Ustawa z dnia 31 stycznia 1985 r. o znakach towarowych.

Ustawa reguluje stosunki i postępowanie w zakresie ochrony oraz używania w obrocie

gospodarczym znaków towarowych w odniesieniu do towarów i usług.

Przepisy ustawy nie naruszają postanowień zawartych w umowach międzynarodowych.

Zagraniczne osoby fizyczne i prawne korzystają z uprawnień wynikających z przepisów

ustawy na podstawie umów międzynarodowych obowiązujących Polską Rzeczpospolitą Ludową

lub na zasadzie wzajemności.

1.

Znakiem towarowym, w rozumieniu ustawy, może być znak nadający się do odróżniania

towarów lub usług określonego przedsiębiorstwa od towarów lub usług tego samego rodzaju

innych przedsiębiorstw.

2.

Znakiem towarowym może być w szczególności wyraz, rysunek, ornament, kompozycja kolorystyczna,

forma plastyczna, melodia lub inny sygnał dźwiękowy bądź zestawienie tych elementów.

Ilekroć w ustawie jest mowa o

1)

przedsiębiorstwie - rozumie się przez to osobę fizyczną lub prawną uprawnioną do prowadzenia

działalności gospodarczej w dziedzinie produkcji, handlu i usług,

2)

towarach - rozumie się przez to także usługi,

3)

znakach towarowych - rozumie się przez to także znaki usługowe.

1.

Rejestracja znaku towarowego może być dokonana na rzecz przedsiębiorstwa i tylko dla

towarów będących przedmiotem jego działalności gospodarczej.

2.

Rejestracja znaku towarowego dla określonych towarów nie wyłącza rejestracji innych

znaków towarowych na rzecz tego samego przedsiębiorstwa dla towarów tego samego lub

innego rodzaju, będących przedmiotem jego działalności.

3.

Rejestracja znaku towarowego dla określonych towarów nie wyłącza rejestracji takiego

samego znaku na rzecz tego samego przedsiębiorstwa dla innych towarów będących przedmiotem

jego działalności.

1.

Jako znak towarowy może być zarejestrowany tylko znak, który ma dostateczne znamiona

odróżniające w zwykłych warunkach obrotu gospodarczego.

2.

Nie ma dostatecznych znamion odróżniających znak, który stanowi tylko nazwę rodzajową

towaru lub informuje jedynie o właściwości, jakości, liczbie, ilości, masie, cenie,

przeznaczeniu, sposobie, czasie lub miejscu wytworzenia, składzie, funkcji lub przydatności

towaru, bądź inne podobne oznaczenie nie dające wystarczających podstaw odróżniających

pochodzenie towaru.

Niedopuszczalna jest rejestracja znaku, który

1)

jest sprzeczny z obowiązującym prawem lub zasadami współżycia społecznego,

2)

narusza prawa osobiste lub majątkowe osób trzecich,

3)

zawiera dane niezgodne z prawdą,

4)

zawiera nazwę lub skrót nazwy Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej bądź jej symbole -

godło, barwy lub hymn, znak Sił Zbrojnych, państwowy znak jakości i znak bezpieczeństwa,

5)

zawiera nazwę lub herb polskiego województwa, miasta lub miejscowości, reprodukcję

polskiego orderu, odznaczenia, odznaki honorowej oraz odznaki lub oznaki wojskowej;

w uzasadnionym wypadku znak taki może być zarejestrowany po uprzednim wyrażeniu zgody

przez właściwy organ państwowy lub właściwą jednostkę organizacyjną,

6)

zawiera nazwę lub skrót nazwy państwa albo symbole (herb, flagę, godło) państwa będącego

członkiem Związku Paryskiego Ochrony Własności Przemysłowej, nazwę lub skrót nazwy

albo symbole międzynarodowej organizacji rządowej, której członkami są jedno lub więcej

państw należących do tego Związku, oraz symbol olimpijski, o ile zgłaszający nie wykaże,

że jest uprawniony do używania takiego znaku w obrocie gospodarczym.

1.

Niedopuszczalna jest rejestracja znaku dla towarów tego samego rodzaju, jeżeli

1)

jest podobny w takim stopniu do znaku towarowego zarejestrowanego na rzecz innego

przedsiębiorstwa, że w zwykłych warunkach obrotu gospodarczego mógłby wprowadzać w

błąd odbiorców co do pochodzenia towarów,

2)

jest podobny w takim stopniu do znaku towarowego powszechnie znanego w Polsce jako

znaku dla towarów pochodzących z innego przedsiębiorstwa, że w zwykłych warunkach

obrotu gospodarczego mógłby wprowadzać w błąd odbiorców co do pochodzenia towarów,

3)

jest podobny do uprzednio zarejestrowanego w Polsce znaku towarowego, którego ochrona

ustała, a od dnia wygaśnięcia prawa z rejestracji tego znaku do dnia zgłoszenia podobnego

znaku przez inne przedsiębiorstwo nie upłynął okres trzech lat,

4)

stanowi chronioną nazwę odmiany roślin,

5)

zawiera reprodukcję urzędowo uznanego stempla albo znaku kontrolnego lub gwarancyjnego,

o ile zgłaszający nie wykaże uprawnienia do jego używania.

2.

Niedopuszczalna jest rejestracja znaku, zawierającego elementy o charakterze geograficznym

lub inne określające lub wskazujące na państwo będące członkiem Związku Paryskiego

Ochrony Własności Przemysłowej, region lub miejscowość tego państwa, dla towarów nie

pochodzących z jego terytorium, jeżeli użycie takiego znaku może wprowadzić odbiorców

w błąd co do pochodzenia towarów, a niedopuszczalność ta wynika z umów międzynarodowych.

1.

Ochronę znaku towarowego uzyskuje się przez jego rejestrację.

2.

Na zarejestrowany znak towarowy wydaje się świadectwo ochronne.

3.

Właściwy do rejestracji znaku towarowego oraz do wydania świadectwa ochronnego jest

Urząd Patentowy Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej, zwany dalej „Urzędem Patentowym”.

Z zastrzeżeniem przepisu art. 12 pierwszeństwo do uzyskania prawa z rejestracji znaku

towarowego przysługuje według daty prawidłowego zgłoszenia do rejestracji tego znaku

w Urzędzie Patentowym.

1.

Osobie fizycznej lub prawnej państwa będącego członkiem Związku Paryskiego Ochrony

Własności Przemysłowej, a także osobie fizycznej lub prawnej innego państwa, która

ma miejsce zamieszkania lub siedzibę albo prowadzi rzeczywiste i poważne przedsiębiorstwo

przemysłowe, handlowe lub usługowe w państwie będącym członkiem tego Związku, przysługuje

pierwszeństwo do uzyskania w Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej prawa z rejestracji

znaku towarowego

1)

według daty wcześniejszego prawidłowego zgłoszenia do rejestracji tego znaku dla określonych

towarów w państwie należącym do tego Związku, jeżeli zgłoszenie do rejestracji tego

samego znaku w Urzędzie Patentowym dla tych samych towarów nastąpi w okresie sześciu

miesięcy od tej daty, albo

2)

według daty wcześniejszego wystawienia towarów oznaczonych tym znakiem na wystawie

publicznej w Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej lub w państwie należącym do tego Związku,

jeżeli zgłoszenie do rejestracji tego samego znaku w Urzędzie Patentowym dla tych

samych towarów nastąpi w okresie sześciu miesięcy od tej daty.

2.

Pierwszeństwo może być przeniesione na inną osobę.

3.

Prezes Urzędu Patentowego, na wniosek lub w uzgodnieniu z właściwym ministrem, określa

wystawy publiczne oraz warunki wystawienia towaru oznaczonego znakiem towarowym, po

których spełnieniu przysługuje pierwszeństwo określone w ust. 1 pkt 2.

1.

Przedsiębiorstwo, na którego rzecz został zarejestrowany znak towarowy, nabywa wyłączne

prawo używania znaku w obrocie gospodarczym na całym terytorium państwa dla towarów

objętych rejestracją.

2.

Używanie znaku towarowego polega w szczególności na umieszczaniu tego znaku na towarach

objętych rejestracją lub ich opakowaniu, wprowadzaniu tak oznaczonych towarów do obrotu,

umieszczaniu go na dokumentach związanych z wprowadzeniem tych towarów do obrotu albo

na posługiwaniu się nimi w polskich środkach masowego przekazywania w celu reklamy.

3.

Prawo z rejestracji znaku towarowego trwa dziesięć lat od daty prawidłowego zgłoszenia

znaku towarowego w Urzędzie Patentowym. Ochrona znaku towarowego może być przedłużona

na wniosek uprawnionego z tytułu rejestracji na kolejny okres dziesięcioletni.

4.

Uprawniony może zaznaczyć, że jego znak został zarejestrowany, poprzez umieszczenie

litery R wpisanej w okrąg w sąsiedztwie znaku towarowego.

1.

Ochrona znaku towarowego dla określonych towarów nie wyłącza możliwości rejestracji

lub używania podobnego znaku dla towarów tego samego rodzaju przez inne przedsiębiorstwo,

gdy znak ten zawiera oznaczenie firmy, nazwę, godło lub nazwisko właściciela tego

przedsiębiorstwa, o ile nie zachodzi niebezpieczeństwo wprowadzenia w błąd odbiorców

co do pochodzenia towarów.

2.

W wypadku określonym w ust. 1 uprawniony z tytułu rejestracji znaku towarowego może

żądać, aby używający lub zgłaszający znak do rejestracji wprowadził do używanego lub

zgłaszanego do rejestracji znaku stosowne zmiany wyłączające niebezpieczeństwo wprowadzenia

w błąd odbiorców co do pochodzenia towarów.

3.

W wypadku określonym w ust. 1 przepisu art. 9 ust. 1 pkt 3 nie stosuje się.

1.

Prawo z rejestracji znaku towarowego jest zbywalne.

2.

Umowa o przeniesienie prawa z rejestracji znaku towarowego wymaga formy pisemnej z

datą pewną.

3.

Umowa o przeniesienie prawa z rejestracji znaku towarowego staje się skuteczna wobec

osób trzecich od dnia dokonania wpisu w rejestrze znaków towarowych.

1.

Przeniesienie prawa z rejestracji znaku towarowego bez przeniesienia przedsiębiorstwa

lub jego części może nastąpić tylko wtedy, gdy nie zachodzi możliwość wprowadzenia

odbiorców w błąd co do pochodzenia towarów.

2.

Przeniesienie prawa z rejestracji znaku towarowego bez przeniesienia przedsiębiorstwa

lub jego części nie może nastąpić, jeżeli na rzecz zbywcy są zarejestrowane inne podobne

znaki towarowe dla towarów tego samego rodzaju.

1.

Uprawniony z tytułu rejestracji znaku towarowego może upoważnić inne przedsiębiorstwo

do używania tego znaku dla towarów objętych rejestracją, zawierając z nim umowę licencyjną.

2.

Jeżeli w umowie licencyjnej nie postanowiono inaczej, uprawniony z licencji ma prawo

używania znaku towarowego w takim samym zakresie jak uprawniony z tytułu rejestracji

znaku towarowego.

3.

Umowa licencyjna wymaga formy pisemnej. Przepis art. 15 ust. 3 stosuje się odpowiednio.

Do odpowiedzialności zbywcy i licencjodawcy prawa z rejestracji znaku towarowego stosuje

się odpowiednio przepisy Kodeksu cywilnego o odpowiedzialności za wady prawne przy sprzedaży.

Bezpodstawnie używający zarejestrowanego znaku towarowego lub znaku do niego podobnego

dla towarów objętych rejestracją lub podobnych do nich, w sposób stwarzający niebezpieczeństwo

wprowadzenia w błąd odbiorców co do pochodzenia towarów, ponosi odpowiedzialność stosownie

do przepisów niniejszego rozdziału.

1.

Uprawniony z tytułu rejestracji znaku towarowego może żądać zaprzestania działań naruszających

jego prawo z rejestracji znaku towarowego lub grożących naruszeniem tego prawa.

2.

Uprawniony z tytułu rejestracji może również, na zasadach ogólnych, żądać naprawienia

wyrządzonej szkody, wydania korzyści majątkowej, uzyskanej bez podstawy prawnej w

następstwie naruszenia prawa z rejestracji, oraz ogłoszenia stosownego oświadczenia.

3.

W sprawach o naruszenie prawa z rejestracji sąd lub komisja arbitrażowa może orzec

także o zajęciu towarów, opakowań i innych przedmiotów opatrzonych znakiem zarejestrowanym

lub znakiem do niego podobnym oraz środków służących do reklamy i oznaczania towarów

tym znakiem w celu zabezpieczenia roszczeń o usunięcie tych znaków przed wprowadzeniem

tych towarów do obrotu oraz uniemożliwienia ich reklamy.

4.

Roszczenia z powodu naruszenia prawa z rejestracji znaku towarowego ulegają przedawnieniu

z upływem trzech lat, w tym również w stosunkach między jednostkami gospodarki uspołecznionej.

1.

Roszczenia przewidziane w art. 20 przysługują uprawnionemu z tytułu rejestracji znaku

towarowego od daty powiadomienia osoby używającej znaku towarowego o dokonanym zgłoszeniu

tego znaku do rejestracji.

2.

Roszczeń, o których mowa w art. 20, można dochodzić po uzyskaniu rejestracji znaku

towarowego.

1.

Uprawniony z licencji jest obowiązany powiadomić uprawnionego z tytułu rejestracji

o działaniach osób trzecich naruszających prawo z rejestracji znaku towarowego.

2.

Uprawnionemu z licencji przysługuje prawo dochodzenia roszczeń przewidzianych w art.

20.

Każdy, kto ma w tym interes prawny, może żądać ustalenia przez Urząd Patentowy w postępowaniu

spornym, że między zarejestrowanym znakiem towarowym a znakiem, którego używa lub

zamierza używać, nie zachodzi podobieństwo grożące naruszeniem prawa z rejestracji

tego znaku.

1.

Korzystający ze znaku powszechnie znanego w Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej, jeżeli

znak ten nie jest zarejestrowany, może żądać

1)

unieważnienia prawa z rejestracji wydanego z naruszeniem przepisu art. 9 ust. 1 pkt

2,

2)

zaprzestania używania tego znaku lub znaku podobnego przez inne przedsiębiorstwo dla

towarów tego samego rodzaju, gdy zachodzi niebezpieczeństwo wprowadzenia w błąd odbiorców

co do pochodzenia towarów.

2.

Korzystający ze znaku powszechnie znanego może dochodzić roszczeń określonych w ust.

1 w terminie pięciu lat od daty rejestracji tego samego lub podobnego znaku towarowego

lub od daty rozpoczęcia używania tego samego lub podobnego znaku przez inne przedsiębiorstwo

w zależności od tego, który termin upływa później.

3.

Po upływie terminu określonego w ust. 2 korzystający ze znaku powszechnie znanego

może żądać jedynie dokonania w znaku stosownych zmian wyłączających niebezpieczeństwo

wprowadzenia w błąd odbiorców co do pochodzenia towarów.

4.

W razie gdy naruszający prawo do znaku powszechnie znanego w Polskiej Rzeczypospolitej

Ludowej działa w złej wierze, roszczeń określonych w ust. 1 można dochodzić również

po upływie okresu pięcioletniego.

Prawo z rejestracji znaku towarowego wygasa wskutek

1)

upływu okresu ochrony,

2)

zrzeczenia się prawa przez uprawnionego z tytułu rejestracji znaku towarowego,

3)

nieużywania znaku,

4)

utraty przez znak towarowy dostatecznych znamion odróżniających,

5)

zaprzestania przez uprawnionego z tytułu rejestracji znaku towarowego działalności

gospodarczej.

W wypadkach określonych w art. 25 pkt 2-5 decyzję o wygaśnięciu prawa z rejestracji

znaku towarowego wydaje Urząd Patentowy.

Uprawniony z tytułu rejestracji znaku towarowego może zrzec się swego prawa w całości

lub w części przez złożenie w Urzędzie Patentowym pisemnego oświadczenia. Do zrzeczenia

jest wymagana pisemna zgoda osób, których prawa są wpisane do rejestru znaków towarowych,

jeżeli zrzeczenie się prawa z rejestracji znaku towarowego mogłoby spowodować dla

nich niekorzystne skutki.

1.

Prawo z rejestracji znaku towarowego wygasa, jeżeli uprawniony nie używał tego znaku

w Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej w okresie kolejnych trzech lat.

2.

Jeżeli znak towarowy zarejestrowany dla różnych towarów jest używany tylko dla jednego

lub niektórych z nich, prawo z rejestracji znaku towarowego wygasa tylko w stosunku

do tych towarów, dla których znak ten nie jest używany.

3.

Prawo z rejestracji znaku towarowego nie wygasa, jeżeli uprawniony wykaże, że z usprawiedliwionych

powodów nie mógł używać znaku towarowego.

4.

Obowiązek wykazania używania znaku towarowego lub istnienia przyczyn usprawiedliwiających

nieużywanie znaku spoczywa na uprawnionym z tytułu rejestracji.

Prawo z rejestracji znaku towarowego może być unieważnione w całości lub w części,

jeżeli nie były spełnione ustawowe warunki wymagane do rejestracji, określone w przepisach

art. 4, 6-9 i 32.

1.

Z wnioskiem o uznanie prawa z rejestracji znaku towarowego za wygasłe, jak również

z wnioskiem o unieważnienie prawa z rejestracji znaku towarowego może wystąpić każdy,

kto ma w tym interes prawny.

2.

Prokurator Generalny Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej lub Prezes Urzędu Patentowego

może w interesie społecznym wystąpić z wnioskiem o uznanie prawa z rejestracji znaku

towarowego za wygasłe lub o unieważnienie prawa z rejestracji znaku towarowego albo

przystąpić do toczącego się postępowania w sprawie.

3.

O wygaśnięciu prawa z rejestracji znaku towarowego oraz o unieważnieniu prawa z rejestracji

znaku towarowego dokonuje się wpisu w rejestrze znaków towarowych.

Z wnioskiem o unieważnienie prawa z rejestracji znaku towarowego można wystąpić w

okresie pięciu lat od daty rejestracji. Po upływie tego okresu z wnioskiem takim można

wystąpić jedynie w stosunku do uprawnionego, który uzyskał rejestrację działając w

złej wierze.

Organizacja powołana do reprezentowania interesów przedsiębiorstw, działająca na terytorium

Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej lub w jednym z państw członków Związku Paryskiego

Ochrony Własności Przemysłowej, której istnienie nie jest sprzeczne z ustawodawstwem

państwa, w którym działa, może uzyskać rejestrację wspólnego znaku towarowego, zwanego

dalej „znakiem wspólnym”.

1.

Zasady używania znaku wspólnego w obrocie gospodarczym przez organizację, o której

mowa w art. 32, oraz przez zrzeszone w niej przedsiębiorstwa określa regulamin ustalony

przez tę organizację.

2.

Regulamin, o którym mowa w ust. 1, powinien w szczególności określać sposób używania

znaku, wspólne właściwości towarów, dla których oznaczania znak ten jest przeznaczony,

zasady kontroli tych właściwości, skutki naruszenia postanowień regulaminu oraz wykaz

przedsiębiorstw uprawnionych do używania znaku.

3.

Znak wspólny może być zarejestrowany po złożeniu do rejestru regulaminu, o którym

mowa w ust. 1.

1.

W razie naruszenia prawa z rejestracji znaku wspólnego w stosunku do określonych towarów,

uprawnienie do dochodzenia roszczeń przysługuje organizacji, na której rzecz znak

ten jest zarejestrowany, chyba że zgodnie z regulaminem znaku wspólnego uprawnienie

to przysługuje również zrzeszonym w niej przedsiębiorstwom.

2.

Przedsiębiorstwo uprawnione do dochodzenia roszczeń, o których mowa w ust. 1, może

dochodzić tych roszczeń po zawiadomieniu organizacji o naruszeniu prawa z rejestracji

znaku wspólnego, jeżeli organizacja ta w okresie dwóch miesięcy od zawiadomienia jej

nie skorzysta z uprawnienia do dochodzenia roszczeń.

Prawo z rejestracji znaku wspólnego może być przeniesione tylko na rzecz organizacji

określonej w art. 32.

W razie wygaśnięcia prawa z rejestracji znaku wspólnego w stosunku do określonych

towarów, niedopuszczalna jest rejestracja znaku podobnego do znaku wspólnego dla towarów

tego samego rodzaju, zgłoszonego przez inne podmioty, jeżeli zgłoszenie to nastąpiło

przed upływem pięciu lat od dnia wygaśnięcia prawa z rejestracji znaku wspólnego.

Do postępowania przed Urzędem Patentowym w sprawach znaków towarowych stosuje się

przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, chyba że przepisy ustawy stanowią inaczej.

Termin do wniesienia odwołania od decyzji Urzędu Patentowego wynosi dwa miesiące,

a do wniesienia zażalenia na postanowienie tego Urzędu wynosi jeden miesiąc, od dnia

doręczenia stronie decyzji lub postanowienia.

1.

Zgłoszenie znaku towarowego do rejestracji uważa się za dokonane w dniu, w którym

podanie zostało złożone w Urzędzie Patentowym albo nadane w polskim urzędzie pocztowym

pod adresem Urzędu Patentowego.

2.

W podaniu o zarejestrowanie znaku towarowego wymienia się zgłaszającego, wskazuje

znak towarowy oraz towary, dla których znak jest przeznaczony.

3.

Pierwszeństwo podań wniesionych w tym samym dniu określa się według kolejności ich

wpływu do Urzędu Patentowego.

4.

Prezes Urzędu Patentowego określa wymagania, jakim powinno odpowiadać prawidłowo sporządzone

podanie, oraz ustala klasyfikację towarów mającą zastosowanie do znaków towarowych.

1.

W jednym podaniu można zgłosić do rejestracji tylko jeden znak.

2.

W razie zgłoszenia do rejestracji w jednym podaniu więcej znaków, Urząd Patentowy

rozpatruje podanie w zakresie pierwszego znaku i jednocześnie wzywa zgłaszającego

do wniesienia w terminie trzech miesięcy odrębnych podań dla pozostałych znaków. Zgłoszenie

takie uważa się za dokonane w dniu wniesienia pierwszego podania. W razie niewniesienia

odrębnych podań Urząd Patentowy umarza postępowanie w tym zakresie.

W toku rozpatrywania podania Urząd Patentowy wydaje postanowienia wzywające zgłaszającego

do uzupełnienia braków lub usunięcia usterek podania i dokumentów w terminie trzech

miesięcy pod rygorem umorzenia postępowania. Termin ten na wniosek zgłaszającego może

być przedłużony na dalszy okres do trzech miesięcy, a w uzasadnionych wypadkach -

ponadto dwukrotnie przedłużony na dalsze okresy trzymiesięczne, po wniesieniu stosownych

opłat.

Po wniesieniu podania zgłaszający nie może w ramach tego podania zmienić istoty zgłoszonego

znaku ani rozszerzyć wykazu towarów, dla których znak ten został zgłoszony.

1.

W toku postępowania Urząd Patentowy bada, czy zgłoszony znak odpowiada ustawowym warunkom

rejestracji oraz czy nie narusza praw osób trzecich.

2.

Jeżeli zgłoszony znak nie odpowiada ustawowym warunkom rejestracji lub narusza prawa

osób trzecich, Urząd Patentowy powiadamia o tym zgłaszającego i osoby, których prawa

mogłyby być naruszone, i wzywa je do wypowiedzenia się w terminie trzech miesięcy.

3.

Urząd Patentowy powiadamia zgłaszającego o stanowisku osób trzecich i wzywa go do

wypowiedzenia się w terminie trzech miesięcy.

4.

W razie niewypowiedzenia się w terminie, o którym mowa w ust. 3, Urząd Patentowy wydaje

decyzję o odmowie rejestracji znaku.

5.

Terminy, o których mowa w ust. 2 i 3, mogą być na wniosek zgłaszającego przedłużone

na zasadach określonych w art. 41.

1.

Po ustaleniu, że nie ma przeszkód do zarejestrowania znaku, i po wniesieniu opłat,

o których mowa w art. 55, Urząd Patentowy wydaje decyzję o rejestracji znaku towarowego

i dokonuje wpisu w rejestrze, o którym mowa w art. 54; w innych wypadkach wydaje decyzję

odmowną.

2.

Po wpisaniu znaku towarowego do rejestru Urząd Patentowy wydaje uprawnionemu z tytułu

rejestracji świadectwo ochronne.

1.

Znak towarowy może być zgłoszony za granicą do rejestracji po zgłoszeniu go w Urzędzie

Patentowym.

2.

Rada Ministrów, w drodze rozporządzenia, określa tryb zgłaszania znaków towarowych

za granicą.

W zarejestrowanym znaku towarowym nie można dokonywać zmian ani rozszerzać wykazu

towarów, dla których znak ten został zarejestrowany.

1.

Wniosek o przedłużenie prawa z rejestracji znaku towarowego na następny okres dziesięcioletni

składa się przed upływem poprzedniego okresu ochrony, jednak nie wcześniej niż na

rok przed upływem tego okresu.

2.

W uzasadnionych wypadkach wniosek może być złożony również w ciągu sześciu miesięcy

po upływie tego okresu ochrony.

3.

Uprawniony, składając wniosek o przedłużenie prawa z rejestracji znaku towarowego,

jest obowiązany wykazać, że używa znaku towarowego w zakresie przewidzianym w ustawie.

Jeżeli uprawniony nie wykaże, że używał znaku towarowego w tym zakresie bądź nie wykaże,

że z usprawiedliwionych powodów nie mógł używać znaku towarowego, Urząd Patentowy

wyda decyzję o odmowie przedłużenia prawa z rejestracji i wygaśnięciu prawa z rejestracji

znaku towarowego.

4.

O przedłużeniu prawa z rejestracji znaku towarowego oraz o odmowie przedłużenia tego

prawa dokonuje się wpisu w rejestrze znaków towarowych.

Prezes Urzędu Patentowego określa wymagania, jakim powinny odpowiadać wnioski składane

w Urzędzie Patentowym w sprawach zarejestrowanych znaków towarowych.

1.

Urząd Patentowy rozpatruje w trybie postępowania spornego sprawy

1)

o ustalenie, że między zarejestrowanym znakiem towarowym a znakiem, którego używa

lub zamierza używać inne przedsiębiorstwo, nie zachodzi podobieństwo (art. 23),

2)

o uznanie prawa z rejestracji znaku towarowego za wygasłe w razie utraty przez znak

dostatecznych znamion odróżniających lub zaprzestania przez uprawnionego z tytułu

rejestracji działalności gospodarczej (art. 25 pkt 4 i 5),

3)

o unieważnienie prawa z rejestracji znaku towarowego z powodu niespełnienia ustawowych

warunków rejestracji (art. 29) lub naruszenia prawa do znaku powszechnie znanego w

Polsce (art. 24 ust. 1).

2.

Urząd Patentowy orzeka w sprawach wymienionych w ust. 1 w trybie i na zasadach określonych

w przepisach ustawy o wynalazczości.

Właściwa do rozpatrywania odwołań od decyzji Urzędu Patentowego oraz zażaleń na postanowienia

tego Urzędu jest Komisja Odwoławcza przy Urzędzie Patentowym, zwana dalej „Komisją

Odwoławczą”, utworzona na podstawie przepisów ustawy o wynalazczości.

Strona mająca stałe miejsce zamieszkania lub siedzibę za granicą może działać w postępowaniu

przed Urzędem Patentowym oraz przed Komisją Odwoławczą jedynie za pośrednictwem jednostek

upoważnionych przez Ministra Handlu Zagranicznego.

1.

Od każdej prawomocnej decyzji albo postanowienia Urzędu Patentowego lub Komisji Odwoławczej,

kończących postępowanie w sprawie i rażąco naruszających prawo, Prezes Urzędu Patentowego,

Pierwszy Prezes Sądu Najwyższego, Prokurator Generalny Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej

oraz Minister Sprawiedliwości mogą złożyć rewizję nadzwyczajną.

2.

Do rewizji nadzwyczajnej stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania cywilnego.

Sprawy roszczeń określonych w art. 20 oraz innych roszczeń cywilnoprawnych z zakresu

znaków towarowych, nie należące do właściwości Urzędu Patentowego, są rozstrzygane

w trybie postępowania sądowego lub arbitrażowego.

1.

Urząd Patentowy prowadzi rejestr znaków towarowych oraz rejestr wspólnych znaków towarowych,

przeznaczone do dokonywania w nich wpisów przewidzianych w ustawie.

2.

Rejestry znaków towarowych są jawne. Każdy, kto ma w tym interes prawny, może po wniesieniu

stosownej opłaty uzyskać odpis, wyciąg albo zaświadczenie o istnieniu określonego

wpisu w rejestrze znaków towarowych.

3.

Domniemywa się, że każdemu jest znana treść wpisów dokonanych w rejestrach znaków

towarowych.

4.

Prezes Urzędu Patentowego określa zasady prowadzenia rejestrów, warunki i tryb dokonywania

w nich wpisów, udostępniania rejestrów do wglądu oraz wydawania odpisów, wyciągów

i zaświadczeń o istnieniu określonych wpisów w rejestrach.

1.

W postępowaniu przed Urzędem Patentowym oraz przed Komisją Odwoławczą w sprawach znaków

towarowych pobiera się opłaty.

2.

Rada Ministrów, w drodze rozporządzenia, określa zasady uiszczania, wysokość i terminy

wnoszenia opłat.

Urząd Patentowy ogłasza w „Wiadomościach Urzędu Patentowego”

1)

rejestrację znaku towarowego,

2)

przedłużenie prawa z rejestracji znaku towarowego,

3)

zbycie prawa z rejestracji znaku towarowego,

4)

udzielenie licencji,

5)

wygaśnięcie prawa z rejestracji znaku towarowego,

6)

unieważnienie prawa z rejestracji znaku towarowego,

7)

zmiany dotyczące uprawnionego z tytułu rejestracji znaku towarowego,

8)

zmiany dotyczące wykazu towarów.

1.

Kto wprowadzane do obrotu towary albo świadczone usługi oznacza zarejestrowanym znakiem

towarowym, którego nie ma prawa używać, podlega karze pozbawienia wolności do roku,

karze ograniczenia wolności do roku lub karze grzywny.

2.

W jednostkach organizacyjnych odpowiedzialność przewidzianą w ust. 1 ponosi kierownik

takiej jednostki, a jeżeli została wyznaczona w tej jednostce osoba odpowiedzialna

za wprowadzanie towarów do obrotu albo za świadczone usługi - ta osoba.

3.

Ściganie następuje na wniosek pokrzywdzonego.

W ustawie z dnia 31 maja 1962 r. o Urzędzie Patentowym Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej

(Dz. U. Nr 33, poz. 157) art. 6 skreśla się.

Prawa z rejestracji znaków towarowych istniejące w dniu wejścia w życie ustawy pozostają

w mocy.

1.

Do stosunków prawnych powstałych w związku z rejestracją znaków towarowych przed dniem

wejścia w życie ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe, z zastrzeżeniem przepisu

ust. 2.

2.

Od dnia wejścia w życie ustawy ocenia się według jej przepisów

1)

czynności prawne dotyczące znaków towarowych, dokonane po tej dacie,

2)

określone w art. 28 skutki nieużywania znaku towarowego.

Postępowanie wszczęte przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy toczy się według

przepisów tej ustawy.

Traci moc ustawa z dnia 28 marca 1963 r. o znakach towarowych

(Dz. U. Nr 14, poz. 73).

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 lipca 1985 r.