Ustawa z dnia 6 kwietnia 1984 r. o gospodarce energetycznej.

Ustawa określa zasady gospodarowania paliwami i energią oraz tworzenia warunków planowego

i racjonalnego rozwoju gospodarki energetycznej, obowiązki w zakresie gospodarowania

paliwami i energią jednostek gospodarki uspołecznionej i nie uspołecznionej oraz osób

fizycznych i innych podmiotów, jak również zadania organów administracji państwowej

w dziedzinie gospodarki energetycznej.

1.

Plany społeczno-gospodarcze powinny zapewniać rozwój gospodarki energetycznej w stopniu

umożliwiającym osiąganie założonego rozwoju społeczno-gospodarczego kraju przy uwzględnieniu

efektywnego wykorzystywania zasobów krajowych, możliwości importu oraz uzyskiwania

oszczędności paliw i energii w drodze racjonalizacji ich użytkowania. Plany społeczno-gospodarcze

powinny także obejmować zadania w zakresie rozwoju i racjonalizacji gospodarki energetycznej

oraz produkcji środków technicznych służących do tego celu.

2.

Organy administracji państwowej właściwe w sprawach planowania zapewniała zrównoważenie

bilansów energetycznych w planach społeczno-gospodarczych.

Jednostki gospodarki uspołecznionej zobowiązane są realizować zadania wynikające z

przepisów art. 2, w szczególności przez

1)

opracowywanie i wdrażanie energooszczędnych i materiałooszczędnych urządzeń, metod

i technologii produkcji, transportu i usług, stosowanie surowców wtórnych oraz wykorzystanie

paliw i energii odpadowych,

2)

stosowanie materiałów oraz urządzeń zapewniających racjonalne i oszczędne użytkowanie

paliw i energii,

3)

kształtowanie energooszczędnej struktury produkcji, transportu i usług oraz uwzględnianie

energochłonności w wymianie towarowej z zagranicą.

Jednostki gospodarki uspołecznionej, zużywające paliwa i energię do celów produkcji

i świadczenia usług, zobowiązane są do prowadzenia ewidencji i analizy energochłonności

produkcji i usług oraz ustalania wskaźników jednostkowej energochłonności wytwarzania

wyrobów i świadczenia usług w zakresie i według zasad określonych przez Głównego Inspektora

Gospodarki Energetycznej w porozumieniu z właściwymi ministrami oraz Prezesem Głównego

Urzędu Statystycznego.

Kierownicy jednostek gospodarki uspołecznionej zobowiązani są do utworzenia odpowiednich

służb energetycznych lub zapewnienia innych warunków organizacyjnych i kadrowych,

a także warunków technicznych, właściwych dla racjonalnego i oszczędnego użytkowania

paliw i energii.

1.

Terenowe organy administracji państwowej zapewniają prawidłowe i racjonalne gospodarowanie

zasobami paliw i źródłami energii o lokalnym znaczeniu, w szczególności takimi jak

małe złoża węgla brunatnego, torf, drewno opałowe, małe cieki wodne, energia słońca

i wiatru oraz biogaz, a także zobowiązane są do udzielania pomocy jednostkom gospodarki

uspołecznionej i nie uspołecznionej oraz osobom fizycznym i innym podmiotom, które

tworzą własne źródła energii.

2.

Główny Inspektor Gospodarki Energetycznej określa kierunki pomocy w sprawach, o których

mowa w ust. 1.

Wszyscy użytkownicy paliw i energii mają obowiązek racjonalnego i oszczędnego ich

użytkowania.

Właściwe w tych sprawach organy administracji państwowej i inne państwowe jednostki

organizacyjne oraz organizacje społeczne uwzględniają w programach kształcenia i wychowania

oraz systemach informacji kształtowanie w społeczeństwie zasad oszczędnego użytkowania

paliw i energii.

Głównemu Inspektorowi Gospodarki Energetycznej mogą być przyznane z budżetu Państwa

określone środki finansowe na popieranie szczególnie ważnych dla gospodarki narodowej

przedsięwzięć w zakresie poprawy gospodarki energetycznej oraz zadań związanych z

wykorzystywaniem zasobów paliw i źródeł energii o lokalnym znaczeniu.

1.

Organy administracji państwowej właściwe w sprawach cen zapewniają skuteczne oddziaływanie

cen na racjonalne i oszczędne użytkowanie paliw i energii oraz poprawę i rozwój gospodarki

energetycznej.

2.

Ministrowie i wojewodowie (prezydenci miast stopnia wojewódzkiego) sprawujący nadzór

nad dostawcami paliw i energii oraz Główny Inspektor Gospodarki Energetycznej prowadzą

badania skuteczności oddziaływania instrumentów ekonomicznych, w tym cen, na racjonalne

i oszczędne użytkowanie paliw i energii oraz poprawę i rozwój gospodarki energetycznej.

Polskie Normy dotyczące jakości paliw i energii, urządzeń i instalacji energetycznych

oraz obiektów budowlanych i ich elementów, mające wpływ na poziom zużycia lub strat

paliw i energii albo wielkość poboru mocy elektrycznej, wymagają uzgodnienia z Głównym

Inspektorem Gospodarki Energetycznej.

1.

Przy Prezesie Rady Ministrów działa Państwowa Rada Gospodarki Energetycznej jako organ

doradczy i opiniodawczy w dziedzinie gospodarki energetycznej, zwana dalej „Radą”,

złożona z przedstawicieli zainteresowanych organów administracji państwowej, jednostek

gospodarki uspołecznionej, nauki, stowarzyszeń naukowo-technicznych oraz innych organizacji

społecznych.

2.

Prezes Rady Ministrów określa zadania, skład i tryb działania Państwowej Rady Gospodarki

Energetycznej.

Przepisów ustawy nie stosuje się do spraw regulowanych przepisami prawa górniczego

i prawa geologicznego.

Rada Ministrów określi zakres i tryb stosowania przepisów ustawy w jednostkach organizacyjnych

podległych Ministrom Obrony Narodowej i Spraw Wewnętrznych oraz jednostkach organizacyjnych

więziennictwa podległych Ministrowi Sprawiedliwości.

Ilekroć w ustawie jest mowa o

1)

paliwach - rozumie się przez to paliwa stałe, ciekłe i gazowe,

2)

energii - rozumie się przez to energię elektryczną i cieplną oraz inne postacie energii,

które mogą być wykorzystane do celów energetycznych,

3)

urządzeniach energetycznych - rozumie się przez to urządzenia techniczne służące do

przetwarzania paliw lub energii na paliwa lub energię innego rodzaju albo o zmienionych

parametrach, przesyłania paliw lub energii albo zużywające paliwa lub energię,

4)

eksploatacji urządzeń energetycznych - rozumie się przez to eksploatację urządzeń

określonych w pkt 3, z wyjątkiem urządzeń energetycznych powszechnego użytku, przeznaczonych

na potrzeby ludności lub używanych w gospodarstwach domowych,

5)

instalacjach energetycznych - rozumie się przez to zespoły urządzeń technicznych wraz

z układami połączeń między nimi, służące do przetwarzania lub przesyłania paliw i

energii albo zużywające paliwa i energię,

6)

wspólnej sieci - rozumie się przez to wspólną sieć energetyczną, to jest takie urządzenia

techniczne, które służą do przesyłania paliw lub energii do więcej niż jednego odbiorcy

i pozostają w zarządzie wyznaczonych jednostek organizacyjnych.

1.

Rozwiązania techniczne w zakresie inwestycji i modernizacji dotyczących instalacji

energetycznych oraz obiektów budowlanych, mających wpływ na przetwarzanie, przesyłanie

i użytkowanie paliw i energii, wymagają uzgodnienia z Głównym Inspektorem Gospodarki

Energetycznej.

2.

Uzgodnienie, o którym mowa w ust. 1, obejmuje w szczególności dobór paliw i energii

oraz dobór technologii, urządzeń, konstrukcji i materiałów w zakresie mającym wpływ

na przewidywane zużycie paliw i energii.

3.

Rada Ministrów, w drodze rozporządzenia, określa zakres rozwiązań technicznych podlegających

uzgodnieniu, o którym mowa w ust. 1 i 2, oraz tryb postępowania w tych sprawach.

1.

W wypadkach uzasadnionych technicznie i ekonomicznie terenowy inspektorat gospodarki

energetycznej może wydać decyzję zobowiązującą jednostki gospodarki uspołecznionej

do realizacji przedsięwzięć mających na celu

1)

zapobieżenie nieracjonalnemu zużywaniu paliw lub energii w istniejących obiektach

i urządzeniach,

2)

wykorzystanie istniejących rezerw energetycznych na potrzeby innych jednostek gospodarki

uspołecznionej i nie uspołecznionej oraz osób fizycznych i innych podmiotów, na warunkach

ustalonych w umowach zawartych między zainteresowanymi.

2.

Od decyzji terenowego inspektoratu gospodarki energetycznej w sprawach określonych

w ust. 1 przysługuje odwołanie do Głównego Inspektora Gospodarki Energetycznej.

1.

Przyłączenie do wspólnej sieci następuje na zasadach określonych w przepisach ustawy.

2.

W razie stwierdzenia przez Głównego Inspektora Gospodarki Energetycznej, że dotrzymanie

technicznych warunków przyłączenia do wspólnej sieci spowodowałoby przekroczenie uzasadnionego

technicznie i ekonomicznie poziomu zużycia lub strat paliw i energii, minister lub

wojewoda (prezydent miasta stopnia wojewódzkiego) sprawujący nadzór nad wspólną siecią

uchyli lub zmieni warunki przyłączenia ustalone przez jednostkę zarządzającą wspólną

siecią.

W razie stwierdzenia przez Głównego Inspektora Gospodarki Energetycznej celowości

realizacji inwestycji wspólnej, zmierzającej do racjonalizacji gospodarki energetycznej,

wojewoda (prezydent miasta stopnia wojewódzkiego) na wniosek Głównego Inspektora Gospodarki

Energetycznej inicjuje zawarcie między zainteresowanymi jednostkami gospodarki uspołecznionej

odpowiednich umów w sprawie terminów i sposobu realizacji tej inwestycji, inwestora

zastępczego i użytkownika.

Wytwórcy urządzeń energetycznych zobowiązani są zapewnić dotrzymanie wymagań racjonalnego

użytkowania paliw i energii przez wyprodukowane urządzenia, właściwe cechy użytkowe

i eksploatacyjne urządzeń, trwałość parametrów technicznych i ekonomicznych oraz doskonalenie

jakości urządzeń i ich części zamiennych zgodnie z postępem technicznym, a także określać

poziom zużycia lub strat paliw i energii albo wielkość poboru mocy elektrycznej.

Rada Ministrów, w drodze rozporządzenia, może ustalić normatywne wskaźniki jednostkowego

zużycia paliw i energii lub inne normatywne wskaźniki eksploatacyjne dla określonych

rodzajów nowo produkowanych urządzeń energetycznych oraz zasady postępowania w odniesieniu

do urządzeń energetycznych nie odpowiadających ustalonym wskaźnikom.

1.

Produkcja określonych urządzeń energetycznych oraz ich import lub nabycie za granicą

licencji na ich produkcję wymaga uprzedniego uzgodnienia z Głównym Inspektorem Gospodarki

Energetycznej w zakresie doboru paliw i energii oraz wielkości produkcji przeznaczonej

na rynek krajowy.

2.

W zakresie nie objętym wskaźnikami, o których mowa w art. 21, lub Polskimi Normami

obowiązek uzgodnienia z Głównym Inspektorem Gospodarki Energetycznej dotyczy także

parametrów określających dopuszczalny poziom zużycia lub strat paliw i energii albo

dopuszczalną wielkość poboru mocy elektrycznej.

3.

Rodzaje urządzeń podlegających uzgodnieniu, o którym mowa w ust. 1 i 2, oraz tryb

tego uzgodnienia określa Główny Inspektor Gospodarki Energetycznej w porozumieniu

z właściwymi ministrami.

Główny Inspektor Gospodarki Energetycznej może zakazać sprzedaży w kraju urządzeń

energetycznych, które nie spełniają warunków ustalonych zgodnie z art. 21 i 22.

1.

Dostarczanie i odbiór paliw i energii za pośrednictwem wspólnej sieci następuje na

podstawie umowy.

2.

Umowa o dostarczanie paliw i energii za pośrednictwem wspólnej sieci powinna określać

w szczególności ilość, jakość, niezawodność i terminowość dostawy i odbioru oraz odpowiedzialność

stron za niedotrzymanie warunków umowy.

3.

Dostawca paliw i energii ze wspólnej sieci nie może odmówić zawarcia umowy, jeżeli

odbiorca spełnia ustalone na podstawie przepisów warunki przyłączenia do wspólnej

sieci, a istnieją techniczne warunki dostawy paliw i energii.

4.

Przepisy w sprawach dostarczania i odbioru paliw i energii ze wspólnej sieci, określające

ogólne warunki umów, o których mowa w ust. 1 i 2, wydaje Prezes Rady Ministrów.

1.

Zasady, wysokość i sposób obliczania odszkodowania przysługującego odbiorcy, w wypadkach

ograniczenia lub przerwy w dostawie albo pogorszenia parametrów paliw i energii dostarczanych

ze wspólnej sieci, określają ogólne warunki umów, o których mowa w art. 24 ust. 4.

2.

Dostawca paliw lub energii ze wspólnej sieci nie ponosi odpowiedzialności za niewykonanie

lub nienależyte wykonanie umowy dostawy jedynie w wypadkach przerw w dostawie

1)

w związku z niezawinioną przez dostawcę awarią we wspólnej sieci na czas niezbędny

do wykonania prac w celu zapobieżenia lub usunięcia skutków awarii,

2)

wprowadzanych stosownie do obowiązujących ograniczeń oraz w razie zagrożenia życia

ludzkiego lub mienia.

3.

W wypadkach określonych w ogólnych warunkach umów, o których mowa w art. 24 ust. 4,

albo w razie pobierania paliw lub energii ze wspólnej sieci bez zawarcia umowy z dostawcą,

odbiorcy mogą być odłączeni od sieci. Dostawca nie ponosi odpowiedzialności za szkody

wynikłe z tytułu odłączenia od sieci w tych wypadkach.

4.

W razie naruszenia warunków umowy o dostarczanie paliw i energii ze wspólnej sieci

oraz za czynności dostawcy w związku z dostarczaniem paliw i energii ze wspólnej sieci,

od odbiorców są pobierane opłaty dodatkowe. Wysokość i zakres stosowania tych opłat

określa naczelny organ administracji państwowej właściwy w sprawach cen paliw i energii.

W razie wystąpienia niedoboru paliw lub energii Rada Ministrów może wprowadzić

1)

ograniczenia w dostawie lub zużyciu poszczególnych rodzajów paliw i energii,

2)

zakaz użytkowania poszczególnych rodzajów paliw i energii do określonych celów.

1.

Minister lub wojewoda (prezydent miasta stopnia wojewódzkiego) sprawujący nadzór nad

wspólną siecią albo upoważniona przez niego jednostka organizacyjna są uprawnieni

do dysponowania mocą i energią lub ilością paliwa we wspólnej sieci, a w szczególności

do

1)

ustalania programów pracy i operatywnego kierowania pracą urządzeń i instalacji energetycznych,

służących do przetwarzania i przesyłania paliw i energii, oraz udzielania zezwoleń

na ich wyłączenie do remontu lub rezerwy,

2)

wydawania decyzji o wyłączeniu, na czas niezbędny do ochrony pracy wspólnej sieci

elektroenergetycznej, wybranych odbiorników energii elektrycznej, których rodzaje

i zasady wyłączania zostaną uzgodnione z odbiorcą,

3)

ustalania wielkości poboru mocy i energii lub paliw przez odbiorców stosownie do obowiązujących

ograniczeń, a także w razie awarii we wspólnej sieci.

2.

Stosowanie przepisu ust. 1 pkt 1 do odbiorców przyłączonych do wspólnej sieci, posiadających

własne urządzenia służące do wytwarzania i przesyłania paliw lub energii, w zakresie

kierowania pracą tych urządzeń, określa umowa zawarta z odbiorcą przez upoważnioną

jednostkę organizacyjną, o której mowa w ust. 1.

Przepisy w sprawie warunków technicznych i trybu przyłączania urządzeń i instalacji

energetycznych do wspólnej sieci wydaje minister sprawujący nadzór nad tą siecią.

1.

Eksploatację urządzeń i instalacji energetycznych należy prowadzić w sposób zapewniający

właściwe i zgodne z przeznaczeniem wykorzystanie urządzeń, racjonalne i oszczędne

użytkowanie paliw i energii, bezpieczeństwo obsługi i otoczenia oraz zachowanie wymagań

ochrony środowiska.

2.

Jednostki gospodarki uspołecznionej zobowiązane są do analizowania sprawności i wykorzystania

urządzeń energetycznych oraz podejmowania działań mających na celu poprawę efektywności

wykorzystania paliw i energii.

1.

Przepisy w sprawie zasad eksploatacji urządzeń i instalacji energetycznych, służących

do wytwarzania i przesyłania energii elektrycznej oraz przesyłania paliw gazowych,

wydaje minister sprawujący nadzór nad wspólną siecią elektroenergetyczną i gazową.

2.

Przepisy w sprawie zasad eksploatacji urządzeń i instalacji energetycznych nie wymienionych

w ust. 1 wydaje Główny Inspektor Gospodarki Energetycznej w porozumieniu z właściwymi

ministrem.

1.

Terenowy inspektorat gospodarki energetycznej może nakazać jednostkom gospodarki uspołecznionej

okresowe lub trwałe wycofanie z eksploatacji w określonym terminie urządzeń i instalacji

energetycznych, przekraczających uzasadniony technicznie i ekonomicznie poziom zużycia

lub strat paliw i energii bądź zagrażających bezpieczeństwu obsługi lub otoczenia.

2.

Trwałe wycofanie z eksploatacji urządzeń i instalacji energetycznych, służących do

wytwarzania i przesyłania paliw i energii, przyłączonych do wspólnej sieci, wymaga

uprzednio uzgodnienia z terenowym inspektoratem gospodarki energetycznej.

3.

Od decyzji terenowego inspektoratu gospodarki energetycznej w sprawach określonych

w ust. 1 i 2 przysługuje odwołanie do Głównego Inspektora Gospodarki Energetycznej.

1.

Osoby zajmujące się eksploatacją określonych urządzeń i instalacji energetycznych,

poza wymaganiami wynikającymi z taryfikatorów kwalifikacyjnych, powinny spełniać dodatkowe

wymagania kwalifikacyjne w zakresie gospodarki energetycznej.

2.

Główny Inspektor Gospodarki Energetycznej określa dodatkowe wymagania kwalifikacyjne

dla osób, o których mowa w ust. 1, oraz ustala tryb stwierdzania tych dodatkowych

kwalifikacji.

3.

Przepisu ust. 2 nie stosuje się do osób zajmujących się eksploatacją urządzeń i instalacji

energetycznych, służących do wytwarzania i przesyłania energii elektrycznej oraz przesyłania

paliw gazowych. Dodatkowe wymagania kwalifikacyjne dla tych osób określa minister

sprawujący nadzór nad wspólną siecią elektroenergetyczną i gazową.

Główny Inspektor Gospodarki Energetycznej jest centralnym organem administracji państwowej

do spraw gospodarki energetycznej.

Do zakresu działania Głównego Inspektora Gospodarki Energetycznej należy

1)

podejmowanie działań tworzących warunki racjonalnego gospodarowania paliwami i energią,

2)

prowadzenie oraz inicjowanie badań mających na celu ocenę stanu oraz poprawę i rozwój

gospodarki energetycznej,

3)

inicjowanie oraz kształtowanie kierunków poprawy i rozwoju gospodarki energetycznej

w działalności jednostek gospodarki uspołecznionej i nie uspołecznionej oraz osób

fizycznych i innych podmiotów wytwarzających i zużywających paliwa i energię do celów

produkcji i świadczenia usług,

4)

wykonywanie kontroli przestrzegania przepisów i zasad w dziedzinie gospodarki energetycznej

przez jednostki gospodarki uspołecznionej i nie uspołecznionej oraz osoby fizyczne

i inne podmioty zużywające paliwa i energię do celów produkcji i świadczenia usług,

5)

nakazywanie stosowania odpowiednich środków, a także nakazywanie dokonywania odpowiednich

zmian w procesach technologicznych i rozwiązaniach konstrukcyjnych urządzeń energetycznych

i obiektów budowlanych, w razie stwierdzenia niewłaściwej gospodarki energetycznej

lub w celu jej poprawy,

6)

popularyzowanie zasad racjonalnej i oszczędnej gospodarki energetycznej,

7)

wykonywanie innych zadań określonych w ustawie.

1.

Główny Inspektor Gospodarki Energetycznej podlega Prezesowi Rady Ministrów.

2.

Prezes Rady Ministrów powołuje i odwołuje Głównego Inspektora Gospodarki Energetycznej

i jego zastępców.

3.

Rada Ministrów, w drodze rozporządzenia, może powierzyć nadzór nad działalnością Głównego

Inspektora Gospodarki Energetycznej innemu naczelnemu organowi administracji państwowej.

1.

Organami Głównego Inspektora Gospodarki Energetycznej do spraw gospodarki energetycznej

są terenowe inspektoraty gospodarki energetycznej.

2.

Terenowe inspektoraty gospodarki energetycznej wykonują na obszarze swojego działania

zadania określone w art. 34 pkt 1, 3, 4, 5 i 6, zadania określone w art. 34 pkt 2

w zakresie ustalonym przez Głównego Inspektora Gospodarki Energetycznej oraz inne

zadania określone w ustawie.

3.

Główny Inspektor Gospodarki Energetycznej może na wniosek kierowników innych jednostek

organizacyjnych upoważnić pracowników tych jednostek do wykonywania określonych zadań

kontrolnych w dziedzinie gospodarki energetycznej.

1.

Rada Ministrów, w drodze rozporządzenia, określa

1)

szczegółowy zakres i tryb działania Głównego Inspektora Gospodarki Energetycznej,

2)

terytorialny zakres działania, siedziby oraz szczegółowy zakres i tryb działania terenowych

inspektoratów gospodarki energetycznej.

2.

Organizację urzędu Głównego Inspektora Gospodarki Energetycznej oraz jednostki organizacyjne

podporządkowane Głównemu Inspektorowi Gospodarki Energetycznej określa statut nadany

przez Prezesa Rady Ministrów.

1.

Kto

1)

nie stosuje się do ograniczeń w użytkowaniu paliw i energii wprowadzanych na podstawie

art. 26,

2)

nieumyślnie niszczy, uszkadza albo czyni niezdatną do użytku wspólną sieć lub urządzenia

związane z tą siecią,

3)

realizuje bez uzgodnienia, o którym mowa w art. 16, rozwiązania techniczne w zakresie

inwestycji i modernizacji dotyczących instalacji energetycznych oraz obiektów budowlanych,

mających wpływ na przetwarzanie, przesyłanie i użytkowanie paliw i energii,

4)

produkuje urządzenia energetyczne bez uzgodnienia, o którym mowa w art. 22,

5)

narusza zakaz sprzedaży urządzeń energetycznych wydany na podstawie art. 23,

6)

umyślnie uniemożliwia lub utrudnia prowadzenie eksploatacji urządzeń i instalacji

energetycznych w sposób określony w art. 29 ust. 1,

7)

umyślnie uniemożliwia lub utrudnia uprawnionym organom sprawowanie nadzoru lub kontroli

w dziedzinie gospodarki energetycznej

- podlega karze grzywny do 20 000 złotych.

2.

Kto pobiera paliwa lub energię ze wspólnej sieci bez umowy lub niezgodnie z umową

zawartą z dostawcą, podlega karze aresztu do 3 miesięcy, ograniczenia wolności do

3 miesięcy lub grzywny do 20.000 złotych.

3.

Terenowe inspektoraty gospodarki energetycznej, jednostki urządzające wspólną siecią

oraz jednostki organizacyjne uprawnione do dysponowania mocą i energią lub ilością

paliwa we wspólnej sieci są właściwe do składania wniosków o ukaranie w sprawach wymienionych

w ust. 1 i 2.

4.

Kierownicy i pracownicy jednostek gospodarki uspołecznionej za naruszenia, o których

mowa w ust. 1, popełnione w zakresie pracy w tych jednostkach, ponoszą odpowiedzialność

na zasadach określonych i w trybie przewidzianym w art. 39.

1.

Kierownicy i pracownicy jednostek gospodarki uspołecznionej, dopuszczający się naruszeń,

o których mowa w art. 38 ust. 1, lub naruszający przepisy, nakazy lub zakazy wydane

na podstawie art. 17 ust. 1, art. 21, art. 24 ust. 4, art. 27, 28, 30, 31 i 32 podlegają

karze pieniężnej w wysokości odpowiadającej kwocie od 10% do 300% miesięcznego wynagrodzenia

danego pracownika.

2.

Karę pieniężną, o której mowa w ust. 1, nakłada terenowy inspektorat gospodarki energetycznej.

Od nałożonej kary przysługuje odwołanie do Głównego Inspektora Gospodarki Energetycznej.

1.

Niezależnie od kar przewidzianych w art. 39 można wymierzyć jednostce gospodarki uspołecznionej

za naruszenie przepisów, nakazów lub zakazów, o których mowa w art. 39 ust. 1 i art.

38 ust. 2, karę pieniężną, której wysokość jest zależna od rodzaju i stopnia naruszenia

oraz poniesionych strat.

2.

Karę pieniężną, o której mowa w ust. 1, nakłada terenowy inspektorat gospodarki energetycznej.

Od nałożonej kary przysługuje odwołanie do Głównego Inspektora Gospodarki Energetycznej.

3.

Kara pieniężna nie może przekraczać wartości 30% kosztu paliw i energii zużywanych

rocznie w danej jednostce gospodarki uspołecznionej.

Rada Ministrów, w drodze rozporządzenia, określa zasady i tryb postępowania przy wymierzaniu

i ściąganiu kar pieniężnych, o których mowa w art. 39 i 40.

Minister sprawujący nadzór nad wspólną siecią określa zasady obliczania ryczałtowego

odszkodowania przysługującego jednostce zarządzającej wspólną siecią energetyczną

z tytułu zniszczenia lub uszkodzenia tej sieci, przy uwzględnieniu

1)

niezbędnych kosztów doprowadzenia uszkodzonych urządzeń lub instalacji energetycznych

do poprzedniego stanu technicznego,

2)

szkód wynikłych z przerw w pracy wspólnej sieci i ciągłości zasilania odbiorców.

W razie stwierdzenia pobierania paliw i energii ze wspólnej sieci bez zawarcia umowy

z dostawcą albo z całkowitym lub częściowym pominięciem układu pomiarowego bądź w

razie uszkodzenia tego układu z winy odbiorcy w sposób umożliwiający nielegalny pobór

paliw lub energii, pobiera się należności za nielegalnie pobrane paliwa lub energię

w wysokości ryczałtowej, określonej w taryfach dotyczących cen paliw i energii pobieranych

ze wspólnej sieci.

Należności, o których mowa w art. 42 i 43, podlegają egzekucji administracyjnej.

1.

Traci moc ustawa z dnia 30 maja 1962 r. o gospodarce paliwowo-energetycznej

(Dz. U. z 1962 r. Nr 32, poz. 150, z 1971 r. Nr 12, poz. 117, z 1976 r. Nr 12, poz. 71, z 1978 r. Nr 26, poz. 116 i z 1981 r. Nr 17, poz. 83).

2.

Dotychczasowe przepisy o gospodarce energetycznej pozostają w mocy do czasu zastąpienia

ich przepisami wydanymi na podstawie niniejszej ustawy, o ile nie są sprzeczne z jej

przepisami.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 czerwca 1984 r.