Ustawa z dnia 3 grudnia 1984 r. Prawo budżetowe.

Budżet państwa jest rocznym planem dochodów oraz wydatków na wskazane w nim cele i

zadania państwowe.

1.

Budżet państwa składa się z budżetu centralnego oraz budżetów terenowych.

2.

Budżet centralny określa dochody i wydatki naczelnych organów władzy państwowej, naczelnych

i centralnych organów administracji państwowej i innych naczelnych organów państwowych,

dochody i wydatki związane z działalnością jednostek organizacyjnych im podległych,

dochody pochodzące z wpłat przedsiębiorstw państwowych tworzonych przez naczelne lub

centralne organy administracji państwowej i innych jednostek organizacyjnych nadzorowanych

przez te organy oraz dotacje dla tych przedsiębiorstw i jednostek.

3.

Budżetami terenowymi są budżety rad narodowych stopnia podstawowego i budżety wojewódzkich

rad narodowych.

4.

Budżety terenowe określają dochody i wydatki rad narodowych i jednostek im podporządkowanych

oraz dochody pochodzące z wpłat przedsiębiorstw terenowych i dotacje dla tych przedsiębiorstw,

a także inne dochody przewidziane w ustawie.

5.

Budżet centralny i budżety terenowe obejmują również wpłaty banków, jednostek spółdzielczych

i organizacji społecznych, a także przedsiębiorstw wspólnych i mieszanych oraz spółek,

w których Skarb Państwa albo jednostki gospodarki uspołecznionej posiadają udział

wynoszący ponad 50% kapitału zakładowego.

6.

Budżet centralny i budżety terenowe mogą przewidywać dotacje dla jednostek organizacyjnych,

o których mowa w ust. 5.

7.

Różnica między dochodami a wydatkami budżetu stanowi nadwyżkę lub niedobór budżetowy.

8.

Ustawa budżetowa określa przeznaczenie nadwyżki budżetu centralnego lub źródła pokrycia

niedoboru budżetowego.

9.

O przeznaczeniu nadwyżki budżetów terenowych oraz źródłach pokrycia niedoborów tych

budżetów decyduje rada narodowa na zasadach określonych w niniejszej ustawie.

1.

Sejm uchwala budżet państwa na okres roku kalendarzowego w formie ustawy, zwanej dalej

„ustawą budżetową”.

2.

Rady narodowe uchwalają budżety terenowe na okres roku kalendarzowego w formie uchwał,

zwanych dalej „uchwałami budżetowymi”.

1.

Dochody i wydatki budżetowe klasyfikuje się według

1)

działów - odpowiadających podstawowym dziedzinom działalności państwowej,

2)

rozdziałów - odpowiadających określonym jednostkom organizacyjnym lub zadaniom,

3)

paragrafów - odpowiadających rodzajom dochodów i wydatków.

2.

Dochody i wydatki budżetu centralnego klasyfikuje się według części odpowiadających

naczelnym organom władzy państwowej, naczelnym i centralnym organom administracji

państwowej, innym naczelnym organom państwowym, jak również centralnym związkom spółdzielczym,

a w szczególnych wypadkach także innym jednostkom gospodarki uspołecznionej.

3.

W budżecie centralnym wyodrębnia się również części obejmujące rezerwy i rozliczenia

z tytułu ogólnego zarządu finansowego.

4.

W budżetach wojewódzkich rad narodowych, zwanych dalej „budżetami wojewódzkimi”, dochody

i wydatki mogą być klasyfikowane także według części odpowiadających wydziałom urzędów

wojewódzkich i równorzędnym im jednostkom.

5.

Minister Finansów ustala szczegółową klasyfikację dochodów i wydatków budżetowych;

w ramach rozdziałów może tworzyć tytuły, a w ramach paragrafów - pozycje.

Zamieszczenie w budżecie dochodów z określonych źródeł lub wydatków na określone cele

nie stanowi podstawy roszczeń bądź zobowiązań prawnych państwa wobec osób trzecich

ani roszczeń tych osób wobec państwa.

1.

Przepisy ustawy dotyczące

1)

ministrów - stosuje się również do kierowników centralnych organów administracji państwowej,

a także innych naczelnych organów państwowych oraz zarządów centralnych związków spółdzielczych

mających odrębną część w budżecie centralnym,

2)

wojewódzkich rad narodowych - stosuje się również do rad narodowych miast: stołecznego

Warszawy, Krakowa i Łodzi,

3)

wojewodów - stosuje się również do prezydentów miast: stołecznego Warszawy, Krakowa

i Łodzi.

2.

Ilekroć w ustawie jest mowa o

1)

budżetach rad narodowych stopnia podstawowego - rozumie się przez to budżety gminnych

i miejskich rad narodowych, a w miastach podzielonych na dzielnice - budżety dzielnicowych

rad narodowych,

2)

kredytach budżetowych - rozumie się przez to kwoty planowanych wydatków ustalone w

budżecie,

3)

roku budżetowym - rozumie się przez to rok kalendarzowy, na który budżet jest uchwalany,

4)

terenowych organach administracji państwowej bez bliższego określenia - rozumie się

przez to terenowe organy administracji państwowej o właściwości ogólnej,

5)

przedsiębiorstwach terenowych - rozumie się przez to przedsiębiorstwa państwowe tworzone

przez terenowe organy administracji państwowej,

6)

ustawie o systemie rad narodowych i samorządu terytorialnego - rozumie się przez to

ustawę z dnia 20 lipca 1983 r. o systemie rad narodowych i samorządu terytorialnego

(Dz. U. Nr 41, poz. 185 i Nr 62, poz. 286 oraz z 1984 r. Nr 21, poz. 100 i Nr 31, poz. 173).

Państwowe jednostki organizacyjne, których gospodarka finansowa nie jest uregulowana

w odrębnych ustawach, prowadzą gospodarkę finansową na zasadach określonych w niniejszej

ustawie.

1.

Państwowe jednostki organizacyjne, których dochody i wydatki są objęte budżetem w

pełnej wysokości, a realizacja wydatków jest niezależna od osiąganych przez nie dochodów,

są jednostkami budżetowymi.

2.

Działalność uboczna lub część podstawowej działalności jednostki budżetowej, nie wyodrębniona

organizacyjnie, może być finansowana z dochodów uzyskiwanych z tej działalności, zwanych

dalej „środkami specjalnymi”.

3.

Działalność uboczna lub część podstawowej działalności jednostki budżetowej, wyodrębniona

organizacyjnie z tej jednostki, może być prowadzona i finansowana z dochodów własnych

w formie gospodarstwa pomocniczego.

4.

Uprawnienia do prowadzenia przez jednostki budżetowe działalności finansowanej w formie

środków specjalnych lub gospodarstw pomocniczych są przyznawane na zasadach określanych

przez Ministra Finansów.

Państwowe jednostki organizacyjne, których przedmiot działalności uzasadnia uzależnienie

ich wydatków od osiąganych dochodów i które uzyskają uprawnienie do zużywania tych

dochodów na finansowanie swojej działalności, są zakładami budżetowymi.

1.

Zakłady budżetowe i gospodarstwa pomocnicze, a także jednostki budżetowe w zakresie

działalności finansowanej w formie środków specjalnych, rozliczają się z budżetem

z tytułu nadwyżki środków finansowych i zysku, z uwzględnieniem przepisu art. 12 pkt

3. Mogą one również otrzymywać dotacje z budżetu.

2.

Zakłady budżetowe i gospodarstwa pomocnicze mogą korzystać z kredytu bankowego na

cele związane z ich działalnością bieżącą.

Jednostki budżetowe, zakłady budżetowe i gospodarstwa pomocnicze prowadzą gospodarkę

finansową na podstawie planów finansowych określających ich dochody (przychody) i

wydatki (rozchody), z uwzględnieniem norm, o których mowa w art. 31 ust. 3.

Minister Finansów określa

1)

państwowe jednostki organizacyjne, które mogą być zakładami budżetowymi, oraz zasady

nadawania tym jednostkom uprawnień do prowadzenia gospodarki finansowej ustalonej

dla zakładów budżetowych,

2)

szczegółowe zasady gospodarki finansowej jednostek budżetowych i ich środków specjalnych,

gospodarstw pomocniczych oraz zakładów budżetowych,

3)

wypadki, w których jednostki określone w art. 10 ust. 1 mogą zatrzymywać całość lub

część nadwyżki środków finansowych i zysku, oraz cele, na które mogą być przeznaczane

pozostawione im środki.

Rada Ministrów, uwzględniając specjalny rodzaj działalności niektórych państwowych

jednostek organizacyjnych, które w myśl przepisów niniejszej ustawy są jednostkami

lub zakładami budżetowymi, może ustalać szczególne zasady gospodarki finansowej tych

jednostek.

1.

Spółdzielnie i ich związki oraz organizacje społeczne dokonują wpłat do budżetu na

zasadach określonych w odrębnych przepisach; mogą one otrzymywać dotacje z budżetu

w wypadkach i na zasadach określonych w odrębnych przepisach ustawowych.

2.

Organizacje społeczne otrzymujące dotacje z budżetu lub z funduszów celowych zasilanych

z budżetu są obowiązane sporządzać plany finansowe. Plany te są rozpatrywane i zatwierdzane

przez organy państwowe dotujące działalność tych organizacji.

1.

Na podstawie odrębnych ustaw oraz uchwał rad narodowych, podejmowanych w trybie określonym

w art. 53 ust. 2 ustawy o systemie rad narodowych i samorządu terytorialnego, mogą

być tworzone fundusze celowe. Ustawa lub uchwała rady narodowej o utworzeniu funduszu

celowego określa źródła jego dochodów i cele, na które te dochody mogą być przeznaczane,

a także jednostki organizacyjne będące dysponentami środków funduszu.

2.

Przepisów niniejszej ustawy nie stosuje się do funduszów

1)

tworzonych w przedsiębiorstwach państwowych i innych państwowych jednostkach organizacyjnych

na podstawie przepisów ustaw normujących zasady gospodarki finansowej tych jednostek,

2)

tworzonych w państwowych jednostkach organizacyjnych, których gospodarka finansowa

jest prowadzona na szczególnych zasadach, ustalonych na podstawie art. 13.

3.

Pozostałość środków funduszu celowego przechodzi na następny rok budżetowy, z zastrzeżeniem

ust. 4.

4.

Przepisy o utworzeniu funduszu celowego mogą przewidzieć obowiązek rozliczania środków

funduszu z właściwym budżetem z tytułu nadwyżki lub niedoboru środków oraz zasilanie

funduszu dotacją celową z budżetu.

5.

Gospodarka finansowa funduszów celowych jest prowadzona na podstawie planów finansowych

określających ich przychody i rozchody.

6.

Minister Finansów określa szczegółowe zasady gospodarki finansowej funduszów celowych,

które stosuje się w wypadkach, gdy przepisy o utworzeniu funduszu celowego nie ustalają

takich zasad.

Rada Ministrów określa zasady finansowania inwestycji jednostek i zakładów budżetowych

oraz innych państwowych jednostek organizacyjnych, których zasady finansowania inwestycji

nie są określone w odrębnych ustawach.

Minister Finansów ustala zasady rachunkowości budżetowej.

1.

Dochodami budżetu centralnego są

1)

podatki oraz inne wpłaty przedsiębiorstw państwowych i innych państwowych jednostek

organizacyjnych, z wyjątkiem

a)

podatku od nieruchomości,

b)

części podatku od płac stanowiącej dochód własny budżetów terenowych,

c)

podatków i opłat pobieranych na podstawie przepisów o niektórych podatkach i opłatach

terenowych,

d)

wpłat określonych w art. 19 ust. 2 pkt 1 i 8,

e)

innych podatków i wpłat od przedsiębiorstw terenowych,

2)

wpłaty spółdzielni i związków spółdzielni inwalidów, mleczarskich, wydawniczych, rękodzieła

ludowego i artystycznego „Cepelia” i rzemieślniczych, z wyjątkiem

a)

podatku od nieruchomości,

b)

części podatku od płac stanowiącej dochód własny budżetów terenowych,

c)

podatków i opłat pobieranych na podstawie przepisów o niektórych podatkach i opłatach

terenowych,

3)

cła,

4)

składki z tytułu ubezpieczeń społecznych, z wyjątkiem części przekazywanej na fundusz

emerytalny,

5)

opłaty pobierane przez jednostki podległe naczelnym organom władzy państwowej, naczelnym

i centralnym organom administracji państwowej oraz innym naczelnym organom państwowym,

z wyjątkiem opłaty skarbowej, oraz dochody tych jednostek o charakterze administracyjnym

i majątkowym,

6)

wpłaty podległych naczelnym organom władzy państwowej, naczelnym i centralnym organom

administracji państwowej oraz innym naczelnym organom państwowym zakładów budżetowych,

gospodarstw pomocniczych i jednostek budżetowych w zakresie działalności finansowanej

w formie środków specjalnych, z wyjątkiem części podatku od płac stanowiącej dochód

własny budżetów terenowych, oraz wpłaty nadwyżek środków funduszów celowych pozostających

w dyspozycji tych organów,

7)

wpływy z opłat i orzeczeń sądowych, z wyjątkiem wpływów pochodzących z konfiskaty

mienia i przepadku rzeczy,

8)

dochody ze sprzedaży depozytów rzeczowych administrowanych przez Narodowy Bank Polski,

9)

inne dochody nie będące dochodami budżetów terenowych.

2.

Do dochodów budżetu centralnego zalicza się również wpływy z lokat i pożyczek państwowych.

3.

Ustawa budżetowa może ustanowić udział budżetu centralnego w dochodach budżetu wojewódzkiego

w wypadku, gdy z przyczyn niezależnych od wojewódzkich organów władzy i administracji

państwowej przewidywane dochody własne budżetu wojewódzkiego przekraczają poziom środków

niezbędnych na sfinansowanie zadań wynikających z narodowego planu społeczno-gospodarczego.

1.

Dochodami budżetów terenowych są

1)

dochody własne wymienione w art. 50 ust. 1 pkt 1-10 ustawy o systemie rad narodowych

i samorządu terytorialnego, a także udziały w dochodach, o których mowa w art. 50

ust. 5 tej ustawy,

2)

dochody własne wymienione w art. 50 ust. 3 ustawy o systemie rad narodowych i samorządu

terytorialnego,

3)

dotacje ogólne i celowe.

2.

Dochodami własnymi budżetów terenowych z tytułów, o których mowa w art. 50 ust. 1

pkt 11 ustawy wymienionej w ust. 1, są

1)

podatek dochodowy od banków spółdzielczych,

2)

podatek scalony od kółek rolniczych, spółdzielni kółek rolniczych i innych jednostek

organizacyjnych zrzeszonych w Krajowym Związku Rolników, Kółek i Organizacji Rolniczych,

rolniczych spółdzielni produkcyjnych zrzeszonych w Centralnym Związku Rolniczych Spółdzielni

Produkcyjnych oraz od związków i zrzeszeń branżowych hodowców i producentów rolnych,

3)

podatki od innych niż jednostki spółdzielcze i kółka rolnicze organizacji społecznych,

4)

podatki obrotowy i dochodowy od osób fizycznych i prawnych mających miejsce zamieszkania

lub siedzibę za granicą oraz od zagranicznych podmiotów gospodarczych prowadzących

działalność gospodarczą na obszarze Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej,

5)

opłaty pobierane przez jednostki organizacyjne podporządkowane radom narodowym i przez

urzędy terenowych organów administracji państwowej oraz dochody tych jednostek i urzędów

o charakterze administracyjnym, z wyjątkiem dochodów, o których mowa w art. 18 ust.

1 pkt 8,

6)

wpłaty podporządkowanych radom narodowym zakładów budżetowych, gospodarstw pomocniczych,

jednostek budżetowych w zakresie działalności finansowanej w formie środków specjalnych

oraz wpłaty nadwyżek środków funduszów celowych pozostających w dyspozycji terenowych

organów administracji państwowej,

7)

wpłaty na rzecz Państwowego Funduszu Ziemi oraz opłaty: melioracyjna, elektryfikacyjna

i za budowę urządzeń wodnych,

8)

wpłaty powszechnych kas oszczędności w wysokości określanej przez Radę Ministrów w

stosunku procentowym do wielkości wkładów oszczędnościowych,

9)

wpłaty spółek wodnych i ich związków,

10)

wpływy z grzywien i kar orzeczonych w postępowaniu w sprawach o wykroczenia, w postępowaniu

karnym skarbowym i w postępowaniu o naruszenie dyscypliny budżetowej oraz w postępowaniach

administracyjnych, w których organami orzekającymi są terenowe organy administracji

państwowej,

11)

wpływy z konfiskaty mienia i przepadku rzeczy, z likwidacji przedmiotów świadczeń

majątkowych oraz innych praw majątkowych,

12)

wpływy ze spłat zaległości zniesionych podatków oraz należności z nimi zrównanych,

jeżeli stanowiły dochody budżetów terenowych przed ich zniesieniem,

13)

inne dochody uznane w przepisach szczególnych za dochody budżetów terenowych.

1.

Dochodami własnymi budżetów rad narodowych stopnia podstawowego są

1)

podatek od nieruchomości położonych na obszarze właściwości danej rady narodowej,

należny od jednostek gospodarki uspołecznionej,

2)

podatek rolny, z wyjątkiem części podlegającej przekazaniu na fundusz gminny i fundusz

miejski,

3)

podatki obrotowy i dochodowy od osób fizycznych i osób prawnych nie będących jednostkami

gospodarki uspołecznionej, z wyjątkiem podatków od osób, o których mowa w ust. 3 pkt

4,

4)

podatki: od wynagrodzeń, wyrównawczy, od spadków i darowizn oraz podatki i opłaty

pobierane na podstawie przepisów o niektórych podatkach i opłatach terenowych,

5)

podatki, z wyłączeniem podatku od płac, oraz określone w przepisach szczególnych wpłaty

przedsiębiorstw terenowych tworzonych przez terenowe organy administracji państwowej

stopnia podstawowego,

6)

podatek dochodowy od banków spółdzielczych,

7)

podatek scalony od kółek rolniczych, spółdzielni kółek rolniczych i innych jednostek

organizacyjnych zrzeszonych w Krajowym Związku Rolników, Kółek i Organizacji Rolniczych,

rolniczych spółdzielni produkcyjnych zrzeszonych w Centralnym Związku Rolniczych Spółdzielni

Produkcyjnych oraz od związków i zrzeszeń branżowych hodowców i producentów rolnych,

8)

podatki od innych niż jednostki spółdzielcze i kółka rolnicze organizacji społecznych,

z wyjątkiem podatku od płac,

9)

opłata skarbowa,

10)

opłaty: melioracyjna, elektryfikacyjna i za budowę urządzeń wodnych oraz wpłaty na

rzecz Państwowego Funduszu Ziemi,

11)

opłaty, poza wymienionymi w pkt 4, 9 i 10, pobierane przez jednostki organizacyjne

podporządkowane radom narodowym stopnia podstawowego i przez urzędy terenowych organów

administracji państwowej stopnia podstawowego,

12)

podatek scalony i inne wpłaty pobierane od spółek wodnych i ich związków, z wyjątkiem

podatku od płac,

13)

wpłaty podporządkowanych radom narodowym stopnia podstawowego zakładów budżetowych,

gospodarstw pomocniczych oraz jednostek budżetowych w zakresie działalności finansowanej

w formie środków specjalnych,

14)

wpływy z grzywien i kar orzeczonych w postępowaniu w sprawach o wykroczenia oraz w

postępowaniach administracyjnych, w których organami orzekającymi są terenowe organy

administracji państwowej stopnia podstawowego,

15)

wpływy ze spłat zaległości zniesionych podatków oraz należności z nimi zrównanych,

jeżeli stanowiły dochody budżetów terenowych przed ich zniesieniem.

2.

W miastach powyżej 300 tysięcy mieszkańców, podzielonych na dzielnice, z wyjątkiem

miast, o których mowa w art. 21 ust. 2 ustawy o systemie rad narodowych i samorządu

terytorialnego, wojewódzkie rady narodowe, rozgraniczając zadania między miejską radę

narodową a dzielnicowe rady narodowe, dokonują podziału źródeł dochodów określonych

w ust. 1 między budżet miejskiej rady narodowej i budżety dzielnicowych rad narodowych.

3.

Dochodami własnymi budżetów wojewódzkich są

1)

podatek od płac, w wysokości 85% wpływów z tego tytułu,

2)

podatki, z wyjątkiem podatku od nieruchomości, oraz określone w przepisach szczególnych

inne wpłaty przedsiębiorstw terenowych tworzonych przez terenowe organy administracji

państwowej stopnia wojewódzkiego,

3)

pozostałe podatki i inne wpłaty jednostek spółdzielczych, z wyjątkiem spółdzielni

i związków spółdzielni rozliczających się z budżetem centralnym, o których mowa w

art. 18 ust. 1 pkt 2,

4)

podatki obrotowy i dochodowy od osób fizycznych i prawnych mających miejsce zamieszkania

lub siedzibę za granicą oraz od zagranicznych podmiotów gospodarczych prowadzących

działalność gospodarczą na obszarze Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej,

5)

opłaty pobierane przez jednostki organizacyjne podporządkowane wojewódzkim radom narodowym

i przez urzędy terenowych organów administracji państwowej stopnia wojewódzkiego oraz

dochody tych urzędów i jednostek o charakterze administracyjnym, z wyjątkiem dochodów,

o których mowa w art. 18 ust. 1 pkt 8,

6)

wpłaty powszechnych kas oszczędności w wysokości określanej przez Radę Ministrów w

stosunku procentowym do wielkości wkładów oszczędnościowych,

7)

wpłaty podporządkowanych wojewódzkim radom narodowym zakładów budżetowych, gospodarstw

pomocniczych oraz jednostek budżetowych w zakresie działalności finansowanej w formie

środków specjalnych,

8)

wpływy z grzywien i kar orzeczonych w postępowaniu karnym skarbowym oraz w postępowaniach

administracyjnych, w których organami orzekającymi są terenowe organy administracji

państwowej stopnia wojewódzkiego lub wojewódzkie komisje orzekające w sprawach o naruszenie

dyscypliny budżetowej,

9)

wpływy z konfiskaty mienia i przepadku rzeczy, z likwidacji przedmiotów świadczeń

majątkowych oraz innych praw majątkowych.

4.

Do dochodów własnych budżetów wojewódzkich zalicza się również udziały w dochodach

budżetu centralnego, ustalane na okresy pięcioletnie w stosunku procentowym do wartości

sprzedaży detalicznej towarów i usług przez jednostki gospodarki uspołecznionej według

zasad określonych w art. 21.

1.

W razie osiągnięcia dochodów ze źródła określonego w art. 20 ust. 4 w kwotach wyższych

od ustalonych w ustawie budżetowej, nadwyżka w granicach 1% tych kwot pozostaje w

budżecie terenowym. Ustawa budżetowa, w zależności od sytuacji gospodarczej kraju,

może podwyższyć tę granicę do 3% dla wszystkich lub dla określonych województw.

2.

W razie nieosiągnięcia dochodów, o których mowa w art. 20 ust. 4, w kwotach ustalonych

w ustawie budżetowej, powstały niedobór podlega wyrównaniu z budżetu centralnego do

wysokości 99% tych kwot.

Jeżeli pobór podatków i opłat z obszaru działania kilku jednostek podziału terytorialnego

stopnia podstawowego jest skoncentrowany w jednej z tych jednostek lub w urzędzie

skarbowym, organ pobierający przekazuje pobrane kwoty na dochód budżetów właściwych

rad narodowych. Wojewódzka rada narodowa, po zasięgnięciu opinii właściwych rad narodowych

stopnia podstawowego, może ustanowić zasadę rozliczeń pobranych podatków i opłat w

formie odpowiednich udziałów budżetów rad narodowych w pobranych kwotach.

1.

Dotacje ogólne dla budżetów terenowych, określone w art. 52 ustawy o systemie rad

narodowych i samorządu terytorialnego, są przyznawane z budżetu centralnego lub z

budżetu wojewódzkiego.

2.

Dotacje ogólne z budżetu centralnego ustala się na okres narodowego planu społeczno-gospodarczego,

przy uwzględnieniu dochodów własnych rad narodowych, w celu uzupełnienia środków finansowych

1)

budżetów wojewódzkich - na realizację zadań wojewódzkich planów społeczno-gospodarczych,

wynikających z narodowego planu społeczno-gospodarczego,

2)

budżetów rad narodowych stopnia podstawowego - na realizację zadań ich planów społeczno-gospodarczych,

wynikających z wojewódzkiego planu społeczno-gospodarczego.

1.

Radom narodowym mogą być przyznawane dotacje celowe, o których mowa w art. 36 ust.

3 i art. 51 ustawy o systemie rad narodowych i samorządu terytorialnego.

2.

Dotacje celowe nie wykorzystane podlegają zwrotowi do budżetu, z którego zostały przyznane.

3.

Minister Finansów może określać wypadki, w których nie wykorzystane dotacje celowe

nie podlegają zwrotowi do budżetu.

1.

Budżet centralny obejmuje wydatki na realizację zadań państwa w zakresie nie należącym

do zadań rad narodowych, a w szczególności na

1)

zadania gospodarcze w zakresie przemysłu, budownictwa, rolnictwa i leśnictwa, transportu

i łączności oraz obrotu towarowego, w tym również dotacje dla jednostek gospodarki

uspołecznionej,

2)

zadania w zakresie nauki, szkolnictwa wyższego, oświaty i wychowania, kultury i sztuki,

ochrony zdrowia i opieki społecznej, kultury fizycznej oraz ubezpieczeń społecznych,

3)

administrację, wymiar sprawiedliwości i prokuraturę,

4)

bezpieczeństwo publiczne i obronę narodową,

5)

obsługę zadłużeń.

2.

Budżet centralny obejmuje również dotacje ogólne i celowe oraz udziały budżetów terenowych

w dochodach budżetu centralnego i rezerwy środków finansowych dla budżetów terenowych.

3.

Budżety terenowe obejmują wydatki zapewniające realizację zadań rad narodowych określonych

w rozdziale 3 ustawy o systemie rad narodowych i samorządu terytorialnego.

1.

Na okres narodowego planu społeczno-gospodarczego jest opracowywany bilans szacunkowy

dochodów i wydatków budżetowych państwa oraz bilans finansowy państwa.

2.

Bilans szacunkowy dochodów i wydatków budżetowych państwa obejmuje ogół dochodów i

wydatków w układzie działowym lub grup działów.

3.

W bilansie szacunkowym dochodów i wydatków budżetowych państwa, o którym mowa w ust.

2, ujmuje się również dotacje ogólne dla budżetów terenowych, udziały budżetów wojewódzkich

w dochodach budżetu centralnego lub udział budżetu centralnego w dochodach budżetów

wojewódzkich, zwane dalej „dochodami zasilającymi”; mają one charakter wiążący.

4.

Bilans finansowy państwa obejmuje w szczególności

1)

po stronie dochodów

a)

dochody od gospodarki uspołecznionej,

b)

dochody od ludności i gospodarki nie uspołecznionej,

c)

przyrost zasobów pieniężnych,

d)

saldo obrotów zagranicznych,

2)

po stronie wydatków

a)

wydatki na finansowanie potrzeb rozwojowych gospodarki uspołecznionej, w tym wydatki

na inwestycje i remonty kapitalne oraz przyrost zapasów,

b)

wydatki budżetu państwa, z wyłączeniem: wydatków związanych z finansowaniem inwestycji,

remontów kapitalnych i zapasów oraz rozliczeń przedsiębiorstw dotyczących akumulacji

finansowej, rozliczeń z bankami oraz obsługi kredytów zagranicznych,

c)

wydatki funduszów emerytalnych i funduszu kombatantów,

d)

rozliczenia z bankami z tytułu odsetek od zagranicznych kredytów bankowych,

e)

saldo kredytów dla ludności i gospodarki nie uspołecznionej.

1.

Minister Finansów opracowuje bilanse, o których mowa w art. 26 ust. 1, wykorzystując

propozycje

1)

ministrów - w zakresie odpowiednich części budżetu centralnego,

2)

ministrów, którzy na podstawie przepisów o utworzeniu ich urzędu oraz o zakresie ich

działania są odpowiedzialni za określone odcinki (sfery) działalności gospodarczej

i społecznej państwa oraz realizują założenia polityki państwa w tym zakresie; ministrowie

ci są zwani dalej „ministrami koordynującymi”,

3)

innych organów i instytucji państwowych oraz organizacji spółdzielczych - w zakresie

odpowiednich części budżetu centralnego,

4)

wojewodów - w zakresie budżetów terenowych, po rozpatrzeniu ich przez komisję wojewódzkiej

rady narodowej właściwą do spraw budżetu.

2.

Propozycje, o których mowa w ust. 1, opracowywane są zgodnie z wytycznymi ustalanymi

przez Ministra Finansów.

1.

Rada Ministrów przedstawia Sejmowi bilans szacunkowy dochodów i wydatków budżetowych

państwa wraz z dochodami zasilającymi dla budżetów terenowych i bilans finansowy państwa,

łącznie z projektem uchwały o narodowym planie społeczno-gospodarczym.

2.

Sejm uchwala dochody zasilające dla budżetów terenowych łącznie z narodowym planem

społeczno-gospodarczym.

1.

W granicach dochodów własnych i dochodów zasilających, o których mowa w art. 28, wojewódzkie

rady narodowe uchwalają plany finansowania zadań określonych w wojewódzkich planach

społeczno-gospodarczych, z uwzględnieniem

1)

dotacji ogólnych dla budżetów rad narodowych stopnia podstawowego oraz udziałów tych

budżetów w dochodach budżetów wojewódzkich,

2)

odrębnych dotacji ogólnych i udziałów w miastach, o których mowa w art. 20 ust. 2,

dla budżetu miejskiej rady narodowej i budżetów dzielnicowych rad narodowych,

3)

udziału budżetu wojewódzkiego w dochodach budżetów rad narodowych stopnia podstawowego.

2.

W granicach dochodów własnych, dotacji ogólnych i udziałów, uchwalonych przez wojewódzkie

rady narodowe na okres narodowego planu społeczno-gospodarczego, rady narodowe stopnia

podstawowego uchwalają pięcioletnie plany finansowania zadań.

3.

Tryb opracowywania planów finansowania zadań, o których mowa w ust. 1, ustala Minister

Finansów.

1.

Uchwalone przez Sejm i wojewódzkie rady narodowe na okres narodowego planu społeczno-gospodarczego

dochody zasilające, o których mowa w art. 28 i 29, mają odpowiednie zastosowanie przy

opracowywaniu projektów budżetów terenowych.

2.

W razie zmiany narodowego planu społeczno-gospodarczego oraz zmian: cen urzędowych,

taryf, opłat, kursów walut, wynagrodzeń, zasad opodatkowania, zmian organizacyjnych

oraz zmian w systemie finansowym, dochody zasilające, o których mowa w ust. 1, są

odpowiednio korygowane przy opracowywaniu projektów budżetów terenowych.

3.

Do czasu uchwalenia przez Sejm lub wojewódzkie rady narodowe dochodów zasilających,

o których mowa w art. 28 i 29, za podstawę do opracowania projektów budżetów terenowych

przyjmuje się dochody zasilające ustalone na rok poprzedzający.

1.

Minister Finansów określa szczegółowe zasady oraz tryb opracowywania projektu budżetu

państwa.

2.

Rada Ministrów ustala normy wydatków budżetowych o charakterze wiążącym.

3.

Ministrowie ustalają dla jednostek budżetowych i zakładów budżetowych objętych budżetem

centralnym i budżetami terenowymi

1)

limity zatrudnienia i funduszu wynagrodzeń, jeżeli uchwała o narodowym planie społeczno-gospodarczym

nadaje im charakter dyrektywny,

2)

normy wydatków budżetowych dla celów kalkulacyjnych oraz zasady normowania zapasów

materiałowych.

Po przedstawieniu Sejmowi przez Radę Ministrów założeń centralnego planu rocznego

Minister Finansów przedstawia komisji sejmowej właściwej do spraw budżetu informację

o podstawowych założeniach projektu budżetu państwa na rok następny.

1.

Minister Finansów opracowuje projekt budżetu państwa, uwzględniając zadania określone

w narodowym planie społeczno-gospodarczym, a ponadto na podstawie

1)

projektów poszczególnych części budżetu centralnego, opracowanych przez ministrów,

2)

projektów podziału dochodów i wydatków budżetu centralnego w poszczególnych działach,

opracowanych przez ministrów koordynujących,

3)

projektów planów dochodów budżetu oraz dotacji dla jednostek gospodarki uspołecznionej,

opracowanych przez izby skarbowe w zakresie ich działania,

4)

dochodów zasilających ustalonych dla budżetów terenowych, z uwzględnieniem zmian,

o których mowa w art. 30 ust. 2,

5)

projektów dochodów i wydatków budżetowych rad narodowych województw, przedstawionych

przez wojewodów po uprzednim zaopiniowaniu przez komisję wojewódzkiej rady narodowej

właściwą do spraw budżetu.

2.

Minister Finansów rozpatruje projekty poszczególnych części budżetu centralnego oraz

rozpatruje i uzgadnia z wojewodami - przy udziale ministrów koordynujących - skorygowane

dochody zasilające dla budżetów terenowych, o których mowa w art. 30 ust. 2, i przedstawia

Radzie Ministrów ewentualne sprawy sporne z wojewodami wraz z projektem ustawy budżetowej.

3.

Minister Finansów włącza do projektu budżetu centralnego projekty dochodów i wydatków

Sejmu, Rady Państwa i Najwyższej Izby Kontroli.

1.

W budżecie centralnym tworzy się rezerwę budżetową na wydatki nieprzewidziane.

2.

W poszczególnych częściach budżetu centralnego mogą być tworzone rezerwy celowe na

wydatki, których podział nie może być dokonany w okresie uchwalania budżetu.

Minister Finansów przedstawia Radzie Ministrów projekt ustawy budżetowej wraz z uzasadnieniem

i objaśnieniami dotyczącymi planowanych dochodów i wydatków oraz projekt bilansu finansowego

państwa.

1.

Projekt ustawy budżetowej ustala

1)

dochody i wydatki budżetu państwa z wyodrębnieniem ważniejszych źródeł dochodów i

kierunków wydatków,

2)

dochody i wydatki budżetu centralnego z podziałem na części, grupy działów lub działy,

z wyodrębnieniem ważniejszych źródeł dochodów i kierunków wydatków,

3)

dochody zasilające dla budżetów terenowych,

4)

etaty administracji państwowej objętej budżetem centralnym i budżetami terenowymi

oraz wymiaru sprawiedliwości i prokuratury.

2.

Projekt ustawy budżetowej obejmuje również

1)

przychody i rozchody funduszów celowych, zakładów budżetowych, gospodarstw pomocniczych,

jednostek budżetowych w zakresie działalności finansowanej w formie środków specjalnych

i państwowych jednostek organizacyjnych, których gospodarka finansowa jest prowadzona

na szczególnych zasadach ustalonych na podstawie art. 13 - objętych budżetem państwa,

2)

przychody i rozchody funduszów celowych, zakładów budżetowych, gospodarstw pomocniczych,

jednostek budżetowych w zakresie działalności finansowanej w formie środków specjalnych

i państwowych jednostek organizacyjnych, których gospodarka finansowa jest prowadzona

na szczególnych zasadach ustalonych na podstawie art. 13 - objętych budżetem centralnym.

3.

Rada Ministrów, w wypadkach uzasadnionych ważnymi względami państwowymi, może wprowadzać

niezbędne wyjątki od wymagań szczegółowości określonej w ust. 1 i 2.

1.

Rada Ministrów uchwala projekt ustawy budżetowej i przedstawia go Sejmowi w terminie

do dnia 15 listopada roku poprzedzającego rok budżetowy wraz z uzasadnieniem i objaśnieniami;

w objaśnieniach uwzględnia się kierunki polityki finansowej w zakresie dochodów i

wydatków objętych projektem tej ustawy.

2.

Jeżeli Rada Ministrów nie przedstawi Sejmowi projektu ustawy budżetowej w terminie

określonym w ust. 1, jest obowiązana w tym terminie przedstawić projekt ustawy o prowizorium

budżetowym wraz z uzasadnieniem i objaśnieniami.

W razie nieuchwalenia ustawy budżetowej lub ustawy o prowizorium budżetowym przed

rozpoczęciem roku budżetowego, mimo przedstawienia jej projektu stosownie do art.

37, podstawę gospodarki budżetowej państwa, do czasu uchwalenia ustawy, jednakże przez

okres nie dłuższy niż jeden kwartał, stanowi projekt ustawy przedstawiony Sejmowi.

1.

Ministrowie ustalają i przedstawiają Ministrowi Finansów układ wykonawczy budżetu,

czyli szczegółowy podział dochodów i wydatków budżetu centralnego według klasyfikacji

określonej w art. 4, w granicach kwot wynikających z ustawy budżetowej.

2.

Plany finansowe jednostek budżetowych powinny być zgodne ze szczegółowym podziałem

dochodów i wydatków. Plany finansowe funduszów celowych, zakładów budżetowych, gospodarstw

pomocniczych, jednostek budżetowych w zakresie działalności finansowanej w formie

środków specjalnych oraz państwowych jednostek organizacyjnych, o których mowa w art.

13, powinny być zgodne z wpłatami i dotacjami ustalonymi w szczegółowym podziale dochodów

i wydatków budżetu centralnego.

Wojewodowie ustalają tryb i terminy opracowania projektów budżetów terenowych, z uwzględnieniem

ustaleń wynikających z art. 31.

1.

Terenowe organy administracji państwowej opracowują projekty budżetów terenowych,

z uwzględnieniem dochodów zasilających ustalonych stosownie do art. 30 ust. 2.

2.

W projektach budżetów rad narodowych stopnia podstawowego terenowe organy administracji

państwowej ujmują środki finansowe wydzielone na rzecz funduszów samorządu mieszkańców,

o których mowa w art. 157 ust. 1 pkt 1 ustawy o systemie rad narodowych, i samorządu

terytorialnego.

3.

Nadwyżki budżetowe z lat ubiegłych mogą być uwzględnione w budżetach terenowych jako

źródło pokrycia wydatków, o których mowa w art. 63 ust. 3.

1.

W budżetach terenowych powinna być tworzona rezerwa budżetowa na wydatki nieprzewidziane,

w wysokości określonej przez radę narodową.

2.

W budżetach wojewódzkich mogą być tworzone rezerwy celowe na wydatki, których podział

nie może być dokonany w okresie uchwalania budżetu.

1.

Terenowe organy administracji państwowej przedstawiają radom narodowym projekty budżetów

terenowych z podziałem na działy i rozdziały oraz plany finansowe funduszów celowych,

zakładów budżetowych, gospodarstw pomocniczych i jednostek budżetowych w zakresie

działalności finansowanej w formie środków specjalnych z podziałem na działy - w terminie

określonym przez rady narodowe.

2.

Terenowe organy administracji państwowej przedstawiają radom narodowym projekty budżetów

terenowych, o których mowa w ust. 1, łącznie z objaśnieniami dotyczącymi planowanych

dochodów (przychodów) i wydatków (rozchodów) oraz innymi materiałami informacyjnymi,

których rodzaj i szczegółowość określają komisje rad narodowych właściwe do spraw

budżetu. Objaśnienia do projektu budżetu wojewódzkiego powinny ponadto zawierać informacje

o przewidywanych w województwie łącznych dochodach i wydatkach budżetów terenowych,

przychodach i rozchodach zakładów budżetowych, gospodarstw pomocniczych i jednostek

budżetowych w zakresie działalności finansowanej w formie środków specjalnych, z podziałem

na działy, oraz o przychodach i rozchodach funduszów celowych, według ich rodzajów.

1.

Projekty budżetów terenowych oraz plany finansowe funduszów celowych, zakładów budżetowych,

gospodarstw pomocniczych i jednostek budżetowych w zakresie działalności finansowanej

w formie środków specjalnych podlegają zaopiniowaniu przez komisje rad narodowych.

2.

Komisje rad narodowych właściwe do spraw budżetu przedstawiają na sesjach budżetowych

opinie o projektach budżetów oraz planach, o których mowa w ust. 1, wraz z wnioskami.

Rady narodowe podejmują uchwały budżetowe nie później niż do dnia 31 stycznia roku

budżetowego.

1.

Rady narodowe ustalają w budżetach w szczególności

1)

dochody własne, w tym udziały w dochodach budżetów innego stopnia, dotacje ogólne

i celowe oraz wydatki z podziałem na działy i rozdziały,

2)

przychody i rozchody zakładów budżetowych, gospodarstw pomocniczych i jednostek budżetowych

w zakresie działalności finansowanej w formie środków specjalnych - z podziałem na

działy,

3)

przychody i rozchody poszczególnych funduszów celowych.

2.

Uchwalone przez rady narodowe wydatki budżetowe nie mogą przekraczać dochodów budżetowych.

3.

Rady narodowe stopnia podstawowego uchwalają wraz z budżetem

1)

plan funduszu gminnego i funduszu miejskiego w szczegółowości przychodów i rozchodów,

określonej w ustawie z dnia 15 listopada 1984 r. o funduszu gminnym i funduszu miejskim

(Dz. U. Nr 52, poz. 269),

2)

plany funduszów celowych, utworzonych na podstawie art. 53 ustawy o systemie rad narodowych

i samorządu terytorialnego, w szczegółowości przychodów i rozchodów określonej w uchwałach

tworzących te fundusze.

Do czasu uchwalenia przez radę narodową budżetu na dany rok budżetowy podstawę dokonywania

wydatków i realizacji dochodów stanowi projekt budżetu przedstawiony radzie narodowej.

1.

Po uchwaleniu budżetów przez rady narodowe, terenowe organy administracji państwowej

ustalają układ wykonawczy budżetu, czyli szczegółowy podział dochodów i wydatków budżetowych

według klasyfikacji określonej w art. 4 ust. 1 i 4.

2.

Plany finansowe jednostek budżetowych powinny być zgodne ze szczegółowym podziałem

dochodów i wydatków. Plany finansowe funduszów celowych, zakładów budżetowych, gospodarstw

pomocniczych i jednostek budżetowych w zakresie działalności finansowanej w formie

środków specjalnych powinny być zgodne z wpłatami i dotacjami ustalonymi w szczegółowym

podziale dochodów i wydatków budżetu terenowego.

1.

Jeżeli z ustawy budżetowej wynikają dla budżetów terenowych zmiany w dochodach i wydatkach,

wojewódzkie rady narodowe uwzględniają je odpowiednio w swoich budżetach.

2.

Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio do zmian wynikających z budżetu wojewódzkiego

dla budżetów rad narodowych stopnia podstawowego.

Rada Ministrów sprawuje ogólny nadzór nad wykonywaniem budżetu państwa oraz może wydawać

wytyczne dla organów administracji państwowej w sprawie jego realizacji.

1.

W toku wykonywania budżetu obowiązują następujące zasady

1)

realizacja dochodów ustalonych w budżecie następuje w terminach i na zasadach wynikających

z obowiązujących przepisów,

2)

dokonywanie wydatków następuje w miarę wykonywania zadań planowych, zgodnie z przeznaczeniem,

w sposób celowy i oszczędny oraz w granicach kwot ustalonych w budżecie; przekroczenie

tych kwot może nastąpić tylko w wypadkach dopuszczonych w ustawach.

2.

Zasady określone w ust. 1 stosuje się odpowiednio w gospodarce finansowej, o której

mowa w art. 8 ust. 2 i 3, art. 9 i 15 ust. 1.

3.

Minister Finansów ustala szczegółowe zasady i tryb wykonywania budżetu państwa.

1.

Projekty ustaw, rozporządzeń i uchwał przedstawianych Radzie Ministrów, których skutkiem

finansowym może być zwiększenie wydatków albo zmniejszenie dochodów budżetu centralnego

lub budżetów terenowych, wymagają opinii Ministra Finansów.

2.

Wydawanie aktów normatywnych nie wymienionych w ust. 1 przez naczelne i centralne

organy administracji państwowej, wywołujących skutki finansowe dla budżetu, wymaga

zgody Ministra Finansów.

1.

Kredyty budżetowe wygasają z upływem roku budżetowego.

2.

Rada Ministrów może ustanawiać wyjątki od zasady ustalonej w ust. 1.

W toku wykonywania budżetu mogą być zwiększane lub zmniejszane kredyty budżetowe na

zasadach ustalonych w niniejszej ustawie, w szczególności w drodze

1)

przyznawania dodatkowych kredytów budżetowych, zwiększających ogólną kwotę wydatków

ustalonych w budżecie,

2)

dokonywania przeniesień kredytów budżetowych, polegających na zwiększeniu kredytów

na określone cele, z równoczesnym zmniejszeniem w tej samej wysokości kredytów przeznaczonych

na inne cele lub zmniejszeniem rezerw budżetowych,

3)

zwiększania ogólnej kwoty wydatków w budżetach terenowych

a)

z nadwyżek budżetowych z lat ubiegłych,

b)

z funduszu zasobowego na cele, o których mowa w art. 73 ust. 1-3,

c)

z ponadplanowych dochodów, o których mowa w art. 67.

1.

Przeniesienia kredytów budżetowych w obrębie budżetu centralnego lub budżetu terenowego

nie mogą zwiększać ustalonej łącznej kwoty kredytów przeznaczonych na wynagrodzenia

oraz kredytów na inne wydatki, których górną granicę określają odrębne przepisy.

2.

Przeniesienia kredytów budżetowych nie mogą również powodować zmniejszenia nadwyżki

lub zwiększenia niedoboru budżetu.

3.

Ograniczenia wymienione w ust. 1 nie dotyczą

1)

przeniesień kredytów budżetowych, spowodowanych zmianami wprowadzanymi w związku z

wykonywaniem ustaw oraz wydawanych na ich podstawie aktów wykonawczych,

2)

przeniesień kredytów budżetowych z rezerw budżetu centralnego lub z rezerw celowych

na wynagrodzenia.

4.

Kredyty budżetowe przewidziane na cele inwestycyjne nie mogą być przeznaczane na finansowanie

zadań nieinwestycyjnych, z wyjątkiem zwiększenia kredytów na finansowanie remontów

kapitalnych jednostek i zakładów budżetowych, jeżeli rachunek ekonomiczny wykaże,

że remont ten jest bardziej opłacalny.

5.

Rada Ministrów, ze względów oszczędnościowych, może wprowadzać inne ograniczenia w

przeniesieniach kredytów budżetowych niż określone w ust. 1 i 4.

Obsługa kasowa budżetu państwa jest wykonywana przez banki na zasadach określonych

w odrębnych przepisach.

1.

Minister Finansów

1)

kontroluje realizację dochodów oraz dokonywanie wydatków budżetowych,

2)

czuwa nad zachowaniem prawidłowych proporcji między dochodami i wydatkami budżetowymi,

3)

dokonuje zmian w budżecie w zakresie ustalonym w niniejszej ustawie.

2.

Wykonywanie zadań w zakresie dochodów i wydatków poszczególnych części budżetu centralnego

należy do właściwych ministrów oraz podległych im jednostek organizacyjnych. Ministrowie

dokonują okresowych ocen przebiegu wykonania planu dochodów i wydatków budżetowych

oraz podejmują działania zmierzające do prawidłowej realizacji tego planu.

3.

W wypadku gdy jednostki organizacyjne wykonujące zadania w zakresie wydatków budżetu

centralnego nie realizują zadań planowych, właściwi ministrowie blokują odpowiednią

część kredytów budżetowych i stawiają ją do dyspozycji Ministra Finansów.

4.

W razie stwierdzenia nadmiaru środków finansowych w jednostkach, o których mowa w

ust. 3, właściwi ministrowie mogą blokować odpowiednią część kredytów budżetowych.

5.

W razie nieuruchomienia obiektów i urządzeń w planowanym terminie, Minister Finansów

blokuje odpowiednią część kredytów przewidzianych na realizację zadań w tych obiektach

i urządzeniach.

Dodatkowe kredyty budżetowe na pokrycie wydatków powodujących zmniejszenie nadwyżki

lub zwiększenie niedoboru budżetu centralnego mogą być uchwalone wyłącznie przez Sejm.

1.

Rada Ministrów dysponuje rezerwą budżetu centralnego na nieprzewidziane wydatki.

2.

Rada Ministrów może przenosić w określonym zakresie uprawnienie, o którym mowa w ust.

1, na Prezydium Rządu, Prezesa Rady Ministrów i Ministra Finansów.

3.

Właściwi ministrowie dysponują rezerwami celowymi. Rada Ministrów może uzależnić dysponowanie

rezerwami celowymi od zgody Ministra Finansów.

1.

Przeniesienia kredytów między częściami i działami budżetu centralnego dokonuje Minister

Finansów po zasięgnięciu opinii komisji sejmowej właściwej do spraw budżetu, z wyjątkiem

1)

przeniesień określonych w ust. 2 oraz w art. 61,

2)

dysponowania rezerwami, o których mowa w art. 59.

2.

Minister Finansów może dokonywać odpowiednich przeliczeń i przeniesień dochodów i

kredytów budżetu centralnego oraz udziałów i dotacji ogólnej dla budżetów wojewódzkich

w wypadkach

1)

wprowadzenia w ciągu roku budżetowego zmian w narodowym planie społeczno-gospodarczym

oraz dokonanych ustawami lub na podstawie zawartych w nich upoważnień, zmian

a)

zasad opodatkowania,

b)

cen urzędowych, taryf, opłat, kursów walut i wynagrodzeń,

c)

organizacyjnych,

d)

zasad systemu finansowego przedsiębiorstw i innych jednostek organizacyjnych,

2)

przenoszenia dochodów nie rozdzielonych w budżecie centralnym do poszczególnych części

tego budżetu,

jeżeli nie spowoduje to zmniejszenia nadwyżki lub zwiększenia niedoboru budżetu centralnego,

ustalonych w ustawie budżetowej. Minister Finansów informuje o dokonanych zmianach

właściwe komisje sejmowe oraz Najwyższą Izbę Kontroli.

3.

Minister Finansów może zmniejszać lub zwiększać - w razie zmian organizacyjnych dokonanych

ustawami lub na podstawie zawartych w nich upoważnień - liczbę etatów naczelnych,

centralnych i terenowych organów administracji państwowej oraz organów wymiaru sprawiedliwości

i prokuratury.

4.

Ministrowie mogą dokonywać przeniesień kredytów między rozdziałami i paragrafami w

ramach działu właściwej części budżetu, z wyjątkiem kredytów na cele inwestycyjne,

w terminie do dnia 30 listopada roku budżetowego. Przeniesienia kredytów po tym terminie

mogą być dokonywane za zgodą Ministra Finansów.

5.

Minister Finansów może określać wypadki, w których przeniesienie kredytów budżetowych

między paragrafami w ramach działu właściwej części budżetu wymaga jego zgody.

6.

Ministrowie, w ramach uprawnień wynikających z ust. 4 i 5, mogą upoważniać podległe

jednostki budżetowe do dokonywania odpowiednich zmian w planach finansowych.

Prezydium Sejmu i Przewodniczący Rady Państwa lub z ich upoważnienia Szefowie Kancelarii

Sejmu i Kancelarii Rady Państwa, a także Prezes Najwyższej Izby Kontroli, mogą przenosić

kredyty w zakresie właściwych części budżetu centralnego.

1.

Minister Finansów, na wniosek właściwego ministra, może określać jednostki budżetowe

uprawnione do zwiększania wydatków budżetowych w planach finansowych do wysokości

ponadplanowych dochodów w związku z wykonaniem przez te jednostki ponadplanowych świadczeń

i usług.

2.

Ponadplanowe wydatki mogą być dokonywane do wysokości ponadplanowych dochodów.

1.

Rady narodowe na sesjach i przez swoje komisje, a także prezydia rad narodowych, kontrolują

wykonanie budżetu i planów funduszów celowych oraz innych planów objętych uchwałami

budżetowymi i dokonują okresowych ocen ich realizacji.

2.

Rady narodowe dokonują zmian w budżetach terenowych w zakresie ustalonym w ustawie

o systemie rad narodowych i samorządu terytorialnego oraz w niniejszej ustawie.

3.

Rady narodowe, po dokonaniu odpisów na fundusz zasobowy, o którym mowa w art. 72,

dysponują nadwyżkami budżetów terenowych i przeznaczają je na sfinansowanie potrzeb

gospodarczych, socjalnych oraz innych bieżących potrzeb terenowych, a także na dofinansowanie

inwestycji finansowanych z budżetów terenowych.

4.

Rady narodowe rozpatrują i zatwierdzają sprawozdania z wykonania budżetów terenowych

i planów funduszów celowych oraz innych planów objętych uchwałami budżetowymi.

W zakresie wykonywania budżetów przez terenowe organy administracji państwowej Minister

Finansów wykonuje kontrolę finansową zgodnie z ustawą z dnia 29 grudnia 1982 r. o urzędzie Ministra Finansów oraz urzędach i izbach

skarbowych

(Dz. U. Nr 45, poz. 289), dokonuje okresowych analiz z wykonania tych budżetów i w razie potrzeby podejmuje

odpowiednie działania zgodnie z przepisami art. 147 i 148 ustawy o systemie rad narodowych

i samorządu terytorialnego.

1.

Wykonywanie zadań w zakresie dochodów i wydatków budżetowych należy do właściwych

terenowych organów administracji państwowej i jednostek organizacyjnych podporządkowanych

radom narodowym.

2.

Wykonywanie zadań w dziedzinie dochodów budżetów terenowych należy również do urzędów

i izb skarbowych, w zakresie określonym w ustawie o urzędzie Ministra Finansów oraz

urzędach i izbach skarbowych.

3.

Terenowe organy administracji państwowej zapewniają prawidłowe wykonanie budżetów

terenowych, a w szczególności

1)

dokonują okresowych ocen wykonania planu dochodów i wydatków budżetowych oraz podejmują

działania zmierzające do prawidłowej realizacji tego planu,

2)

czuwają nad zachowaniem równowagi budżetowej przez terminową realizację dochodów oraz

zapobieganie wydatkom, które przekraczałyby kwotę osiągniętych dochodów i środków

terenowego funduszu zasobowego,

3)

z upoważnienia rady narodowej

a)

dysponują rezerwą budżetową na wydatki nieprzewidziane,

b)

dokonują zmian w budżecie,

4)

dysponują rezerwami celowymi oraz udzielają zwrotnych zasiłków kasowych.

4.

Wojewodowie kierują wykonaniem budżetów wojewódzkich oraz sprawują nadzór nad wykonywaniem

przez terenowe organy administracji państwowej stopnia podstawowego budżetów terenowych,

stosownie do art. 149 ustawy o systemie rad narodowych i samorządu terytorialnego.

5.

W wypadku gdy jednostki organizacyjne wykonujące zadania w zakresie wydatków budżetu

terenowego nie realizują tych zadań zgodnie z planem, terenowe organy administracji

państwowej blokują odpowiednią część kredytów budżetowych.

6.

W razie stwierdzenia nadmiaru środków finansowych w jednostkach, o których mowa w

ust. 5, terenowe organy administracji państwowej mogą blokować odpowiednią część kredytów

budżetowych, po zasięgnięciu opinii komisji rad narodowych właściwych do spraw budżetu.

1.

W razie nieuruchomienia obiektów i urządzeń w planowanym terminie, środki przewidziane

na realizację zadań w tych obiektach i urządzeniach są odpowiednio zmniejszane i przekazywane

do budżetu centralnego lub terenowego, z którego zostały przyznane. Środki te mogą

być również wykorzystane na zwiększenie wydatków innych jednostek w razie wcześniejszego

niż planowano oddania do użytku obiektów (urządzeń) o takim samym lub podobnym charakterze.

2.

Rodzaje obiektów (urządzeń) i zasady rozliczeń, o których mowa w ust. 1, określa Minister

Finansów.

Zwiększenie ogólnej kwoty wydatków w budżetach terenowych, poza wypadkami określonymi

w art. 54 pkt 3 lit. a) i b), może nastąpić wyłącznie przy równoczesnym zwiększeniu

przez radę narodową dochodów bieżących.

1.

Prezydia rad narodowych, na podstawie upoważnienia rady narodowej, mogą dokonywać

przeniesień kredytów budżetowych między rozdziałami.

2.

Terenowe organy administracji państwowej, na podstawie upoważnienia rady narodowej,

mogą dokonywać przeniesień kredytów budżetowych, z wyjątkiem przeniesień kredytów,

między działami i rozdziałami.

3.

Terenowe organy administracji państwowej mogą upoważniać kierowników jednostek organizacyjnych

podporządkowanych radom narodowym do dokonywania przeniesień kredytów budżetowych,

o których mowa w ust. 2.

1.

Terenowe organy administracji państwowej mogą określać jednostki budżetowe uprawnione

do przekraczania wydatków budżetowych w planach finansowych do wysokości ponadplanowych

dochodów w związku z wykonaniem przez te jednostki ponadplanowych świadczeń i usług.

2.

Ponadplanowe wydatki mogą być realizowane do wysokości uzyskanych ponadplanowych dochodów.

1.

Minister Finansów, w toku wykonywania budżetu, może zwiększać lub zmniejszać dotacje

ogólne, udziały w dochodach budżetu centralnego oraz dotacje celowe w wypadkach

1)

zmian w narodowym planie społeczno-gospodarczym,

2)

przyznania radom narodowym nowych źródeł dochodów, zwiększenia lub zmniejszenia albo

zniesienia istniejących źródeł na podstawie ustaw lub przepisów wydanych na podstawie

upoważnień ustawowych,

3)

zmian zasad opodatkowania,

4)

zmian cen urzędowych, taryf, opłat, kursów walut i wynagrodzeń, wprowadzonych przez

Sejm lub Radę Ministrów,

5)

zmian organizacyjnych,

6)

przeniesienia zadań pomiędzy budżetem centralnym a budżetami terenowymi,

7)

powierzenia radom narodowym nowych lub dodatkowych zadań uprzednio nie podlegających

sfinansowaniu z budżetów terenowych.

2.

Uprawnienia określone w ust. 1 przysługują odpowiednio wojewodom w stosunku do budżetów

terenowych stopnia podstawowego.

W wypadkach określonych w art. 70 terenowe organy administracji państwowej wprowadzają

odpowiednie zmiany w dochodach i wydatkach budżetów terenowych i składają o tym sprawozdania

radom narodowym.

Z nadwyżki budżetu terenowego, osiągniętej w danym roku budżetowym, tworzy się fundusz

zasobowy w drodze corocznych odpisów części zrealizowanych ponadplanowych dochodów.

Wysokość odpisu oraz wysokość funduszu zasobowego w stosunku procentowym do wydatków

bieżących i dolną granicę, poniżej której poziom funduszu nie może być zmniejszany,

ustala rada narodowa.

1.

Fundusz zasobowy stanowi rezerwę kasową budżetu terenowego.

2.

Fundusz zasobowy może być przeznaczany na

1)

pokrycie niedoboru budżetu terenowego na koniec roku,

2)

wyposażenie w środki trwałe i obrotowe przedsiębiorstw terenowych i zakładów (brygad)

remontowo-budowlanych,

3)

pomoc w spłacie kredytów bankowych wykorzystanych na finansowanie inwestycji przedsiębiorstw

terenowych,

4)

udzielanie zwrotnych zasiłków kasowych zakładom budżetowym i gospodarstwom pomocniczym.

3.

Fundusz zasobowy wojewódzki, poza przeznaczeniem określonym w ust. 2, może być wykorzystany

na udzielanie w ciągu roku zwrotnych zasiłków kasowych budżetom rad narodowych stopnia

podstawowego oraz na pokrycie niedoborów tych budżetów, jeżeli niedobory te nie mogą

być wyrównane z ich funduszów zasobowych.

4.

O przeznaczeniu funduszu zasobowego na pokrycie niedoborów budżetowych oraz na cele

określone w ust. 2 pkt 2 i 3 decyduje rada narodowa, a o udzieleniu z tego funduszu

zwrotnych zasiłków kasowych - terenowy organ administracji państwowej.

1.

Wykonanie budżetu państwa podlega kontroli Sejmu.

2.

Wykonanie budżetów terenowych podlega kontroli rad narodowych.

1.

Minister Finansów przedstawia komisji sejmowej właściwej do spraw budżetu - w szczegółowości

i w terminach przez nią określonych - okresowe informacje o przebiegu wykonania budżetu

państwa.

2.

Terenowe organy administracji państwowej przedstawiają radom narodowym lub ich komisjom,

właściwym do spraw budżetu, okresowe informacje o przebiegu wykonania budżetu terenowego.

Szczegółowość i terminy składania tych informacji określają rady narodowe.

1.

Rada Ministrów przedstawia Sejmowi i Najwyższej Izbie Kontroli coroczne sprawozdanie

z wykonania budżetu państwa do dnia 30 czerwca roku następującego po upływie roku

budżetowego.

2.

Sprawozdanie z wykonania budżetu państwa powinno zawierać zestawienie liczbowe dochodów

i wydatków, wynikające z zamknięć rachunków budżetowych budżetu centralnego i budżetów

terenowych, sporządzone według szczegółowości i układu ustawy budżetowej, oraz zestawienie

liczbowe funduszów celowych, zakładów budżetowych, gospodarstw pomocniczych i jednostek

budżetowych w zakresie działalności finansowanej w formie środków specjalnych oraz

część objaśniającą wykonanie budżetu państwa, z uwzględnieniem różnic między budżetem

uchwalonym a wykonanym.

3.

Sprawozdanie Rady Ministrów, o którym mowa w ust. 1, wraz ze sprawozdaniami z wykonania

innych planów stanowią podstawę do wniosku komisji sejmowej właściwej do spraw budżetu

o udzielenie Rządowi przez Sejm absolutorium za dany rok budżetowy.

1.

Terenowe organy administracji państwowej przedstawiają radom narodowym sprawozdania

z wykonania budżetów terenowych roku poprzedniego, sporządzane według szczegółowości

i układu uchwały budżetowej, oraz z wykonania planów finansowych funduszów celowych,

zakładów budżetowych, gospodarstw pomocniczych i jednostek budżetowych w zakresie

działalności finansowanej w formie środków specjalnych, wraz z częścią objaśniającą

wykonanie budżetów terenowych, z uwzględnieniem różnic między budżetem uchwalonym

a wykonanym.

2.

Wojewódzkie rady narodowe rozpatrują sprawozdania z wykonania budżetów wojewódzkich

oraz budżetów rad narodowych stopnia podstawowego w terminie do dnia 31 maja roku

następującego po upływie roku budżetowego.

3.

Wojewodowie przesyłają sprawozdania z wykonania budżetów terenowych Najwyższej Izbie

Kontroli, Ministrowi Finansów oraz w odpowiednim zakresie właściwym ministrom, w terminie

do dnia 15 kwietnia roku następującego po upływie roku budżetowego.

Rada Ministrów, w drodze rozporządzenia, określa prawa i obowiązki głównych księgowych

jednostek budżetowych, zakładów budżetowych, gospodarstw pomocniczych oraz państwowych

jednostek organizacyjnych, o których mowa w art. 13.

Odpowiedzialności za naruszenie dyscypliny budżetowej podlegają osoby winne naruszenia

tej dyscypliny, zatrudnione lub pełniące funkcje z wyboru

1)

w jednostkach budżetowych i w państwowych jednostkach organizacyjnych, których działalność

jest finansowana na zasadach określonych w art. 8 ust. 3, art. 9 i 13,

2)

w państwowych jednostkach organizacyjnych otrzymujących dotacje z funduszów celowych

- za czyny określone w art. 80 ust. 1 pkt 1-11,

3)

w przedsiębiorstwach państwowych i organizacjach spółdzielczych, a także w organizacjach

społecznych otrzymujących dotacje z budżetu - za czyny określone w art. 80 ust. 1

pkt 11,

4)

w państwowych jednostkach organizacyjnych dysponujących funduszami celowymi - za czyny

określone w art. 80 ust. 1 pkt 11 i 12.

1.

Naruszeniem dyscypliny budżetowej jest

1)

zaniechanie ustalenia należności państwowych albo ich ustalenie lub dochodzenie poniżej

sumy wynikającej z prawidłowego obliczenia, jak również niezgodne z przepisami ich

umarzanie, odpisywanie lub dopuszczanie do przedawnienia,

2)

przekroczenie zakazu dokonywania określonych wydatków,

3)

nieopracowanie planu finansowego jednostki wykonującej budżet lub niezłożenie tego

planu jednostce nadrzędnej w ustalonym terminie,

4)

zaciągnięcie zobowiązania nie znajdującego pokrycia w planie finansowym jednostki

wykonującej budżet, chyba że przepisy szczególne zezwalają na zaciągnięcie takiego

zobowiązania,

5)

przekroczenie bez posiadanych uprawnień kredytów budżetowych (rozchodów), przewidzianych

w planie finansowym jednostki wykonującej budżet,

6)

dokonywanie wydatków przekraczających obowiązujące stawki, ceny lub normy albo naruszenie

innych ograniczeń w dokonywaniu wydatków, określonych w odrębnych przepisach,

7)

przekroczenie uprawnień do dokonywania zmian w budżecie lub w planie finansowym jednostek

i zakładów budżetowych,

8)

utrzymywanie ponadnormatywnych lub niezagospodarowanie zbędnych zapasów materiałowych,

9)

zaniechanie przeprowadzenia inwentaryzacji lub dokonanie inwentaryzacji w sposób niezgodny

ze stanem rzeczywistym,

10)

niedokonanie pełnych i terminowych wpłat do budżetu przez zakłady budżetowe, gospodarstwa

pomocnicze i jednostki budżetowe w zakresie działalności finansowanej w formie środków

specjalnych,

11)

niezgodne z przeznaczeniem wykorzystanie dotacji otrzymanych z budżetu,

12)

wykorzystanie funduszów celowych niezgodne z ich przeznaczeniem.

2.

Nie stanowi naruszenia dyscypliny budżetowej działanie określone w ust. 1 pkt 2, 4-7

i 12, podjęte w interesie społecznym wyłącznie w celu zapobieżenia szkodzie lub usunięcia

takiej szkody albo skutków spowodowanych siłą wyższą.

3.

Przepisy ust. 1 i 2 nie mają zastosowania do należności objętych ustawą o zobowiązaniach

podatkowych oraz do należności celnych pobieranych w ruchu osobowym.

1.

Przepisów o odpowiedzialności za naruszenie dyscypliny budżetowej nie stosuje się,

jeżeli

1)

łączna kwota należności uszczuplonych wskutek nieprawidłowego ustalenia lub dochodzenia,

nieprawidłowego umorzenia lub odpisania albo dopuszczenia do przedawnienia nie przekracza

5 000 zł,

2)

łączna kwota zaciągniętych zobowiązań nie znajdujących pokrycia w planie finansowym

lub łączna kwota przekroczenia kredytów budżetowych (rozchodów) przewidzianych w planie

finansowym jest niższa od 5 000 zł.

2.

Rada Ministrów, w drodze rozporządzenia, może podwyższać wysokość kwot określonych

w ust. 1 oraz określać inne wypadki niż wymienione w tym przepisie, do których nie

stosuje się przepisów o odpowiedzialności za naruszenie dyscypliny budżetowej.

1.

Osoba winna naruszenia dyscypliny budżetowej ponosi odpowiedzialność zarówno w razie

naruszenia dyscypliny budżetowej z winy umyślnej, jak i z winy nieumyślnej.

2.

Winę umyślną i nieumyślną ocenia się według przepisów Kodeksu wykroczeń.

3.

W razie naruszenia dyscypliny budżetowej w wyniku uchwały organu kolegialnego, odpowiedzialności

podlegają członkowie tego organu głosujący za przyjęciem uchwały naruszającej dyscyplinę

budżetową.

1.

Pracownik, który otrzymał do wykonania polecenie naruszające dyscyplinę budżetową,

nie ponosi odpowiedzialności, jeżeli przed wykonaniem polecenia zgłosił pisemnie swojemu

zwierzchnikowi odpowiednie zastrzeżenie i pomimo tego zastrzeżenia otrzymał pisemne

potwierdzenie polecenia; w tym wypadku odpowiedzialność ponosi kierownik jednostki

lub inny zwierzchnik pracownika, który wydał takie polecenie. Pisemne polecenie nie

zwalnia pracownika od odpowiedzialności w wypadku, gdy wykonanie polecenia stanowi

przestępstwo lub wykroczenie.

2.

Kierownik jednostki lub inny zwierzchnik pracownika ponosi odpowiedzialność za naruszenie

dyscypliny budżetowej także w wypadku dopuszczenia do naruszenia dyscypliny budżetowej

przez zaniedbanie obowiązków w zakresie nadzoru.

1.

Karami za naruszenie dyscypliny budżetowej są: upomnienie, nagana lub kara pieniężna.

Karę pieniężną wymierza się w wysokości od 1 000 do 20 000 zł.

2.

Przy wymiarze kary bierze się pod uwagę rodzaj i stopień winy oraz skutki naruszenia

dyscypliny budżetowej. W wypadku winy umyślnej oraz w wypadku, gdy osoba winna była

już karana za naruszenie dyscypliny budżetowej, wymierza się karę nagany lub karę

pieniężną.

3.

Jeżeli obwiniony dopuścił się kilku czynów, a sprawa o te czyny jest objęta jednym

postępowaniem, wymierza się obwinionemu jedną karę za wszystkie czyny łącznie.

1.

Odpowiedzialność za naruszenie dyscypliny budżetowej jest niezależna od odpowiedzialności

karnej, karnej skarbowej lub innej odpowiedzialności określonej przepisami prawa,

z zastrzeżeniem przepisów ust. 2-4.

2.

W razie wszczęcia postępowania karnego lub karnego skarbowego w związku z przestępstwem

stanowiącym równocześnie naruszenie dyscypliny budżetowej, postępowanie o naruszenie

dyscypliny budżetowej zawiesza się do czasu zakończenia postępowania karnego lub karnego

skarbowego.

3.

W razie prawomocnego skazania za przestępstwo stanowiące również naruszenie dyscypliny

budżetowej, wszczęte postępowanie o naruszenie dyscypliny budżetowej podlega umorzeniu;

nie podlegają ściągnięciu wymierzone i nie ściągnięte kary pieniężne.

4.

Postępowania w sprawach o naruszenie dyscypliny budżetowej nie wszczyna się, a wszczęte

umarza, jeżeli za ten sam czyn zostało wszczęte wobec pracownika postępowanie dyscyplinarne

na podstawie odrębnych przepisów.

1.

Nie można wydać orzeczenia o karze za naruszenie dyscypliny budżetowej, jeżeli od

końca roku, w którym ujawniono naruszenie dyscypliny budżetowej, upłynął rok lub jeżeli

od naruszenia dyscypliny budżetowej upłynęły trzy lata.

2.

Nie można wykonać kary za naruszenie dyscypliny budżetowej, jeżeli od dnia uprawomocnienia

się orzeczenia upłynął rok. Przedawnienie wykonania kary pieniężnej nie biegnie w

okresie odroczenia tej kary lub jej spłaty w ustalonych ratach.

3.

Zatarcie kary za naruszenie dyscypliny budżetowej następuje z mocy prawa, jeżeli od

wykonania kary lub jej przedawnienia upłynęły dwa lata.

1.

Postępowanie w sprawach o naruszenie dyscypliny budżetowej jest dwuinstancyjne.

2.

Organami orzekającymi w sprawach o naruszenie dyscypliny budżetowej są

1)

wojewódzkie komisje orzekające przy wojewodzie,

2)

resortowe komisje orzekające przy ministrze,

3)

Główna Komisja Orzekająca przy Ministrze Finansów.

1.

W skład komisji orzekających w sprawach o naruszenie dyscypliny budżetowej wchodzą

przewodniczący, jego zastępcy i co najmniej trzech członków. Kadencja komisji trwa

4 lata.

2.

Przewodniczącym wojewódzkiej komisji orzekającej jest jeden z wicewojewodów. Przewodniczącego,

zastępców i członków wojewódzkiej komisji orzekającej powołuje i odwołuje wojewoda.

Jednym z zastępców przewodniczącego wojewódzkiej komisji orzekającej jest dyrektor

wydziału finansowego urzędu wojewódzkiego.

3.

Przewodniczącym resortowej komisji orzekającej jest jeden z podsekretarzy stanu. Przewodniczącego,

jego zastępców i członków komisji powołuje i odwołuje właściwy minister.

4.

Przewodniczącego Głównej Komisji Orzekającej powołuje i odwołuje Prezes Rady Ministrów

na wniosek Ministra Finansów, a zastępców przewodniczącego tej komisji i jej członków

powołuje i odwołuje Minister Finansów.

1.

Komisje orzekają w składzie trzech osób.

2.

Przewodniczący komisji orzekającej wyznacza spośród osób wchodzących w skład komisji

przewodniczącego zespołu orzekającego i dwóch członków.

3.

Członkowie komisji orzekających są w zakresie orzekania niezawiśli i podlegają tylko

ustawom.

Rada Ministrów, w drodze rozporządzenia określa zakres działania organów orzekających

w sprawach o naruszenie dyscypliny budżetowej i tryb postępowania przed nimi oraz

zasady powoływania i tryb działania rzeczników dyscypliny budżetowej.

Organy orzekające w sprawach o naruszenie dyscypliny budżetowej, ich skład i tryb

postępowania przed nimi oraz zasady powoływania i tryb działania rzeczników dyscypliny

budżetowej w Kancelarii Sejmu, Kancelarii Rady Państwa i w innych jednostkach budżetowych

podległych naczelnym organom władzy państwowej lub przez nie nadzorowanych określają

odpowiednio Marszałek Sejmu i Przewodniczący Rady Państwa.

Ministrowie Obrony Narodowej i Spraw Wewnętrznych, w porozumieniu z Ministrem Finansów,

określają dla jednostek im podległych w zakresie realizowanych przez nich części budżetu

1)

zasady gospodarki finansowej jednostek i zakładów budżetowych, gospodarstw pomocniczych,

funduszów celowych oraz jednostek budżetowych w zakresie działalności finansowanej

w formie środków specjalnych,

2)

klasyfikację dochodów i wydatków budżetowych,

3)

zasady rachunkowości budżetowej oraz obsługi kasowej,

4)

skład i zakres działania organów orzekających w sprawach o naruszenie dyscypliny budżetowej

i tryb postępowania przed nimi oraz zasady powoływania i tryb działania rzeczników

dyscypliny budżetowej.

1.

W celu sprawdzenia projektowanych rozwiązań zmierzających do doskonalenia gospodarki

budżetowej Minister Finansów, po zaopiniowaniu przez właściwą komisję sejmową, może

wprowadzić na okres próbny, nie dłuższy niż trzy lata, w stosunku do niektórych części

budżetu centralnego lub w stosunku do niektórych budżetów terenowych odmienne od określonych

w ustawie zasady opracowywania i wykonywania budżetu oraz prowadzenia gospodarki finansowej

jednostek budżetowych.

2.

Wprowadzenie zasad, o których mowa w ust. 1, wymaga zaopiniowania przez właściwego

ministra, a w wypadku określonym w art. 9 ustawy o systemie rad narodowych i samorządu

terytorialnego - przez wojewódzką radę narodową.

Fundusze zasobowe rad narodowych utworzone na podstawie art. 76 ustawy z dnia 25 listopada 1970 r. - Prawo budżetowe

(Dz. U. Nr 29, poz. 244) stają się funduszami zasobowymi w rozumieniu niniejszej ustawy.

Do końca 1986 r. przepisy art. 21 stosuje się odpowiednio do dochodów określonych

w art. 20 ust. 3 pkt 1.

Traci moc ustawa z dnia 25 listopada 1970 r. - Prawo budżetowe

(Dz. U. Nr 29, poz. 244), z tym że w zakresie praw i obowiązków głównych księgowych, weryfikacji bilansów

i zasad rachunkowości w szkołach wyższych, instytutach naukowo-badawczych, spółkach,

w których Skarb Państwa lub jednostka gospodarki uspołecznionej posiadają udział wyższy

niż 50% kapitału, w organizacjach politycznych, społecznych i zawodowych oraz prowadzonych

przez nie przedsiębiorstwach lub zakładach - do czasu uregulowania tych spraw w odrębnych

przepisach zachowują moc przepisy art. 83 ust. 2 i art. 91 ust. 1 pkt 5 tej ustawy

oraz przepisy wydane na ich podstawie.

Pozostają w mocy

1)

przepisy o utworzeniu funduszów celowych wydane na podstawie art. 13 ustawy, o której

mowa w art. 96 - do czasu uchylenia ich przez Radę Ministrów lub wydania w tych sprawach

odrębnych ustaw,

2)

przepisy regulujące sprawy rachunkowości budżetowej oraz prawa i obowiązki głównych

księgowych jednostek budżetowych, zakładów budżetowych, gospodarstw pomocniczych oraz

państwowych jednostek organizacyjnych, o których mowa w art. 13, wydane na podstawie

art. 83 ust. 2 i art. 91 ust. 1 pkt 5 ustawy wymienionej w art. 96 - do czasu wydania

w tych sprawach przepisów na podstawie art. 17 i 78 niniejszej ustawy.

Do czasu ustawowego uregulowania zasad dotowania organizacji społecznych mogą one

otrzymywać dotacje z budżetu w wypadkach i na zasadach określanych przez Radę Ministrów.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1985 r., z wyjątkiem przepisów dotyczących

opracowania projektu budżetu państwa, które wchodzą w życie z dniem jej ogłoszenia.