Obwieszczenie Ministra Finansów z dnia 16 marca 1984 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 czerwca 1982 r. w sprawie szczegółowych zasad gospodarki finansowej przedsiębiorstw państwowych oraz dostosowania przepisów ustawy o gospodarce finansowej przedsiębiorstw państwowych do specyfiki niektórych przedsiębiorstw.

Rozporządzenie określa szczegółowe zasady gospodarki finansowej przedsiębiorstw państwowych,

zasady i tryb finansowania wydatków ponoszonych na cele obronności kraju oraz dostosowuje

przepisy ustawy z dnia 26 lutego 1982 r. o gospodarce finansowej przedsiębiorstw państwowych

(Dz. U. z 1984 r. Nr 16, poz. 74) do specyfiki

1)

Przedsiębiorstwa Państwowego „Polskie Koleje Państwowe”,

2)

Przedsiębiorstwa Państwowego „Polskie Linie Lotnicze LOT”,

3)

przedsiębiorstw państwowych utworzonych na podstawie art. 6 ust. 2 lit. a) ustawy z dnia 20 grudnia 1949 r. o państwowym gospodarstwie

leśnym

(Dz. U. z 1949 r. Nr 63, poz. 494, z 1950 r. Nr 49, poz. 448, i 1971 r. Nr 27, poz. 249, z 1974 r. Nr 24, poz. 142 i z 1982 r. Nr 7, poz. 54),

4)

państwowych przedsiębiorstw przemysłu wydobywczego oraz energetyki i gazownictwa,

5)

państwowych przedsiębiorstw użyteczności publicznej,

6)

państwowych przedsiębiorstw drobnej wytwórczości,

7)

państwowych przedsiębiorstw gospodarki rolnej oraz państwowych gospodarstw rolnych,

8)

przedsiębiorstw podległych Ministrom: Obrony Narodowej, Spraw Wewnętrznych, Sprawiedliwości

(działających przy Zakładach karnych) oraz Finansów, a także Narodowemu Bankowi Polskiemu,

9)

przedsiębiorstw państwowych handlu zagranicznego,

10)

przedsiębiorstw państwowych turystycznych,

11)

przedsiębiorstw państwowych prowadzących gry losowe i totalizatory,

12)

przedsiębiorstw państwowych gospodarki morskiej,

13)

przedsiębiorstw państwowych handlu wewnętrznego.

1.

Rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 września 1983 r.

2.

Przepisy rozporządzenia dotyczące państwowych przedsiębiorstw gospodarki rolnej oraz

państwowych gospodarstw rolnych stosuje się do rozliczeń począwszy od roku obrachunkowego

1982/1983.

Rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 sierpnia 1983 r.

Ilekroć w rozporządzeniu jest mowa o

1)

ustawie - rozumie się przez to ustawę z dnia 26 lutego 1982 r., o gospodarce finansowej przedsiębiorstw państwowych

(Dz. U. z 1984 r. Nr 16, poz. 74),

2)

przedsiębiorstwie - rozumie się przez to przedsiębiorstwo państwowe, w tym również

okręgowy zarząd lasów państwowych grupujący nadleśnictwa i inne jednostki gospodarcze

samofinansujące się, a także przedsiębiorstwa do zadań szczególnych w zakresie gospodarki

leśnej,

3)

przedsiębiorstwie handlu zagranicznego - rozumie się przez to przedsiębiorstwo eksportowo-importowe,

utworzone przez Ministra Handlu Zagranicznego, oraz przedsiębiorstwa prowadzące działalność

gospodarczą w zakresie handlu zagranicznego na podstawie koncesji nadanej przez Ministra

Handlu Zagranicznego w zakresie objętym koncesją,

4)

wojewodzie - rozumie się przez to również prezydenta miasta stopnia wojewódzkiego.

5)

roku obrachunkowym - rozumie się przez to okres od dnia 1 lipca do dnia 30 czerwca

następnego roku.

1.

W celu stworzenia warunków sprzyjających utrzymaniu i wzrostowi produkcji oraz sprzedaży

jednorodnych wyrobów, na które obowiązują ceny urzędowe, gdy sprzedaż tych wyrobów

wykazuje różny stopień rentowności, a niektórym przedsiębiorstwom przynosi stratę,

zwłaszcza z powodu różnych warunków geologicznych lub różnego stopnia wyposażenia

technicznego, przedsiębiorstwa te mogą być objęte rachunkiem wyrównawczym cen wewnętrznych

na wyroby jednorodne, zapewniających zbliżoną rentowność tych wyrobów w każdym przedsiębiorstwie

wytwórcy.

2.

O wprowadzeniu rachunku wyrównawczego cen wewnętrznych decydują zainteresowane przedsiębiorstwa

przez zawarcie porozumienia regulującego zasady funkcjonowania rachunku wyrównawczego.

3.

O wprowadzeniu rachunku wyrównawczego cen wewnętrznych na jednorodne wyroby może zadecydować

rada zrzeszenia, ustalając zasady funkcjonowania rachunku wyrównawczego.

4.

W razie braku porozumienia zainteresowanych przedsiębiorstw lub uchwały rady zrzeszenia

zainteresowane organy założycielskie mogą wprowadzić rachunek wyrównawczy cen wewnętrznych

na jednorodne wyroby, działając w interesie społeczno-gospodarczym.

5.

Rachunek wyrównawczy cen wewnętrznych może być wprowadzony po uzyskaniu zgody Ministra

Finansów.

6.

Przedsiębiorstwa objęte rachunkiem wyrównawczym cen wewnętrznych rozliczają z tym

rachunkiem różnice między cenami urzędowymi wyrobów jednorodnych a ustalonymi dla

nich cenami wewnętrznymi.

7.

Ceny wewnętrzne jednorodnych wyrobów mogą być ustalone na rok lub na okres kilkuletni

i w tym okresie nie mogą być zmieniane, chyba że uległa znacznej zmianie określona

według zasad podanych w ust. 2-4 podstawa ustalenia cen wewnętrznych.

8.

Rachunek wyrównawczy może być zasilony dotacją budżetowy w wysokości określonej w

ustawie budżetowej.

9.

Przedsiębiorstwa objęte rachunkiem wyrównawczym cen wewnętrznych wpłacają na dochód

budżetu Państwa należny podatek dochodowy i dokonują odpisów z zysku do podziału,

obliczając swój przychód według ustalonych dla nich cen wewnętrznych jednorodnych

wyrobów objętych rachunkiem wyrównawczym.

10.

W wypadkach określonych w ust. 2-4 wyznacza się przedsiębiorstwo lub inną jednostkę

organizacyjną do prowadzenia rachunku wyrównawczego i do dokonywania rozliczeń z przedsiębiorstwami

objętymi tym rachunkiem. Przy ustalaniu cen wewnętrznych należy przyjąć założenie,

iż w skali roku wpłaty przedsiębiorstw na rachunek wyrównawczy równoważą się z wypłatami

z tego rachunku na rzecz przedsiębiorstw, chyba że rachunek wyrównawczy jest zasilany

dotacją budżetową.

11.

Saldo rachunku wyrównawczego istniejące na dzień 31 grudnia przechodzi na rok następny

i podlega rozliczeniu z przedsiębiorstwami objętymi systemem cen wewnętrznych.

Rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1984 r., a w przedsiębiorstwach

dokonujących rozliczeń za rok gospodarczy - z dniem 1 lipca 1984 r.

1.

Przedsiębiorstwo przekazuje ustaloną w odrębnych przepisach część odpisów amortyzacyjnych

od środków trwałych oraz od wartości niematerialnych i prawnych, odprowadzanych do

budżetu centralnego lub na scentralizowany rachunek amortyzacji przedsiębiorstw terenowego

organu administracji państwowej stopnia wojewódzkiego, w terminie do dnia 15 każdego

miesiąca za miesiąc bieżący. O pozostałą część amortyzacji zwiększa się fundusz rozwoju

przedsiębiorstwa, nie później niż do końca danego miesiąca.

2.

Roczne rozliczenie odpisów amortyzacyjnych jest dokonywane do terminu wyznaczonego

do złożenia rocznego sprawozdania finansowego.

1.

Kwoty przeznaczone z osiągniętego zysku do podziału na właściwe fundusze można odpisywać

za okresy kwartalne i roczne, z tym że obciążenia na rzecz Państwowego Funduszu Aktywizacji

Zawodowej odprowadza się co kwartał. Obliczeń i odpisów za okresy kwartalne dokonuje

się narastająco od początku roku.

2.

Przedsiębiorstwo dokonujące kwartalnie odpisów z zysku do podziału na właściwe fundusze

oraz inne cele i potrzeby jest obowiązane w pierwszej kolejności dokonać obligatoryjnego

odpisu na fundusz rezerwowy.

3.

Obowiązkowy roczny odpis na fundusz rezerwowy oraz obciążenia na rzecz Państwowego

Funduszu Aktywizacji Zawodowej są dokonywane pod datą ostatniego dnia roku sprawozdawczego.

Przeznaczenie pozostałości rocznego zysku do podziału na dodatkowy odpis na fundusz

rezerwowy, fundusz rozwoju, fundusz załogi oraz inne cele i potrzeby następuje po

urzędowym stwierdzeniu zweryfikowania sprawozdania finansowego za ubiegły rok, stosownie

do decyzji przedsiębiorstwa, z uwzględnieniem zaliczkowo dokonanych w ciągu roku odpisów

z zysku do podziału.

4.

Należne obciążenia na rzecz Państwowego Funduszu Aktywizacji Zawodowej od funduszu

załogi przedsiębiorstwa, w części przeznaczonej na wypłatą nagród i premii, pomniejszają

fundusz załogi.

5.

Nagrody i premie wypłacane z zysku za rok sprawozdawczy wypłaca się w roku następnym

po zatwierdzeniu urzędowo zweryfikowanego sprawozdania finansowego. Zasada ta nie

dotyczy przedsiębiorstw wymienionych w rozdziale 9, dla których zasady i terminy wypłaty

nagród i premii z zysku są określone w odrębnych przepisach, nagród i premii z tytułu

eksportu towarów i usług oraz nagród za oszczędność surowców i materiałów.

Środki funduszów utrzymywanych przez przedsiębiorstwo na odrębnych rachunkach bankowych

zwiększa się o odsetki bankowe należne od tych środków.

Sfinansowanie straty przedsiębiorstwa z jego funduszu rezerwowego następuje pod datą

zatwierdzenia urzędowo zweryfikowanego sprawozdania finansowego za ubiegły rok do

wysokości kwoty straty lub do wysokości posiadanego przez przedsiębiorstwo funduszu

rezerwowego, jeżeli fundusz ten jest niższy od tej straty.

1.

Koszty przygotowania do realizacji inwestycji przedsiębiorstwa, z wyjątkiem zakładowych

inwestycji socjalnych i mieszkaniowych, są finansowane ze środków funduszu rozwoju.

Do kosztów przygotowania inwestycji do realizacji zalicza się w szczególności koszty

opracowania założeń techniczno-ekonomicznych lub dokumentacji uproszczonej inwestycji

oraz badań geologicznych i pomiarów geodezyjnych związanych z planowaną inwestycją.

2.

Koszty przygotowania do realizacji zakładowych inwestycji socjalnych i mieszkaniowych

są finansowana ze środków przeznaczonych na te inwestycje.

3.

Koszty przygotowania do realizacji inwestycji, z której zrezygnowano, zmniejszają

fundusz, z którego zostały sfinansowane, z tym że przez fundusz rozumie się także

równowartość dotacji budżetowej otrzymanej na finansowanie tych kosztów.

1.

Inwestycje przedsiębiorstwa polegające na nabyciu od innych użytkowników środków trwałych,

obejmujące wartość zakupu tych środków trwałych oraz koszty ich demontażu, transportu,

ponownego montażu i niezbędnych remontów, są finansowane ze środków przeznaczonych

na te inwestycje.

2.

Przepis ust. 1 stosuje się również przy

1)

zakupie od innych inwestorów nie przekazanych do eksploatacji budynków, budowli, maszyn,

urządzeń, środków transportowych i innych przedmiotów o charakterze środków trwałych,

2)

zakupie od wykonawców prac badawczych przedmiotów o charakterze środków trwałych,

nabytych lub wytworzonych w toku prac nad rozwojem nauki i techniki,

3)

nabywaniu lokalu użytkowego lub na mieszkanie funkcyjne w domu budowanym przez innego

inwestora,

4)

instalowaniu maszyn i urządzeń dzierżawionych oraz otrzymanych nieodpłatnie.

3.

Nakłady, o których mowa w ust. 1 i 2, dokonywane w związku z zakładową działalnością

socjalną i mieszkaniową przedsiębiorstwa są finansowane ze środków przeznaczonych

na zakładowe inwestycje socjalne lub mieszkaniowe.

4.

Jeżeli nakłady wymienione w ust. 1 i 2 są objęte inwestycją podejmowaną na podstawie

decyzji Sejmu lub Rady Ministrów albo terenowego organu administracji państwowej,

podlegają one finansowaniu ze środków przeznaczonych na tę inwestycje.

5.

Minister Finansów określi tryb rozliczania kosztów działalności inwestycyjnej.

1.

Inwestycje przedsiębiorstw podejmowane jako odrębne zadania inwestycyjne, polegające

na budowie przyzakładowych: szkół zawodowych, internatów dla uczniów tych szkół, stołówek,

ośrodków zdrowia, hoteli robotniczych, żłobków i przedszkoli oraz zakładowych domów

kultury, a także domów na mieszkania funkcyjne, są finansowane według zasad dotyczących

inwestycji przedsiębiorstw określonych w art. 22 ustawy.

2.

Inwestycje, o których mowa w ust. 1, objęte założeniami techniczno-ekonomicznymi przedsięwzięcia

inwestycyjnego są finansowane ze środków przeznaczonych na to przedsięwzięcie.

Zasady udzielania kredytów bankowych na finansowanie inwestycji, zasady opracowywania

wniosków o zaliczenie inwestycji do grupy inwestycji podejmowanych na podstawie decyzji

Sejmu, Rady Ministrów lub terenowego organu administracji państwowej i o ustalenie

dotacji budżetowej jako źródła finansowania tych inwestycji oraz zasady finansowania

kosztów ich przygotowania do realizacji określają odrębne przepisy.

1.

W wyjątkowych wypadkach, gdy inwestycja przedsiębiorstwa, którego organem założycielskim

jest naczelny lub centralny organ administracji państwowej albo Narodowy Bank Polski,

zostanie uznana przez Radę Ministrów za niezbędną dla gospodarki narodowej, a przedsiębiorstwo

lub właściwy organ założycielski nie dysponuje wystarczającymi środkami funduszu rozwoju

lub scentralizowanego funduszu rozwoju na jej sfinansowanie oraz gdy przedsiębiorstwo

nie uzyskało na ten cel wystarczającego kredytu bankowego, może być udzielona dotacja

budżetowa, o której mowa w art. 22 ust. 4 ustawy.

2.

Dotacje budżetowe mocja być przeznaczone na finansowani 3 inwestycji przedsiębiorstw,

o których mowa w § 27 i 40, oraz innych inwestycji zgodnych z kierunkami restrukturyzacji

gospodarki narodowej.

3.

Dotacja budżetowa jest udzielana jedynie w razie pełnego wykorzystania możliwości

sfinansowania inwestycji z funduszu rozwoju, przy czym przy ocenie możliwości sfinansowania

uwzględnia się zarówno możliwości tworzenia, jak i wydatkowania środków tego funduszu.

4.

Wysokość dotacji budżetowej jest określona corocznie w ustawie budżetowej.

5.

Przewodniczący Komisji Planowania przy Radzie Ministrów w porozumieniu z Ministrem

Finansów dla przedsiębiorstw, dla których organem założycielskim jest naczelny lub

centralny organ administracji państwowej albo Narodowy Bank Polski

1)

określa szczegółowe kryteria oraz tryb i terminy kwalifikowania inwestycji przedsiębiorstw

do inwestycji, na których finansowanie może być przyznana dotacja budżetowa,

2)

sporządza projekt wykazu inwestycji przedsiębiorstw zakwalifikowanych do finansowania

z udziałem dotacji budżetowych oraz przedstawia ten projekt Radzie Ministrów w terminie

do dnia 30 sierpnia roku poprzedzającego rok, w którym ma nastąpić rozpoczęcie inwestycji

wymienionej w projekcie wykazu; w projekcie wykazu określa się wartość kosztorysową,

terminy realizacji i planowane efekty gospodarcze lub inne efekty inwestycji oraz

proponowane kwoty dotacji budżetowej na finansowanie tych inwestycji w poszczególnych

latach ich realizacji.

6.

Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio do inwestycji przedsiębiorstw, których organem

założycielskim jest terenowy organ administracji państwowej, z tym że uprawnienia

Rady Ministrów przysługują wojewodzie, a wysokość dotacji określa rada narodowa.

7.

Właściwe terenowe organy administracji państwowej stopnia wojewódzkiego określają

kryteria oraz terminy kwalifikowania inwestycji przedsiębiorstw, dla których organem

założycielskim są terenowe organy administracji państwowej, do inwestycji, na których

finansowanie może być przyznana dotacja z budżetu terenowego.

Dotacja budżetowa otrzymana przez przedsiębiorstwo na finansowanie inwestycji może

być wykorzystana wyłącznie na finansowanie inwestycji, które są określone w decyzji

przyznającej tę dotację.

1.

Środki pozostające na rachunku finansowania inwestycji, po zakończeniu inwestycji

przedsiębiorstwa finansowanej z udziałem dotacji budżetowej i po uregulowaniu zobowiązań

finansowych związanych z realizacją tej inwestycji oraz z zastrzeżeniem przepisów

§ 15, są przekazywane

1)

przez przedsiębiorstwa, których organem założycielskim jest naczelny lub centralny

organ administracji państwowej albo Narodowy Bank Polski - na dochód budżetu centralnego,

2)

przez przedsiębiorstwa, których organem założycielskim jest terenowy organ administracji

państwowej - na wojewódzki rachunek bankowy rezerwy środków budżetowych przeznaczonych

na finansowanie inwestycji

- w terminie trzech miesięcy od daty końcowego rozliczenia inwestycji.

2.

Przepisy ust. 1 stosuje się odpowiednio do środków pozostających na rachunku finansowania

inwestycji centralnej, finansowanej z udziałem dotacji budżetowej, z tym że podlegają

one przekazaniu na dochód budżetu centralnego.

1.

Jeżeli zakończona inwestycja była finansowana z dotacji budżetowej i ze środków pozabudżetowych,

w tym z funduszów celowych i społecznych, przy dokonywaniu rozliczeń na pokrycie wypłat

przeznacza się w pierwszej kolejności środki pozabudżetowe.

2.

Jeżeli środki pozostające na rachunku finansowania inwestycji pochodzą z funduszów

celowych lub społecznych, po zakończeniu i rozliczeniu inwestycji, na którą zostały

przyznane, podlegają zwrotowi na rachunki środków właściwych funduszów.

3.

Jeżeli środki pozostające na rachunku finansowania inwestycji pochodzą z udziałów

otrzymywanych od współinwestorów na finansowanie inwestycji wspólnej, po jej zakończeniu

są one zwracane współinwestorom proporcjonalnie do wysokości wniesionych przez nich

udziałów. Współinwestorzy mogą uzgodnić inne zasady podziału pozostałości środków.

Dotacje budżetowe na finansowanie inwestycji podejmowanych na podstawie decyzji terenowych

organów administracji państwowej mogą być przyznawane w ramach środków przewidzianych

na ten cel w budżecie właściwej rady narodowej po uprzednim wykorzystaniu środków

gromadzonych na scentralizowanym rachunku amortyzacji, o którym mowa w art. 41 ust.

1 pkt 2 ustawy, oraz z uwzględnieniem przepisów § 52.

1.

Wydatki przedsiębiorstwa na postąp techniczno-ekonomiczny obejmują finansowanie prac

badawczo-rozwojowych i inne wydatki określone w art. 26 ust. 1 ustawy oraz finansowanie

prac wdrożeniowych 4 prac związanych z realizacją projektów wynalazczych.

2.

Finansowanie prac badawczo-rozwojowych obejmuje prace naukowo-badawcze oraz prace

rozwojowe polegające na doskonaleniu organizacji procesów technologicznych i modernizacji

produkowanych wyrobów, robót i usług oraz na przygotowaniu produkcji nowych wyrobów

(usług), wykonywane w okresie poprzedzającym decyzje o zastosowaniu wyników tych prac

w praktyce. Finansowanie prac rozwojowych obejmuje w szczególności prace

1)

konstrukcyjne, technologiczno-projektowe i doświadczalne, w tym budowę i próbną eksploatację

urządzeń i prototypów doświadczalnych,

2)

dotyczące innowacji w organizacji i ekonomice przedsiębiorstwa, wynikających z zastosowania

wyników prac badawczych,

3)

dotyczące normalizacji, w tym również unifikacji i typizacji wyrobów, urządzeń oraz

procesów technologicznych.

3.

Finansowanie prac wdrożeniowych obejmuje prace podejmowane na podstawie decyzji przedsiębiorstwa

o zastosowaniu wyników prac badawczo-rozwojowych, w tym również o zastosowaniu projektów

wynalazczych zarówno własnych, jak i nabytych w formie licencji, związanych z uruchomieniem

produkcji wyrobów nowych lub modernizacja wyrobów produkowanych i nowych metod wytwarzania

- poprzedzające rozpoczęcie produkcji na skalę przemysłową. Finansowanie prac wdrożeniowych

obejmuje w szczególności prace związane

1)

ze sporządzeniem pełnej dokumentacji technicznej, w tym również z opracowaniem norm

i dokumentacji w zakresie typizacji,

2)

z wykonywaniem prototypu przemysłowego, pierwszego kompletu narzędzi i oprzyrządowania

oraz próbnych instalacji,

3)

z wykonaniem próbnej serii nowego wyrobu, a w uzasadnionych wypadkach również serii

informacyjnej nowego wyrobu, przeprowadzeniem prób oraz wprowadzeniem poprawek po

próbach.

1.

Do kosztów wykonania prac badawczo-rozwojowych zalicza się również koszty zaprojektowania,

budowy i montażu specjalnej aparatury albo urządzeń związanych z wykonywaniem określonej

pracy badawczej, także w razie gdy aparatura i urządzenia te odpowiadają kryteriom

ustalonym dla środków trwałych.

2.

Do kosztów wykonania prac badawczo-rozwojowych zalicza się również koszty nabycia

przedmiotów majątkowych, o których mowa w ust. 1, a odpowiadających kryteriom ustalonym

dla środków trwałych, jeżeli urządzenia te mają ulec zużyciu w toku wykonywania tych

prac.

1.

Przedsiębiorstwa, o których mowa w art. 26 ust. 2 ustawy, tworzą fundusz postępu techniczno-ekonomicznego

z obciążających koszty ich działalności odpisów określonych w procentach w stosunku

do wartości przychodu ze sprzedaży w rozumieniu art. 3 ust. 3 ustawy.

2.

Na fundusz postępu techniczno-ekonomicznego, niezależnie od odpisów obciążających

koszty oraz innych środków przewidzianych w art. 26 ust. 5 i art. 34 ustawy, przeznacza

się również dochody ze sprzedaży składników majątkowych zakupionych lub wytworzonych

w toku wykonywania prac badawczych sfinansowanych z funduszu, pomniejszone o koszty

związane ze sprzedażą. W razie przeznaczenia tych składników majątkowych na własne

potrzeby, przedsiębiorstwa, ich równowartość podlega zwrotowi na fundusz postępu techniczno-ekonomicznego

z odpowiednich funduszów przedsiębiorstwa. W zakresie składników majątkowych, odpowiadających

kryteriom ustalonym dla środków trwałych, zwrot ten następuje z funduszu rozwoju przedsiębiorstwa.

Wpłaty przedsiębiorstw na fundusz efektów wdrożeniowych jednostek badawczych są dokonywane

ze środków funduszu postępu techniczno-ekonomicznego. Przedsiębiorstwa nie tworzące

funduszu postępu techniczno-ekonomicznego dokonują tych wpłat w ciężar kosztów.

1.

Przedsiębiorstwo przeznacza fundusz postępu techniczno-ekonomicznego na

1)

pokrycie kosztów działalności wyodrębnionych w statucie przedsiębiorstwa ośrodków

badawczo-rozwojowych, laboratoriów, biur konstrukcyjnych, ośrodków informacji naukowo-technicznej

i ekonomicznej oraz innych jednostek (komórek) badawczych i rozwojowych, pomniejszonych

o dochody ze sprzedaży prac wykonanych przez te jednostki na zamówienie z zewnątrz,

2)

finansowanie prac badawczo-rozwojowych warunkujących postęp techniczny i organizacyjny,

wykonywanych w zakładach i wydziałach produkcyjnych przedsiębiorstwa oraz innych komórkach

nie zaliczonych w statucie przedsiębiorstwa do wyodrębnionych jednostek badawczych

i rozwojowych,

3)

finansowanie zadań w zakresie wzornictwa przemysłowego,

4)

zapłatę za prace badawczo-rozwojowe wykonywane przez obce jednostki na zamówienie

przedsiębiorstwa oraz na inne wydatki przewidziane w art. 26 ust. 1 ustawy,

5)

pokrycie całości lub części kosztów prac wdrożeniowych oraz kosztów realizacji projektów

wynalazczych zakończonych wynikiem negatywnym lub niewspółmiernych do osiągniętych

efektów,

6)

finansowanie wspólnych przedsięwzięć z zakresu postępu techniczno-ekonomicznego

2.

Finansowanie prac, o których mowa w ust. 1 pkt 2-4, następuje w formie zapłaty za

wykonaną pracę; podstawę rozliczeń i zapłaty stanowią faktury z tytułu sprzedaży wewnętrznej

lub umowy z jednostką obcą na wykonanie tych prac.

3.

Z funduszu postępu techniczno-ekonomicznego nie mogą być finansowane

1)

koszty przygotowania przyszłej eksploatacji nowo budowanych zakładów i wydziałów przedsiębiorstwa,

2)

koszty przygotowania produkcji jednostkowej i małoseryjnej.

Wydatki związane z realizacją zadań przedsiębiorstw państwowych w zakresie obronności

kraju, wynikające z przepisów ustawy z dnia 21 listopada 1967 r. o powszechnym obowiązku obrony Polskiej Rzeczypospolitej

Ludowej

(Dz. U. z 1984 r. Nr 7, poz. 31) oraz z innych przepisów ustawowych, z wyjątkiem wydatków ponoszonych na podstawie

odrębnych przepisów wydawanych przez Radę Ministrów i Komitet Obrony Kraju z funduszu

zadań wyodrębnionych, tworzonego ze środków budżetowych - obciążają koszty działalności

przedsiębiorstw państwowych.

1.

Przedsiębiorstwa wydobywające minerały metodą odkrywkową lub otworową oraz prowadzące

działalność gospodarczą, której towarzyszy powstawanie hałd lub degradacja terenu,

mogą tworzyć fundusz rekultywacji z narzutów na koszty działalności. Środki funduszu

przeznacza się na finansowanie przedsięwzięć pozainwestycyjnych, mających na celu

zagospodarowanie terenów poeksploatacyjnych oraz hałd.

2.

Wysokość narzutów określą właściwi ministrowie w porozumieniu z Ministrem Finansów,

w terminie jednego miesiąca od dnia ogłoszenia rozporządzenia.

1.

Przedsiębiorstwo zawierające umowę o generalną dostawę maszyn i urządzeń, zwane dalej

„generalnym dostawcą”, może tworzyć fundusz ryzyka i gwarancji z narzutów obciążających

koszty dostawy. Na fundusz ten przeznacza się również kwoty kar umownych oraz kwoty

z tytułu odszkodowań, gwarancji i rękojmi, otrzymane przez generalnego dostawcę od

jego poddostawców.

2.

Wysokość narzutów określi właściwy organ założycielski w porozumieniu z Ministrem

Finansów, w terminie jednego miesiąca od dnia ogłoszenia rozporządzenia.

3.

Ze środków funduszu ryzyka i gwarancji są finansowane koszty usuwania stwierdzonych

w okresie gwarancji usterek i ukrytych wad maszyn i urządzeń dostarczonych w ramach

generalnej dostawy oraz inne koszty i odszkodowania ponoszone z tytułu gwarancji,

rękojmi i odpowiedzialności odszkodowawczej z tytułu realizacji generalnej dostawy.

4.

Po całkowitym rozliczeniu generalnej dostawy i wykonaniu zobowiązań, o których mowa

w ust. 3, pozostałe środki funduszu ryzyka i gwarancji związane z rozliczoną generalną

dostawą zapisuje się na zyski nadzwyczajne generalnego dostawcy. Niedobór środków

funduszu ryzyka i gwarancji, wynikły z pełnego rozliczenia generalnej dostawy i wykonania

zobowiązań, o których mowa w ust. 3, zalicza się na straty nadzwyczajne generalnego

dostawcy.

1.

Przedsiębiorstwa wydawnicze oraz przedsiębiorstwa obrotu księgarskiego mogą tworzyć

fundusz umorzeniowy książki z odpisów obciążających koszty ich działalności.

2.

Fundusz umorzeniowy książki jest przeznaczony na sfinansowanie skutków obniżenia ceny

detalicznej książki, zwiększenia marzy handlowej w obrocie książką i wycofania jej

z obrotu.

3.

Minister Kultury i Sztuki określi w porozumieniu z Ministrem Finansów szczegółowe

zasady tworzenia i gospodarowania funduszem umorzenia książki w terminie jednego miesiąca

od dnia ogłoszenia rozporządzenia.

1.

Przedsiębiorstwo „Polskie Koleje Państwowe”, przedsiębiorstwo „Polskie Linie Lotnicze

LOT” oraz przedsiębiorstwa żeglugi morskiej tworzą, a przedsiębiorstwa rybołówstwa

dalekomorskiego mogą tworzyć fundusz remontowy z odpisów obciążających koszty działalności.

Wysokość tych odpisów określają właściwi ministrowie w porozumieniu z Ministrem Finansów.

2.

Fundusz remontowy, jest przeznaczony na finansowanie remontów środków trwałych służących

działalności eksploatacyjnej. W przedsiębiorstwie „Polskie Koleje Państwowe” fundusz

ten jest przeznaczony na finansowanie remontów środków trwałych, a w przedsiębiorstwie

„Polskie Linie Lotnicze LOT” - na finansowanie remontów statków powietrznych.

Inwestycje Przedsiębiorstwa Państwowego „Polskie Koleje Państwowe”, nie zaliczane

do inwestycji centralnych, polegające na budowie linii kolejowych, budowie i modernizacji

węzłów, stacji kolejowych i skrzyżowań dwupoziomowych oraz na elektryfikacji linii

kolejowych, a także na budowie i modernizacji zaplecza obsługowo-naprawczego, i inwestycje

gospodarki morskiej polegające na utrzymaniu szlaków żeglugowych do portów morskich,

umocnień brzegowych i falochronów, budowie baz specjalistycznych przeładunków i innych

obiektów infrastruktury portowej mogą być finansowane w części lub całości z dotacji

budżetowej. Wysokość dotacji budżetowej na ten cel określana jest corocznie w ustawie

budżetowej.

1.

Przedsiębiorstwa: „Polskie Koleje Państwowe”, Państwowej Komunikacji Samochodowej,

Przedsiębiorstwo Spedycji Krajowej oraz Przedsiębiorstwo Międzynarodowych Przewozów

Samochodowych „Pekaes” tworzą fundusz ryzyka transportowego z odpisów obciążających

koszty działalności według normy procentowej, w relacji do wartości sprzedaży, ustalonej

przez Ministra Komunikacji w porozumieniu z Ministrem Finansów, w terminie jednego

miesiąca od dnia ogłoszenia rozporządzenia.

2.

Fundusz ryzyka transportowego jest przeznaczony na wypłatę odszkodowań za braki i

uszkodzenia ładunków, za utratę zdrowia lub życia osób w wypadkach kolejowych i samochodowych

oraz na finansowanie odszkodowań i kar występujących w obrocie zagranicznym, a także

strat spowodowanych zmianami koniunkturalnymi na rynkach zagranicznych.

1.

Przedsiębiorstwo „Polskie Linie Lotnicze LOT” tworzy fundusz ryzyka handlowego

1)

z odpisów obciążających koszty działalności w granicach normy procentowej ustalonej

w stosunku do wartości sprzedaży ogółem,

2)

z dodatnich różnic kursowych.

2.

Normę procentową, o której mowa w ust. 1 pkt 1, w latach 1984 i 1985 ustala Minister

Komunikacji w porozumieniu z Ministrem Finansów, a następnie norma ta jest ustalana

na okresy pięcioletnie w narodowym planie społeczno-gospodarczym.

3.

Fundusz ryzyka handlowego jest przeznaczony na pokrycie

1)

kar nałożonych przez Międzynarodowe Zrzeszenie Przewoźników Lotniczych IATA i inne

jednostki zagraniczne,

2)

strat z tytułu

a)

odszkodowań w obrocie zagranicznym nie pokrytych przez ubezpieczenie,

b)

utraty należności zagranicznych,

c)

ujemnych różnic kursowych,

d)

strat wynikłych na skutek zmian koniunkturalnych na rynkach zagranicznych,

e)

deprecjacji lub złomowania nieprzydatnych części zamiennych lotniczych w związku z

zaniechaniem eksploatacji określonych typów sprzętu lotniczego, po potrąceniu uzyskanych

z tego tytułu przychodów.

4.

Jeżeli stan funduszu ryzyka handlowego przekroczą 2% wartości sprzedaży ogółem w roku

sprawozdawczym, przedsiębiorstwo „Polskie Linie Lotnicze LOT” zaniecha, dokonywania

dalszych odpisów.

5.

Nie wykorzystane środki funduszu ryzyka handlowego na koniec roku przechodzą na rok

następny.

W przedsiębiorstwach żeglugi morskiej i przedsiębiorstwach rybołówstwa dalekomorskiego

oraz w przedsiębiorstwie „Polskie Linie Lotnicze LOT” nie stanowi przychodu ze sprzedaży

określonego w art. 3 ust. 4 ustawy wartość dostaw wyrobów, robót, usług, towarów i

materiałów nie zapłaconych w całości lub części przez odbiorców w ciągu 60 dni od

zakończenia roku sprawozdawczego.

1.

Przedsiębiorstwa transportowe i przedsiębiorstwa wykonujące inne usługi związane z

przewozami oraz przedsiębiorstwa gospodarki rybnej tworzą fundusz akwizycyjny obciążający

dewizowe koszty działalności w granicach normy procentowej ustalonej w relacji do

wartości sprzedaży z działalności własnej.

2.

Normę procentową, o której mowa w ust. 1, ustali właściwy minister w porozumieniu

z Ministrem Finansów, w terminie jednego miesiąca od dnia ogłoszenia rozporządzenia.

3.

Fundusz akwizycyjny przeznaczony jest na finansowanie przedstawicielstw zagranicznych,

reklamy, wydatków reprezentacyjnych, włącznie z wydatkami reprezentacyjnymi statków,

wydatków akwizycyjnych, szkolenia personelu, zakupu fachowych książek i pomocy szkoleniowych,

zagranicznych wyjazdów służbowych i innych wydatków o charakterze akwizycyjnym.

1.

W państwowych przedsiębiorstwach uzdrowiskowych remonty bieżące oraz remonty kapitalne

o wartości kosztorysowej nie przekraczającej 30 min zł i cyklu wykonania do 12 miesięcy

są finansowane bezpośrednio w ciężar kosztów właściwego rodzaju działalności przedsiębiorstwa.

2.

W Ministerstwie Zdrowia i Opieki Społecznej, tworzy się scentralizowany fundusz kapitalnych

remontów z odpisów obciążających koszty działalności państwowych przedsiębiorstw uzdrowiskowych,

przeznaczony na kapitalne remonty obiektów i urządzeń uzdrowiskowych o wartości kosztorysowej

ponad 30 mln zł i cyklu wykonania ponad 12 miesięcy.

3.

Wysokość odpisów na scentralizowany fundusz kapitalnych remontów oraz zasady gospodarki

tym funduszem określa Minister Zdrowia i Opieki Społecznej w porozumieniu z Ministrem

Finansów.

1.

Przedsiębiorstwa Państwowej Komunikacji Samochodowej tworzą fundusz wspólnej działalności

z odpisów obciążających koszty działalności według normy ustalonej przez Ministra

Komunikacji w porozumieniu z Ministrem Finansów.

2.

Fundusz wspólnej działalności jest przeznaczony na finansowanie szkół przyzakładowych

i wspólnych ośrodków szkolenia, kosztów utrzymania zaplecza eksploatacyjnego, kosztów

utrzymania hoteli dla kierowców brąz kosztów eksploatacji wspólnych systemów informatycznych

i centralnej koordynacji przewozów.

3.

Dysponentem funduszu wspólnej działalności jest Minister Komunikacji. Minister Komunikacji

może upoważnię do rozporządzania tym funduszem innych dysponentów.

Zasady tworzenia przez przedsiębiorstwa funduszu szkód górniczych i gospodarowania

nim regulują odrębne przepisy.

1.

Przedsiębiorstwa podległe Ministrowi Obrony Narodowej mogą zaniechać dokonywania odpisów

na fundusz rezerwowy, o którym mowa w art. 7 ust. 1 ustawy, jeżeli stan tego funduszu

odpowiada równowartości 2% kosztów działalności przedsiębiorstwa w roku sprawozdawczym.

2.

Jeżeli po pokryciu strat stan funduszu rezerwowego przekracza równowartość 1% kosztów

działalności przedsiębiorstwa w roku sprawozdawyczym, przedsiębiorstwo może zasilać

z funduszu rezerwowego fundusz rozwoju, z tym że stan funduszu rezerwowego w takim

wypadku nie może ulec zmniejszeniu poniżej 1% kosztów działalności w roku sprawozdawczym.

Minister Obrony Narodowej oraz Minister Górnictwa i Energetyki w stosunku do przedsiębiorstw

przemysłu wydobywczego oraz energetyki i gazownictwa w uzgodnieniu z Ministrem Finansów

mogą centralizować część odpisów na fundusz postępu techniczno-ekonomicznego. Dysponentami

scentralizowanego funduszu postępu techniczno-ekonomicznego są właściwi ministrowie

lub organy przez nich upoważnione. Scentralizowany fundusz postępu techniczno-ekonomicznego

jest przeznaczony na finansowanie zadań szczególnie ważnych dla rozwoju branży przemysłu,

zleconych przez właściwego ministra.

Minister Spraw Wewnętrznych może podwyższyć wysokość corocznych odpisów z zysku do

podziału na fundusz rezerwowy, a także obniżyć ustawowy poziom tego funduszu nie niżej

jednak niż do wysokości 2% kosztów działalności w roku sprawozdawczym.

1.

W przedsiębiorstwach podległych Ministrowi Sprawiedliwości, działających przy zakładach

karnych, przez które rozumie się także przedsiębiorstwa działające przy aresztach

śledczych i ośrodkach przystosowania społecznego, uprawnionymi do korzystania z funduszu

załogi są zarówno osoby zatrudnione na podstawie pracowniczego stosunku pracy, zwane

dalej „pracownikami”, jak i skazani i tymczasowo aresztowani oraz umieszczeni w ośrodkach

przystosowania społecznego, wykonujący pracę na rzecz przedsiębiorstwa na podstawie

skierowania przez zakład karny, zwani dalej „skazanymi”.

2.

Przedsiębiorstwo ustala odrębne środki na wynagrodzenia dla skazanych; przy ustalaniu

wysokości tych środków stosuje się odpowiednio przepisy art. 11-15 ustawy.

3.

Podstawę dokonywania odpisów na cele, o których mowa w art. 16 ustawy, stanowią wynagrodzenia

pracowników.

4.

Uzupełnienie środków, o których mowa w art. 17 ust. 3 ustawy, może nastąpić z funduszu

załogi w części przeznaczonej dla pracowników.

5.

Fundusz załogi, o którym mowa w art. 10 ust. 1 ustawy, podlega podziałowi na dwie

części

1)

część przeznaczona dla pracowników,

2)

część przeznaczona dla skazanych.

Podziału funduszu załogi na wymienione części dokonuje się proporcjonalnie do wypłat

wynagrodzeń obydwu grup zatrudnionych.

6.

Część funduszu, o której mowa w ust. 5 pkt 2, w wysokości 8,5% wypłaconego wynagrodzenia

podlega odprowadzeniu na odpowiedni typ środków specjalnych w zakładach karnych. Nadwyżka

funduszu przekraczająca ten poziom jest przekazywana na scentralizowany fundusz rezerwowy.

7.

Podjęcie przez przedsiębiorstwo inwestycji, o której mowa w art. 22 ustawy, polegającej

na budownictwie wymaga zgody organu sprawującego nadzór.

8.

Organ sprawujący nadzór tworzy scentralizowany fundusz rezerwowy z przekazywanych

przez przedsiębiorstwa

1)

50% utworzonego w danym roku funduszu rezerwowego,

2)

nadwyżki, o której mowa w ust. 6.

Scentralizowany fundusz rezerwowy jest przeznaczony na uzupełnienie funduszów: rezerwowego,

rozwoju i załogi w przedsiębiorstwach, których działalność jest niskorentowna lub

nierentowna, ale konieczna ze względu na potrzebę realizacji zadań resocjalizacyjnych.

1.

Amortyzację środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych w przedsiębiorstwach

podległych Ministrom: Obrony Narodowej, Spraw Wewnętrznych, Sprawiedliwości oraz w

przedsiębiorstwach przemysłu wydobywczego, energetyki i gazownictwa podległych Ministrowi

Górnictwa i Energetyki dzieli się na fundusz rozwoju przedsiębiorstw oraz scentralizowane

fundusze rozwoju, według norm określonych przez właściwych ministrów w uzgodnieniu

z Ministrem Finansów. Amortyzację maszyn górniczych objętych scentralizowaną gospodarką

przeznacza się w całości na scentralizowany fundusz rozwoju górnictwa węglowego. Dysponentami

scentralizowanych funduszów są właściwi ministrowie. Ministrowie mogą upoważnić do

rozporządzania tymi funduszami innych dysponentów. Ze scertralizowanych funduszów

rozwoju są zasilane fundusze rozwoju przedsiębiorstw.

2.

Inwestycjami przedsiębiorstw podległych Ministrowi Górnictwa i Energetyki, o których

mowa w ust. 1, finansowanymi w całości lub części ze środków scentralizowanego funduszu

rozwoju danej branży są

1)

w przemyśle węglowym - rozbudowa i modernizacja istniejących przedsiębiorstw, związana

z utrzymaniem produkcji lub przyrostem zdolności produkcyjnych, z okresem realizacji

ponad 2 lata,

2)

w przemysłach naftowym i gazowniczym - inwestycje związane z zagospodarowaniem nowych

złóż ropy naftowej i gazu oraz magazynowaniem i przesyłem gazu,

3)

w przemyśle energetycznym - sieci przesyłowe 220 kV, rozbudowa oraz modernizacja istniejących

przedsiębiorstw, z okresem realizacji ponad 2 lata.

Finansowanie tych inwestycji odbywa się w drodze zasilania funduszu rozwoju przedsiębiorstwa

realizującego określoną inwestycję.

Inwestycje przedsiębiorstw podległych Ministrom Obrony Narodowej i Spraw Wewnętrznych,

jak również inwestycje przedsiębiorstw mających status przedsiębiorstwa przemysłu

obronnego, związane z realizacją przez te przedsiębiorstwa zadań w zakresie obronności

kraju, oraz inwestycje podejmowane w związku z działalnością w dziedzinie przewidzianej

w akcie o utworzeniu przedsiębiorswa użyteczności publicznej, polegającą na świadczeniu

usług komunalnych lub kulturalnych albo na sprawowaniu zarządu nad uzdrowiskami, i

przedsiębiorstw użyteczności publicznej resortu zdrowia i opieki społecznej, a nie

zaliczone do inwestycji centralnych, mogą być finansowana częściowo lub w całości

z dotacji budżetowej. Wysokość dotacji budżetowej na ten cel jest określana corocznie

w ustawie budżetowej lub w budżecie właściwej rady narodowej.

1.

Przedsiębiorstwa przemysłu wydobywczego podległe Ministrowi Przemysłu Chemicznego

i Lekkiego mogą tworzyć z odpisów obciążających koszty działalności fundusz utrzymania

zdolności produkcyjnej i likwidacji kopalń oraz rekultywacji terenów poeksploatacyjnych.

2.

Fundusz utrzymania zdolności produkcyjnej i likwidacji kopalń oraz rekultywacji terenów

poeksploatacyjnych jest przeznaczony na finansowanie robót udostępniających złoża

do zachowania niezbędnej zdolności eksploatacyjnej oraz kosztów likwidacji kopalń

lub ich zabezpieczenia, a także na sfinansowanie przedsięwzięć mających na celu zagospodarowanie

terenów poeksploatacyjnych oraz hałd. Środki funduszu przeznacza się na finansowanie

przedsięwzięć pozainwestycyjnych.

1.

Ceny za usługi komunalne i mieszkaniowa powinny zapewniać przedsiębiorstwu samofinansowanie,

tj. pełne pokrycie kosztów uzasadnionych ponoszonych przy świadczeniu usług, powiększonych

o narzut zysku w wysokości co najmniej 10% rentowności, liczonej jako stosunek zysku

do kosztów przerobu, przez które rozumie się przeciętne koszty związane ze świadczeniem

danego rodzaju usług, pomniejszone o koszty zużycia materiałów bezpośrednich, łącznie

z narzutem kosztów zakupu.

2.

Jeżeli ceny urzędowe za usługi świadczone przez przedsiębiorstwo gospodarki komunalnej

i przedsiębiorstwo użyteczności publicznej, wykonujące zarząd państwowymi zasobami

lokalowymi, zwane dalej „przedsiębiorstwem wykonującym zarząd państwowymi zasobami

lokalowymi”, nie zapewniają przedsiębiorstwu warunków określonych w ust. 1, przedsiębiorstwo

otrzymuje od organu założycielskiego dotację przedmiotową określoną w ustawie budżetowej

na pokrycie tej różnicy

3.

Dotacja przedmiotowa może być przyznana wyjątkowo w trybie określonym w ust. 2 także

w odniesieniu do usług, na które ustala się ceny regulowane, jeżeli z ważnych względów

społecznych zachodzi potrzeba ustalenia lub utrzymania ceny na poziomie nie zapewniającym

przedsiębiorstwu warunków przewidzianych w ust. 1.

4.

Podstawę do ustalania dotacji przedmiotowej stanowią przeciętne uzasadnione koszty

świadczenia usług, powiększone o narzut zysku w wysokości 10% kosztów przerobu, których

wysokość należy uzgodnić z organem założycielskim. Uzgodnienia te powinny przewidywać

możliwość wprowadzenia zmian powodujących w ciągu roku skutki finansowe z przyczyn

niezależnych od działalności przedsiębiorstwa.

5.

Dotacja powinna być ustalana w stosunku do mierników rzeczowych stosowanych przy pobieraniu

opłat od odbiorców usług. Wybór miernika stanowiącego podstawę kształtowania dotacji

wymaga uzgodnienia z organem założycielskim.

6.

W zakresie usług masowej komunikacji miejskiej jako miernik może być stosowana jednostka

rzeczowa, to jest przebieg pojazdu na trasie o długości jednego kilometra. Plan jednostek

rzeczowych podlega zatwierdzeniu przez organ założycielski równocześnie z uzgodnieniem

miernika dotacji oraz podstawy, o której mowa w ust. 4.

7.

Dotację dla przedsiębiorstwa wykonującego zarząd państwowymi zasobami lokalowymi ustala

się na 1 m

1)

nie przysługuje narzut zysku z tytułu usług centralnego ogrzewania i dostawy ciepłej

wody pochodzących z zakupu energii cieplnej od obcych dostawców,

2)

przysługuje narzut zysku w wysokości 10% kosztów przerobu w razie produkcji energii

cieplnej w kotłowniach lokalnych znajdujących się w eksploatacji przedsiębiorstwa.

8.

Dodatkowe zadania zlecone przedsiębiorstwu do realizacji przez organ założycielski

stanowią przedmiot odrębnych rozliczeń na zasadach pełnej odpłatności zapewniającej

samofinansowanie.

9.

Na równi z dotacją budżetową traktuje się dopłaty otrzymane przez przedsiębiorstwo

wykonujące zarząd państwowymi zasobami lokalowymi od właścicieli budynków przejętych

w administrację zleconą na podstawie umowy, z przeznaczeniem na wyrównanie rentowności.

10.

Szczegółowe zasady ustalania dopłat od właścicieli budynków przekazanych w administrację

zleconą przedsiębiorstwu wykonującemu zarząd państwowymi zasobami lokalowymi oraz

szczegółowe zasady rozliczeń z tytułu administracji zleconej określi Minister Administracji

i Gospodarki Przestrzennej w porozumieniu z Ministrem Finansów.

1.

Wynik finansowy przedsiębiorstwa gospodarki komunalnej i wykonującego zarząd państwowymi

zasobami lokalowymi stanowi różnicę między przychodem ze sprzedaży a kosztami własnymi

i kosztami sprzedaży, zwiększoną o dotacje przedmiotowe i inne wyrównania rentowności,

a zmniejszoną o podatek obrotowy i dopłaty przekazane przez przedsiębiorstwo do spółdzielni

mieszkaniowej z tytułu rozliczeń związanych z administracją zleconą oraz skorygowaną

o saldo strat i zysków nadzwyczajnych.

2.

Przez inne wyrównania rentowności należy rozumieć otrzymane przez przedsiębiorstwo

dopłaty od właścicieli budynków przejętych w administrację zleconą na podstawie umowy.

3.

Do przychodu ze sprzedaży usług działalności podstawowej przedsiębiorstwa wykonującego

zarząd państwowymi zasobami lokalowymi zalicza się

1)

czynsze i świadczenia z tytułu najmu lokali,

2)

opłaty za korzystanie z dźwigów osobowych,

3)

opłaty za dzierżawę terenów,

4)

odsetki pobrane przez przedsiębiorstwo od najemców za nieterminowe regulowanie należności

z tytułu najmu lokali,

5)

opłaty za dostawę ciepłej wody i ogrzewanie lokali,

6)

opłaty za dostawę zimnej -wody do lokali użytkowych,

7)

inne opłaty związane z najmem lokali, określone odrębnymi przepisami.

4.

Za usługi, o których mowa w ust. 3 pkt 5 i 6, przedsiębiorstwo pobiera od najemców

lokali użytkowych opłaty w wysokości cen płaconych dostawcom.

Przedsiębiorstwo wykonujące zarząd państwowymi zasobami lokalowymi tworzy

1)

fundusz remontów,

2)

fundusz samorządu mieszkańców.

1.

Fundusz remontów przeznacza się na finansowanie wszelkich napraw i modernizacji budynków

oraz dźwigów znajdujących się w tych budynkach.

2.

Fundusz remontów jest tworzony

1)

z odpisów obciążających koszty działalności podstawowej przedsiębiorstwa,

2)

z opłat właścicieli lokali w domach wielomieszkaniowych stanowiących własność Państwa

w wysokości określonej w odrębnych przepisach,

3)

z dotacji w wysokości ustalonej we właściwym budżecie terenowym.

3.

Odpisów, o których mowa w ust. 2 pkt 1, przedsiębiorstwo dokonuje w 1982 r. w wysokości

3% od wartości początkowej budynków i 7% od dźwigów. Wysokość odpisów obowiązujących

przedsiębiorstwo w dalszych latach określana jest corocznie w ustawie budżetowej.

4.

Usługi remontowe realizowane systemem gospodarczym, obciążające fundusz remontów,

rozlicza się według kosztu własnego z narzutem zysku w wysokości 10% kosztów przerobu.

5.

Poniesione przez przedsiębiorstwo koszty remontów i modernizacji budynków stanowiących

własność osób fizycznych, przejętych w administrację przedsiębiorstwa, podlegają zabezpieczeniu

hipotecznemu na zasadach określonych w odrębnych przepisach.

1.

Fundusz samorządu mieszkańców tworzy się z

1)

odpisów obciążających koszty eksploatacji budynków w wysokości określanej corocznie

przez organ założycielski,

2)

oszczędności powstałych wskutek obniżenia planowanych „kosztów eksploatacji oraz kosztów

remontów w wyniku wykonania przez najemców lokali mieszkalnych w formie czynu społecznego

prac należących do działalności przedsiębiorstwa.

2.

Fundusz samorządu mieszkańców przeznaczony jest wyłącznie na finansowanie działalności

społeczno-wychowawczej prowadzonej przez organy samorządu mieszkańców. Środki funduszu

mogą być w całości przekazane na rachunek bankowy samorządu mieszkańców.

1.

Do przedsiębiorstw podległych Ministrowi Finansów oraz Narodowemu Bankowi Polskiemu

nie stosuje się przepisu art. 21 ustawy.

2.

Minister Finansów oraz Prezes Narodowego Banku Polskiego określają część zysku przeznaczoną

na fundusz rozwoju i część zysku przeznaczoną na fundusz załogi w przedsiębiorstwach

im podległych.

1.

Zweryfikowany zysk osiągnięty przez Polski Monopol Loteryjny oraz przez przedsiębiorstwa

prowadzące terenowe gry liczbowe, po pomniejszeniu o należny podatek dochodowy oraz

obowiązkowy odpis na fundusz rezerwowy i o obciążenia na rzecz Państwowego Funduszu

Aktywizacji Zawodowej, jak również o odpis na fundusz załogi, przeznacza się na fundusz

rozwoju przedsiębiorstwa oraz na cele społeczne i rozwoju gospodarki narodowej.

2.

Część zysku na cele społeczne i rozwoju gospodarki narodowej określana jest przez

1)

Ministra Finansów, na wniosek dyrektora Polskiego Monopolu Loteryjnego - w przedsiębiorstwie

państwowym „Polski Monopol Loteryjny”,

2)

wojewodę - w przedsiębiorstwach państwowych prowadzących terenowe gry liczbowe.

3.

W Państwowym Przedsiębiorstwie „Totalizator Sportowy” wprowadza się obligatoryjne

obciążenie na rzecz Centralnego Funduszu Rozwoju Kultury Fizycznej i Sportu, wynoszące

26% kwoty osiągniętego przychodu z zawartych zakładów. Obciążenie to stanowi składnik

kosztów własnych przedsiębiorstwa.

1.

Przedsiębiorstwa usług morskich wykonująca czynności związane z ochroną środowiska

na obszarze akwenów portowych pokrywają związane z tym koszty z wpłat przedsiębiorstw

działających na terenie portów. Wpłaty te dokonywane są w formie ryczałtów.

2.

Wysokość ryczałtów, o których mowa w ust. 1, oraz zasady gospodarowania nimi określi

Minister - Kierownik Urzędu Gospodarki Morskiej w porozumieniu z Ministrem Finansów,

w terminie jednego miesiąca od dnia ogłoszenia rozporządzenia.

1.

Państwowe przedsiębiorstwa rynkowego handlu wewnętrznego, okręgowe przedsiębiorstwa

zaopatrzenia weterynaryjno-zootechnicznego „Centrowet”, przedsiębiorstwa handlu artykułami

technicznymi „Elmet” i Przedsiębiorstwo Obrotu Maszynami i Surowcami „Bomis” w stosunku

do punktów sprzedaży detalicznej, przedsiębiorstwa handlu sprzętem rolniczym „Agroma”

oraz Wojskowa Centrala Handlowa tworzą fundusz na przeceny towarów i ryzyko handlowe

1)

z dodatnich różnic cen, powstałych na skutek przeszacowania zapasów towarów w wyniku

zmian cen nie podlegających rozliczeniu z budżetem,

2)

z bonifikat otrzymywanych od dostawców

a)

z tytułu ryzyka handlowego,

b)

na pokrycie kosztów reklamacji nabywców,

c)

na pokrycie kosztów napraw gwarancyjnych,

d)

na metkowanie towarów,

3)

z należności płaconych przez dostawców z tytułu kar umownych za dostarczenie towarów

niższej jakości od określonej w obowiązujących przepisach lub w warunkach umowy,

4)

z innych źródeł określonych przez Ministra Handlu Wewnętrznego i Usług w porozumieniu

z Ministrem Finansów.

2.

Fundusz na przeceny towarów i ryzyko handlowa przeznacza się na pokrycie

1)

skutków dokonywanych przecen i kosztów związanych z przecena nadmiernych zapasów towarów

lub innych towarów nie znajdujących nabywców,

2)

ujemnych różnic cen powstałych na skutek przeszacowania zapasów towarów nie podlegających

rozliczeniu z budżetem,

3)

wydatków na aktywizację sprzedaży, z wyłączeniem kosztów reklamy,

4)

bonifikowanej sprzedaży dla Polskiego Komitetu Pomocy Społecznej,

5)

kosztów napraw gwarancyjnych, reklamacji nabywców oraz kosztów metkowania,

6)

kosztów związanych z określeniem jakości towarów i ich przeklasyfikowaniem,

7)

różnic cen towarów na skutek ich przeklasyfikowania, jeżeli przeklasyfikowanie to

okazało się niedostateczne i zaszła potrzeba dalszej obniżki cen, a odbiorca nie ma

już możliwości wniesienia dodatkowych reklamacji,

8)

kosztów napraw i kosztów przeceny towarów uszkodzonych, pochodzących z reklamacji

nabywców, lub innych towarów, w stosunku do których nie stwierdzono winy przedsiębiorstwa.

Przedsiębiorstwa drobnej wytwórczości oraz przedsiębiorstwa turystyczne, których organem

założycielskim jest terenowy organ administracji państwowej, stosują uproszczone zasady

ewidencji księgowej ustalane przez Ministra Finansów oraz uproszczoną sprawozdawczość

statystyczną ustalaną przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego.

Łączna kwota dotacji dla przedsiębiorstw drobnej wytwórczości, których organem założycielskim

jest terenowy organ administracji państwowej, ze scentralizowanego rachunku amortyzacji,

o którym mowa w art. 41 ust. 1 i 6 pkt 2 ustawy, nie może być niższa od kwoty odpisów

amortyzacyjnych odprowadzonych przez nie na ten rachunek.

Państwowe przedsiębiorstwa turystyczne tworzą

1)

fundusz odtworzenia wyposażenia,

2)

fundusz ryzyka handlowego.

1.

Fundusz odtworzenia wyposażenia tworzy się

1)

z narzutów obciążających koszty działalności, ustalonych w wysokości średniego zużycia

wyposażenia oraz kosztu remontów z trzech poprzednich lat, skorygowanej o wskaźnik

dynamiki sprzedaży,

2)

z wpływów z tytułu sprzedaży i likwidacji wycofanego z użytkowania wyposażenia, finansowanego

za środków obrotowych,

3)

z wpłat z tytułu odszkodowań za uszkodzone, zniszczone lub zagubione wyposażenie.

2.

Fundusz odtworzenia wyposażenia przeznacza się na

1)

wymianę lub modernizację wyposażenia,

2)

pokrycie kosztów remontów oraz sprzedaży i likwidacji wyposażenia.

3.

Jeżeli przez kolejne trzy lata na koncie funduszu odtworzenia wyposażenia wystąpi

na koniec roku saldo ujemne, obciąża ono koszty działalności przedsiębiorstwa.

4.

Przez wyposażenie rozumie się składniki wyposażenia nie zaliczone do środków trwałych.

1.

Fundusz ryzyka handlowego tworzy się

1)

z narzutów obciążających koszty działalności, ustalonych w wysokości średnich kosztów

i strat związanych z ryzykiem handlowym z trzech poprzednich lat, skorygowanej o wskaźnik

dynamiki sprzedaży,

2)

z opłat z tytułu rezygnacji z usług.

2.

Fundusz ryzyka handlowego przeznacza się na finansowanie strat z tytułu wprowadzania

nowych usług i rezygnacji z usług, kosztów spowodowanych siłą wyższą oraz innych kosztów

i strat związanych z ryzykiem handlowym.

3.

Jeżeli przez kolejne dwa lata na koncie funduszu ryzyka handlowego wystąpi na koniec

roku saldo ujemne, obciąża ono koszty działalności przedsiębiorstwa.

Wynik finansowy przedsiębiorstwa gospodarki rolnej oraz państwowego gospodarstwa rolnego

stanowi różnicę między przychodem ze sprzedaży a kosztami materialnymi i niematerialnymi

działalności eksploatacyjnej, zwiększoną o należne dotacje budżetowe i zmniejszoną

o należne świadczenia pieniężne na rzecz budżetu terenowego z tytułu zarządzania użytkami

rolnymi i wodami stojącymi oraz o podatek obrotowy, skorygowaną o saldo strat i zysków

nadzwyczajnych oraz powiększoną lub pomniejszoną o różnicę wartości zapasów na koniec

roku w stosunku do ich wartości - według stanu na początek roku.

1.

Zweryfikowany zysk przedsiębiorstwa stanowi zysk do podziału.

2.

Zysk przedsiębiorstwa podlega podziałowi na

1)

fundusz rezerwowy,

2)

fundusz rozwoju,

3)

fundusz załogi.

3.

Kwoty przeznaczone z osiągniętego zysku do podziału na właściwe fundusze odpisuje

się za okresy roczne.

4.

Odpisy na fundusze, o których mowa w ust. 2, są dokonywane stosownie do decyzji przedsiębiorstwa

w księgach następnego roku obrachunkowego po urzędowym stwierdzeniu zweryfikowania

sprawozdania finansowego za rok ubiegły,

5.

Odpis na fundusz rezerwowy, o którym mowa w ust. 2 pkt 1, nie może być niższy od 30%

kwoty zysku do podziału. Fundusz ten może być zasilany z innych źródeł określonych

w odrębnych przepisach.

6.

Fundusz rezerwowy jest przeznaczony na

1)

pokrycie strat bilansowych,

2)

spłatę kredytów obrotowych,

3)

utworzenie lub uzupełnienie funduszu załogi do wysokości 8,5% rocznego wynagrodzenia

pracowników.

7.

Nadwyżka funduszu rezerwowego, która po przeznaczeniu kwot na cele określone w ust.

6 przekracza 6% sumy kosztów działalności przedsiębiorstwa na koniec roku obrachunkowego,

jest przekazywana na fundusz rozwoju.

8.

Fundusz załogi może być otworzony z funduszu rezerwowego wyłącznie w przedsiębiorstwie

ponoszącym stratę, które osiąga poprawę wyniku finansowego liczoną według zasad określonych

w § 98 ust. 2.

9.

Fundusz załogi utworzony z funduszu rezerwowego w przedsiębiorstwie ponoszącym stratę

nie podlega zwiększeniu dotacją, o której mowa w § 98.

1.

Przedsiębiorstwu produkującemu środki produkcji, na które obowiązują ceny urzędowe

bądź regulowane, są przyznawane dotacje w wysokości określonej w ustawie budżetowej,

w szczególności na

1)

wyrównanie różnicy między kosztem produkcji mieszanek pasz treściwych a obowiązującą

ceną zbytu, w wysokości i na zasadach obowiązujących w przemyśle paszowym,

2)

wyrównanie różnicy między kosztem produkcji przetwórstwa produktów rolniczych a obowiązującą

ceną zbytu, w wysokości i na zasadach obowiązujących w przemyśle spożywczym.

2.

Przedsiębiorstwu gospodarki rolnej i państwowemu gospodarstwu rolnemu są przyznawane

dotacje do działalności pozaprodukcyjnej w wysokości określonej w ustawie budżetowej,

w szczególności na

1)

pokrycie kosztów prowadzenia urządzeń socjalnych oraz utrzymania gospodarki komunalnej

i mieszkaniowej, zgodnie z odrębnymi przepisami; dotacji na pokrycie kosztów prowadzenie

urządzeń socjalnych nie wlicza się do wyniku finansowego przedsiębiorstwa,

2)

pokrycie kosztów remontów pałaców oraz innych Obiektów zabytkowych będących w administracji

przedsiębiorstwa,

3)

sfinansowanie wynagrodzeń łącznie z obciążeniami absolwentów szkół oraz uczniów i

studentów odbywających wstępny staż pracy lub praktyki w przedsiębiorstwie oraz ich

opiekunów.

Przedsiębiorstwo prowadzące działalność produkcyjną o charakterze specjalnym lub wykonujące

zadania specjalne może otrzymać dotacje w wysokości określonej w ustawie budżetowej

na pokrycie kosztów hodowli roślin, hodowli koni zarodowych, prac doświadczalnych,

wdrożeniowych, upowszechnieniowych i szkoleniowych oraz utrzymania państwowych stad

ogierów, zachowawczych stad zwierząt hodowlanych i stad stanowiących rezerwę genetyczną

zwierząt.

Minister Finansów w porozumieniu z Ministrem Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej określi

szczegółowe zasady ustalania i rozliczeń oraz tryb i terminy wypłacania dotacji budżetowych,

o których mowa w § 58 i 59 oraz 65.

1.

Przedsiębiorstwo może ze środków funduszu załogi tworzyć fundusz premiowy.

2.

Przedsiębiorstwo może uzupełniać z funduszu załogi zakładowy fundusz socjalny i zakładowy

fundusz mieszkaniowy.

Inwestycje polegające na budowie i modernizacji domów mieszkalnych oraz hoteli robotniczych

dla załogi przedsiębiorstwa są finansowane z zakładowego funduszu mieszkaniowego i

z dotacji budżetowej.

1.

Jeżeli w rezultacie rozliczenia wyników przeszacowania zapasów udział funduszu statutowego

w finansowaniu zapasów ukształtuje się powyżej 50% wartości przeszacowanych zapasów,

to nadwyżka wyników przeszacowania zapasów odprowadzana jest na rachunek scentralizowany

Ministerstwa Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej.

2.

Zgromadzone środki, o których mowa w ust. 1, są przeznaczone na uzupełnienie funduszu

statutowego przedsiębiorstwa znajdującego się w trudnej sytuacji finansowej, według

zasad określonych przez Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej.

1.

Wynik finansowy przedsiębiorstwa prowadzącego kontraktację, skup, przerób i sprzedaż

materiału siewnego i szkółkarskiego oraz przedsiębiorstwa prowadzącego obrót zwierzętami

gospodarskimi stanowi różnice między dochodami ze sprzedaży a kosztem własnym zwiększoną

o należne dotacje przedmiotowe i inne dopłaty budżetowe, a zmniejszoną o podatek obrotowy

oraz skorygowaną o saldo strat i zysków nadzwyczajnych.

2.

Wynik finansowy przedsiębiorstw, o których mowa w ust. 1, może być pomniejszony o

część marży przekazywanej na zasadach umowy do przedsiębiorstw zajmujących się hodowlą

roślin i zwierząt.

Przedsiębiorstwo prowadzące kontraktacją, skup przerób i sprzedaż materiału siewnego

i szkółkarskiego otrzymuje dotacje wymienione w § 58 ust. 2 oraz dotacje na sfinansowanie

kosztów utrzymania rezerwy nasiennej - w wysokości określonej w ustawie budżetowej.

1.

Przedsiębiorstwo, o którym mowa w § 65 realizuje część marzy przeznaczona na hodowlę

przy sprzedaży zewnętrznej materiału siewnego odmian wytworzonych w kraju, a przedsiębiorstwo

nasiennictwa ogrodniczego również przy sprzedaży materiału siewnego odmian selekcjonowanych.

2.

Część marży, o której mowa w ust. 1, dla materiału określonej odmiany może być pobierana

w wysokości do 10% ceny skupu, a dla materiału odmian mieszańcowych - do 15% tej ceny.

3.

Część marży, o której mowa w ust. 1, pobrana przez przedsiębiorstwo przy sprzedaży

materiału siewnego jest przekazywana przedsiębiorstwom hodowli roślin, które zajmują

się hodowlą zachowawczą odmian, na utworzenie funduszu hodowli roślin,

4.

Przedsiębiorstwo hodowli roślin może przekazać część środków funduszu hodowli roślin

na fundusz rozwoju przedsiębiorstwa i na realizację wspólnych przedsięwzięć w zakresie

hodowli w ramach zrzeszenia.

1.

Przedsiębiorstwo, o którym mowa w § 65, może tworzyć fundusz ryzyka z narzutów obciążających,

koszty działalności do wysokości 2% planowanej wartości sprzedaży materiału siewnego.

2.

Fundusz ryzyka jest przeznaczony na pokrycie ujemnych skutków finansowych powstających

w składowaniu i obrocie materiałem siewnym, nie zawinionych przez przedsiębiorstwo.

3.

Skutki zmian cen zapasów materiału siewnego i szkółkarskiego są rozliczane z funduszem

statutowym według zasad określonych w § 63.

Przedsiębiorstwu prowadzącemu obrót zwierzętami gospodarskimi przysługują dotacje

do działalności pozaprodukcyjnej, o których mowa w § 58 ust. 2.

1.

Przedsiębiorstwo, o którym mowa w § 68, tworzy fundusz ryzyka i przeceny

1)

z narzutów obciążających koszty działalności w wysokości do 2% planowanej na dany

rok wartości sprzedaży zwierząt gospodarskich, z tym że łączna kwota narzutu wraz

z pozostałością funduszu z roku ubiegłego nie może przekroczyć 2% planowanej wartości

sprzedaży tych zwierząt,

2)

z różnic wartości, które powstały w wyniku sezonowych podwyżek cen zwierząt znajdujących

się w bazach przedsiębiorstwa w dniu przeceny.

2.

Fundusz ryzyka i przeceny jest przeznaczony na pokrywanie nie zawinionych strat powstających

w obrocie zwierzętami gospodarskimi.

1.

Przedsiębiorstwa obrotu zwierzętami gospodarskimi, państwowe ośrodki hodowli zarodowej

i stadniny koni tworzą fundusz hodowli, organizacji produkcji, eksportu i obrotu zwierzętami

gospodarskimi.

2.

Fundusz, o którym mowa w ust. 1, jest tworzony

1)

w przedsiębiorstwach obrotu zwierzętami gospodarskimi - z odpisów obciążających koszty

działalności w wysokości do 10% zrealizowanej marży handlowej,

2)

w państwowych ośrodkach hodowli zarodowej i stadninach koni - z odpisów obciążających

koszty działalności w wysokości 1% zrealizowanej sprzedaży zwierząt gospodarskich

oraz produktów pochodzenia zwierzęcego.

3.

Fundusz, o którym mowa w ust. 1, jest przeznaczony w szczególności na

1)

finansowanie kosztów przetrzymywania zwierząt hodowlanych z importu, oraz bydła i

owiec pochodzących z przemieszczenia z innych województw,

2)

finansowanie części kosztów organizacji wystaw i pokazów zwierząt hodowlanych oraz

kosztów reklamy,

3)

udzielanie bonifikat nabywcom zwierząt hodowlanych pochodzących z importu w wysokości

do 50% cen liczonych łącznie z marżą,

4)

finansowanie kosztów przemieszczania zwierząt gospodarskich na punktach granicznych,

5)

częściowe finansowanie treningów koni sportowych,

6)

udzielanie dopłat do cieląt-buhajków zakupywanych do wychowalni, w których prowadzi

się ocenę indywidualną buhajów, w wysokości 30% cen zakupu.

4.

Nie wykorzystane środki funduszu przechodzą na rok następny.

5.

Jednostki organizacyjne, o których mowa w ust. 1, mogą przekazywać część środków funduszu

na realizację wspólnych przedsięwzięć w zakresie hodowli w ramach zrzeszenia.

1.

Przedsiębiorstwo hodowli roślin ogrodniczych może tworzyć fundusz ryzyka specjalistycznej

produkcji ogrodniczej z odpisów obciążających koszty działalności w wysokości do 5%

planowanej na dany rok wartości sprzedaży materiału siewnego i szkółkarskiego roślin

ogrodniczych.

2.

Fundusz ryzyka, o którym mowa w ust. 1, jest przeznaczony na pokrycie strat poniesionych

w produkcji materiału siewnego i szkółkarskiego roślin ogrodniczych,

3.

Nie wykorzystane środki funduszu ryzyka przechodzą na rok następny.

Szczegółowe zasady tworzenia i wykorzystania funduszów, o których mowa w § 66, 67,

69, 70 i 71, ustala Minister Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej w porozumieniu z

Ministrem Finansów.

1.

Przedsiębiorstwo Państwowe Tory Wyścigów Konnych w Warszawie dokonuje rozliczeń za

rok kalendarzowy.

2.

Wynik finansowy przedsiębiorstwa, o którym mowa w ust. 1, stanowi różnice między dochodami

z totalizatora pomniejszonymi o nie podjęte wygrane, przychodami ze sprzedaży a kosztami

własnymi, zwiększona o należne dotacje przedmiotowe, a umniejszoną o podatek obrotowy

i należne świadczenia pieniężne na rzecz budżetu terenowego z tytułu zarządzania użytkami

rolnymi i wodami stojącymi oraz skorygowany o saldo strat i zysków nadzwyczajnych.

3.

Nie podjęte wygrane, o których mowa w ust. 2, przeznacza się na uzupełnienie funduszu

rozwoju.

Przez roczne wynagrodzenie pracowników, o którym mowa w § 57 ust. 6 pkt 3, rozumie

się wydatki pieniężne poniesione bezpośrednio przez przedsiębiorstwo na opłacenie

pracy wykonywanej przez pracownika na rzecz przedsiębiorstwa. Do wynagrodzenia tego

nie zalicza się równowartości świadczeń w naturze lub ekwiwalentów za te świadczenia,

nagród jubileuszowych, premii eksportowych i innych wynagrodzeń nie wynikających z

przepisów układu zbiorowego pracy.

1.

W Naczelnym Zarządzie Lasów Państwowych, zwanym dalej „Zarządem”, tworzy się rachunek

wyrównawczy.

2.

Wpłaty przedsiębiorstw na rachunek wyrównawczy wynikają z iloczynu normy procentowej

ustalonej przez Naczelnego Dyrektora Lasów Państwowych i wartości sprzedaży. Norma

ta powinna być ustalana corocznie przed pierwszym rozliczeniem zysku przedsiębiorstwa

z budżetem i nie ulega zmianie w ciągu roku.

3.

Wysokość wpłat na rachunek wyrównawczy oraz dotacje z tego rachunku ustala Naczelny

Dyrektor Lasów Państwowych.

4.

Przedsiębiorstwa objęte rachunkiem wyrównawczym wpłacają na dochód budżetu Państwa

podatek dochodowy i dokonują odpisów z zysku do podziału, uwzględniając przy ustalaniu

wyniku finansowego rozliczenia z tym rachunkiem.

5.

Saldo rachunku wyrównawczego istniejące na dzień 31 grudnia przechodzi na rok następny

i podlega rozliczeniu z przedsiębiorstwami.

Wysokość odpisów obciążających koszty działalności przedsiębiorstwa na Fundusz Leśny

utworzony na podstawie odrębnych przepisów ustala corocznie Naczelny Dyrektor Lasów

Państwowych w formie jednolitej dla wszystkich przedsiębiorstw stawki narzutu zrelacjonowanej

do wartości sprzedaży.

Amortyzacja środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych pozostająca

w przedsiębiorstwach podlega podziałowi w proporcji: 80% na fundusz rozwoju przedsiębiorstwa

oraz 20% na scentralizowany fundusz rozwoju.

1.

Przedsiębiorstwo tworzy fundusz postępu techniczno-ekonomicznego z obciążających jego

koszty działalności odpisów, określonych w procentach w stosunku do wartości przychodu

ze sprzedaży, w rozumieniu art. 3 ust. 3 ustawy.

2.

50% odpisu na fundusz postępu techniczno-ekonomicznego przeznacza się na scentralizowany

fundusz postępu techniczno-ekonomicznego Lasów Państwowych.

Koszty utrzymania Zarządu są finansowane z wpłat obciążających koszty działalności

przedsiębiorstw w wysokości ustalonej przez Kolegium Lasów Państwowych.

1.

W Zarządzie tworzone są następujące fundusze

1)

scentralizowany fundusz rozwoju,

2)

scentralizowany fundusz postępu techniczno-ekonomicznego,

3)

zakładowy fundusz socjalny,

4)

zakładowy fundusz mieszkaniowy,

5)

fundusz załogi.

2.

Scentralizowany fundusz postępu techniczno-ekonomicznego przeznaczony jest na finansowanie

prac naukowo-badawczych, których efekty służą całemu leśnictwu, realizowanych przez

Instytut Badawczy Leśnictwa oraz inne jednostki naukowo-badawcze na podstawie zawartych

umów. Fundusz ten może być zasilany dodatkowo subwencjami centralnych funduszów przeznaczonych

na realizację programów badawczo-rozwojowych na podstawie odrębnej umowy oraz z wpływów

innych jednostek.

3.

Równowartość odpisów amortyzacyjnych od środków trwałych oraz wartości niematerialnych

i prawnych pozostających w Zarządzie przeznacza się na finansowanie Inwestycji własnych

Zarządu na zasadach określonych w art. 22 ustawy.

4.

Zakładowe fundusze socjalny i mieszkaniowy tworzone są i wykorzystywane na zasadach

określonych w rozdziale 5 ustawy.

5.

Zarząd tworzy fundusz załogi według stawki procentowej od wynagrodzeń pracowników

Zarządu, obliczonej jako iloraz sumy odpisów na fundusze załóg we wszystkich zgrupowanych

przedsiębiorstwach i sumy wynagrodzeń pracowników tych przedsiębiorstw. Fundusz ten

obciąża koszty Zarządu i przeznaczony jest na wypłatę nagród indywidualnych i premii

oraz na zasilenie zakładowych funduszów socjalnego i mieszkaniowego pracowników Zarządu.

Fundusz ten jest również pomniejszony c należne obciążenia na rzecz Państwowego Funduszu

Aktywizacji Zawodowej z tytułu wypłacanych nagród i premii.

Zarząd

1)

dysponuje środkami budżetowymi, przeznaczonymi na potrzeby leśnictwa w zakresie finansowania

średnich szkół leśnych oraz innych potrzeb wymagających centralnych dyspozycji, w

tym na pokrycie skutków klęsk żywiołowych,

2)

prowadzi rachunek wyrównawczy dla przedsiębiorstw według zasad określonych w § 75,

3)

finansuje zadania wynikające z porozumień z przedsiębiorstwami lub z ustaleń Kolegium

Lasów Państwowych w wysokości przekazanych przez przedsiębiorstwa do dyspozycji Zarządu

środków obrotowych lub określonych funduszów.

Naczelny Dyrektor Lasów Państwowych ustala zasady gospodarki finansowej nadleśnictw

i innych jednostek gospodarczych zgrupowanych w okręgowych zarządach lasów państwowych

oraz oddziałów Biura Urządzania Lasu i Gospodarki Leśnej.

1.

W przedsiębiorstwie handlu zagranicznego wynik finansowy stanowi różnice pomiędzy

przychodami a kosztami działalności, zmniejszona o podatek obrotowy, skorygowaną o

rozliczenia wyrównawcze oraz straty i zyski nadzwyczajne.

2.

Przychody przedsiębiorstwa handlu zagranicznego obejmują w szczególności

1)

prowizje komisowe i agencyjne w wysokości ustalonej w umowie pomiędzy przedsiębiorstwami,

2)

wynik ze sprzedaży towarów i usług na rachunek własny,

3)

refakturowane koszty transakcyjne zagraniczne w wysokości kosztów faktycznie poniesionych

lub ustalonych ryczałtowo przez przedsiębiorstwo handlu zagranicznego,

4)

odsetki otrzymane od udzielonych kredytów zagranicznych, które nie zostały rozliczone

z dostawcami krajowymi w eksporcie, oraz odsetki od środków zgromadzonych na rachunkach

lokacyjnych,

5)

inne dochody wynikające ze specyficznej lub wyodrębnionej działalności przedsiębiorstw

handlu zagranicznego, w tym wynikające z transakcji reeksportowych, giełdowych i koniunkturalnych.

3.

Nie stanowią wyodrębnionego przychodu ze sprzedaży na rachunek własny marże przedsiębiorstwa

handlu zagranicznego, ustalane zgodnie z zasadami określonymi w ustawie z dnia 26 lutego 1982 r. o cenach

(Dz. U. z 1984 r. Nr 13, poz. 59). Marże te są uwzględniane przy kalkulacjach transakcji i rozliczeniach wyrównawczych.

4.

Koszty działalności przedsiębiorstwa handlu zagranicznego obejmują w szczególności

1)

koszty transakcyjne zagraniczne, w tym koszty z tytułu opóźnienia i przyspieszenia

załadunku lub wyładunku towaru ze statku, określone w umowach o przewóz,

2)

koszty transakcyjne krajowe,

3)

koszty ogólne,

4)

odsetki od kredytów zagranicznych otrzymanych, które nie zostały rozliczone z odbiorcami

krajowymi w imporcie, oraz odsetki bankowe związane z finansowaniem zagranicznych

należności kredytowych,

5)

inne koszty wynikające ze specyficznej lub wyodrębnionej działalności przedsiębiorstwa

handlu zagranicznego.

5.

Wszystkie koszty i ryzyko związane z obrotem zagranicznym oraz koszty finansowania

transakcji kredytowych, z wyłączeniem kosztów obsługi technicznej oraz ryzyka związanego

z wyborem kontrahenta zagranicznego, ponosi to przedsiębiorstwo, które realizuje obrót

na własny rachunek, chyba że umowa stanowi inaczej.

6.

Przedsiębiorstwa handlu zagranicznego są obowiązane zapewnić środki dewizowe do wykonania

obciążającej producenta (dostawcę) obsługi technicznej z tytułu gwarancji i rękojmi

towarów dostarczanych na eksport.

W przedsiębiorstwach handlu zagranicznego, w związku z ich specyficzną działalnością,

mogą być tworzone następujące fundusze

1)

fundusz ryzyka handlowego,

2)

dewizowy fundusz ubezpieczeń,

3)

fundusz akwizycyjny.

1.

Tracą moc

1)

uchwała nr 388 Rady Ministrów z dnia 17 listopada 1960 r. o przedsiębiorstwach prowadzących

(Monitor Polski z 1960 r. Nr 94, poz. 417, z 1964 r. Nr 32, poz. 138, z 1965 r. Nr 33, poz. 178 i z 1971 r. Nr 38, poz. 247),

2)

uchwała nr 40 Rady Ministrów z dnia 8 marca 1967 r. w sprawie umarzania wartości wydawnictw

nieperiodycznych, przeceny i wycofywania ich z obrotu księgarskiego i przedsiębiorstw

wydawniczych,

3)

uchwała nr 51 Rady Ministrów z dnia 20 lutego 1968 r. w sprawie gospodarki finansowej

państwowych przedsiębiorstw podległych Ministrowi Handlu Wewnętrznego lub przez niego

nadzorowanych

(Monitor Polski z 1971 r. Nr 26, poz. 168 i z 1972 r. Nr 23, poz. 132),

4)

uchwała nr 176 Rady Ministrów z dnia 9 listopada 1970 r. w sprawie gospodarki finansowej

państwowych przedsiębiorstw, kombinatów i zjednoczeń przemysłowych oraz budowlano-montażowych

objętych planowaniem centralnym

(Monitor Polski z 1971 r. Nr 26, poz. 166, z 1972 r. Nr 23, poz. 132, z 1974 r. Nr 10, poz. 75 i Nr 40, poz. 233 oraz z 1976 r. Nr 15, poz. 70),

5)

uchwała nr 178 Rady Ministrów z dnia 9 listopada 1970 r. w sprawie oprocentowania

środków trwałych przedsiębiorstw państwowych

(Monitor Polski z 1970 r. Nr 40, poz. 295 i z 1976 r. Nr 15, poz. 70),

6)

uchwała nr 72 Rady Ministrów z dnia 2 kwietnia 1971 r. w sprawie gospodarki finansowej

organizacji gospodarczej Lasy Państwowe

(Monitor Polski z 1971 r. Nr 25, poz. 158 i z 1972 r. Nr 23, poz. 132),

7)

uchwała nr 304 Rady Ministrów z dnia 28 grudnia 1971 r. w sprawie gospodarki finansowej

wojewódzkich przedsiębiorstw Państwowej Komunikacji Samochodowej oraz przedsiębiorstw

i jednostek organizacyjnych podległych. Zjednoczeniu Państwowej Komunikacji Samochodowej

(Monitor Polski z 1971 r. Nr 60, poz. 402 i z 1975 r. Nr 12, poz. 65),

8)

uchwała nr 11 Rady Ministrów z dnia 11 stycznia 1972 r. w sprawie gospodarki finansowej

państwowych przedsiębiorstw widowiskowych

(Monitor Polski Nr 5, poz. 25),

9)

uchwała nr 211 Rady Ministrów z z dnia 28 lipca 1972 r. w sprawie niektórych zasad

organizacji i gospodarki finansowej Przedsiębiorstwa Międzynarodowych Przewozów Samochodowych

„Pekaes”,

10)

uchwała nr 263 Rady Ministrów z dnia 13 października 1972 r. w sprawie gospodarki

finansowej przedsiębiorstw handlu zagranicznego, zmieniona uchwałą nr 40 Rady Ministrów z dnia 4 lutego 1974 r. w sprawie zmiany niektórych przepisów

dotyczących funduszów: nagród, socjalnego i mieszkaniowego,

11)

uchwała nr 298 Rady Ministrów z dnia 24 listopada 1972 r. w sprawie premiowania pracowników

zajmujących kierownicze i inne samodzielna stanowiska pracy oraz innych pracowników

inżynieryjno-technicznych, ekonomicznych i administracyjno-biurowych, zatrudnionych

w państwowych przedsiębiorstwach przemysłowych i grupujących je zjednoczeniach

(Monitor Polski z 1975 r. Nr 23, poz. 151),

12)

uchwała nr 329 Rady Ministrów z dnia 22 grudnia 1972 r. w sprawie wprowadzenia kompleksowych

zasad ekonomiczno-finansowych w niektórych jednostkach i organizacjach gospodarczych,

13)

uchwała nr 301 Rady Ministrów z dnia 27 grudnia 1973 r. w sprawie gospodarki finansowej

Przedsiębiorstwa Eksportu Wewnętrznego, ustalania cen eksportu wewnętrznego oraz zasad

wynagradzania pracowników zatrudnionych w eksporcie wewnętrznym, zmieniona uchwałą nr 103 Rady Ministrów z dnia 26 kwietnia 1974 r. w sprawie zasad wynagradzania

pracowników zatrudnionych w handlu wewnętrznym

(Monitor Polski Nr 16, poz. 102),

14)

uchwała nr 169 Rady Ministrów z dnia 12 lipca 1974 r. w sprawie rozliczeń z budżetem

przedsiębiorstw terenowych przekazywanych pod nadzór naczelnych (centralnych) organów

administracji państwowej

(Monitor Polski Nr 27, poz. 159),

15)

uchwała nr 46 Rady Ministrów z dnia 5 marca 1976 r. w sprawie gospodarki finansowej

przemysłowych i budowlano-montażowych państwowych organizacji gospodarczych objętych

planem centralnym

(Monitor Polski z 1976 r. Nr 15, poz. 70 i Nr 27, poz. 118, z 1977 r. Nr 17, poz. 98, z 1978 r. Nr 13, poz. 45 i z 1981 r. Nr 2, poz. 6),

16)

uchwała nr 210 Rady Ministrów z dnia 12 października 1976 r. w sprawie stałego zaplecza

produkcyjno-usługowego budownictwa

(Monitor Polski Nr 39, poz. 176),

17)

uchwała nr 18 Rady Ministrów z dnia 23 stycznia 1976 r. w sprawie gospodarki finansowej

objętych planowaniem terenowym przedsiębiorstw gospodarki komunalnej i budownictwa

komunalnego oraz ich zjednoczeń

(Monitor Polski Nr 7, poz. 33),

18)

uchwała nr 40 Rady Ministrów z dnia 27 lutego 1976 r. w sprawie podstawowych zasad

systemu ekonomiczno-finansowego przedsiębiorstw żeglugi morskiej,

19)

uchwała nr 86 Rady Ministrów z dnia 10 czerwca 1977 r. w sprawie prowadzenia ubocznej

gospodarki rolnej przez przedsiębiorstwa państwowe

(Monitor Polski z 1977 r. Nr 15, poz. 83 i z 1981 r. Nr 8, poz. 65),

20)

uchwała nr 191 Rady Ministrów z z dnia 22 grudnia 1977 r. w sprawie gospodarki finansowej

przedsiębiorstw gospodarki mieszkaniowej objętych planowaniem terenowym

(Monitor Polski z 1978 r. Nr 2, poz. 12),

21)

uchwała nr 4 Rady Ministrów z dnia 6 stycznia 1978 r. w sprawie zasad systemu ekonomiczno-finansowego

organizacji gospodarczych budownictwa oraz trybu i terminów jego wdrażania,

22)

uchwała nr 35 Rady Ministrów z dnia 24 marca 1978 r. w sprawie systemu ekonomiczno-finansowego

państwowych przedsiębiorstw i organizacji gospodarczych handlu środkami produkcji

objętych planem centralnym

(Monitor Polski z 1978 r. Nr 13, poz. 45 i z 1980 r. Nr 30, poz. 165),

23)

uchwała nr 85 Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 1978 r. w sprawie zasad systemu ekonomiczno-finansowego

przedsiębiorstw handlu zagranicznego,

24)

uchwała nr 95 Rady Ministrów z dnia 15 maja 1981 r. w sprawie rozwoju ubocznej produkcji

rynkowej w państwowych przedsiębiorstwach przemysłowych i budowlano-montażowych

(Monitor Polski Nr 15, poz. 117),

25)

uchwała nr 114 Rady Ministrów z dnia 17 czerwca 1981 r. w sprawie systemu ekonomiczno-finansowego

państwowych przedsiębiorstw gospodarki rolnej, państwowych gospodarstw rolnych oraz

niektórych zjednoczeń resortu rolnictwa

(Monitor Polski Nr 16, poz. 126).

2.

Tracą moc § 16-19 załącznika do uchwały nr 189 Rady Ministrów z dnia 26 maja 1961 r. w sprawie

nadania statutu przedsiębiorstwu „Polskie Koleje Państwowe”

(Monitor Polski z 1961 r. Nr 47, poz. 210, z 1962 r. Nr 44, poz. 203, z 1972 r. Nr 53, poz. 280 i z 1977 r. Nr 33, poz. 158).

1.

Fundusz ryzyka handlowego jest przeznaczony na pokrycie kosztów i strat powstających

w obrotach dokonywanych na rachunek własny przedsiębiorstw handlu zagranicznego, ryzyka

związanego z wyborem kontrahenta zagranicznego oraz innych rodzajów ryzyka określonych

w umowach i nie ubezpieczonych V całości lub w części w Towarzystwie Ubezpieczeń i

Reasekuracji „Warta” S.A.

2.

Fundusz ryzyka handlowego jest tworzony

1)

z odpisów obciążających koszty transakcyjne w wysokości nie przekraczającej wysokości

składek ubezpieczeniowych dla poszczególnych rodzajów ryzyka stosowanych przez Towarzystwo

Ubezpieczeń i Reasekuracji „Warta” S.A.; w wypadku ryzyka nie ubezpieczanego przez

Towarzystwo Ubezpieczeń i Reasekuracji „Warta” S.A. odpis może być ustalony w wysokości

nie przekraczającej planowanej kwoty tego ryzyka,

2)

z dodatnich różnic kursowych.

3.

W stosunku do ryzyka dewizowego odpis obciąża koszty transakcyjne zagraniczne, a w

stosunku do ryzyka złotowego odpis obciąża koszty transakcyjne krajowe.

4.

Z funduszu ryzyka handlowego są pokrywane straty nadzwyczajne powstałe w wyniku utraty

należności zagranicznych, nacjonalizacji mienia, ujemnych różnic kursowych, opracowania

ofert na kompletne obiekty lub linie technologiczne w razie niezawarcia kontraktu,

różnice pomiędzy faktyczną wartością utraconego majątku a uzyskanym odszkodowaniem

oraz inne straty losowe.

W odniesieniu do przedsiębiorstw, do których stosuje się przepisy ustawy, tracą moc

1)

rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 1 października 1973 r. w sprawie zakładowego

funduszu nagród

(Dz. U. z 1979 r. Nr 4, poz. 21, z 1981 r. Nr 13, poz. 62 i z 1982 r. Nr 2, poz. 16),

2)

rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 2 listopada 1973 r. w sprawie zakładowego funduszu

mieszkaniowego

(Dz. U. z 1981 r. Nr 21, poz. 109 i z 1982 r. Nr 2, poz. 16 i Nr 3, poz. 23),

3)

rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 2 listopada 1973 r. w sprawie zakładowego funduszu

socjalnego i zakładowej działalności socjalnej

(Dz. U. z 1981 r. Nr 22, poz. 117 i z 1982 r. Nr 2, poz. 16),

4)

rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 29 stycznia 1974 r. w sprawie tworzenia zakładowego

funduszu nagród w niektórych jednostkach państwowych

(Dz. U. Nr 5, poz. 30),

5)

rozporządzenie Ministra Pracy, Płac i Spraw Socjalnych z dnia 18 stycznia 1974 r.

w sprawie nagród wypłacanych pracownikom sezonowym z zakładowego funduszu nagród

(Dz. U. Nr 4, poz. 26),

6)

uchwała nr 24 Rady Ministrów z dnia 26 stycznia 1974 r. w sprawie funduszu nagród

pracowników zatrudnionych w przedsiębiorstwach państwowych organizujących pracę nakładczą

(Monitor Polski z 1974 r. Nr 5, poz. 30 i z 1982 r. Nr 3, poz. 10),

7)

uchwała nr 140 Rady Ministrów z dnia 31 maja 1974 r. w sprawie zasad planowania, finansowania

i realizacji, inwestycji socjalnych

(Monitor Polski z 1974 r. Nr 22, poz. 129 i z 1981 r. Nr 9, poz. 72),

8)

uchwała nr 146 Rady Ministrów z dnia 3 czerwca 1974 r. w sprawie tworzenia zakładowego

funduszu nagród w niektórych jednostkach gospodarki uspołecznionej

(Monitor Polski z 1974 r. Nr 23, poz. 135, z 1975 r. Nr 22, poz. 136, z 1980 r. Nr 23, poz. 108, z 1981 r. Nr 5, poz. 40, Nr 15, poz. 119 i Nr 32, poz. 288 oraz z 1982 r. Nr 3, poz. 11),

9)

uchwała nr 45 Rady Ministrów z dnia 5 marca 1976 r. w sprawie zasad finansowania inwestycji

i remontów w jednostkach gospodarki uspołecznionej

(Monitor Polski Nr 15, poz. 69),

10)

uchwała nr 112 Rady Ministrów z dnia 8 czerwca 1981 r. w sprawie rozwoju drobnej wytwórczości

(Monitor Polski Nr 15, poz. 120).

Dewizowy fundusz ubezpieczeń tworzony jest na zasadach określonych w odrębnych przepisach.

Rozporządzenie wchodzi w życie z dniem ogłoszenia z mocą od dnia 1 lipca 1982 r.

1.

Fundusz akwizycyjny jest tworzony z Odpisów obciążających koszty ogólne według stawek

procentowych w stosunku do wartości zrealizowanego eksportu odrębnie dla poszczególnych

obszarów płatniczych.

2.

Fundusz akwizycyjny jest przeznaczony na pokrycie związanych z działalnością handlową

przedsiębiorstwa dewizowych kosztów: reklamy, organizowania wystaw i targów zagranicznych,

delegatur zagranicznych, zagranicznych podróży służbowych, składek z tytułu członkostwa

w organizacjach międzynarodowych, prowadzenia składów konsygnacyjnych części zamiennych

za granicą/ stałych stacji obsługi technicznej oraz doraźnej obsługi technicznej.

3.

Stawki odpisów na fundusz akwizycyjny, z wyodrębnieniem procentowego udziału na zagraniczne

podróże służbowe, ustala Minister Handlu Zagranicznego w porozumieniu z Ministrem

Finansów.

4.

Minister Handlu Zagranicznego może ustalić limity kwotowe odpisów na fundusz akwizycyjny

dla przedsiębiorstw handlu zagranicznego, których udział eksportu w obrotach zagranicznych

nie uzasadnia zastosowania stawki odpisu według zasady określonej w ust. 1.

Przedsiębiorstwa handlu zagranicznego gromadzą środki funduszów, o których mowa w

§ 84, na wyodrębnionych rachunkach bankowych.

Minister Handlu Zagranicznego może uzależnić wielkości funduszu załóg, tworzonego

z zysku do podziału i przeznaczonego na wypłatę nagród indywidualnych i premii, od

dynamiki eksportu, zwłaszcza do II obszaru płatniczego, i jego efektywności oraz wykonania

zobowiązań eksportowych i importowych wynikających z umów międzypaństwowych.

1.

Wydatki związane z utrzymaniem zrzeszenia są pokrywane z wpłat zrzeszonych przedsiębiorstw,

z własnych dochodów zrzeszenia oraz z udziału zrzeszenia w zysku do podziału zakładów

samodzielnie bilansujących, o których mowa w § 93 ust. 3.

2.

Podstawę finansowania działalności zrzeszenia stanowi preliminarz zatwierdzony przez

radę zrzeszenia. Preliminarz ten nie obejmuje działalności gospodarczej, o której

mowa w § 93 ust. 2. W zakresie działalności gospodarczej, o której mowa w § 93 ust.

3, preliminarz obejmuje jedynie udział zrzeszenia w zysku do podziału zakładu samodzielnie

bilansującego.

3.

Wysokość wpłat zrzeszonych przedsiębiorstw na pokrycie wydatków związanych z utrzymaniem

zrzeszenia określa corocznie rada zrzeszenia. Wpłaty na utrzymanie zrzeszenia nie

wykorzystane do końca roku przechodzą na rok następny, chyba że rada zrzeszenia postanowi

inaczej.

4.

Z wpłat, o których mowa w ust. 1, są pokrywane koszty osobowe i rzeczowe, przyrost

zapasów oraz nadwyżka strat nad zyskami nadzwyczajnymi, która jednak; nie może być

objęta preliminarzem. Koszty osobowe obejmują również wynagrodzenia dotyczące własnych

pracowników zrzeszenia biorących udział w realizacji przedsięwzięć wspólnych, o których

mowa w § 92.

Zasady ustalania i dokonywania przez zrzeszenia wydatków z tytułu wynagrodzeń oraz

obciążania na rzecz Państwowego Funduszu Aktywizacji Zawodowej określają odrębne przepisy.

1.

Jeżeli zrzeszenie na podstawie decyzji rady zrzeszenia podjętej z uwzględnieniem przepisów

ustawy z dnia 25 września 1981 r. o samorządzie załogi przedsiębiorstwa państwowego

(Dz. U. Nr 24, poz. 123) realizuje przedsięwzięcia wspólne dla zrzeszonych przedsiębiorstw, poszczególne przedsięwzięcia

są finansowane ze środków przekazywanych przez zrzeszone przedsiębiorstwa z odpowiednich

funduszów lub z ich środków obrotowych zgodnie z art. 34 ustawy. Wysokość wpłat przedsiębiorstw

oraz sposób rozliczenia przekazanych środków i preliminarz przedsięwzięcia zatwierdza

rada zrzeszenia.

2.

Jeżeli wspólne przedsięwzięcie polega na realizacji inwestycji na potrzeby zrzeszenia

lub. wspólne potrzeby zrzeszonych przedsiębiorstw, przedsiębiorstwa przekazują środki

na sfinansowanie poszczególnych inwestycji ze swego funduszu rozwoju.

3.

Jeżeli wspólne przedsięwzięcie polega na realizowaniu prac badawczo-rozwojowych, prac

dotyczących normalizacji albo nabyciu licencji lub patentów, zainteresowane przedsiębiorstwa

przekazują środki na finansowanie tego przedsięwzięcia z ich funduszów postępu techniczno-ekonomicznego.

Przedsiębiorstwa, które nie tworzą funduszu postępu techniczno-ekonomicznego, przekazują

środki obrotowe, obciążając nimi koszty swej działalności eksploatacyjnej lub fundusz

rozwoju.

4.

Jeżeli wspólne przedsięwzięcie polega na prowadzeniu szkół i internatów na potrzeby

zrzeszonych przedsiębiorstw, zakres i tryb finansowania ze środków przekazywanych

przez zrzeszone przedsiębiorstwa z odpowiednich funduszów lub ich środków obrotowych

określają przepisy o finansowaniu szkół zawodowych przyzakładowych.

5.

W razie podejmowania przez zrzeszenia wspólnych przedsięwzięć nie wymienionych w ust.

2 i 3 (np. wspólnych akcji reklamowych, udziału w wystawach lub giełdach, prac studialnych,

akcji szkoleniowej lub wypoczynkowej, wspólnego zakupu surowców lub materiałów, opracowywania

programów rozwoju), wówczas

1)

gdy na określone cele przedsiębiorstwa tworzą na podstawie art. 7 ust. 2 lub 3 ustawy

fundusz specjalny z zysku lub w ciężar kosztów swej działalności, mogą one na wspólne

przedsięwzięcia zmierzające do osiągnięcia analogicznych celów przekazywać zrzeszeniu

środki wyłącznie z tego funduszu specjalnego,

2)

przedsiębiorstwa przekazujące zrzeszeniu na sfinansowanie wspólnych przedsięwzięć

środki obrotowe dokonują odpowiednich odpisów w ciężar kosztów.

6.

Ze środków, o których mowa w ust. 1-5, nie mogą być przez zrzeszenie tworzone fundusze

scentralizowane, z wyjątkiem funduszów tworzonych na podstawie odrębnych przepisów.

7.

Środki, o których mowa w ust. 1-5, są gromadzone na odrębnych rachunkach bankowych

1)

środki przeznaczone na cele inwestycyjne (ust. 2) - na rachunku środków inwestycyjnych,

2)

środki przeznaczone na cele nieinwestycyjne - na rachunku środków specjalnych.

1.

Jeżeli zrzeszenie prowadzi na rzecz zrzeszonych przedsiębiorstw lub w ich imieniu

odpłatną działalność gospodarczą o charakterze ciągłym, której wyodrębnienie jest

organizacyjnie i ekonomicznie uzasadnione, to dla prowadzenia tej działalności tworzy

się zakłady samodzielnie bilansujące.

2.

Zakłady samodzielnie bilansujące, o których mowa w ust. 1, są wyposażane z wkładów

majątkowych, wnoszonych przez zrzeszone przedsiębiorstwa z ich funduszu rozwoju, lub

z wnoszonych przez te przedsiębiorstwa tytułem udziału w mieniu zakładu samodzielnie

bilansującego środków trwałych lub obrotowych będących w ich dyspozycji. W umowie

o utworzeniu zakładu samodzielnie bilansującego należy ustalić udział przedsiębiorstw

zrzeszonych w wyniku finansowym tego zakładu.

3.

Przepis ust. 2 nie dotyczy zakładów samodzielnie bilansujących, których utworzenie

nie wymaga wniesienia wkładów majątkowych przez zrzeszone przedsiębiorstwa. Zysk do

podziału takich zakładów, po dokonaniu odpisów na fundusz rezerwowy oraz z tytułu

obciążeń na rzecz Państwowego Funduszu Aktywizacji Zawodowej, podlega podziałowi między

zakład samodzielnie bilansujący i zrzeszenie w sposób określony przez radę zrzeszenia.

4.

Do zakładów samodzielnie bilansujących stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące

przedsiębiorstw państwowych.

Jeżeli na koniec dwóch kolejnych lat występuje niedobór funduszu wymienionego w §

23, 26, 28, 29, 31, 33, 41, 44, 50, 67, 69, 70, 71, 85 i 87, niedobór ten zalicza

się na koniec drugiego roku do strat nadzwyczajnych przedsiębiorstwa.

Do wypłat nagród i premii z zysku osiągniętego w 1983 r. nie ma zastosowania przepis

§ 5 ust. 5. Wypłaty tych nagród i premii mogą być dokonywane przed weryfikacją bilansu

za 1983 r.

1.

Inwestycje przedsiębiorstw, na które zostały przyznane dotacje budżetowe przed dniem

i stycznia 1984 r., są finansowane do czasu zakończenia realizacji tych inwestycji

zgodnie z zasadami określonymi w decyzjach o ich przyznaniu.

2.

Inwestycje przedsiębiorstw, o których mowa w § 27 i 40, rozpoczęte przed dniem 1 stycznia

1985 r., mogą być finansowane z udziałem dotacji budżetowych przyznawanych w dotychczasowym

trybie do czasu zakończenia realizacji, z uwzględnieniem przepisu § 12 ust. 3.

1.

Zrzeszenia, których umowy o utworzenia zrzeszenia lub statuty zawierają ustalenia,

niezgodne z przepisami § 90-93, dostosują umowy i statuty do zasad określonych w rozporządzeniu

w terminie do dnia 15 kwietnia 1984 r., przedstawiając je do zatwierdzenia właściwym

organom założycielskim.

2.

Fundusze zrzeszeń nie wymienione w art. 35 ust. 2 ustawy, z wyjątkiem funduszów tworzonych

na podstawie odrębnych przepisów, podlegają likwidacji z dniem 1 stycznia 1984 r.

3.

Zrzeszenia dokonają rozliczenia należności i spłacą zobowiązania dotyczące funduszów,

o których mowa w ust. 2, do dnia 31 marca 1984 r. według stanu tych funduszów na dzień

1 stycznia 1984 r. Pozostałość środków tych funduszów podlega przekazaniu na rachunek

rozliczeniowy zrzeszenia. Środki te mogą być przeznaczone na sfinansowanie kosztów

utrzymania zrzeszenia w 1984 r.

1.

W latach obrachunkowych 1982/1983 i 1983/ 1984 przedsiębiorstwa gospodarki rolnej

i państwowe gospodarstwa rolne, jeżeli fundusz załogi nie wystarczy na wypłatę premii

w wysokości 8,5% rocznego wynagrodzenia, mogą wystąpić, do właściwego organu założycielskiego

o dotację budżetową.

2.

Dotacja budżetowa, o której mowa w ust. 1, może być przyznana w wysokości umożliwiającej

wypłatę premii powyżej 8,5% rocznego wynagrodzenia pracowników, jeżeli w danym roku

obrachunkowym nastąpiła poprawa wyniku finansowego przedsiębiorstwa, liczonego w cenach

bieżących, w stosunku do średniego wyniku finansowego i dwóch lat poprzednich i danego

roku obrachunkowego.

3.

Minister Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej w porozumieniu z Ministrem Finansów ustali

szczegółowe zasady i tryb przyznawania dotacji, o której mowa w ust. 1 i 2.

1.

Do inwestycji przedsiębiorstw gospodarki rolnej i państwowych gospodarstw rolnych

rozpoczętych i nie zakończonych do dnia 30 czerwca 1981 r. mają zastosowanie dotychczasowe

przepisy określające zasady umarzania kredytów inwestycyjnych,

2.

Inwestycje, o których mowa w § 62, przedsiębiorstw wymienionych w ust. 1, rozpoczęte

po dniu 30 czerwca 1981 r. i nie zakończone do dnia wejścia w życie rozporządzenia,

są finansowane w całości z dotacji w wysokości określonej w ustawie budżetowej wysokość

dotacji dla poszczególnych przedsiębiorstw jest określana przez organ założycielski.

1.

W latach obrachunkowych od 1982/1983 do 1984/1985 rady pracownicze przedsiębiorstw

określonych w rozdziale 9 mogą podjąć uchwałę o dokonywaniu podziału zysku w zakładach

samodzielnie sporządzających bilans, według zasad określonych w § 57.

2.

Zakłady, o których mowa w ust. 1, przekazują odpisy na fundusz rezerwowy na rachunek

funduszu rezerwowego przedsiębiorstwa.