Ustawa z dnia 18 grudnia 1986 r. o zmianie niektórych ustaw określających funkcjonowanie gospodarki uspołecznionej.

W ustawie z dnia 26 lutego 1982 r. o planowaniu społeczno-gospodarczym

(Dz. U. Nr 7, poz. 51, z 1983 r. Nr 71, poz. 318 i z 1985 r. Nr 37, poz. 174) wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 11 w ust. 2 po wyrazach „polityki społeczno-gospodarczej” dodaje się wyrazy „i ustaleń”;

2)

w art. 23 w ust. 4 po wyrazie „wariantu” dodaje się wyraz „koncepcji”;

3)

w art. 24 w ust. 2 wyraz „wariantowe” skreśla się;

4)

w art. 29 w ust. 2

a)

w pkt 5 kropkę na końcu zastępuje się przecinkiem,

b)

dodaje się pkt 6 w brzmieniu

„

6)

ustala zasady metodyczne opracowywania projektów planów terytorialnych.

”

;

5)

w art. 31

a)

w ust. 1 po pkt 2 dodaje się pkt 2a w brzmieniu

„

2a)

rozpatrują opinie Przewodniczącego Komisji Planowania przy Radzie Ministrów co do

zgodności projektów wojewódzkich planów społeczno-gospodarczych z podstawowymi celami

i kierunkami polityki społeczno-gospodarczej oraz ustaleniami określonymi w narodowym

planie społeczno-gospodarczym

”

,

b)

w ust. 2 powołanie „ust. 1” zastępuje się powołaniem „ust. 1 pkt 1, 2 i 3”,

c)

po ust. 2 dodaje się ust. 2a w brzmieniu

„

2a.

Wojewódzka rada narodowa może wprowadzić obowiązek przedstawiania projektów miejskich

(gminnych) planów społeczno-gospodarczych przewodniczącemu właściwej miejscowo wojewódzkiej

komisji planowania w celu wyrażenia opinii w zakresie zgodności tych projektów z celami,

kierunkami i zadaniami rozwoju społeczno-gospodarczego określonymi w wojewódzkim planie

społeczno-gospodarczym.

”

,

d)

w ust. 3 w pkt 2 po wyrazach „społeczno-gospodarczych” dodaje się wyrazy „wraz z opinią Przewodniczącego Komisji Planowania przy Radzie Ministrów”;

6)

tytuł rozdziału 8 otrzymuje brzmienie: „Przepisy szczególne, przejściowe i końcowe.”; w rozdziale tym na początku dodaje się art. 32a, 32b i 32c w brzmieniu

„

Art. 32a.

Rada Ministrów, w drodze rozporządzenia

1)

określa zasady wartościowania pracy służące ustalaniu siatek i tabel płac,

2)

określa zasady wynagradzania dyrektora przedsiębiorstwa państwowego i tymczasowego

kierownika przedsiębiorstwa, uwzględniające w szczególności uzyskiwane przez przedsiębiorstwo

wyniki ekonomiczne.

Art. 32b.

1.

Minister Gospodarki Materiałowej i Paliwowej

1)

ustala normatywy zużycia surowców i materiałów, obowiązujące jednostki gospodarcze

przy projektowaniu, modernizacji i wytwarzaniu wyrobów oraz produkcji budowlano-montażowej,

2)

może wprowadzać obowiązujące jednostki gospodarcze zakazy

a)

stosowania niektórych materiałów i paliw do produkcji określonych wyrobów i świadczenia

usług,

b)

produkcji określonych wyrobów nadmiernie energochłonnych i materiałochłonnych,

c)

stosowania nadmiernie energochłonnych i materiałochłonnych technologii wyrobów i świadczenia

usług.

2.

W razie nieprzestrzegania normatywów zużycia surowców i materiałów (ust. 1 pkt 1)

oraz zakazów (ust. 1 pkt 2) jednostki gospodarcze, które zostały zobowiązane do ich

stosowania, są obowiązane wnosić na rzecz centralnego funduszu oszczędnościowego paliw,

energii, surowców i materiałów opłaty.

3.

Opłaty, o których mowa w ust. 2, stanowią straty nadzwyczajne jednostek gospodarki

uspołecznionej.

4.

Rada Ministrów, w drodze rozporządzenia, określa wysokość opłat, tryb ich wnoszenia

oraz organy powołane do orzekania w tych sprawach.

Art. 32c.

Rada Ministrów, w celu przeciwdziałania niekorzystnym zjawiskom społeczno-gospodarczym,

uwzględniając założenia polityki pieniężno-dochodowej i inwestycyjnej określone w

narodowym planie społeczno-gospodarczym, w drodze rozporządzenia, może

1)

wprowadzić obowiązek wpłacania przez jednostki gospodarki uspołecznionej podejmujące

inwestycje polegające na budownictwie obejmującym budynki, z funduszu, z którego ma

być finansowana inwestycja, kaucji pieniężnych na nie oprocentowany rachunek bankowy,

ustalając jednocześnie

a)

okresy odpowiadające okresom objętym narodowymi planami społeczno-gospodarczymi, w

których obowiązuje wpłacanie kaucji,

b)

wysokość stawek kaucji w stosunku do wartości kosztorysowej budynku, uwzględniającą

rodzaj i położenie inwestycji, oraz szczegółowy tryb i zasady jej ustalania i wpłacania,

c)

zasady zwrotu kaucji,

d)

wysokość odsetek na rzecz budżetu centralnego w wypadku nieterminowego wpłacenia kaucji,

e)

rodzaje inwestycji, od których nie pobiera się kaucji, oraz wypadki, w których może

nastąpić cofnięcie zwolnienia z obowiązku wpłacania kaucji,

2)

wprowadzić zakaz podwyższania wynagrodzeń za pracę na okres odpowiadający zamrożeniu

cen, wprowadzonemu na podstawie art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 26 lutego 1982 r. o cenach

(Dz. U. z 1985 r. Nr 49, poz. 261).

”

;

7)

w art. 33 w ust. 2

a)

w pkt 2 wyrazy „przedsiębiorstwo państwowe” zastępuje się wyrazami „jednostka gospodarki uspołecznionej”, a wyrazy po myślniku - wyrazami „upoważnić właściwy organ administracji państwowej do nałożenia na tę jednostkę gospodarki

uspołecznionej obowiązku zawarcia takiej umowy,”

b)

po pkt 2 dodaje się pkt 2a w brzmieniu

„

2a)

ustalić w drodze rozporządzenia szczegółowy tryb i zasady zlecania oraz realizacji

zamówień rządowych i programów operacyjnych,

”

.

W ustawie z dnia 26 lutego 1982 r. o cenach

(Dz. U. z 1985 r. Nr 49, poz. 261) wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 4

a)

ust. 7 skreśla się,

b)

w ust. 12 wyrazy „Minister do Spraw Cen w porozumieniu z Ministrem Finansów” zastępuje się wyrazami „Minister Finansów”;

2)

w art. 7 w ust. 3 wyrazy „i Ministrem do Spraw Cen” skreśla się;

3)

w art. 8 w ust. 1 i 3 wyrazy „Minister do Spraw Cen” zastępuje się wyrazami „Minister Finansów”;

4)

w art. 10 w ust. 2 wyrazy „Minister do Spraw Cen” zastępuje się wyrazami „Minister Finansów”;

5)

w art. 12 w ust. 2 wyrazy „Minister do Spraw Cen, w porozumieniu z Ministrem Budownictwa i Przemysłu Materiałów

Budowlanych” zastępuje się wyrazami „Minister Budownictwa, Gospodarki Przestrzennej i Komunalnej, w porozumieniu z Ministrem

Finansów”;

6)

w art. 13

a)

w ust. 2

-

wyrazy „Minister do Spraw Cen” zastępuje się wyrazami „Minister Finansów”,

-

pkt 1 otrzymuje brzmienie

„

1)

wprowadzić okresowe, maksymalne wskaźniki wzrostu cen umownych i regulowanych na określone

grupy towarów, usług, obiektów i robót budowlanych

”

,

-

w pkt 2 wyrazy „okręgowych urzędów cen” zastępuje się wyrazami „izb skarbowych”,

-

po pkt 2 dodaje się pkt 2a w brzmieniu

„

2a)

wprowadzić obowiązek informowania przez jednostkę gospodarczą (sprzedawcę) izb skarbowych

o dokonanej zmianie ceny umownej i regulowanej oraz o przyczynach tej zmiany,

”

b)

w ust. 3 wyrazy „Okręgowy urząd cen” zastępuje się wyrazami „Izba skarbowa”;

7)

po art. 13 dodaje się art. 13a w brzmieniu

„

Art. 13a.

1.

Minister Finansów może upoważnić do stosowania dopłat do cen urzędowych i regulowanych

przysługujących sprzedawcy lub opustów od tych cen przysługujących odbiorcy z tytułu

zawarcia długoterminowych umów sprzedaży i dostawy, zwłaszcza elementów kooperacyjnych,

określając równocześnie górną lub dolną wysokość dopłat i opustów.

2.

Wojewódzkie rady narodowe mogą wprowadzić, w wypadkach uzasadnionych ważnymi potrzebami

społecznymi, obowiązek stosowania dopłat do cen za usługi turystyczne i wypoczynkowe,

z wyjątkiem usług świadczonych na rzecz obozów, kolonii i innych placówek wypoczynku

dzieci i młodzieży, oraz niektóre towary bezpośrednio związane z obsługą ruchu turystycznego.

Dopłaty te mogą być wprowadzone na obszarze całego województwa lub jego części. Wysokość

dopłat nie może przekroczyć 10% ceny usług lub towarów. Wpływy z dopłat zasilają wojewódzkie

fundusze turystyki i wypoczynku lub regionalne fundusze rewaloryzacji zabytków.

”

;

8)

w art. 14 w ust. 6 wyrazy „Minister do Spraw Cen” zastępuje się wyrazami „Minister Finansów”;

9)

w art. 15

a)

w ust. 2 wyrazy „Minister do Spraw Cen lub okręgowe urzędy cen” zastępuje się wyrazami „Minister Finansów lub izby skarbowe”,

b)

dodaje się ust. 5 w brzmieniu

„

5.

Minister Finansów, w porozumieniu z Ministrem Handlu Wewnętrznego i Usług, Prezesem

Polskiego Komitetu Normalizacji, Miar i Jakości oraz właściwymi ministrami, ustala

branżowe minimalne opusty cen umownych dla

1)

niższych klas jakości (gatunków, stopni, wyrobów) przewidzianych w normach lub innych

przepisach dla poszczególnych towarów,

2)

wyrobów o jakości niższej od wymaganej normą, dopuszczonych do obrotu na podstawie

odstępstwa od normy.

”

;

10)

w art. 16 w ust. 3 wyrazy „Ministrem do Spraw Cen” zastępuje się wyrazami „Ministrem Finansów”;

11)

w art. 17

a)

ust. 1 otrzymuje brzmienie

„

1.

Ceny urzędowe i marże handlowe urzędowe ustala Minister Finansów, z zastrzeżeniem

ust. 2 i 3.

”

,

b)

po ust. 2 dodaje się ust. 3 i 4 w brzmieniu

„

3.

Wojewodowie i prezydenci miast: stołecznego Warszawy, Krakowa i Łodzi ustalają ceny

urzędowe niektórych towarów i usług; Sejm w wykazie, o którym mowa w art. 7 ust. 1,

określa te towary i usługi.

4.

Rady narodowe stopnia podstawowego, a w miastach podzielonych na dzielnice rady narodowe

tych miast, określają strefy cen (strefy taryfowe) obowiązujące przy przewozie osób

i ładunków taksówkami osobowymi i bagażowymi.

”

;

12)

w art. 18 w ust. 1 wyrazy „Minister do Spraw Cen lub okręgowe urzędy cen” zastępuje się wyrazami „Minister Finansów lub izby skarbowe”;

13)

w art. 19

a)

w ust. 5 wyrazy „okręgowy urząd cen lub” skreśla się,

b)

w ust. 6 wyraz „wymienione” zastępuje się wyrazem „wymieniony”, a wyrazy „okręgowego urzędu cen” wyrazami „izby skarbowej”,

c)

ust. 7 otrzymuje brzmienie

„

7.

Od decyzji ustalającej nienależną kwotę i kwotę dodatkową, wydanej przez izbę skarbową,

przysługuje odwołanie do Ministra Finansów.

”

,

d)

w ust. 8 po wyrazie „kwoty” dodaje się wyrazy „i kwoty dodatkowej”,

e)

w ust. 9 wyrazy „Ministra do Spraw Cen” zastępuje się wyrazami „Ministra Finansów”;

14)

w art. 22 wyrazy „Ministra do Spraw Cen” zastępuje się wyrazami „Ministra Finansów”.

W ustawie z dnia 26 lutego 1982 r. o gospodarce finansowej przedsiębiorstw państwowych

(Dz. U. z 1986 r. Nr 8, poz. 44 oraz Nr 39, poz. 192) wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 28

a)

w ust. 3 zdanie drugie skreśla się,

b)

ust. 4 otrzymuje brzmienie

„

4.

Wysokość stawek odpisów na fundusz postępu techniczno-ekonomicznego jest ustalana

na okresy wieloletnie w narodowym planie społeczno-gospodarczym odpowiednio dla poszczególnych

gałęzi i branż. Przedsiębiorstwa mogą w przypadkach uzasadnionych rozmiarem prowadzonych

prac badawczo-rozwojowych podwyższać lub obniżać stawkę odpisu, jednakże nie więcej

niż o 25%.

”

;

2)

w art. 39 w ust. 1 na końcu dodaje się zdanie w brzmieniu

„

W razie przystąpienia do zrzeszenia obligatoryjnego przedsiębiorstwa do tego nie zobowiązanego,

wydatki na utrzymanie tego zrzeszenia przedsiębiorstwo pokrywa z zysku do podziału.

”

;

3)

w art. 45 ust. 7 otrzymuje brzmienie

„

7.

Rada Ministrów, w drodze rozporządzenia, może wprowadzić dla przedsiębiorstw, o których

mowa w ust. 1 pkt 1, ulgi polegające na całkowitym zwolnieniu albo na zmniejszaniu

procentu odpisów amortyzacyjnych podlegających przekazaniu do budżetu centralnego.

Dla przedsiębiorstw, o których mowa w ust. 1 pkt 2, ulgi polegające na całkowitym

zwolnieniu lub zmniejszeniu procentu odpisów amortyzacyjnych, podlegających przekazaniu

na scentralizowany rachunek, mogą być przyznawane w drodze uchwały wojewódzkiej rady

narodowej.

”

W ustawie z dnia 26 lutego 1982 r. o opodatkowaniu jednostek gospodarki uspołecznionej

(Dz. U. z 1986 r. Nr 8, poz. 45 oraz Nr 39, poz. 192) wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 3 w ust. 3 po wyrazach „podatku dochodowego” dodaje się wyrazy „oraz podatku od ponadnormatywnych wypłat wynagrodzeń”;

2)

w art. 15 w ust. 3 dodaje się zdanie w brzmieniu: „Obniżenie stawek podatkowych do wysokości wynikającej z ust. 2 nie wymaga zasięgania

opinii właściwej komisji sejmowej.”;

3)

w art. 22

a)

w ust. 3 wyrazy „Przepis ust. 1” zastępuje się wyrazami „Przepisy ust. 1 i 2”,

b)

w ust. 4 w pkt 2 wyraz „własnego” skreśla się;

4)

w art. 23 w ust. 1 wyrazy „zgodnie z przepisami w sprawie zapewnienia warunków do dalszego rozwoju spółdzielni

inwalidów” zastępuje się wyrazami „określonego odrębnymi przepisami”;

5)

w art. 30

a)

w ust. 1 kropkę zastępuje się przecinkiem i dodaje wyrazy „nadwyżkę bilansową, nadwyżkę wydatków nad dochodami, a w jednostkach nie tworzących

zysku - koszty ich działalności”,

b)

w ust. 2 po pkt 1 dodaje się pkt 1a w brzmieniu

„

1a)

kwota wynagrodzeń wypłaconych w ciężar kosztów przekraczająca kwotę wynagrodzeń ustaloną

według zasad określonych przez Radę Ministrów na podstawie ust. 2a,

”

c)

po ust. 2 dodaje się ust. 2a i 2b w brzmieniu

„

2a.

Rada Ministrów może ustalić w centralnym planie rocznym wskaźnik wzrostu kwoty wynagrodzeń

wypłacanych w ciężar kosztów, którego przekroczenie zobowiązuje do uiszczenia podatku.

Wskaźnik ten oblicza się w stosunku do kwot wynagrodzeń wypłacanych za rok poprzedzający

rok podatkowy.

2b.

Przy ustaleniu podstawy opodatkowania w wypadku, o którym mowa w ust. 2 pkt 1a

1)

nie ma zastosowania art. 34 ust. 1 pkt 2,

2)

wyłącza się z tej podstawy kwotę zmniejszenia z tytułu sprzedaży eksportowej, o której

mowa w art. 32 pkt 1 lit. d), wypłaty z rezerwy, o której mowa w art. 35 ust. 1, oraz

honoraria autorskie i realizatorskie, a także wypłaty wynikające z przepisów o wynalazczości.

”

;

6)

w art. 32

a)

w pkt 1 lit. c) otrzymuje brzmienie

„

c)

stawki podatku według progresywnej skali od 40 do 500% przy podstawie opodatkowania,

o której mowa w art. 30 ust. 2 pkt 1, od 100 do 400% przy podstawie opodatkowania,

o której mowa w art. 30 ust. 2 pkt 2, i kwoty przekazanej z funduszu załogi na zakładowy

fundusz socjalny, o której mowa w art. 30 ust. 2 pkt 3, którą do celów opodatkowania

sumuje się z ponadnormatywnymi wypłatami nagród i premii z zysku do podziału, oraz

stawkę podatku określoną w granicach od 500 do 800% przy podstawie opodatkowania,

o której mowa w art. 30 ust. 2 pkt 1a,

”

,

b)

w pkt 2 wyrazy „w dostosowaniu do specyficznych warunków działania” skreśla się;

7)

w art. 35 w ust. 1 po wyrazach „wolnej od podatku” dodaje się wyrazy „o której mowa w art. 31 i 32 pkt 2 lit. b)”;

8)

dodaje się art. 35a w brzmieniu

„

Art. 35a.

Jednostkom gospodarczym, w których procentowy wzrost wynagrodzeń wypłaconych w ciężar

kosztów w stosunku do roku poprzedzającego rok podatkowy, pomniejszony o ulgi z tytułu

wyłączeń, o których mowa w art. 30 ust. 2b pkt 2, jest wyższy od wskaźnika przyrostu

wynagrodzeń określonego w centralnym planie rocznym albo powstało zobowiązanie z tytułu

podatku od ponadnormatywnych wypłat wynagrodzeń przekraczającego kwotę stanowiącą

25% zysku do podziału lub nadwyżki bilansowej, nie przysługują

1)

ulgi w podatku dochodowym, określone przez Radę Ministrów na podstawie niniejszej

ustawy oraz przepisów odrębnych,

2)

dotacje z budżetu w wysokości odpowiadającej kwocie należnego podatku od ponadnormatywnych

wypłat wynagrodzeń; nie dotyczy to jednostek gospodarczych pobierających dotacje przedmiotowe

w formie różnicy cen oraz w których udział wartości sprzedaży produkcji dotowanej

w wartości produkcji sprzedanej ogółem nie przekracza 25%.

”

;

9)

w art. 36 w ust. 1 w pkt 2 po wyrazie „mieszkaniowe” dodaje się wyrazy „oraz państwowe przedsiębiorstwa (zakłady) gospodarki mieszkaniowej”;

10)

w art. 44 ust. 2 otrzymuje brzmienie

„

2.

Rada Ministrów, w drodze rozporządzenia, określa, jakie środki pracy i inne przedmioty

długotrwałego użytkowania uznaje się za trwałe, zasady aktualizacji ich wyceny oraz

zasady amortyzacji środków trwałych, wartości niematerialnych i prawnych, a także

wysokość stawek amortyzacyjnych.

”

W ustawie z dnia 12 lipca 1984 r. o planowaniu przestrzennym

(Dz. U. Nr 35, poz. 185) wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 11 ust. 1 i 3 otrzymują brzmienie

„

1.

Naczelnymi organami administracji państwowej są w sprawach

1)

planu krajowego i planów regionalnych - Komisja Planowania przy Radzie Ministrów,

2)

planów miejscowych - Minister Budownictwa, Gospodarki Przestrzennej i Komunalnej.

”

„

3.

Zasady sporządzania projektów założeń do planów, projektów planów oraz kontroli ich

realizacji ustalają

1)

w zakresie planów regionalnych - Przewodniczący Komisji Planowania przy Radzie Ministrów,

2)

w zakresie planów miejscowych - Minister Budownictwa, Gospodarki Przestrzennej i Komunalnej.

”

;

2)

w art. 12 w ust. 1 wyrazy „regionalnych i” skreśla się;

3)

w art. 15 w ust. 2 wyrazy „Minister Administracji i Gospodarki Przestrzennej” zastępuje się wyrazami „Przewodniczący Komisji Planowania przy Radzie Ministrów” oraz skreśla się zdanie drugie;

4)

w art. 41 w ust. 2 dodaje się zdanie drugie w brzmieniu: „Wojewódzka rada narodowa może upoważnić prezydium tej rady do wyrażania zgody na wydawanie

decyzji o lokalizacji inwestycji, po uprzednim zasięgnięciu opinii prezydium właściwej

miejscowo rady narodowej stopnia podstawowego.”,

5)

użyte w ustawie w różnych przypadkach wyrazy „Minister Administracji i Gospodarki Przestrzennej” zastępuje się użytymi w tych samych przypadkach wyrazami „Minister Budownictwa, Gospodarki Przestrzennej i Komunalnej”

W ustawie z dnia 12 lipca 1984 r. o Komisji Planowania przy Radzie Ministrów

(Dz. U. Nr 35, poz. 186) wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 1 w ust. 1 po wyrazach „zagospodarowania przestrzennego kraju” dodaje się wyrazy „i planów regionalnych”;

2)

w art. 2

a)

w zdaniu pierwszym po wyrazach „zagospodarowania przestrzennego kraju” dodaje się wyrazy „i planów regionalnych”,

b)

w pkt 1 po wyrazach „przestrzennego zagospodarowania kraju” dodaje się wyrazy „i regionów”,

c)

w pkt 2 po wyrazach „zagospodarowania przestrzennego kraju” dodaje się wyrazy „i planów regionalnych”.

d)

w pkt 5 wyrazy „a także sprawami” zastępuje się wyrazami „w tym”;

3)

w art. 8 w pkt 1

a)

w lit. a) po wyrazie „centralnych” dodaje się wyrazy „i terytorialnych, zasady sporządzania projektów założeń do planu zagospodarowania

przestrzennego kraju i planów regionalnych oraz projektów tych planów, a także kontroli

realizacji planów regionalnych”,

b)

w lit. b) przecinek zastępuje się średnikiem i dodaje wyrazy „ocena działalności jednostek gospodarki uspołecznionej powinna uwzględniać w szczególności

efektywność gospodarowania czynnikami wytwórczymi oraz zdolność do samofinansowania

ich rozwoju.”

Rada Ministrów, w drodze rozporządzenia, określa

1)

szczegółowe zasady tworzenia Funduszu oraz gospodarowania środkami funduszów, o których

mowa w art. 3 ust. 1,

2)

zasady przyznawania i finansowania nagród i stypendiów, o których mowa w art. 4 ust.

2, jak również uprawnienia i obowiązki osób pobierających stypendia, zasady cofania

stypendiów oraz sprawowania koordynacji i nadzoru nad zapewnieniem warunków i przebiegiem

realizacji zadań w ramach stypendiów, 3) zasady udzielania przez macierzyste zakłady

pracy osobom pobierającym stypendia urlopów bezpłatnych na czas pobierania stypendium,

warunki zaliczania okresu urlopu bezpłatnego do okresu zatrudnienia, od którego zależą

uprawnienia pracownicze, a także zakres uprawnień pracowniczych przysługujących tym

osobom w okresie pobierania stypendium.

3)

zasady udzielania przez macierzyste zakłady pracy osobom pobierającym stypendia urlopów

bezpłatnych na czas pobierania stypendium, warunki zaliczania okresu urlopu bezpłatnego

do okresu zatrudnienia, od którego zależą uprawnienia pracownicze, a także zakres

uprawnień pracowniczych przysługujących tym osobom w okresie pobierania stypendium.

W ustawie z dnia 23 grudnia 1985 r. o centralnych funduszach rozwoju nauki i techniki

(Dz. U. Nr 59, poz. 297) wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 2

a)

w ust. 1

-

pkt 2 otrzymuje brzmienie

„

2)

wpłaty przedsiębiorstw państwowych, przedsiębiorstw mieszanych, a także spółek handlowych,

w których Skarb Państwa albo jednostki gospodarki uspołecznionej posiadają udział

wynoszący ponad 50% kapitału zakładowego,

”

-

pkt 3 skreśla się,

-

pkt 4 otrzymuje oznaczenie pkt 3,

b)

po ust. 1 dodaje się ust. 1a w brzmieniu

„

1a.

Jednostki wymienione w ust. 1 pkt 2 obowiązane są do wnoszenia opłat na Fundusz.

”

,

c)

w ust. 2 wyrazy „i 3” skreśla się;

2)

w art. 5 ust. 1 otrzymuje brzmienie

„

1.

Centralny Fundusz Wspomagania Wdrożeń przeznacza się na dofinansowanie przedsięwzięć

wdrożeniowych o istotnym znaczeniu dla gospodarki narodowej.

”

;

3)

art. 6 otrzymuje brzmienie

„

Art. 6

Rada Ministrów, w drodze rozporządzenia, określa

1)

szczegółowe zasady tworzenia Funduszu oraz gospodarowania środkami funduszów, o których

mowa w art. 3 ust. 1,

2)

zasady przyznawania i finansowania nagród i stypendiów, o których mowa w art. 4 ust.

2, jak również uprawnienia i obowiązki osób pobierających stypendia, zasady cofania

stypendiów oraz sprawowania koordynacji i nadzoru nad zapewnieniem warunków i przebiegiem

realizacji zadań w ramach stypendiów, 3) zasady udzielania przez macierzyste zakłady

pracy osobom pobierającym stypendia urlopów bezpłatnych na czas pobierania stypendium,

warunki zaliczania okresu urlopu bezpłatnego do okresu zatrudnienia, od którego zależą

uprawnienia pracownicze, a także zakres uprawnień pracowniczych przysługujących tym

osobom w okresie pobierania stypendium.

3)

zasady udzielania przez macierzyste zakłady pracy osobom pobierającym stypendia urlopów

bezpłatnych na czas pobierania stypendium, warunki zaliczania okresu urlopu bezpłatnego

do okresu zatrudnienia, od którego zależą uprawnienia pracownicze, a także zakres

uprawnień pracowniczych przysługujących tym osobom w okresie pobierania stypendium.

”

Traci moc ustawa z dnia 25 lutego 1964 r. o zmianach w organizacji i zakresie działania naczelnych

organów administracji państwowej w dziedzinie budownictwa i planowania przestrzennego

(Dz. U. Nr 8, poz. 49, z 1972 r. Nr 11, poz. 77 i z 1983 r. Nr 44, poz. 200), a uprawnienia przewidziane w art. 1 pkt 1 tej ustawy dla Przewodniczącego Komisji

Planowania przy Radzie Ministrów przechodzą na Ministra Budownictwa, Gospodarki Przestrzennej

i Komunalnej.

1.

Przewodniczący Komisji Planowania przy Radzie Ministrów ogłosi w Dzienniku Ustaw jednolity

tekst ustawy z dnia 26 lutego 1982 r. o planowaniu społeczno-gospodarczym

(Dz. U. Nr 7, poz. 51, z 1983 r. Nr 71, poz. 318 i z 1985 r. Nr 37, poz. 174), z uwzględnieniem zmian wynikających z przepisów ogłoszonych przed dniem wydania

jednolitego tekstu, z zastosowaniem ciągłej numeracji rozdziałów, artykułów, ustępów

i punktów.

2.

Minister Finansów ogłosi w Dzienniku Ustaw jednolite teksty ustaw

1)

z dnia 26 lutego 1982 r. o cenach

(Dz. U. z 1985 r. Nr 49, poz. 261),

2)

z dnia 26 lutego 1982 r. o opodatkowaniu jednostek gospodarki uspołecznionej

(Dz. U. z 1986 r. Nr 8, poz. 45),

z uwzględnieniem zmian wynikających z przepisów ogłoszonych przed dniem wydania jednolitego

tekstu, z zastosowaniem ciągłej numeracji rozdziałów, artykułów, ustępów i punktów.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1987 r.

1.

Minister Finansów może upoważnić do stosowania dopłat do cen urzędowych i regulowanych

przysługujących sprzedawcy lub opustów od tych cen przysługujących odbiorcy z tytułu

zawarcia długoterminowych umów sprzedaży i dostawy, zwłaszcza elementów kooperacyjnych,

określając równocześnie górną lub dolną wysokość dopłat i opustów.

2.

Wojewódzkie rady narodowe mogą wprowadzić, w wypadkach uzasadnionych ważnymi potrzebami

społecznymi, obowiązek stosowania dopłat do cen za usługi turystyczne i wypoczynkowe,

z wyjątkiem usług świadczonych na rzecz obozów, kolonii i innych placówek wypoczynku

dzieci i młodzieży, oraz niektóre towary bezpośrednio związane z obsługą ruchu turystycznego.

Dopłaty te mogą być wprowadzone na obszarze całego województwa lub jego części. Wysokość

dopłat nie może przekroczyć 10% ceny usług lub towarów. Wpływy z dopłat zasilają wojewódzkie

fundusze turystyki i wypoczynku lub regionalne fundusze rewaloryzacji zabytków.

Rada Ministrów, w drodze rozporządzenia

1)

określa zasady wartościowania pracy służące ustalaniu siatek i tabel płac,

2)

określa zasady wynagradzania dyrektora przedsiębiorstwa państwowego i tymczasowego

kierownika przedsiębiorstwa, uwzględniające w szczególności uzyskiwane przez przedsiębiorstwo

wyniki ekonomiczne.

1.

Minister Gospodarki Materiałowej i Paliwowej

1)

ustala normatywy zużycia surowców i materiałów, obowiązujące jednostki gospodarcze

przy projektowaniu, modernizacji i wytwarzaniu wyrobów oraz produkcji budowlano-montażowej,

2)

może wprowadzać obowiązujące jednostki gospodarcze zakazy

a)

stosowania niektórych materiałów i paliw do produkcji określonych wyrobów i świadczenia

usług,

b)

produkcji określonych wyrobów nadmiernie energochłonnych i materiałochłonnych,

c)

stosowania nadmiernie energochłonnych i materiałochłonnych technologii wyrobów i świadczenia

usług.

2.

W razie nieprzestrzegania normatywów zużycia surowców i materiałów (ust. 1 pkt 1)

oraz zakazów (ust. 1 pkt 2) jednostki gospodarcze, które zostały zobowiązane do ich

stosowania, są obowiązane wnosić na rzecz centralnego funduszu oszczędnościowego paliw,

energii, surowców i materiałów opłaty.

3.

Opłaty, o których mowa w ust. 2, stanowią straty nadzwyczajne jednostek gospodarki

uspołecznionej.

4.

Rada Ministrów, w drodze rozporządzenia, określa wysokość opłat, tryb ich wnoszenia

oraz organy powołane do orzekania w tych sprawach.

Rada Ministrów, w celu przeciwdziałania niekorzystnym zjawiskom społeczno-gospodarczym,

uwzględniając założenia polityki pieniężno-dochodowej i inwestycyjnej określone w

narodowym planie społeczno-gospodarczym, w drodze rozporządzenia, może

1)

wprowadzić obowiązek wpłacania przez jednostki gospodarki uspołecznionej podejmujące

inwestycje polegające na budownictwie obejmującym budynki, z funduszu, z którego ma

być finansowana inwestycja, kaucji pieniężnych na nie oprocentowany rachunek bankowy,

ustalając jednocześnie

a)

okresy odpowiadające okresom objętym narodowymi planami społeczno-gospodarczymi, w

których obowiązuje wpłacanie kaucji,

b)

wysokość stawek kaucji w stosunku do wartości kosztorysowej budynku, uwzględniającą

rodzaj i położenie inwestycji, oraz szczegółowy tryb i zasady jej ustalania i wpłacania,

c)

zasady zwrotu kaucji,

d)

wysokość odsetek na rzecz budżetu centralnego w wypadku nieterminowego wpłacenia kaucji,

e)

rodzaje inwestycji, od których nie pobiera się kaucji, oraz wypadki, w których może

nastąpić cofnięcie zwolnienia z obowiązku wpłacania kaucji,

2)

wprowadzić zakaz podwyższania wynagrodzeń za pracę na okres odpowiadający zamrożeniu

cen, wprowadzonemu na podstawie art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 26 lutego 1982 r. o cenach

(Dz. U. z 1985 r. Nr 49, poz. 261).

Jednostkom gospodarczym, w których procentowy wzrost wynagrodzeń wypłaconych w ciężar

kosztów w stosunku do roku poprzedzającego rok podatkowy, pomniejszony o ulgi z tytułu

wyłączeń, o których mowa w art. 30 ust. 2b pkt 2, jest wyższy od wskaźnika przyrostu

wynagrodzeń określonego w centralnym planie rocznym albo powstało zobowiązanie z tytułu

podatku od ponadnormatywnych wypłat wynagrodzeń przekraczającego kwotę stanowiącą

25% zysku do podziału lub nadwyżki bilansowej, nie przysługują

1)

ulgi w podatku dochodowym, określone przez Radę Ministrów na podstawie niniejszej

ustawy oraz przepisów odrębnych,

2)

dotacje z budżetu w wysokości odpowiadającej kwocie należnego podatku od ponadnormatywnych

wypłat wynagrodzeń; nie dotyczy to jednostek gospodarczych pobierających dotacje przedmiotowe

w formie różnicy cen oraz w których udział wartości sprzedaży produkcji dotowanej

w wartości produkcji sprzedanej ogółem nie przekracza 25%.