Obwieszczenie Ministra Pracy, Płac i Spraw Socjalnych z dnia 23 kwietnia 1986 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 27 grudnia 1974 r. w sprawie niektórych praw i obowiązków pracowników skierowanych do pracy za granicą w celu realizacji budownictwa eksportowego i usług związanych z eksportem.

Przepisy rozporządzenia stosuje się do pracowników - obywateli polskich, skierowanych

do pracy za granicą, zwanych dalej „pracownikami”, w celu realizacji kontraktów eksportowych

obejmujących

1)

wykonanie przez stronę polską części lub całości robót budowlano-montażowych, projektowych,

transportowych oraz kompletnych obiektów i prac z zakresu nadzoru przy wykonywaniu

funkcji eksportera, generalnego wykonawcy lub generalnego dostawcy, a także innych

prac związanych z realizacją kontraktów, zwanych dalej „budową”,

2)

wykonanie usług technicznych, naukowych i usług pozostałych, zwanych dalej „usługą”,

Rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 listopada 1975 r.

Przepisy § 1 pkt 2 i 7 nie mają zastosowania do pracowników skierowanych do pracy

za granicą przed dniem 1 lutego 1982 r. Do tych pracowników, do czasu zakończenia

pracy za granica, stosuje się przepisy dotychczasowe.

Rozporządzenie wchodzi w życie z dniem ogłoszenia.

Rozporządzenie wchodzi w życie z dniem ogłoszenia.

Pracownika, który uzyskał zgodę na skierowanie do pracy za granicą przed dniem wejścia

w życie niniejszego rozporządzenia, nie dotyczy wymaganie wynikające z przepisu §

1 pkt 1.

1.

Do pracy za granicą kieruje pracowników za ich zgodą generalny wykonawca, generalny

dostawca lub wykonawca budowy (usługi) eksportowej, który zawarł umowę z przedsiębiorstwem

handlu zagranicznego - zwany dalej „jednostką kierującą”. Jednostką kierującą może

być także przedsiębiorstwo handlu zagranicznego, jeżeli kieruje do pracy za granicą

pracowników w celu realizacji kontraktu usługowego.

2.

Zakład pracy na wniosek jednostki kierującej może wyrazić zgodę na skierowanie do

pracy za granicą na warunkach przewidzianych w rozporządzeniu pracowników, którzy

wystąpią do jednostki kierującej o zatrudnienie na budowie eksportowej (przy wykonywaniu

usługi eksportowej).

3.

Minister Pracy, Płac i Spraw Socjalnych w porozumieniu z Ministrem Handlu Zagranicznego

ustali listę województw i zawodów, dla których wyrażenie zgody, o której mowa w ust.

2, będzie uzależnione od uzyskania w tej sprawie pozytywnej opinii właściwego terenowego

organu administracji państwowej o właściwości szczególnej do spraw zatrudnienia i

spraw socjalnych stopnia wojewódzkiego.

4.

Jednostka kierująca kieruje pracownika do pracy za granicą na podstawie zawartej z

nim umowy o pracę na czas określony; umowa powinna określać kraj wykonywania pracy,

rodzaj pracy, termin rozpoczęcia i okres pracy za granicą oraz przysługujące z tego

tytułu wynagrodzenie.

1.

Rozporządzenie wchodzi w życie z dniem ogłoszenia z mocą od dnia 1 stycznia 1982 r.,

z wyjątkiem przepisu § 1 pkt 4, który wchodzi w życie z dniem 1 lipca 1983 r.

2.

Do czasu wejścia w życie przepisu § 1 pkt 4 w tych sprawach stosuje się przepisy dotychczasowe.

1.

Zakład pracy, który zatrudnia pracownika skierowanego do pracy za granicą, zwany dalej

„macierzystym zakładem pracy”, udziela pracownikowi na okres skierowania do pracy

za granicą urlopu bezpłatnego.

2.

Pracownik powinien wykorzystać urlop wypoczynkowy przysługujący mu z tytułu pracy

w macierzystym zakładzie pracy - przed skierowaniem do pracy za granicą.

3.

Okres urlopu bezpłatnego, o którym mowa w ust. 1, a także przypadający bezpośrednio

po zakończeniu tego urlopu okres niezdolności do pracy z powodu choroby lub odosobnienia

w związku z chorobą zakaźną - wlicza się do okresu pracy, od którego zależą uprawnienia

pracownicze, jeżeli pracownik podejmie zatrudnienie w macierzystym zakładzie pracy

w terminie określonym w ust. 4.

4.

Macierzysty zakład pracy jest obowiązany zatrudnić pracownika, który zakończył pracę

za granicą, na takim samym stanowisku lub stanowisku równorzędnym pod względem rodzaju

prac oraz osobistego zaszeregowania posiadanego przed skierowaniem do pracy za granicą,

jeżeli pracownik podejmie zatrudnienie w ciągu 14 dni od dnia zakończenia pracy za

granicą, a w razie niezdolności do pracy z powodu choroby lub odosobnienia w związku

z chorobą zakaźną lub z innych ważnych przyczyn niezależnych od pracownika - bezzwłocznie

po ustaniu tych przyczyn.

5.

Obowiązek, o którym mowa w ust. 4, ustaje w razie niezachowania terminu określonego

w tym przepisie lub rozwiązania umowy o pracę przez jednostkę kierującą bez wypowiedzenia

z winy pracownika (§ 5 ust. 1 pkt 2), a także w razie porzucenia pracy przez pracownika;

w tym przypadku umowa o pracę w macierzystym zakładzie pracy wygasa. Wygaśnięcie to

pociąga za sobą skutki, jakie przepisy prawa wiążą z porzuceniem pracy.

Rozporządzenie wchodzi w życie z dniem ogłoszenia.

1.

Warunkiem wyrażenia zgody na wyjazd do pracy za granicą przez macierzysty zakład pracy

jest przepracowanie przez pracownika w tym zakładzie co najmniej 5 lat.

2.

Ponowny wyjazd do pracy za granicą może nastąpić nie wcześniej niż po 3-letnim okresie

zatrudnienia w kraju.

3.

W wyjątkowych przypadkach macierzysty zakład pracy, na wniosek jednostki kierującej,

może wyrazić zgodę na ponowny wyjazd do pracy za granicą przed upływem okresu, o którym

mowa w ust. 2.

4.

Jednostka kierująca może skierować do pracy za granicą osobę korzystającą z uprawnień

emerytalnych.

5.

Minister Pracy, Płac i Spraw Socjalnych na wniosek Ministra Handlu Zagranicznego może

w wyjątkowych wypadkach wyrazić zgodę na odstąpienie od stosowania warunku, o którym

mowa w ust. 1, w odniesieniu do pracowników określonych grup zawodów, przedsiębiorstw

lub kontraktów.

6.

Zakłady pracy przedstawiają Ministrowi Handlu Zagranicznego wnioski, o których mowa

w ust. 5, po uzyskaniu pozytywnej opinii organu założycielskiego.

1.

Wcześniejsze rozwiązanie umowy o pracę, o której mowa w § 2 ust. 4, może nastąpić

1)

za dwutygodniowym wypowiedzeniem, gdy jest to uzasadnione potrzebami organizacyjno-produkcyjnymi

budowy (usługi) eksportowej,

2)

bez wypowiedzenia z winy pracownika, w szczególności w wypadku popełnienia przestępstwa

w kraju zatrudnienia za granicą lub popełnienia w tym kraju czynu hańbiącego dobre

imię obywatela Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej.

2.

Jednostka kierująca jest obowiązana rozwiązać umowę o pracę w drodze porozumienia

stron na wniosek pracownika w związku z ciężkim wypadkiem losowym, w szczególności

śmierci małżonka, dziecka, matki lub ojca pracownika albo klęski żywiołowej.

3.

Jednostka kierująca powinna zastrzec w umowie o pracę możliwość jej wcześniejszego

rozwiązania lub przedłużenia. W tym wypadku przepis § 2 ust. 2 i § 3 ust. 1 stosuje

się odpowiednio.

1.

Pracownikowi zatrudnionemu za granicą za czas nieobecności w pracy z powodu niezdolności

do pracy wskutek choroby albo odosobnienia w związku z chorobą zakaźną wypłaca się

wynagrodzenie w wysokości i na zasadach ustalonych dla zasiłku chorobowego przepisami

ustawy z dnia 17 grudnia 1974 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego

w razie choroby i macierzyństwa

(Dz. U. z 1983 r. Nr 30, poz. 143) ze zmianami wynikającymi z ust. 2-5.

2.

Wynagrodzenie, o którym mowa w ust. 1, wypłaca się przez okres nie dłuższy niż 30

dni kalendarzowych. Jeżeli jednak niezdolność do pracy trwa dłużej niż 30 dni, a stan

zdrowia pracownika nie pozwala na przewiezienie go do kraju, pracownikowi wypłaca

się wynagrodzenie przez dalszy okres choroby do chwili, gdy jego wyjazd do kraju stanie

się możliwy.

3.

Wynagrodzenie, o którym mowa w ust. 1 i 2, zmniejsza się w części walutowej o kwotę

zasiłku walutowego otrzymywanego przez pracownika z tytułu ubezpieczenia w organizacji

ubezpieczeniowej w kraju, w którym jest realizowana budowa (usługa) eksportowa.

4.

W okresie dalszej niezdolności do pracy po powrocie do kraju pracownikowi przysługuje

zasiłek chorobowy w złotych. Do okresu pobierania zasiłku chorobowego wlicza się okres

pobierania wynagrodzenia, o którym mowa w ust. 1 i 2.

5.

Przy ustalaniu wysokości zasiłku, o którym mowa w ust. 4, uwzględnia się wynagrodzenie

przysługujące pracownikowi w macierzystym zakładzie pracy bezpośrednio przed skierowaniem

do pracy za granicą. Jeżeli pracownik nie był zatrudniony w kraju przed skierowaniem

do pracy za granicą, za podstawę wymiaru zasiłku przyjmuje się kwotę odpowiadającą

miesięcznemu wynagrodzeniu osiąganemu w tym okresie w kraju przez pracowników o podobnych

kwalifikacjach, zatrudnionych w tym samym lub podobnym charakterze.

1.

Z tytułu wypadku przy pracy za granicą lub z tytułu choroby zawodowej nabytej w związku

z pracą za granicą pracownikowi lub pozostałej po nim rodzinie w związku ze śmiercią

pracownika przysługują świadczenia według przepisów obowiązujących w kraju, płatne

w kraju w złotych.

2.

Jednostka kierująca jest obowiązana ubezpieczyć pracownika od następstw nieszczęśliwych

wypadków i chorób tropikalnych zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami.

1.

W razie śmierci pracownika w czasie zatrudnienia za granicą, rodzinie przysługuje

od jednostki kierującej odprawa pośmiertna w wysokości i na zasadach określonych w

art. 93 Kodeksu pracy.

2.

Podstawę do obliczenia odprawy pośmiertnej stanowi wynagrodzenie otrzymywane przez

zmarłego pracownika w okresie jego zatrudnienia za granicą. Odprawę pośmiertną oblicza

się oddzielnie od otrzymywanego przez zmarłego pracownika wynagrodzenia walutowego

i oddzielnie od wynagrodzenia złotowego. Odprawę pośmiertną w części obliczonej od

wynagrodzenia walutowego wypłaca się w złotych, według obowiązującego kursu specjalnego

lub kursu podstawowego z dopłatą.

1.

Z zastrzeżeniem przepisów § 10 czas pracy na budowie (przy wykonywaniu usługi) eksportowej

nie może przekraczać 8 godzin na dobę i 46 godzin na tydzień. W granicach tych norm

wymiar i rozkład czasu pracy ustala jednostka kierująca, uwzględniając warunki istniejące

w kraju realizacji budowy (usługi) eksportowej.

2.

Jeżeli czas pracy na budowie (przy wykonywaniu usługi) eksportowej jest dłuższy niż

42 godziny na tydzień, pracownikowi przysługuje czas wolny od pracy w wymiarze stanowiącym

różnicę między obowiązującym go tygodniowym wymiarem czasu pracy a 42-godzinnym tygodniowym

wymiarem czasu pracy.

3.

Jednostka kierująca udziela pracownikowi czasu wolnego od pracy, o którym mowa w ust.

2, w okresie zatrudnienia za granicą. Pracownik zachowuje prawo do wynagrodzenia walutowego

i złotowego za czas niewykonywania pracy z powodu wykorzystywania w okresie zatrudnienia

za granicą czasu wolnego od pracy.

4.

Jeżeli z przyczyn organizacyjno-produkcyjnych nie jest możliwe udzielenie czasu wolnego

w okresie zatrudnienia za granicą, urlop bezpłatny w macierzystym zakładzie pracy

ulega przedłużeniu odpowiednio do wymiaru nie udzielonego czasu wolnego od pracy.

W tym wypadku pracownikowi przysługuje w zamian za czas wolny od pracy od jednostki

kierującej ekwiwalent pieniężny w złotych, obliczony jak ekwiwalent za urlop wypoczynkowy.

Ekwiwalent pieniężny ustala się na podstawie wynagrodzenia przysługującego pracownikowi

w macierzystym zakładzie pracy bezpośrednio przed skierowaniem do pracy za granicą.

1.

Jednostka kierująca może podwyższyć odpowiednio dobową normę czasu pracy i wprowadzić

pięciodniowy tydzień pracy na tych budowach (usługach) eksportowych, na których pracownicy

kontrahenta zagranicznego pracują 5 dni w tygodniu.

2.

Jeżeli w kraju kontrahenta zagranicznego dniem wolnym od pracy zamiast niedzieli jest

inny dzień w tygodniu - to dzień ten jest wolny od pracy, a niedziela jest normalnym

dniem pracy również dla pracowników polskich.

3.

Jednostka kierująca może wprowadzić na budowach (usługach) eksportowych, jeżeli jest

to uzasadnione warunkami techniczno-organizacyjnymi, charakterem pracy lub warunkami

atmosferycznymi, w jakich ona się odbywa, równoważne normy czasu pracy, polegające

na przedłużeniu w niektórych miesiącach dobowej normy czasu pracy w granicach 10 godzin

i przy odpowiednim skróceniu czasu pracy w innych dniach lub udzielaniu dodatkowych

dni wolnych od pracy w następnych miesiącach roku kalendarzowego.

4.

Rozliczanie czasu pracy, o którym mowa w ust. 3, następuje w okresach nie dłuższych

niż 6 miesięcy, z tym że w okresie rozliczeniowym czas pracy nie może przekraczać

liczby godzin wynikającej z przemnożenia 8 godzin (w sobotę bądź wyznaczony w zamian

inny dzień - 6 godzin) przez liczbę kalendarzowych dni roboczych.

5.

Praca w granicach norm, o których mowa w ust. 3 i 4, nie jest pracą w godzinach nadliczbowych.

6.

Równoważne normy czasu pracy stosuje się w oparciu o harmonogramy pracy, określające

dla pracowników dni i godziny pracy oraz dni wolne od pracy.

7.

Normę czasu pracy ustaloną na okres rozliczeniowy w trybie ust. 3 i 4 zmniejsza się

w razie usprawiedliwionej nieobecności pracownika w pracy o taką liczbę godzin, jaka

wynika z przemnożenia 8 godzin (w sobotę bądź wyznaczony w zamian niej inny dzień

- 6 godzin) przez liczbę pełnych dni nieobecności.

8.

Praca wykonywana ponad normy czasu pracy ustalone zgodnie z przepisami ust. 3 i 4,

stanowi pracę w godzinach nadliczbowych.

9.

Za pracę w godzinach nadliczbowych - oprócz normalnego wynagrodzenia - przysługuje

dodatek w wysokości

1)

50% wynagrodzenia wynikającego z osobistego zaszeregowania pracownika - za pracę w

dwóch pierwszych godzinach nadliczbowych przekraczających dobową normę czasu pracy

(ust. 3) i za godziny nadliczbowe przekraczające normę czasu pracy ustaloną na okres

rozliczeniowy (ust. 4); łączna liczba godzin nadliczbowych, opłacanych z dodatkiem

50%, nie może przekraczać liczby godzin wynikających z przemnożenia przepracowanych

dni przez 2, przy czym liczba tych godzin nie może być większa niż liczba dni roboczych

w okresie rozliczeniowym pomnożona przez 2,

2)

100% tego wynagrodzenia - za pracę w dalszych godzinach nadliczbowych oraz w godzinach

nadliczbowych przypadających w nocy lub w niedziele i święta.

10.

Za pracę przekraczającą równocześnie dobową i rozliczeniową normę czasu pracy przysługuje

tylko jeden dodatek.

Dodatki za pracę w godzinach nadliczbowych oraz w porze nocnej oblicza się na podstawie

osobistego zaszeregowania, przysługującego pracownikowi w macierzystym zakładzie pracy

bezpośrednio przed skierowaniem do pracy za granicą, nie wyższego jednak od posiadanego

w okresie pracy na budowie (przy wykonywaniu usługi) eksportowej; dodatki do wynagrodzenia

wypłaca się w złotych.

1.

W razie ciężkiego wypadku losowego (śmierci małżonka, dziecka, matki lub ojca pracownika)

albo w razie klęski żywiołowej kierownik eksportowej budowy (usługi) na wniosek pracownika

może mu udzielić zwolnienia od pracy na określony czas, nie dłużej jednak niż na siedem

kolejnych dni, niezależnie od zwolnienia na czas podróży.

2.

Pracownikowi na jego wniosek może być również udzielone zwolnienie od pracy w wypadkach

i rozmiarze określonych w przepisach ogólnie obowiązujących w kraju.

3.

Za czas zwolnienia od pracy w wypadkach wymienionych w ust. 1 i 2 pracownikowi przysługuje

wyłącznie wynagrodzenie złotowe pobierane przez niego w macierzystym zakładzie pracy

bezpośrednio przed skierowaniem do pracy za granicą, obliczone jak ekwiwalent za urlop

wypoczynkowy. Za czas podróży pracownikowi wynagrodzenie nie przysługuje.

4.

Pracownikom zatrudnionym nie dalej niż 500 km od granicy polskiej, na obszarach określonych

przez właściwego ministra, przysługuje w celu odwiedzenia rodziny w kraju - za każde

trzy miesiące przepracowane na budowie (przy wykonywaniu usługi) eksportowej - bezpłatny

bilet albo zwrot kosztów przejazdu do miejsca zamieszkania w Polsce i z powrotem.

5.

Właściwy minister, w uzasadnionych wypadkach, może przyznać prawo do korzystania ze

świadczenia, o którym mowa w ust. 4, innym pracownikom niż określeni w tym przepisie,

w celu odwiedzenia rodziny w kraju - za każde sześć miesięcy przepracowanych na budowie

(przy wykonywaniu usługi) eksportowej. W tym wypadku pracownikowi przysługuje zwolnienie

od pracy na czas podróży. Za czas tego zwolnienia pracownikowi przysługuje wyłącznie

wynagrodzenie złotowe określone według zasad wymienionych w ust. 3.

6.

Świadczenia, o których mowa w ust. 4 i 5, mogą być udzielone tylko w ciągu trzech

miesięcy po nabyciu do nich prawa. W razie nieskorzystania ze świadczeń w tym okresie

pracownikowi nie przysługuje ekwiwalent pieniężny.

1.

W razie wyjazdu za granicę i powrotu z zagranicy w związku z rozpoczęciem lub zakończeniem

pracy na budowie (usłudze) eksportowej lub w związku z podróżą służbową albo podróżą

związaną z chorobą pracownikowi przysługują

1)

bezpłatny bilet na przejazd albo zwrot kosztów przejazdu,

2)

diety i zwrot kosztów noclegu według zasad obowiązujących przy podróżach służbowych

za granicę.

2.

Limity kwot przysługujących z tytułu zwrotu kosztów noclegu ustala Minister Finansów.

3.

Świadczenia określone w ust. 1 nie przysługują pracownikowi w razie powrotu do kraju

w związku z wcześniejszym rozwiązaniem przez jednostkę kierującą umowy o pracę bez

wypowiedzenia z winy pracownika lub porzucenia pracy przez pracownika. W razie konieczności

może być pracownikowi udzielona pożyczka w wysokości kosztów przejazdu do kraju najtańszym

środkiem lokomocji.

4.

Bezpłatny bilet albo zwrot kosztów przejazdu powinien obejmować najbardziej ekonomiczny

dla budowy (usługi) środek lokomocji. Zwrot kosztów podróży następuje z zachowaniem

przepisów o rozliczeniach, obowiązujących przy podróżach służbowych za granicę.

5.

Bezpłatny bilet albo zwrot kosztów przejazdu według zasad określonych w ust. 4 przysługuje

pracownikowi także w razie przejazdu w celu odwiedzenia rodziny oraz w wypadku wyjazdu

w związku z otrzymaniem zwolnienia od pracy na podstawie § 12 ust. 1.

6.

Koszty podróży służbowych pracownika w Polsce, związanych bezpośrednio z wyjazdem

pracownika do pracy za granicą (formalności paszportowe, szczepienia ochronne), oraz

utracony z tego tytułu zarobek pokrywa jednostka kierująca.

7.

Pracownikowi, który w związku z podróżą służbową przebywa w kraju, przysługuje za

czas tego pobytu wyłącznie wynagrodzenie złotowe, określone według zasad wymienionych

w § 12 ust. 3 oraz diety, zwrot kosztów przejazdu i noclegów według zasad obowiązujących

w kraju.

1.

Pracownikowi skierowanemu do pracy za granicą przysługuje prawo do 1/12 urlopu wypoczynkowego,

zwanego dalej „urlopem”, w wymiarze wynikającym z przepisów Kodeksu pracy, za każdy kalendarzowy miesiąc pracy za granicą, chyba że pracownik wykorzystał urlop

za dany rok kalendarzowy z tytułu pracy w kraju. Niepełny miesiąc kalendarzowy zaokrągla

się w górę.

2.

Pracownikowi skierowanemu do pracy za granicą na okres dłuższy niż 12 miesięcy należy

udzielić urlopu po każdym roku pracy.

3.

Na wniosek pracownika, o którym mowa w ust. 2, jednostka kierująca powinna wypłacić

w zamian za urlop ekwiwalent pieniężny po zakończeniu pracy za granicą.

4.

Pracownikowi skierowanemu do pracy za granicą na okres nie dłuższy niż 12 miesięcy

jednostka kierująca wypłaca w zamian za urlop ekwiwalent pieniężny po zakończeniu

pracy za granicą.

5.

Na wniosek pracownika jednostka kierująca może udzielić urlopu za miesiące przepracowane

w terminie wcześniejszym niż określony w ust. 2. Przepis ten stosuje się odpowiednio

do pracownika, o którym mowa w ust. 4.

6.

Urlop, o którym mowa w ust. 2, może być w razie uzasadnionych potrzeb organizacyjno-produkcyjnych

budowy (usługi) eksportowej przesunięty na rok następny. W razie niewykorzystania

tego urlopu w całości lub w części przed zakończeniem pracy za granicą jednostka kierująca

jest obowiązana wypłacić pracownikowi ekwiwalent pieniężny.

7.

Urlop bezpłatny w macierzystym zakładzie pracy ulega przedłużeniu o liczbę dni urlopu,

za które pracownikowi przysługuje ekwiwalent pieniężny.

8.

Za czas urlopu pracownikowi przysługuje wynagrodzenie, jakie by otrzymał, gdyby w

tym czasie pracował (wynagrodzenie złotowe i wynagrodzenie walutowe przysługujące

w czasie zatrudnienia za granicą). Zmienne składniki wynagrodzenia złotowego oraz

zmienne składniki wynagrodzenia walutowego oblicza się na podstawie przeciętnego wynagrodzenia

z okresu trzech miesięcy poprzedzających miesiąc rozpoczęcia urlopu. Do wynagrodzenia

za urlop nie wlicza się diet i innych świadczeń związanych z podróżą służbową.

9.

Ekwiwalent za nie wykorzystany urlop, przypadający w części walutowej, jednostka kierująca

jest obowiązana wypłacić pracownikowi w terminie umożliwiającym przekazanie oszczędności

do kraju.

10.

Urlop wypoczynkowy przysługujący pracownikowi po powrocie z zagranicy z tytułu pracy

w kraju ulega skróceniu o taką liczbę dni urlopu, do jakiej pracownik nabył prawo

w tym samym roku kalendarzowym z tytułu pracy za granicą.

11.

W razie niewykorzystania przez pracownika przysługującego mu urlopu wypoczynkowego

przed skierowaniem do pracy za granicą macierzysty zakład pracy jest obowiązany wypłacić

pracownikowi ekwiwalent pieniężny.

12.

Przy obliczaniu ekwiwalentu pieniężnego za urlop przysługujący pracownikowi z tytułu

pracy w kraju za rok kalendarzowy, w którym nabył prawo do urlopu z tytułu pracy za

granicą, stosuje się odpowiednio przepis ust. 10.

Tracą moc § 2 ust. 1 i 2, § 3, § 12 ust. 1, § 14 ust. 1, § 16 wraz z załącznikiem

nr 3, § 18, § 19, § 20, § 21, § 22, § 23, § 25 i § 28 uchwały nr 8 Rady Ministrów

z dnia 7 stycznia 1972 r. w sprawie zatrudniania i wynagradzania pracowników budownictwa

eksportowego i usług związanych z eksportem

W czasie urlopu bezpłatnego, przypadającego po zakończeniu pracy za granicą, pracownik

zachowuje dla siebie i dla członków rodziny prawo do świadczeń społecznej służby zdrowia

i do zasiłków rodzinnych oraz przysługuje mu prawo do świadczeń z ubezpieczenia społecznego

w razie choroby i macierzyństwa.

Rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1975 r.

1.

Przebywającym w kraju członkom rodziny pracownika skierowanego do pracy za granicą

przysługują świadczenia lecznicze oraz świadczenia z ubezpieczenia rodzinnego i z

ubezpieczenia społecznego według przepisów obowiązujących w kraju.

2.

W razie śmierci pracownika w czasie zatrudnienia za granicą członkom jego rodziny

przysługują, niezależnie od świadczeń, o których mowa w § 7 i 8, zasiłki pogrzebowe

oraz renty rodzinne według przepisów obowiązujących w kraju.

Jeżeli na budowie (przy wykonywaniu usługi) eksportowej nie ma zakładowej organizacji

związkowej, przewidziane w Kodeksie pracy uprawnienia zakładowej organizacji związkowej przysługują odpowiednio reprezentantowi

załogi.