało zatrzymać statek

poza okresy ładowania i przestoju; zachowuje jednak prawo do przestojowego lub odszkodowania

za przetrzymanie statku.

”

,

c)

dodaje się § 3 w brzmieniu

„

§ 3.

Przewoźnik ma prawo domagać się od czarterującego odszkodowania za rzeczywiście poniesioną

szkodę spowodowaną odstąpieniem przez czarterującego od umowy przewozu zawartej na

szereg podróży kolejnych lub na przewóz określonej ilości ładunku; odszkodowanie to

nie może jednak przekraczać wysokości frachtu, jaki przypadałby za anulowane podróże.

W każdym przypadku przewoźnik jest obowiązany dążyć do zmniejszenia szkody.

”

;

31)

w art. 157

a)

§ 2 otrzymuje brzmienie

„

§ 2.

Dla ustalenia wysokości odszkodowania miarodajna jest wartość ładunku w miejscu i

w czasie, w którym został on lub powinien był zostać wyładowany ze statku zgodnie

z umową przewozu. Wartość tę określa się według ceny giełdy towarowej, a w jej braku

- według bieżącej ceny rynkowej; jeżeli obu cen nie można ustalić, wartość ładunku

określa się przez porównanie jej z wartością towarów takiego samego rodzaju i jakości.

”

,

b)

w § 3 dodaje się drugie zdanie w brzmieniu

„

Deklaracja załadowcy uwidoczniona w konosamencie co do rodzaju i wartości towarów

stwarza domniemanie, które przewoźnik może obalić dowodem przeciwnym.

”

;

32)

w art. 158 dodaje się § 3 i 4 w brzmieniu

„

§ 3.

Jeżeli kontener, paleta lub jakiekolwiek podobne urządzenie jest używane do zgrupowania

towarów, każda sztuka lub jednostka ładunku, wymieniona w konosamencie jako załadowana

do takiego urządzenia, będzie uważana za jedną sztukę lub jednostkę w rozumieniu §

1. W przeciwnym razie takie urządzenie przewozowe będzie uważane za jedną sztukę lub

jednostkę ładunku.

§ 4.

Przewoźnik nie może korzystać z ograniczenia odpowiedzialności przewidzianego w §

1, jeżeli zostanie udowodnione, że szkoda wynikła z jego działania lub zaniechania,

których dopuścił się z winy umyślnej albo na skutek rażącego niedbalstwa.

”

;

33)

w art. 159 w § 1 po wyrazach „szkodę w ładunku” dodaje się wyrazy „lub z ładunkiem związaną”;

34)

po art. 160 dodaje się art. 160a i 160b w brzmieniu

„

Art. 160a.

§ 1.

Podwładny przewoźnika oraz osoba nie będąca samodzielnym kontrahentem, z której pomocą

przewoźnik wykonuje zobowiązanie, jak również osoba, której wykonanie zobowiązania

powierza, mogą powoływać się na przysługujące przewoźnikowi zwolnienie i ograniczenie

odpowiedzialności.

§ 2.

Zwolnienia i ograniczenia, o których mowa w § 1, nie przysługują, jeżeli zostanie

udowodnione, że szkoda wynikła z działania lub zaniechania tych osób, których dopuściły

się one z winy umyślnej albo też na skutek rażącego niedbalstwa.

§ 3.

Łączna wysokość odszkodowania obciążającego przewoźnika i osoby wymienione w § 1 nie

może przekroczyć kwoty przewidzianej w art. 158 § 1.

Art. 160b.

Zwolnienia i ograniczenia odpowiedzialności przewidziane w art. 156-160a stosuje się

bez względu na to, czy roszczenie wynika z odpowiedzialności umownej czy też pozaumownej.

”

;

35)

w art. 243 w § 2 po wyrazach „statków morskich” dodaje się wyrazy „oraz jednostce pływającej marynarki wojennej, organów ochrony granic i Milicji Obywatelskiej”;

36)

w art. 245 § 2 otrzymuje brzmienie

„

§ 2.

Ministrowie Obrony Narodowej i Spraw Wewnętrznych określą zasady obliczania i przeznaczenia

wynagrodzenia za ratownictwo należnego jednostkom pływającym wymienionym w § 1 oraz

tryb postępowania w tych sprawach.

”

;

37)

w art. 246 w § 2 wyrazy „przechodzi ono na własność Państwa” zastępuje się wyrazami „staje się ono własnością państwową”;

38)

w art. 263

a)

dotychczasowa treść otrzymuje oznaczenie § 1,

b)

dodaje się § 2 w brzmieniu

„

§ 2.

W stosunku do roszczeń osób uprawnionych mających miejsce zamieszkania lub siedzibę

w kraju bieg przedawnienia przerywa się przez zgłoszenie do zakładu ubezpieczeń zdarzenia

objętego ubezpieczeniem lub roszczenia o odszkodowanie. W takim wypadku bieg przedawnienia

rozpoczyna się na nowo od dnia, w którym osoba zgłaszająca zdarzenie lub roszczenie

otrzymała na piśmie ustalenie zakładu ubezpieczeń w sprawie zgłoszonego zdarzenia

lub roszczenia.

”

;

39)

użyte w art. 17 § 1, art. 28 § 1, art. 57 i 62 w różnych przypadkach wyrazy „statek polski” zastępuje się użytymi w tych samych przypadkach wyrazami „statek stanowiący polską własność”;

40)

użyte w przepisach Kodeksu morskiego w różnych przypadkach wyrazy „Minister Żeglugi” zastępuje się użytymi w tych samych przypadkach wyrazami „Minister - Kierownik Urzędu Gospodarki Morskiej”.

Minister - Kierownik Urzędu Gospodarki Morskiej ogłosi w drodze obwieszczenia jednolity

tekst ustawy z dnia 1 grudnia 1961 r. - Kodeks morski, z uwzględnieniem zmian wynikających z niniejszej ustawy oraz innych przepisów ogłoszonych

przed wydaniem jednolitego tekstu, z zastosowaniem ciągłej numeracji tytułów, działów,

rozdziałów, artykułów, paragrafów i punktów.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 lipca 1986 r.

§ 1.

Prawa rzeczowe na statku podlegają prawu państwa jego bandery.

§ 2.

Prawa rzeczowe na statku wpisane w rejestrze okrętowym lub innym rejestrze publicznym

prowadzonym poza państwem bandery statku podlegają prawu państwa rejestru.

Żeglugę pod banderą polską może uprawiać tylko statek o polskiej przynależności.

Stały przewóz pasażerów lub ładunku pomiędzy portami polskimi może uprawiać wyłącznie

statek o polskiej przynależności.

§ 1.

Statkiem o polskiej przynależności jest

1)

statek stanowiący polską własność,

2)

statek, który uzyskał czasowo polską przynależność w trybie określonym w przepisach

Kodeksu.

§ 2.

Statek stanowiący polską własność może być czasowo zwolniony z polskiej przynależności.

§ 1.

Statkowi nie stanowiącemu polskiej własności może być nadana czasowo polska przynależność,

jeżeli zostaną spełnione następujące warunki

1)

wniosek w tym przedmiocie zgłosi polski armator i zapewni, że statek zostanie objęty

w jego władanie, obsadzony załogą zgodnie z przepisami polskimi i poddany polskim

przepisom w zakresie pomiaru, bezpieczeństwa żeglugi i dokumentów statku,

2)

właściciel statku zgadza się na nadanie statkowi czasowo polskiej przynależności,

3)

prawo państwa, którego banderę dotychczas statek podnosi i w którym jest zarejestrowany,

nie sprzeciwia się nadaniu statkowi polskiej przynależności, a właściwy organ tego

państwa zapewni, że w okresie trwania polskiej przynależności statek nie będzie podnosić

bandery tego państwa.

§ 2.

Polską przynależność nadaje czasowo statkowi Minister - Kierownik Urzędu Gospodarki

Morskiej po stwierdzeniu spełnienia warunków określonych w § 1. W decyzji ustala się

okres trwania polskiej przynależności.

§ 3.

Statek traci nadaną czasowo polską przynależność z upływem okresu wskazanego w decyzji,

chyba że na wniosek armatora okres ten został przedłużony w trybie określonym w §

2.

§ 4.

Minister - Kierownik Urzędu Gospodarki Morskiej stwierdza wygaśnięcie decyzji przewidzianej

w § 2, po otrzymaniu zawiadomienia od armatora, że odpadł którykolwiek z warunków

określonych w § 1.

§ 5.

O utracie nadanej czasowo statkowi polskiej przynależności armator zawiadamia niezwłocznie

właściwą izbę morską.

§ 1.

Czasowe zwolnienie z polskiej przynależności statku może nastąpić, jeżeli

1)

właściciel statku oddaje statek we władanie cudzoziemcowi lub zagranicznej osobie

prawnej oraz wyrazi zgodę na czasowe zwolnienie statku z polskiej przynależności,

2)

prawo państwa, którego przynależność ma być statkowi czasowo nadana, nie sprzeciwia

się zmianie bandery.

§ 2.

Minister - Kierownik Urzędu Gospodarki Morskiej zwalnia czasowo statek z polskiej

przynależności na wniosek właściciela statku. W decyzji ustala się okres trwania zwolnienia.

O wydaniu decyzji właściciel zawiadamia niezwłocznie izbę morską prowadzącą rejestr

okrętowy, do którego statek jest wpisany.

§ 3.

W okresie zwolnienia statku z polskiej przynależności nie może on podnosić bandery

polskiej.

§ 4.

Zwolnienie z polskiej przynależności wygasa z upływem okresu wskazanego w decyzji,

o której mowa w § 2.

§ 5.

Minister - Kierownik Urzędu Gospodarki Morskiej stwierdza wygaśnięcie decyzji przewidzianej

w § 2 na wniosek właściciela statku złożony przed upływem wskazanego w decyzji terminu

lub po otrzymaniu zawiadomienia, że odpadł którykolwiek z warunków określonych w §

1.

§ 6.

O wygaśnięciu zwolnienia z polskiej przynależności armator zawiadamia niezwłocznie

właściwą izbę morską.

§ 1.

Statek o polskiej przynależności jest obowiązany podnosić banderę polską.

§ 2.

Minister - Kierownik Urzędu Gospodarki Morskiej może zwolnić niektóre rodzaje statków

od obowiązku podnoszenia bandery. Zwolnienie nie może dotyczyć statków, które uprawiają

żeglugę międzynarodową.

§ 3.

Statki są obowiązane okazywać banderę jednostkom pływającym marynarki wojennej i organów

ochrony granic.

§ 4.

Minister - Kierownik Urzędu Gospodarki Morskiej w porozumieniu z Ministrami Obrony

Narodowej i Spraw Wewnętrznych określi zasady okazywania bandery statku jednostkom

pływającym marynarki wojennej i organów ochrony granic.

§ 1.

Statkowi, któremu nadano czasowo polską przynależność, izba morska wydaje certyfikat

bandery ważny na okres nadania czasowej przynależności.

§ 2.

Izba morska prowadzi wykaz wydanych certyfikatów bandery.

§ 3.

Minister - Kierownik Urzędu Gospodarki Morskiej określi w drodze rozporządzenia wzór

certyfikatu bandery, tryb postępowania, zasady prowadzenia wykazu, opłaty za wydanie

certyfikatu oraz właściwość izb morskich w tych sprawach.

§ 1.

Statek obcy, zawijający do portu polskiego pod banderą państwa będącego stroną tego

samego co Polska porozumienia międzynarodowego o pomierzaniu pojemności statków, może

być poddany kontroli polegającej wyłącznie na sprawdzeniu

1)

czy statek posiada ważne międzynarodowe świadectwo pomiarowe,

2)

czy zasadnicza charakterystyka statku odpowiada danym zawartym w tym świadectwie.

§ 2.

Kontrola, o której mowa w § 1, nie może powodować kosztów ani przestoju statku, jeżeli

porozumienie międzynarodowe tak stanowi.

W sprawach o wykroczenia wymienione w art. 52-54 orzekają kolegia do spraw wykroczeń

przy terenowych organach administracji morskiej.

§ 1.

Statek stanowi polską własność, jeżeli jest własnością

1)

Skarbu Państwa,

2)

osoby prawnej mającej siedzibę w Polsce,

3)

obywatela polskiego zamieszkałego w Polsce.

§ 2.

Statek stanowi również polską własność, jeżeli jest co najmniej w połowie własnością

osób wymienionych w § 1 lub jest własnością spółki o kapitale należącym co najmniej

w połowie do jednej z tych osób, gdy armator tego statku ma w Polsce miejsce zamieszkania

albo siedzibę swojego zakładu głównego lub oddziału.

§ 1.

Podwładny przewoźnika oraz osoba nie będąca samodzielnym kontrahentem, z której pomocą

przewoźnik wykonuje zobowiązanie, jak również osoba, której wykonanie zobowiązania

powierza, mogą powoływać się na przysługujące przewoźnikowi zwolnienie i ograniczenie

odpowiedzialności.

§ 2.

Zwolnienia i ograniczenia, o których mowa w § 1, nie przysługują, jeżeli zostanie

udowodnione, że szkoda wynikła z działania lub zaniechania tych osób, których dopuściły

się one z winy umyślnej albo też na skutek rażącego niedbalstwa.

§ 3.

Łączna wysokość odszkodowania obciążającego przewoźnika i osoby wymienione w § 1 nie

może przekroczyć kwoty przewidzianej w art. 158 § 1.

Zwolnienia i ograniczenia odpowiedzialności przewidziane w art. 156-160a stosuje się

bez względu na to, czy roszczenie wynika z odpowiedzialności umownej czy też pozaumownej.