Obwieszczenie Ministra Finansów z dnia 2 stycznia 1986 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy z dnia 26 lutego 1982 r. o opodatkowaniu jednostek gospodarki uspołecznionej.

1.

Ustawa reguluje opodatkowanie

1)

przedsiębiorstw państwowych,

2)

zrzeszeń przedsiębiorstw i innych organizacji grupujących przedsiębiorstwa państwowe,

3)

przedsiębiorstw międzynarodowych i innych jednostek gospodarczych utworzonych przez

organ administracji państwowej wspólnie z innymi państwami na podstawie porozumienia

bądź umowy,

4)

utworzonych przez przedsiębiorstwa państwowe przedsiębiorstw mieszanych z podmiotem

zagranicznym, organizacją spółdzielczą bądź z organizacją społeczną ludu pracującego,

5)

zagranicznych osób prawnych działających w Polsce na podstawie porozumienia między

Rządem Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej a rządami obcych państw,

6)

banków, z wyjątkiem Narodowego Banku Polskiego,

7)

szkół wyższych i jednostek badawczych,

8)

innych niż wymienione w pkt 1-7 państwowych jednostek organizacyjnych, prowadzących

działalność gospodarczą,

9)

spółdzielni i ich związków oraz Naczelnej Rady Spółdzielczej i Centralnego Związku

Rzemiosła,

10)

spółek handlowych, w których Skarb Państwa, albo jednostki gospodarki uspołecznionej

posiadają udział wynoszący ponad 50% kapitału zakładowego,

11)

spółek wodnych i leśnych oraz ich związków,

12)

organizacji politycznych, społecznych i zawodowych - zwanych dalej „jednostkami gospodarczymi”.

2.

Rada Ministrów, po zasięgnięciu opinii właściwej komisji sejmowej, w drodze rozporządzenia,

może uznać za jednostki gospodarcze także inne jednostki gospodarki uspołecznionej

niż wymienione w ust. 1.

Minister Finansów, w drodze rozporządzenia, określa zasady i tryb zgłaszania obowiązku

podatkowego (rejestracji podatkowej).

1.

Jednostki gospodarcze uiszczają

1)

podatek obrotowy,

2)

podatek od płac,

3)

podatek od nieruchomości,

4)

podatek dochodowy,

5)

podatek od ponadnormatywnych wypłat wynagrodzeń

oraz podatki wynikające z odrębnych ustaw podatkowych.

2.

Jednostki gospodarcze, w porozumieniu z właściwą izbą skarbową, mogą ustalić, że podatki

określone w ust. 1 pkt 1-3 uiszczają zakłady tych jednostek sporządzające bilans.

3.

Minister Finansów może wyrazić zgodę na uiszczanie podatku dochodowego przez zakłady

jednostek gospodarczych sporządzające bilans.

4.

Jednostki gospodarcze są obowiązane do obliczania i terminowego wpłacania należnego

podatku bez wezwania organu podatkowego.

5.

Urządzenia ewidencji księgowej jednostki gospodarczej powinny zawierać dane potrzebne

do ustalenia przedmiotu i podstawy opodatkowania, wysokości należnego podatku oraz

uiszczonych z tego tytułu kwot.

Organem podatkowym w sprawach ustalania wysokości zobowiązań podatkowych i poboru

podatków, z wyjątkiem podatku od nieruchomości, od jednostek gospodarczych podległych

Ministrom Obrony Narodowej i Spraw Wewnętrznych jest Minister Finansów.

Odrębna ustawa określa, które podatki stanowią dochód budżetu centralnego, a które

budżetów terenowych poszczególnych stopni.

1.

Opodatkowaniu podatkiem obrotowym podlega działalność gospodarcza, wykonywana przez

jednostki gospodarcze, polegająca na

1)

sprzedaży (dostawie) wytworzonych przez nie produktów,

2)

sprzedaży produktów importowanych,

3)

sprzedaży produktów wytwarzanych bądź importowanych przez inne jednostki gospodarcze,

w wypadkach i na warunkach określonych przez Ministra Finansów,

4)

sprzedaży komisowej,

5)

zakupie (skupie) produktów określonych przez Ministra Finansów,

6)

świadczeniu usług (robót), w tym również usług polegających na przewozie, spedycji,

wykonywaniu umów agencyjnych i zlecenia, reklamy, wynajmie, wydzierżawianiu lub przechowywaniu

rzeczy, organizowaniu i prowadzeniu gier losowych i totalizatorów, usług w zakresie

kultury i sztuki oraz usług rozrywkowych,

7)

organizowaniu imprez.

2.

Za sprzedaż produktów wytwarzanych przez jednostki gospodarcze uważa się również sprzedaż

wewnętrzną, polegającą na przekazywaniu produktów wewnątrz jednostki gospodarczej,

przeznaczonych dla

1)

własnych inwestycji,

2)

biur kompletacji dostaw, sklepów fabrycznych i innych punktów sprzedaży detalicznej

prowadzonej przez jednostkę gospodarczą,

3)

innych celów nieprodukcyjnych,

4)

celów produkcyjnych, w wypadkach określonych przez Ministra Finansów w tabeli stawek

podatku obrotowego.

3.

Opodatkowaniu podlegają również

1)

nadmierne ubytki produktów określonych przez Ministra Finansów; za nadmierne ubytki

produktów uważa się ubytki powstałe w czasie ich produkcji, magazynowania, przerobu,

zużycia lub przewozu, zmniejszone o powstające w czasie tych czynności dopuszczalne

ubytki, obliczone na podstawie obowiązujących norm,

2)

zawinione niedobory produktów zakupionych po cenach nie zawierających podatku obrotowego.

4.

Za produkty uważa się

1)

wyroby gotowe i części produktów, w tym również niepełnowartościowe (pozagatunkowe),

2)

surowce, półfabrykaty i materiały,

3)

produkty uboczne oraz odpady określone przez Ministra Finansów,

4)

w jednostkach skupu - również produkty gospodarki rolnej, hodowlanej, ogrodniczej,

sadowniczej, leśnej, łąkowej, wodnej i rybnej,

5)

w wypadkach określonych w ust. 3 pkt 1 - również produkcję w toku.

5.

Opodatkowanie, o którym mowa w ust. 3, stosuje się bez względu na przysługujące jednostce

gospodarczej z innego tytułu zwolnienia od podatku obrotowego lub ulgi podatkowe.

1.

Podatnikiem jest jednostka gospodarcza prowadząca działalność gospodarczą, polegającą

na

1)

wytwarzaniu (przetwarzaniu) lub wydobyciu produktów,

2)

wykańczaniu, naprawie lub odnawianiu produktów w tym celu nabytych,

3)

sprowadzaniu produktów z zagranicy (imporcie),

4)

sprzedaży w stanie nie przerobionym produktów nabytych,

5)

świadczeniu usług,

6)

organizowaniu imprez

- jeżeli w następstwie tej działalności osiąga obrót podlegający opodatkowaniu.

2.

Podatnikiem jest również jednostka gospodarcza

1)

z tytułu nadmiernych ubytków i zawinionych niedoborów,

2)

udzielająca, w zakresie swej działalności, innym jednostkom lub osobom fizycznym zamówień

na wykonanie produktów z jej własnych materiałów i surowców, które następnie zbywa,

lub przyjmująca zamówienia na wykonanie usługi przez inne jednostki lub osoby.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1986 r.

1.

Podstawę opodatkowania stanowi obrót osiągnięty przez jednostkę gospodarczą.

2.

Obrotem jest należność

1)

za sprzedane produkty - obliczona według cen sprzedaży (cen realizacji),

2)

za świadczone usługi - obliczona według cen usług, a w wypadku gier losowych i totalizatorów

- suma wpłat uczestników tych imprez.

3.

W wypadkach określenia stawki podatku obrotowego kwotowo od jednostki produkcji podstawę

opodatkowania stanowi ilość sprzedanych lub zakupionych produktów.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1984 r.

1.

Przy opodatkowaniu nadmiernych ubytków produktów za podstawę opodatkowania przyjmuje

się wartość nadmiernego ubytku produktu, określoną według cen zbytu.

2.

Przy opodatkowaniu zawinionych niedoborów produktów podstawę opodatkowania stanowi

należność, którą obciążono osobę odpowiedzialną za niedobór.

1.

Przy opodatkowaniu świadczenia usług podstawę opodatkowania stanowi należność (opłata)

za usługi, z wyłączeniem wartości materiałów i części zaliczonych zleceniodawcy i

wyodrębnionych w fakturze. Wyłączenia tego nie stosuje się do usług objętych cennikiem,

jeżeli cena obejmuje również należność za materiały i części zaliczone zleceniodawcy

do wartości usług.

2.

Jeżeli jednostka gospodarcza przyjmuje zlecenie na wykonanie usługi i powierza jej

wykonanie innej jednostce gospodarczej, podstawę opodatkowania jednostki, która przyjęła

zlecenie od odbiorcy usługi, stanowi różnica między należnością wynikającą z faktury

wystawionej zleceniodawcy a należnością faktycznego wykonawcy usługi. Obie te należności

powinny być ujęte w fakturze w oddzielnych pozycjach. Jeżeli fakturę wystawia tylko

faktyczny wykonawca usługi, podstawę opodatkowania jednostki, która przyjęła zlecenie

od odbiorcy usługi, stanowi kwota należnej prowizji.

3.

Przy sprzedaży komisowej i wykonywaniu umów agencyjnych i umów zlecenia podstawę opodatkowania

stanowi suma należnej prowizji oraz innych wynagrodzeń za wykonane usługi.

Do podstawy opodatkowania nie wlicza się

1)

kwot, o które zmniejszono pierwotne sumy faktur w wyniku korekt dokonanych w związku

z uznaniem reklamacji, ze zwrotami produktów, stosowaniem niewłaściwych cen oraz sprostowaniem

pomyłek,

2)

należności stanowiących zwrot wydatków i kosztów poniesionych w imieniu i na rachunek

nabywcy produktów oraz kosztów podróży, związanych z wykonaniem usług poza siedzibą

jednostki gospodarczej świadczącej te usługi, jeżeli zostaną wyodrębnione w fakturze

w oddzielnej pozycji,

3)

należności za opakowania zakupione przez jednostkę gospodarczą, jeżeli nie są wliczane

do ceny sprzedaży produktu,

4)

dopłat do cen, które jednostka gospodarcza pobiera wyłącznie jako inkasent lub płatnik.

Jeżeli jednostka gospodarcza prowadzi działalność polegającą na wykańczaniu, naprawie

lub odnawianiu produktów nabytych w celu ich dalszej odsprzedaży, dla których ustalone

są stawki procentowe, to z podstawy obliczenia podatku wyłącza się wartość tych produktów,

obliczoną według ceny zakupu, pod warunkiem że nie określono dla tych produktów szczególnej

stawki podatkowej, a wartość tych produktów zostanie przez jednostkę gospodarczą wykazana

w rachunku w oddzielnej pozycji.

Za datę dokonania obrotu uważa się

1)

datę wykonania umowy, wynikającą z przepisów o formach rozliczeń z tytułu umów sprzedaży,

umów dostawy, zlecenia i innych umów pomiędzy jednostkami gospodarki uspołecznionej,

2)

w wypadkach określonych w art. 6 ust. 2 - datę przekazania produktów; w razie składowania

produktów i ujmowania ich w ewidencji w związku ze sprzedażą wewnętrzną jako zapasy

materiałów - za datę dokonania obrotu uważa się datę przekazania produktów do magazynu

materiałów lub podręcznego magazynu produkcji,

3)

w wypadkach, o których mowa w art. 6 ust. 3

a)

w pkt 1 - dzień, w którym powstał nadmierny ubytek produktu, a w razie niemożności

ustalenia tej daty - dzień stwierdzenia ubytku,

b)

w pkt 2 - dzień, w którym niedobór został uznany za zawiniony.

Obowiązek podatkowy powstaje z chwilą rozpoczęcia przez jednostkę gospodarczą działalności

podlegającej opodatkowaniu, a kończy się z chwilą zaprzestania tej działalności.

1.

Stawka podatku obrotowego od sprzedaży produktów, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt

1-3 i pkt 5, wynosi 10% osiągniętego obrotu.

2.

Stawki podatku obrotowego od sprzedaży produktów i usług, wymienionych w załączniku

nr 1 do ustawy, dla produktów nie mogą być niższe od 25%, a dla usług - 10%. Rada

Ministrów, po zasięgnięciu opinii właściwej komisji sejmowej, w drodze rozporządzenia,

może w zależności od sytuacji rynkowej ograniczyć wykaz produktów i usług luksusowych.

3.

Rada Ministrów, po zasięgnięciu opinii właściwej komisji sejmowej, w drodze rozporządzenia,

określa wysokość stawek podatkowych, o których mowa w ust. 2.

4.

Minister Finansów ustala stawki podatku obrotowego dla

1)

wyrobów przemysłu spirytusowego i drożdżowego, wyrobów winiarskich i produktów przemysłu

piwowarskiego,

2)

soli,

3)

tytoniu i wyrobów tytoniowych,

4)

zapałek,

5)

metali szlachetnych,

6)

benzyny i oleju napędowego.

5.

Stawka podatku obrotowego od

1)

świadczenia usług i organizowania imprez wynosi 5% podstawy opodatkowania,

2)

sprzedaży komisowej wynosi 10% podstawy opodatkowania.

6.

Deputaty pracownicze podlegają opodatkowaniu według stawek obowiązujących dla danego

produktu.

7.

Minister Finansów może ustalać pobór podatku w innej formie niż określona w ust. 1.

W szczególności może określać stawkę podatku kwotowo od jednostki produktu, a w odniesieniu

do produktów, na które ustalono zarówno urzędowe ceny detaliczne, jak i urzędowe ceny

zbytu - w formie różnicy tych cen.

8.

Minister Finansów ustala podlegającą publikacji tabelę (taryfę) stawek podatku obrotowego,

z tym że w tabeli tej nie uwzględnia się stawek dla wyrobów przemysłu spirytusowego

i drożdżowego, produktów ropopochodnych oraz metali szlachetnych i produktów z tych

metali.

1.

Stawki podatku obrotowego, określone w art. 15 ust. 1-5, mają charakter cenotwórczy

i uwzględniane są jako element kalkulacyjny przy ustalaniu cen produktów.

2.

Stawki podatku w ciągu roku są stałe. Jednakże Minister Finansów może zmienić stawki

podatku, jeżeli zajdzie potrzeba zmiany cen spowodowana sytuacją rynkową bądź uzasadnionym

wzrostem kosztów produkcji oraz w wypadkach osiągania przez jednostki gospodarcze

zysków nie związanych z efektywnością gospodarowania.

3.

Zmiany stawek podatkowych objętych tabelą, o której mowa w art. 15 ust. 8, Minister

Finansów może wprowadzić w okresie do dnia 31 października roku poprzedzającego rok

podatkowy, z zastrzeżeniem ust. 2.

1.

Przedsiębiorstwa międzynarodowe i inne jednostki gospodarcze, określone w art. 1 ust.

1 pkt 3, uiszczają podatek obrotowy zgodnie z przepisami ustawy, chyba że porozumienie

bądź umowa o ich utworzeniu określają odmiennie wysokość i sposób opodatkowania.

2.

Przepis ust. 1 stosuje się również do zagranicznych osób prawnych działających w Polsce

na podstawie porozumienia między Rządem Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej a rządami

obcych państw.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1983 r.

Obroty osiągnięte ze sprzedaży produktów i usług na eksport są wolne od podatku obrotowego.

1.

W razie sprzedaży produktów i usług na eksport podatek obrotowy uiszczony w poprzednich

fazach obrotu od surowców i materiałów zużytych do ich wyrobu bądź przy świadczeniu

usługi podlega zwrotowi.

2.

Zasady obliczania oraz tryb zwrotu podatku określa Minister Finansów.

1.

Przedsiębiorstwa handlu zagranicznego uiszczają podatek obrotowy od sprzedaży na rynek

krajowy w stanie nieprzerobionym produktów nabytych z przeznaczeniem na eksport, jeżeli

cena produktu sprzedawanego jest wyższa od ceny nabycia tego produktu, zwiększonej

o marże (narzuty, prowizje).

2.

Wysokość podatku ustala się w formie różnicy między wartością sprzedanych produktów,

obliczoną według rzeczywistych cen sprzedaży, a wartością obliczoną według cen nabycia,

z uwzględnieniem marż handlowych lub narzutów doliczanych do ceny oraz prowizji wypłacanych

odbiorcom zgodnie z obowiązującymi przepisami.

Jednostki gospodarcze nowo powstałe uiszczają w okresie 6 miesięcy, licząc od pierwszego

dnia miesiąca, w którym osiągnęły po raz pierwszy obrót podlegający opodatkowaniu,

80% podatku obrotowego obliczonego od osiągniętego obrotu przy zastosowaniu obowiązujących

stawek podatkowych.

1.

Podatek obrotowy od sprzedaży produktów wytworzonych przy użyciu odpadów zamiast surowca

pełnowartościowego obniża się o taki procent, w jakim surowiec pełnowartościowy zastąpiony

został odpadami.

2.

Przepis ust. 1 nie dotyczy produktów, dla których wytwarzania jest ustalona lub powszechnie

stosowana określona technologia produkcji przewidująca użycie jako surowca tylko odpadów,

oraz produktów wytwarzanych z odpadów, dla których ustalono specjalne stawki podatkowe.

3.

Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio do opodatkowania sprzedaży produktów wytworzonych

przy użyciu surowców określonych w załączniku nr 2 do ustawy.

4.

Opodatkowanie sprzedaży produktów, o których mowa w ust. 1 i 3, stosuje się pod warunkiem,

że

1)

dostawca zaznaczy w fakturze, że dostarczony produkt został wytworzony z surowców

odpadowych,

2)

użyto własnego surowca odpadowego i fakt ten wynika z ewidencji materiałowej,

3)

wydatki i dochody ze sprzedaży zostały w księgowości oddzielone od kosztów i dochodów

ze sprzedaży pozostałej produkcji,

4)

w ewidencji ilościowej zostały wyodrębnione wyroby gotowe z odpadów lub surowców.

1.

Spółdzielnie inwalidów uiszczają podatek obrotowy obniżony o 6 jednostek procentowych

w wypadku osiągnięcia przez nie wskaźnika zatrudnienia inwalidów i osób traktowanych

na równi z inwalidami, zgodnie z przepisami w sprawie zapewnienia warunków do dalszego

rozwoju spółdzielni inwalidów.

2.

Spółdzielnie inwalidów, które osiągnęły wskaźnik zatrudnienia niższy od ustalonego

w przepisach, o których mowa w ust. 1, jednak nie więcej niż o 10% ogólnej liczby

zatrudnionych, uiszczają podatek obrotowy obniżony o 3 jednostki procentowe.

3.

Nowo powstałe spółdzielnie inwalidów, zatrudniające inwalidów i osoby traktowane na

równi z inwalidami w liczbie nie mniejszej od połowy stanu wynikającego ze wskaźnika,

o którym mowa w ust. 1, uiszczają w okresie roku, licząc od pierwszego dnia miesiąca,

w którym po raz pierwszy osiągnęły obrót podlegający opodatkowaniu, podatek obrotowy

w wysokości połowy podatku przypadającego przy zastosowaniu ulgi przewidzianej w ust.

1.

4.

Przepisów ust. 1-3 nie stosuje się, jeżeli w tabeli stawek podatkowych przewidziano

dla spółdzielni inwalidów specjalną stawkę.

5.

Spółdzielnie inwalidów korzystają z ulg podatkowych przewidzianych w ust. 1 za każdy

kwartał, w którym przeciętna liczba zatrudnionych, obliczona jako średnia liczba zatrudnionych

w ostatnim dniu poszczególnych miesięcy kwartału, odpowiada warunkom określonym w

tym przepisie.

6.

Spółdzielnie inwalidów korzystające z ulg podatkowych, przewidzianych w ust. 1, nie

tracą prawa do ulg, jeżeli stan zatrudnienia inwalidów i osób traktowanych na równi

z inwalidami został zmniejszony przejściowo poniżej ustalonego wskaźnika wskutek przejęcia

istniejącego zakładu bądź uruchomienia nowego zakładu, a spółdzielnia osiągnie ustalony

dla niej wskaźnik nie później niż do końca miesiąca, w którym upływa okres 6 miesięcy

od daty przejęcia istniejącego lub uruchomienia nowego zakładu.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 kwietnia 1985 r., z wyjątkiem przepisów dotyczących

podatku od nieruchomości oraz podatku drogowego, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia

1986 r.

1.

Ulgi podatkowe nie mogą być łączone, z wyjątkiem ulg dla spółdzielni inwalidów.

2.

W razie zbiegu uprawnień do ulg stosuje się ulgę najkorzystniejszą.

Zwalnia się od podatku obrotowego działalność polegającą na

1)

sprzedaży na rzecz innych jednostek gospodarki uspołecznionej artykułów zaopatrzeniowych

(również kooperacyjnych) i inwestycyjnych, z wyjątkami określonymi przez Ministra

Finansów w tabeli, o której mowa w art. 15 ust. 8,

2)

sprzedaży produktów i usług, na które udziela się dotacji przedmiotowych,

3)

sprzedaży wyrobów wojskowych,

4)

sprzedaży produktów gospodarki rolnej, hodowlanej, ogrodniczej, sadowniczej, leśnej,

łąkowej, wodnej i rybnej, z wyjątkiem sprzedaży produktów wytwarzanych sposobem przemysłowym

w ramach tej gospodarki oraz sprzedaży drewna,

5)

sprzedaży produktów naprawionych lub odnowionych, jeżeli w tym celu zostały nabyte,

z wyjątkiem produktów określonych przez Ministra Finansów,

6)

wynajmie

a)

lokali na podstawie decyzji administracyjnej o przydziale lokalu,

b)

przez zakłady pracy zbiorowych pokojów gościnnych pracownikom jednostek gospodarki

uspołecznionej,

c)

lokali i garaży, gdy wynajem ich nie stanowi stałej działalności gospodarczej danej

jednostki,

7)

organizowaniu i prowadzeniu kursów naukowych lub nauczania, odczytów, wystaw, muzeów,

publicznych imprez teatralnych, muzycznych i baletowych, zabaw i wieczorków tanecznych,

zwierzyńców, świetlic, domów kultury, bibliotek i czytelni, burs, internatów, przedszkoli,

przytułków, schronisk noclegowych i innej działalności służącej celom opieki społecznej,

a także sanatoriów i domów wypoczynkowych oraz dorywczego organizowania wycieczek,

wczasów, kolonii i obozów, jak również innych form wypoczynku.

Zwalnia się od podatku obrotowego działalność wykonywaną przez

1)

jednostki gospodarcze podległe Ministrom Obrony Narodowej oraz Spraw Wewnętrznych,

2)

zakłady ubezpieczeń majątkowych i osobowych,

3)

banki,

4)

przedsiębiorstwo państwowe „Polski Monopol Loteryjny”,

5)

szkoły wyższe, jednostki naukowo-badawcze i podległe im zakłady doświadczalne, laboratoria,

wzorcownie (biura wzornictwa) i zakłady modelarskie, z wyjątkiem sprzedaży produktów

przeznaczonych na rynek,

6)

spółdzielnie inwalidów niewidomych i spółdzielnie inwalidów oraz ich zakłady uznane

za zakłady pracy chronionej, z wyjątkiem obrotów ze sprzedaży produktów określonych

w art. 15 ust. 2 i 4,

7)

spółdzielnie zrzeszone w Centralnym Związku Spółdzielni Budownictwa Mieszkaniowego

i zakłady tego Związku, o ile działalność ta jest prowadzona na potrzeby własne spółdzielni,

8)

gospodarstwa pomocnicze jednostek budżetowych,

9)

zakłady doskonalenia zawodowego.

1.

Jeżeli jednostka gospodarcza obowiązana do uiszczania podatku obrotowego według różnych

stawek nie ujmuje w ewidencji wszystkich danych potrzebnych do określenia podstawy

opodatkowania i wysokości podatku lub sporządza wadliwie dokumenty dotyczące rozliczenia

podatku i wskutek tego uniemożliwia prawidłowe obliczenie podatku - organ podatkowy

ustala należny podatek przez zastosowanie do całego obrotu podlegającego opodatkowaniu

stawki właściwej dla produktu najwyżej opodatkowanego w danej grupie, sprzedanego

w okresie objętym rozliczeniem.

2.

W razie braku możliwości wyodrębnienia przez jednostkę gospodarczą obrotu nie podlegającego

opodatkowaniu lub zwolnionego od podatku, podatek ustala się przez zastosowanie stawki

podatkowej określonej w ust. 1 do pełnego obrotu.

3.

W razie sprzedaży produktu, dla którego nie ustalono ceny w obowiązującym trybie,

pobiera się do czasu jej prawidłowego ustalenia podatek powiększony o 10%, z tym że

podstawę opodatkowania stanowi obrót ustalony według cen faktycznie stosowanych.

1.

Jednostki gospodarcze uiszczają podatek od płac, obciążający koszty ich działalności.

2.

Podstawę opodatkowania stanowi suma wydatków pieniężnych oraz wartość świadczeń w

naturze bądź ich ekwiwalentów, poniesionych bezpośrednio przez jednostkę gospodarczą

z tytułu wynagrodzeń za pracę wykonaną przez osoby fizyczne na rzecz tej jednostki,

z wyjątkiem

1)

wypłat z zysku do podziału i z nadwyżki bilansowej w spółdzielniach,

2)

rekompensat pieniężnych z tytułu wzrostu cen detalicznych.

3.

Z podstawy opodatkowania wyłącza się

1)

wydatki uznane odrębnymi przepisami za nie mające charakteru wynagrodzeń za pracę,

2)

w organizacjach, o których mowa w art. 1 ust. 1 pkt 12, wydatki pieniężne na wynagrodzenia

wypłacane pracownikom zatrudnionym w tych organizacjach przy realizacji ich zadań

statutowych (niegospodarczych).

4.

Stawkę podatku od płac ustala się w wysokości 20% podstawy opodatkowania.

1.

Wolne są od podatku od płac jednostki gospodarcze utworzone na podstawie porozumień

między Rządem Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej a rządami obcych państw (art. 1 ust.

1 pkt 4 i 5), jeżeli wynika to z tych porozumień.

2.

Minister Finansów ustala ulgi w podatku od płac dla spółdzielni inwalidów i innych

jednostek gospodarczych zatrudniających inwalidów i osoby traktowane na równi z inwalidami.

Środki uzyskane z tytułu obniżenia kwoty podatku przeznacza się na fundusz rehabilitacji

inwalidów.

1.

Jednostki gospodarcze uiszczają podatek od ponadnormatywnych wypłat wynagrodzeń, obciążający

ich zysk do podziału.

2.

Podstawę opodatkowania stanowi

1)

kwota wynagrodzeń wypłaconych w ciężar kosztów, przekraczająca kwotę określoną jako

wolna od podatku zgodnie z art. 31,

2)

kwota wypłat nagród i premii z zysku do podziału, z nadwyżki bilansowej lub z innych

nadwyżek dochodów nad wydatkami, przekraczająca kwotę stanowiącą iloczyn kwoty zysku

i normatywnego wskaźnika udziału tych wypłat w zysku po opodatkowaniu.

3.

Minister Pracy, Płac i Spraw Socjalnych, w wypadkach uzasadnionych potrzebą wzrostu

zatrudnienia, może ustalać jako podstawę opodatkowania kwotę stanowiącą iloczyn przeciętnego

zatrudnienia oraz nadwyżki przeciętnego wynagrodzenia ponad przeciętne wynagrodzenie

wolne od podatku.

Kwotę wolną od podatku, o której mowa w art. 30 ust. 2 pkt 1, ustala się jako sumę

kwoty wolnej od podatku w roku poprzedzającym rok podatkowy oraz iloczynu tej kwoty

i wyrażonego procentowo wzrostu lub spadku produkcji sprzedanej netto, skorygowanego

współczynnikiem określającym możliwości wzrostu wynagrodzeń w stosunku do zmian wielkości

produkcji.

Rada Ministrów, w drodze rozporządzenia

1)

ustala

a)

wysokość współczynnika, o którym mowa w art. 31,

b)

zasady ustalania wskaźnika, o którym mowa w art. 30 ust. 2 pkt 2,

c)

wysokość podatku według skali progresywnej od 40 do 500% w odniesieniu do opodatkowania

wynagrodzeń wypłaconych w ciężar kosztów oraz od 100 do 400% w odniesieniu do opodatkowania

wypłat nagród i premii,

d)

zasady pomniejszania podstawy opodatkowania z tytułu sprzedaży eksportowej oraz oszczędności

w zużyciu surowców i materiałów,

2)

może dla niektórych jednostek gospodarczych w dostosowaniu do specyficznych warunków

działania

a)

wprowadzić inny niż produkcja sprzedana netto miernik o podobnym charakterze,

b)

ustalić inne niż określone w art. 31 zasady ustalania kwoty wolnej od podatku oraz

stawki podatku dostosowane do tych zasad.

Rada Ministrów może określać w centralnym planie rocznym zakres, warunki i wysokość

dodatkowych kwot wolnych od podatku.

1.

Minister Pracy, Płac i Spraw Socjalnych, w porozumieniu z Ministrem Finansów, w drodze

rozporządzenia, określa

1)

zasady ustalania wynagrodzeń wolnych od podatku z tytułu uruchamiania nowych zdolności

produkcyjnych oraz usługowych,

2)

składniki wynagrodzeń, które z uwagi na ograniczoną zależność od zmian w poziomie

produkcji oraz usług podlegają wyłączeniu przy ustalaniu kwot wynagrodzeń stanowiących

podstawę opodatkowania,

3)

szczegółowe zasady ustalania kwot wynagrodzeń stanowiących podstawę opodatkowania

oraz określających je wskaźników i normatywów,

4)

szczegółowe zasady obliczania wysokości podatku oraz terminy i tryb jego płatności.

2.

Minister Finansów, w porozumieniu z Ministrem Pracy, Płac i Spraw Socjalnych, ustala

szczegółowe zasady obliczania produkcji sprzedanej netto.

1.

Jednostki gospodarcze, w których kwota wypłaconych wynagrodzeń w ciężar kosztów w

roku podatkowym jest niższa od kwoty wolnej od podatku, mogą utworzyć rezerwę na wynagrodzenia

do wysokości tej różnicy, obciążając koszty działalności roku podatkowego.

2.

Wypłaty dokonywane z rezerwy na wynagrodzenia nie podlegają podatkowi od ponadnormatywnych

wypłat wynagrodzeń.

1.

Zwalnia się od podatku

1)

jednostki gospodarcze utworzone na podstawie porozumień między Rządem Polskiej Rzeczypospolitej

Ludowej a rządami obcych państw (art. 1 ust. 1 pkt 4 i 5), jeżeli wynika to z tych

porozumień,

2)

spółdzielnie mieszkaniowe,

3)

centralne związki spółdzielcze, Naczelną Radę Spółdzielczą i Centralny Związek Rzemiosła,

z wyłączeniem działalności gospodarczej,

4)

organizacje polityczne, społeczne i zawodowe, z wyłączeniem działalności gospodarczej.

2.

Spółdzielnie inwalidów i ich związki w zakresie prowadzonej działalności gospodarczej,

spółdzielnie niewidomych oraz zakłady szkoleniowo-produkcyjne Polskiego Związku Głuchych

przekazują kwoty podatku na właściwe scentralizowane fundusze ochrony pracy oraz zatrudnionych

w tych jednostkach i ich związkach, tworzone przez Centralny Związek Spółdzielni Inwalidów,

Centralny Związek Spółdzielni Niewidomych i Polski Związek Głuchych.

3.

Rada Ministrów, w drodze rozporządzenia, może określać jednostki gospodarcze przekazujące

kwoty podatku na scentralizowane rachunki oraz zasady ich wykorzystywania.

W 1986 r. jako kwotę wolną od podatku w roku poprzedzającym rok podatkowy, o której

mowa w art. 31, przyjmuje się kwotę określoną wskaźnikiem przyrostu wolnego od obciążeń

na Państwowy Fundusz Aktywizacji Zawodowej w 1985 r.

1.

Jednostki gospodarcze uiszczają podatek od nieruchomości, obciążający koszty ich działalności.

2.

Podatek od nieruchomości stanowi dochód własny budżetów terenowych.

3.

Opodatkowaniu podlegają

1)

budynki i budowle przeznaczone na cele użytkowe,

2)

grunty, z wyjątkiem gruntów przeznaczonych na cele rolnicze.

4.

Za grunty przeznaczone na cele rolnicze, o których mowa w ust. 3 pkt 2, uważa się

wszystkie grunty będące własnością lub będące w użytkowaniu jednostek gospodarczych,

służące celom produkcji rolnej, do których w szczególności zalicza się

1)

grunty określone w ewidencji gruntów jako użytki rolne, to jest: grunty orne, sady,

łąki trwałe, pastwiska trwałe oraz grunty pod uprawami wieloletnimi, jak chmielniki

i winnice,

2)

grunty pod stawami rybnymi,

3)

tereny rolniczego budownictwa gospodarczego,

4)

tereny pasów wiatrochronnych,

5)

tereny urządzeń przeciwerozyjnych,

6)

tereny ogrodów działkowych i działek przyzagrodowych.

1.

Obowiązek podatkowy, z zastrzeżeniem ust. 2, ciąży na jednostkach gospodarczych, w

których posiadaniu znajdują się budynki i budowle oraz grunty (właściciel, użytkownik,

najemca lub dzierżawca).

2.

W razie wynajęcia lub wydzierżawienia nieruchomości

1)

przez jednostkę gospodarczą od osoby fizycznej lub osoby prawnej nie będącej jednostką

gospodarki uspołecznionej - podatnikiem na podstawie odrębnych przepisów jest ta osoba

fizyczna lub prawna,

2)

przez jednostkę gospodarczą osobie fizycznej lub jednostce gospodarki nie uspołecznionej

- podatnikiem jest jednostka gospodarcza.

3.

Obowiązek podatkowy powstaje od pierwszego dnia miesiąca kalendarzowego, następującego

po powstaniu okoliczności uzasadniających ten obowiązek lub utratę warunków do zwolnienia

od podatku.

4.

Obowiązek podatkowy wygasa z upływem miesiąca kalendarzowego, w którym ustały okoliczności

uzasadniające ten obowiązek lub powstały warunki do zwolnienia od podatku.

5.

Jeżeli obowiązek podatkowy powstał lub wygasł w ciągu roku, podatek za ten rok ustala

się proporcjonalnie do liczby miesięcy, w których istniał obowiązek podatkowy.

1.

Podstawę opodatkowania stanowi

1)

dla budynków i budowli - ich wartość będąca podstawą amortyzacji, chociażby były one

całkowicie zamortyzowane. Jeżeli część budynku zajęta jest na cele mieszkalne - podstawę

opodatkowania części budynku zajętej na cele użytkowe stanowi część pełnej wartości

budynku odpowiadająca procentowemu stosunkowi powierzchni zajętej na cele użytkowe

do ogólnej powierzchni całego budynku. Budynek uważa się za przeznaczony w całości

na cele użytkowe, jeżeli część budynku przeznaczona na te cele stanowi co najmniej

80% ogólnej powierzchni budynku,

2)

dla gruntów - powierzchnia tych gruntów.

2.

Przez powierzchnię gruntów rozumie się całą powierzchnię gruntów nie wyłączonych z

opodatkowania, bez względu na to, czy jest ona zabudowana, czy zajęta na inne cele.

3.

Od budynków i budowli oraz gruntów, użytkowanych sezonowo jako domy wypoczynkowe lub

w których świadczone są usługi hotelarskie, podatek od nieruchomości pobiera się za

okres sezonu.

4.

Stawka podatku od nieruchomości wynosi rocznie

1)

od budynków i budowli - 2% wartości będącej podstawą amortyzacji,

2)

od gruntów - 10 zł od 1 m

5.

Rady narodowe stopnia podstawowego mogą obniżać stawki podatku od nieruchomości.

Zwalnia się od podatku od nieruchomości

1)

państwowe przedsiębiorstwa użyteczności publicznej oraz państwową jednostkę organizacyjną

„Polska Poczta, Telegraf i Telefon”,

2)

zakłady budżetowe oraz gospodarstwa pomocnicze jednostek budżetowych działające na

zasadach uproszczonych,

3)

organizacje polityczne, społeczne i zawodowe, z wyjątkiem budynków i budowli oraz

gruntów związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą,

4)

jednostki organizacyjne zrzeszone w Krajowym Związku Rolników, Kółek i Organizacji

Rolniczych, z wyjątkiem budynków, budowli i gruntów

a)

przedsiębiorstw (zakładów) produkcji materiałów budowlanych i prefabrykatów,

b)

wojewódzkich spółdzielni budownictwa wiejskiego,

c)

wojewódzkich zakładów gospodarki materiałowej i zaopatrzenia,

5)

szkoły wyższe i jednostki naukowo-badawcze, z wyjątkiem zakładów doświadczalnych,

6)

budynki i budowle

a)

związane z wykorzystywaniem gruntów na cele produkcji rolnej i leśnej,

b)

wzniesione na terenie nowych budów, jeżeli są wykorzystywane wyłącznie na potrzeby

tych budów, przez okres realizacji budowy oraz w okresie 6 miesięcy po oddaniu jej

do użytku,

7)

budynki lub ich części przeznaczone na cele mieszkalne oraz budowle i grunty związane

z tymi budynkami,

8)

budynki i budowle oraz grunty

a)

pozostające we władaniu Naczelnej Rady Spółdzielczej, centralnych związków spółdzielczych

i Centralnego Związku Rzemiosła, a stanowiące własność Państwa lub jednostek gospodarczych

innych niż wymienione jednostki,

b)

stanowiące własność Centralnego Związku Spółdzielni Inwalidów oraz Związku Spółdzielni

Niewidomych, z wyjątkiem zajętych przez zakłady produkcyjne lub usługowe,

9)

grunty

a)

stanowiące tereny leśnego budownictwa gospodarczego oraz budownictwa wymienionego

w pkt 6 lit. b),

b)

zajęte na tereny leśnych pasów ochronnych,

c)

określone jako leśne w przepisach o państwowym gospodarstwie leśnym,

d)

zajęte na cele dróg publicznych oraz przez zarządy tych dróg,

10)

budynki i budowle oraz grunty stanowiące własność kolei,

11)

budowle oraz grunty zajęte przez porty lotnicze, rzeczne i morskie,

12)

rurociągi i zajęte pod nie grunty,

13)

wyeksploatowane wyrobiska górnicze.

Jednostki gospodarcze uiszczają podatek dochodowy.

1.

Podstawę opodatkowania podatkiem dochodowym stanowi zweryfikowany zysk bilansowy,

wykazany w rocznym sprawozdaniu finansowym, sporządzonym zgodnie z obowiązującymi

podatnika zasadami rachunkowości, zwiększony o koszty i straty uznane za nieuzasadnione.

2.

Jednostki gospodarcze, w których wystąpią koszty i straty nieuzasadnione, uiszczają

podatek dochodowy, o którym mowa w art. 42, również wtedy, gdy wykażą stratę bilansową.

3.

Kwota podatku dochodowego, o którym mowa w ust. 2, obciąża rozliczenie wyniku finansowego

za rok obliczeniowy.

4.

Rada Ministrów, w drodze rozporządzenia, określa rodzaje kosztów i strat uznanych

za nieuzasadnione.

5.

Do podstawy opodatkowania nie wlicza się zysku lub straty stanowiących udział w wyniku

finansowym przedsiębiorstw wspólnych, mieszanych i spółek oraz przedsięwzięć wspólnych.

6.

Podstawę opodatkowania pomniejsza się o odpisy na fundusz efektów wdrożeniowych, dokonane

na zasadach określonych w odrębnych przepisach.

1.

Dla ustalenia zysku bilansowego do kosztów działalności jednostki gospodarczej zalicza

się amortyzację środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, w kwocie

wynikającej z obowiązujących stawek amortyzacyjnych.

2.

Rada Ministrów, w drodze rozporządzenia, określa zasady amortyzacji środków trwałych,

wartości niematerialnych i prawnych oraz wysokość stawek amortyzacyjnych.

1.

Jeżeli organ podatkowy stwierdzi, że wskutek nieprzestrzegania przez podatnika obowiązujących

przepisów w zakresie prowadzenia rachunkowości zysk bilansowy został wykazany w niewłaściwej

wysokości, wzywa on podatnika do sprostowania sprawozdania finansowego i wyznacza

w tym celu odpowiedni termin oraz wskazuje pozycje, które powinny być sprostowane.

2.

Jeżeli podatnik nie dokona sprostowania sprawozdania finansowego w wyznaczonym terminie,

organ podatkowy ustali podstawę opodatkowania.

1.

Jeżeli organ podatkowy stwierdzi prowadzenie ksiąg rachunkowych w sposób uniemożliwiający

ustalenie podstawy opodatkowania i ustali podstawę tę szacunkowo, zobowiązanie podatkowe

ustala się przez zastosowanie do takiej podstawy opodatkowania właściwych stawek podatku,

zwiększając obliczony podatek o 20%. W uzasadnieniu decyzji ustalającej wysokość podatku

dochodowego organ podatkowy wskaże przyczyny powodujące pominięcie w postępowaniu

ksiąg i sprawozdania finansowego.

2.

Jeżeli organ podatkowy stwierdzi, że podatnik zaliczył do kosztów działalności eksploatacyjnej

koszty wytworzenia lub zakupu środka trwałego albo inne koszty inwestycyjne, podatek

dochodowy obliczony według właściwych stawek zwiększa się o kwotę równą tym kosztom.

1.

Podatek dochodowy wynosi 65% podstawy opodatkowania.

2.

Jednostki uspołecznione handlu zagranicznego, w tym także będące spółkami prawa handlowego,

uiszczają podatek dochodowy w wysokości 75% podstawy opodatkowania.

Podatek dochodowy, po uwzględnieniu obowiązujących ulg w tym podatku, nie może być

niższy niż 20% podstawy opodatkowania.

Zwalnia się od podatku dochodowego

1)

Państwowy Zakład Ubezpieczeń,

2)

jednostki gospodarcze w zakresie gospodarki rolnej,

3)

szkoły wyższe i jednostki naukowo-badawcze,

4)

zakłady budżetowe i gospodarstwa pomocnicze jednostek budżetowych, działające na zasadach

uproszczonych,

5)

jednostki gospodarcze zajmujące się utrzymaniem i remontami dróg publicznych, podległe

Ministrowi Komunikacji.

Rada Ministrów, w drodze rozporządzenia, może wprowadzić ulgi w podatku dochodowym,

w szczególności ulgi z tytułu przeznaczenia zysku na cele rozwojowe, stymulujące sprzedaż

na eksport, oszczędność surowców, materiałów, paliw i energii oraz zagospodarowanie

surowców wtórnych, związane z utrzymaniem szkół zawodowych i internatów oraz ulgi

dla spółdzielni inwalidów.

Rada Ministrów w drodze rozporządzenia

1)

określa zasady i wysokość opodatkowania podatkiem dochodowym banków i innych instytucji

finansowych, Polskiego Monopolu Loteryjnego oraz organizacji politycznych, społecznych

i zawodowych,

2)

określa stawki podatku dochodowego od jednostek gospodarczych, o których mowa w art.

1 ust. 1 pkt 3 i 5, jeżeli porozumienia bądź umowy o ich utworzeniu nie zawierają

postanowienia o wysokości tego podatku,

3)

może określać szczególne zasady obliczania i uiszczania podatku dochodowego przez

jednostki gospodarcze, dla których na podstawie ustawy o gospodarce finansowej przedsiębiorstw

państwowych jest prowadzony rachunek wyrównawczy.

W ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego

(Dz. U. z 1980 r. Nr 9, poz. 26 i Nr 27, poz. 111) w art. 196 w ust. 2 w pkt. 11, po wyrazach: „z wyłączeniem” wyrazy: „zobowiązań podatkowych

i” skreśla się.

Minister Finansów, w drodze rozporządzenia, określa szczegółowe zasady uiszczania

w ciągu roku podatkowego zaliczek na podatek dochodowy oraz zasady ustalania i uiszczania

tego podatku przez jednostki gospodarcze, dla których rokiem podatkowym jest rok gospodarczy.

1.

Traci moc dekret z dnia 21 września 1950 r. o opodatkowaniu przedsiębiorstw gospodarki uspołecznionej

(Dz. U. Nr 44, poz. 399), z tym że pozostają w mocy, nie dłużej niż do dnia 31 grudnia 1982 r., przepisy wydane

na podstawie tego dekretu w sprawach

1)

zasad opodatkowania podatkami obrotowym i dochodowym działalności gospodarczej organizacji

społecznych i zawodowych,

2)

opodatkowania podatkiem dochodowym jednostek gospodarczych drobnej wytwórczości.

2.

Rada Ministrów, w drodze rozporządzenia, dostosuje przepisy utrzymanych w mocy aktów

wykonawczych. do postanowień niniejszej ustawy, uwzględniając odstępstwa wynikające

z odrębności zasad systemu ekonomiczno-finansowego jednostek gospodarczych określonych

w ust. 1.

1.

Minister Finansów, w drodze rozporządzenia, określa

1)

szczegółowe zasady obliczania podatków oraz terminy i tryb ich płatności, z wyjątkiem

podatku od ponadnormatywnych wypłat wynagrodzeń,

2)

zasady opodatkowania nadmiernych ubytków produktów, a także wzory rozliczeń (sprawozdań,

deklaracji) podatkowych oraz tryb ich sporządzania i przedstawiania organom podatkowym.

2.

Minister Finansów, w wypadkach gospodarczo uzasadnionych, może wprowadzać podmiotowe

i przedmiotowe ulgi i zwolnienia podatkowe.

3.

Minister Finansów przekazuje właściwej komisji sejmowej informację o wprowadzonych

w ciągu roku ulgach i zwolnieniach podatkowych.

Tracą moc przepisy ustawy z dnia 19 grudnia 1975 r. o niektórych podatkach i opłatach terenowych

(Dz. U. Nr 45, poz. 229), odnoszące się do podatku od nieruchomości, w zakresie uregulowanym w art. 35-38

niniejszej ustawy.

Rada Ministrów, w drodze rozporządzenia, określa wypadki, w których jednostki gospodarcze

są obowiązane do przeszacowania zapasów surowców, materiałów, produkcji nie zakończonej,

wyrobów gotowych i towarów, oraz zasady rozliczania wyników tego przeszacowania z

budżetem.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 lipca 1982 r.

1.

Do czasu zmiany ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji organ podatkowy,

w razie stwierdzenia, że zobowiązanie podatkowe nie zostało przez jednostkę gospodarczą

uiszczone w obowiązującym terminie, zamiast wszczynać postępowanie egzekucyjne może

przesłać bankowi finansującemu zlecenie pokrycia należności.

2.

Zlecenie, o którym mowa w ust. 1, bank przyjmuje bez ograniczenia kwotowego i dokonuje

przelewu należności objętej zleceniem na rachunek budżetu.

1.

Minister Finansów dla określonych produktów bądź grup produktów, których dotyczy stawka

podatku obrotowego w wysokości 10% osiągniętego obrotu, oraz dla usług, których dotyczy

stawka - 5% podstawy opodatkowania (art. 15 ust. 1 i 5), może w okresie do 1990 r.

stosować zwolnienia od podatku i ulgi podatkowe oraz obniżać bądź podwyższać stawki

podatkowe, jeżeli uzasadnia to poziom cen.

2.

Zwolnienia od podatku obrotowego, ulgi podatkowe oraz wysokość stawek podatkowych,

o których mowa w ust. 1, określa się w tabeli stawek (art. 15 ust. 8).

1.

Jednostki gospodarcze, w których udział należnego za 1983 r. podatku dochodowego w

zysku bilansowym za ten rok jest wyższy niż 60%, uiszczają w latach 1984-1986 podatek

dochodowy w podwyższonej wysokości.

2.

Podwyżka podatku stanowi kwotę będącą różnicą między podatkiem dochodowym należnym

za 1983 r. a kwotą odpowiadającą 60% zysku bilansowego za ten rok, z tym że podwyżka

ta podlega corocznie zmniejszeniu o 25%, począwszy od roku podatkowego 1984.

Podatek dochodowy obliczony zgodnie z art. 47 i 57 nie może być wyższy niż 80% podstawy

opodatkowania określonej w art. 43 ust. 1.

1.

Jednostki gospodarcze, w których udział należnego za 1983 r. podatku dochodowego w

zysku bilansowym za ten rok jest niższy niż 45%, uiszczają w latach 1984-1986 podatek

dochodowy w obniżonej wysokości.

2.

Podatek dochodowy obliczony zgodnie z art. 47 obniża się o kwotę będącą różnicą między

kwotą stanowiącą 60% zysku bilansowego jednostki gospodarczej za 1983 r. a podatkiem

dochodowym należnym za ten rok, z tym że kwota obniżki podlega corocznie zmniejszeniu

o 25%, począwszy od roku podatkowego 1984.

3.

Podatek dochodowy obliczony zgodnie z ust. 2 nie może być niższy niż 30% podstawy

opodatkowania określonej w art. 43 ust. 1.

Przez należny za 1983 r. podatek dochodowy rozumie się podatek obliczony według zasad

obowiązujących w tym roku, jednak bez uwzględnienia w podstawie opodatkowania kosztów

i strat nieuzasadnionych, a także bez uwzględnienia

1)

ulg podatkowych,

2)

zwolnień podatkowych,

3)

zwiększeń podatku określonych w ustawie.

Podatek od ponadnormatywnych wypłat wynagrodzeń stanowi dochód budżetu centralnego.