Ustawa z dnia 15 listopada 1984 r. o łączności.

1.

Wyłącznym prawem Państwa jest

1)

w dziedzinie poczty - zarobkowy przewóz i doręczanie korespondencji pisemnej zamkniętej

i otwartej w obrocie krajowym i zagranicznym,

2)

w dziedzinie kolportażu prasy - rozpowszechnianie (kolportaż) dzienników i czasopism

krajowych i zagranicznych,

3)

w dziedzinie telekomunikacji - zakładanie i używanie linii oraz urządzeń telekomunikacyjnych,

4)

w dziedzinie radiofonii i telewizji powszechnego odbioru - budowa i używanie rozgłośni

radiowych i ośrodków telewizyjnych oraz nadawczych stacji radiofonicznych i telewizyjnych

naziemnych i satelitarnych.

2.

Rozpowszechnianiem prasy (kolportażem) w rozumieniu ustawy są wszelkie czynności zmierzające

do przekazania dzienników i czasopism od wydawcy do czytelnika.

3.

Liniami i urządzeniami telekomunikacyjnymi są linie i urządzenia służące do przesyłania,

nadawania lub odbioru za pomocą energii elektromagnetycznej znaków pisma, obrazów,

dźwięków i wszelkiego rodzaju wiadomości drogą przewodową, radiową, optyczną lub innymi

sposobami.

4.

Siecią telekomunikacyjną jest zespół współpracujących ze sobą linii i urządzeń telekomunikacyjnych.

5.

Rozgłośnie radiowe i ośrodki telewizyjne są to obiekty lub zespoły obiektów wyposażone

w urządzenia techniczno-produkcyjne służące do tworzenia, realizacji i przekazywania

programów radiowych i telewizyjnych do nadawczych stacji radiofonicznych i telewizyjnych

na potrzeby powszechnego odbioru.

6.

Stacje radiowe i telewizyjne naziemne i satelitarne są to obiekty lub zespoły obiektów

wyposażone w odpowiednie urządzenia techniczne służące do nadawania programów radiowych

i telewizyjnych przekazywanych (przesyłanych) z rozgłośni i ośrodków telewizyjnych

do powszechnego odbioru.

1.

Rada Ministrów, w drodze rozporządzenia, może objąć prawem wyłączności Państwa niezarobkowy

przewóz i doręczanie korespondencji pisemnej określonego rodzaju, z wyjątkiem korespondencji

prywatnej.

2.

Prezes Rady Ministrów może wyłączyć spod prawa wyłączności Państwa kolportaż określonych

dzienników i czasopism.

1.

Za używanie odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych pobiera się opłaty w wysokości

określonej przez Komitet w porozumieniu z Ministrem do Spraw Cen.

2.

Komitet w porozumieniu z Ministrem do Spraw Cen może przyznać określonym osobom, grupom

osób lub instytucjom zniżki lub zwolnienia od opłat.

3.

W razie stwierdzenia używania nie zarejestrowanych odbiorników radiofonicznych lub

telewizyjnych pobiera się opłaty za faktyczny czas ich używania, nie mniej jednak

niż za jeden kwartał.

4.

Za zwłokę w uiszczaniu opłat oraz używanie nie zarejestrowanych odbiorników radiofonicznych

lub telewizyjnych pobiera się kary pieniężne. Wysokość kar pieniężnych określa w drodze

rozporządzenia Prezes Rady Ministrów.

5.

Opłaty i kary pieniężne pobierają organy wyznaczone przez Ministra Łączności i przekazują

je na rzecz Komitetu po potrąceniu umownego wynagrodzenia za te usługi.

Prawo wyłączności Państwa w dziedzinie telekomunikacji nie obejmuje wewnątrzzakładowych

przewodowych sieci telekomunikacyjnych. Za sieć wewnątrzzakładową uważa się sieć założoną

i używaną w obrębie zakładu pracy, gospodarstwa rolnego, leśnego, budynku, statku

i pojazdu.

Działalność objętą prawem wyłączności Państwa w dziedzinie poczty wykonują jednostki

podległe Ministrowi Łączności.

Działalność objętą prawem wyłączności Państwa w dziedzinie kolportażu prasy wykonują

1)

na obszarze całego kraju - jednostki podległe Ministrowi Łączności oraz - na zasadach

uzgodnionych pomiędzy Ministrem Łączności a Zarządem Robotniczej Spółdzielni Wydawniczej

„Prasa-Książka-Ruch” - ta spółdzielnia,

2)

w Siłach Zbrojnych Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej w zakresie prasy wojskowej oraz

innej określonej przez Ministrów Obrony Narodowej i Spraw Wewnętrznych w porozumieniu

z Ministrem Łączności - jednostki organizacyjne podległe Ministrom Obrony Narodowej

i Spraw Wewnętrznych albo za zezwoleniem tych ministrów - jednostki lub spółdzielnia

wymienione w pkt 1,

3)

w zakresie kolportażu Dziennika Ustaw Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej, Dziennika

Urzędowego Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej „Monitor Polski” oraz wszystkich dzienników

urzędowych - jednostki organizacyjne sprawujące administrację tych wydawnictw,

4)

za granicą

a)

jednostki organizacyjne podległe Ministrowi Handlu Zagranicznego albo za jego zezwoleniem

- jednostki lub spółdzielnia wymienione w pkt 1,

b)

w jednostkach organizacyjnych podległych Ministrowi Spraw Zagranicznych - te jednostki.

1.

Działalność objętą prawem wyłączności Państwa w dziedzinie telekomunikacji wykonują

1)

w zakresie zaspokajania potrzeb społeczeństwa, gospodarki narodowej oraz organów władzy

i administracji państwowej - jednostki podległe Ministrowi Łączności,

2)

w zakresie uzgodnionych z Ministrem Łączności własnych potrzeb zaspokajanych za pomocą

przewodowych sieci telekomunikacyjnych - jednostki organizacyjne podległe Ministrom

Górnictwa i Energetyki, Komunikacji oraz Ministrowi - Kierownikowi Urzędu Ochrony

Środowiska i Gospodarki Wodnej,

3)

w zakresie własnych potrzeb zaspokajanych za pomocą przewodowych i radiowych sieci

telekomunikacyjnych - jednostki organizacyjne podległe Ministrom Obrony Narodowej

i Spraw Wewnętrznych.

2.

Sieć telekomunikacyjna służąca celom określonym w ust. 1 pkt 1 tworzy sieć telekomunikacyjną

użytku publicznego, a sieci telekomunikacyjne służące potrzebom określonym w ust.

1 pkt 2 i 3 tworzą sieci telekomunikacyjne wewnątrzresortowe.

3.

Linie telekomunikacyjne łączące poszczególne punkty na terenie tej samej miejscowości,

przekraczające zasięg wewnątrzzakładowych sieci telekomunikacyjnych (linie sieci miejscowych),

mogą wchodzić w skład telekomunikacyjnych sieci wewnątrzresortowych resortów: górnictwa

i energetyki, komunikacji oraz ochrony środowiska i gospodarki wodnej, po uprzednim

uzgodnieniu z Ministrem Łączności.

Działalność objętą prawem wyłączności Państwa w dziedzinie radiofonii i telewizji

dla powszechnego odbioru wykonują

1)

jednostki organizacyjne Komitetu do Spraw Radia i Telewizji „Polskie Radio i Telewizja”

- w zakresie rozgłośni radiowych i ośrodków telewizyjnych,

2)

jednostki organizacyjne podległe Ministrowi Łączności - w zakresie nadawczych stacji

radiowych i telewizyjnych.

Zakładanie i używanie przewodowych sieci telekomunikacyjnych nie odpowiadających warunkom

sieci wewnątrzzakładowych wymaga zezwolenia. Nie dotyczy to jednostek organizacyjnych

podległych Ministrom Obrony Narodowej i Spraw Wewnętrznych.

1.

Posiadanie, zakładanie i używanie radiowych urządzeń nadawczych, nadawczo-odbiorczych

i radiowych urządzeń odbiorczych oraz sieci radiokomunikacyjnych wymaga zezwolenia.

2.

Posiadanie i używanie odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych innych niż odbiorniki

powszechnego odbioru wymaga zezwolenia.

3.

Przepisu ust. 1 nie stosuje się do urządzeń pracujących w zakresach częstotliwości

przydzielonych w trybie art. 26 ust. 2, zakładanych i używanych przez jednostki organizacyjne

podległe Ministrom Obrony Narodowej i Spraw Wewnętrznych.

4.

Przepisu ust. 2 nie stosuje się do jednostek organizacyjnych podległych Ministrom

Obrony Narodowej i Spraw Wewnętrznych.

Minister Łączności może uzależnić wydanie zezwoleń przewidzianych w art. 8 i 9 od

spełnienia warunków w zakresie rozmiarów i sposobu technicznego rozwiązania sieci

oraz zapewnienia możliwości ich współpracy z siecią telekomunikacyjną użytku publicznego.

Zakładanie i używanie na statkach żeglugi morskiej, śródlądowej i cywilnych statkach

żeglugi powietrznej urządzeń radiowych nadawczych, nadawczo-odbiorczych i odbiorczych

przewidzianych w umowach międzynarodowych wymaga zezwolenia.

1.

Za używanie urządzeń radiowych nadawczych, nadawczo-odbiorczych i odbiorczych pobiera

się opłaty na rzecz budżetu Państwa; w razie zwłoki w ich uiszczaniu pobiera się kary

pieniężne ustalone w przepisach wydanych na podstawie art. 19 ust. 3.

2.

W razie stwierdzenia używania urządzeń, o których mowa w ust. 1, bez zezwolenia, pobiera

się opłatę za faktyczny czas używania urządzenia, nie mniej niż za okres 1 roku.

1.

Używanie odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych wymaga zarejestrowania w jednostkach

podległych Ministrowi Łączności.

2.

Pobieranie opłat za używanie odbiorników, o których mowa w ust. 1, normują odrębne

przepisy.

Zakładanie i używanie urządzeń megafonowych w miejscach publicznych wymaga zezwolenia.

Nie dotyczy to urządzeń megafonowych na dworcach i terenach kolejowych, dworcach autobusowych,

w portach i przystaniach żeglugi morskiej i śródlądowej, na śluzach uznanych za miejsca

publiczne oraz na lotniskach.

1.

Minister Łączności wykonuje przez podległe organy kontrolę linii i urządzeń telekomunikacyjnych,

których założenie i używanie wymaga jego zezwolenia lub uzgodnienia.

2.

Zakres kontroli przewidzianej w ust. 1 określa Minister Łączności w porozumieniu z

zainteresowanymi ministrami i kierownikami urzędów centralnych.

3.

W razie stwierdzenia, że praca linii i urządzeń, o których mowa w ust. 1, jest niezgodna

z obowiązującymi w tym zakresie przepisami lub powoduje zakłócenia w działaniu innych

linii i urządzeń telekomunikacyjnych, organ Ministra Łączności przeprowadzający kontrolę

wydaje decyzję, w której określa środki i termin usunięcia przyczyn nieprawidłowych

warunków eksploatacji.

Decyzje w sprawach określonych w art. 8-15 mogą być zaskarżone do Naczelnego Sądu

Administracyjnego na zasadach i w trybie określonych w Kodeksie postępowania administracyjnego.

1.

Sieci telekomunikacyjne wewnątrzresortowe, sieci wewnątrzzakładowe oraz sieci wybudowane

na podstawie przewidzianych w art. 8 i 9 zezwoleń Ministra Łączności lub części składowe

tych sieci mogą być na podstawie ustaleń zainteresowanego ministra i Ministra Łączności

użyte do wykonywania usług sieci telekomunikacyjnej użytku publicznego.

2.

Zainteresowani ministrowie, w uzgodnieniu z Ministrem Łączności, ustalają warunki

użycia wewnątrzresortowych sieci telekomunikacyjnych do celów wskazanych w ust. 1.

Opłaty za usługi wykonywane przy użyciu wewnątrzresortowych sieci telekomunikacyjnych

pobierają jednostki podległe Ministrowi Łączności w wysokości ustalonej w obowiązujących

taryfach, zwracając jednostkom zarządzającym tymi sieciami opłaty taryfowe pomniejszone

o 20%.

1.

W warunkach szczególnych Minister Łączności zapewnia sprawność działania urządzeń

łączności, w pierwszej kolejności dla organów władzy i administracji państwowej oraz

służb publicznych.

2.

Minister Łączności może tworzyć w celach określonych w ust. 1 służby specjalne łączności.

3.

Prezes Rady Ministrów może ze względu na interes Państwa wstrzymać lub ograniczyć

pracę określonych urządzeń łączności.

1.

Minister Łączności, w drodze rozporządzenia, ustala

1)

szczegółowe zasady określenia zakładu pracy, gospodarstwa rolnego lub leśnego oraz

budynku w rozumieniu art. 3,

2)

szczegółowe zasady wydawania zezwoleń na zakładanie i używanie przewodowych sieci

telekomunikacyjnych, o których mowa w art. 8, warunki ich używania oraz organy właściwe

w tych sprawach,

3)

szczegółowe zasady wydawania zezwoleń na posiadanie, zakładanie i używanie urządzeń,

o których mowa w art. 9 i 11, warunki używania tych urządzeń oraz organy właściwe

w tych sprawach,

4)

warunki udzielania zezwoleń na zakładanie i używanie urządzeń megafonowych, o których

mowa w art. 14, skutki zakładania i używania tych urządzeń bez zezwolenia oraz organy

właściwe w tych sprawach.

2.

Minister Łączności w porozumieniu z Ministrem Finansów i Ministrem do Spraw Cen, w

drodze rozporządzenia, określa wysokość opłat za używanie urządzeń radiowych nadawczych,

nadawczo-odbiorczych oraz odbiorczych.

3.

Minister Łączności w porozumieniu z Ministrem Finansów, w drodze rozporządzenia, określa

wysokość kar pieniężnych za zwłokę w uiszczaniu opłat, o których mowa w ust. 2.

4.

Minister Łączności w porozumieniu z Komitetem do Spraw Radia i Telewizji „Polskie

Radio i Telewizja”, w drodze rozporządzenia, określa warunki i tryb rejestracji odbiorników

radiofonicznych i telewizyjnych.

Minister Łączności w porozumieniu z Ministrem Spraw Zagranicznych wydaje szczegółowe

przepisy w sprawach objętych niniejszym rozdziałem, dotyczące przedstawicielstw dyplomatycznych,

urzędów konsularnych i innych misji zagranicznych korzystających z przywilejów i immunitetów

na podstawie ustaw, umów i zwyczajów międzynarodowych oraz członków ich personelu,

jak również innych osób zrównanych z nimi, jeżeli nie są obywatelami polskimi i nie

mają miejsca stałego pobytu na terytorium Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej.

1.

Sieć telekomunikacyjna użytku publicznego, sieci telekomunikacyjne wewnątrzresortowe,

sieci telekomunikacyjne zakładane i używane na podstawie zezwolenia Ministra Łączności

oraz telekomunikacyjne przewodowe sieci wewnątrzzakładowe tworzą łącznie jednolitą

sieć telekomunikacyjną Państwa.

2.

Jednolita sieć telekomunikacyjna Państwa powinna być rozbudowywana i wykorzystywana

na zasadzie wzajemnego uzupełniania się oraz jednolitości technicznej sieci wchodzących

w jej skład, z zachowaniem wymagań obronności i bezpieczeństwa Państwa. Potrzeby jednostek

państwowych powinny być zaspokajane w pierwszej kolejności przez wykorzystanie i rozbudowę

sieci telekomunikacyjnej użytku publicznego.

3.

Koordynację rozwoju i wykorzystania jednolitej sieci telekomunikacyjnej Państwa wykonuje

Minister Łączności.

1.

Jednostki organizacyjne podległe Ministrom Górnictwa i Energetyki, Komunikacji oraz

Ministrowi - Kierownikowi Urzędu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej uzgadniają

z organami Ministra Łączności plany budowy, rozbudowy i przebudowy przewodowych międzymiastowych

sieci telekomunikacyjnych.

2.

Minister Łączności w porozumieniu z zainteresowanymi ministrami określa sposób uzgadniania

planów, o których mowa w ust. 1.

3.

Przepisu ust. 1 nie stosuje się do sieci łączności na liniach przesyłowych napięcia

powyżej 1 kV i na przewodach podwieszonych na słupach tych linii przesyłowych.

4.

Jednostki, które na podstawie zezwolenia Ministra Łączności posiadają własne sieci

radiokomunikacyjne, uzgadniają z organami Ministra Łączności plany rozbudowy i przebudowy

tych sieci.

5.

Jednostki organizacyjne podległe Ministrom Obrony Narodowej i Spraw Wewnętrznych uzgadniają

plany budowy, rozbudowy i przebudowy sieci telekomunikacyjnych międzymiastowych i

miejscowych z organami Ministra Łączności tylko w zakresie współpracy tych sieci z

siecią telekomunikacyjną użytku publicznego.

1.

Założenia inwestycyjne budowy, rozbudowy lub modernizacji wewnątrzzakładowych przewodowych

sieci telekomunikacyjnych, współpracujących z siecią telekomunikacyjną użytku publicznego,

uzgadnia się z organami wyznaczonymi przez Ministra Łączności.

2.

Przepisu ust. 1 nie stosuje się do wewnątrzzakładowych sieci resortów górnictwa i

energetyki, komunikacji, obrony narodowej, spraw wewnętrznych, ochrony środowiska

i gospodarki wodnej oraz do wewnątrzzakładowych sieci przeznaczonych wyłącznie do

celów dyspozytorskich.

1.

Minister Łączności w porozumieniu z zainteresowanymi ministrami określa zasady i warunki

budowy linii telekomunikacyjnych wzdłuż dróg publicznych, w miastach i miejscowościach,

wzdłuż kanałów i dróg wodnych, w pobliżu lotnisk oraz ustala warunki, jakim te linie

powinny odpowiadać w razie skrzyżowania się lub zbliżania do torów kolejowych, dróg

publicznych, dróg wodnych i kanałów, linii i urządzeń energetycznych oraz urządzeń

służących do przesyłania płynów i gazów.

2.

Minister Łączności w porozumieniu z zainteresowanymi ministrami określa warunki, jakim

pod względem zapobiegania zakłóceniom w pracy linii i urządzeń telekomunikacyjnych

powinny odpowiadać linie energetyczne i linie trakcji elektrycznej oraz urządzenia

do przesyłania płynów i gazów w razie skrzyżowania się lub zbliżania do linii i urządzeń

telekomunikacyjnych.

1.

Warunki próbnej eksploatacji urządzeń, sprzętu i kabli telekomunikacyjnych oraz wprowadzenia

ich do eksploatacji w jednolitej sieci telekomunikacyjnej Państwa podlegają uzgodnieniu

z Ministrem Łączności.

2.

Wprowadzane do jednolitej sieci telekomunikacyjnej Państwa urządzenia, sprzęt, kable

i przewody telekomunikacyjne powinny posiadać świadectwa dopuszczenia do eksploatacji

(świadectwa homologacji).

3.

Minister Łączności, w drodze rozporządzenia, określa zakres i tryb wydawania świadectw

homologacji określonych w ust. 2, warunki uzyskiwania zgody na zastosowanie tych urządzeń,

sprzętu, kabli, przewodów telekomunikacyjnych w jednolitej sieci telekomunikacyjnej

Państwa oraz organy właściwe w tych sprawach.

4.

Przepisów ust. 1 i 2 nie stosuje się do urządzeń, sprzętu, kabli i przewodów telekomunikacyjnych

przeznaczonych do zaspokojenia potrzeb resortów obrony narodowej i spraw wewnętrznych

oraz do urządzeń, sprzętu, kabli i przewodów telekomunikacyjnych nie stosowanych w

sieci telekomunikacyjnej użytku publicznego lub przeznaczonych na eksport.

1.

Minister Łączności przydziela nadawczym i nadawczo-odbiorczym urządzeniom radiokomunikacyjnym

częstotliwości oraz znaki wywoławcze lub inne sygnały identyfikacyjne.

2.

Minister Łączności w porozumieniu z Ministrami Obrony Narodowej i Spraw Wewnętrznych

przydziela zakresy częstotliwości dla tych resortów.

3.

Przepisu ust. 1 nie stosuje się do wewnątrzresortowych sieci i urządzeń radiokomunikacyjnych

resortów obrony narodowej i spraw wewnętrznych, pracujących w zakresach częstotliwości

wymienionych w ust. 2.

Minister Łączności w porozumieniu z zainteresowanymi ministrami, w drodze rozporządzenia,

określa warunki i tryb wydawania świadectwa radiooperatora.

1.

Linie i urządzenia telekomunikacyjne wchodzące w skład jednolitej sieci telekomunikacyjnej

Państwa są ewidencjonowane.

2.

Użytkownicy linii i urządzeń telekomunikacyjnych wchodzących w skład jednolitej sieci

telekomunikacyjnej Państwa dostarczają danych potrzebnych do prowadzenia ewidencji.

3.

Minister Łączności w porozumieniu z zainteresowanymi ministrami określa zakres i sposób

prowadzenia ewidencji oraz organy właściwe w tych sprawach.

4.

Przepisów ust. 1 i 2 nie stosuje się do jednostek organizacyjnych podległych Ministrom

Obrony Narodowej i Spraw Wewnętrznych.

Minister Łączności wykonuje przez podległe mu organy kontrolę utrzymania i wykorzystania

wewnątrzzakładowych przewodowych sieci telekomunikacyjnych, z wyjątkiem określonych

w art. 23 ust. 2, oraz kontrolę przestrzegania częstotliwości i znaków wywoławczych

przydzielonych na podstawie art. 26.

1.

Organem Ministra Łączności powołanym do kontroli posiadania, zakładania i używania

urządzeń radiowych, zwalczania zakłóceń radiowych oraz ochrony: środowiska, środowiska

pracy, ludności oraz pracy urządzeń telekomunikacyjnych przed szkodliwym działaniem

pól elektromagnetycznych jest Państwowa Inspekcja Radiowa.

2.

Do zakresu działania Państwowej Inspekcji Radiowej należy w szczególności wydawanie

zezwoleń przewidzianych w art. 9 ust. 1 i art. 11, kontrola prawidłowości pracy urządzeń

i sieci radiokomunikacyjnych, warunków odbioru programów radiofonicznych i telewizyjnych

oraz przyjmowanie zgłoszeń maszyn i urządzeń wytwarzających pole elektromagnetyczne

wielkiej częstotliwości.

3.

Minister Łączności może zlecić Państwowej Inspekcji Radiowej wykonywanie innych czynności

i zadań z zakresu łączności radiowej.

1.

Państwową Inspekcję Radiową tworzą

1)

Główny Inspektorat z siedzibą w Warszawie, na którego czele stoi Główny Inspektor,

2)

okręgowe inspektoraty, na których czele stoją okręgowi inspektorzy.

2.

Głównego Inspektora mianuje oraz rozwiązuje z nim stosunek pracy Minister Łączności.

3.

Zastępcę Głównego Inspektora oraz okręgowych inspektorów mianuje i rozwiązuje z nimi

stosunek pracy Minister Łączności na wniosek Głównego Inspektora.

4.

Minister Łączności, w drodze rozporządzenia, powołuje okręgowe inspektoraty oraz określa

ich siedziby i obszar działania.

5.

Rada Ministrów, w drodze rozporządzenia, określa szczegółowy zakres i zasady działania

oraz organizację Państwowej Inspekcji Radiowej.

1.

Użytkownik maszyn i urządzeń technicznych wytwarzających pole elektromagnetyczne wielkiej

częstotliwości jest obowiązany zgłosić je Państwowej Inspekcji Radiowej.

2.

Państwowa Inspekcja Radiowa jest upoważniona do przeprowadzania kontroli maszyn i

urządzeń wytwarzających pole elektromagnetyczne wielkiej częstotliwości i w razie

ustalenia, że mogą one powodować zakłócenia w pracy urządzeń telekomunikacyjnych,

wydaje decyzję, w której określa równocześnie środki i co najmniej 14-dniowy termin

usunięcia zakłóceń.

3.

Użytkownicy maszyn i urządzeń są obowiązani na swój koszt zastosować w wyznaczonym

terminie środki usunięcia zakłóceń wskazane w decyzji, o której mowa w ust. 2.

4.

Minister Łączności, w drodze rozporządzenia, określa rodzaje maszyn i urządzeń, o

których mowa w ust. 1, podlegających obowiązkowi zgłoszenia oraz warunki techniczne,

jakim powinny one odpowiadać pod względem zapobiegania zakłóceniom pracy urządzeń

telekomunikacyjnych.

5.

Przepisów ust. 1-3 nie stosuje się do jednostek organizacyjnych podległych Ministrom

Obrony Narodowej i Spraw Wewnętrznych, które zadania określone w tych przepisach wykonują

we własnym zakresie.

1.

Pracownicy Państwowej Inspekcji Radiowej oraz innych jednostek organizacyjnych podległych

Ministrowi Łączności i przez niego wyznaczonych są uprawnieni do przeprowadzania kontroli

oraz wchodzenia na teren i do pomieszczeń, w których znajdują się maszyny i urządzenia

podlegające kontroli, na podstawie legitymacji służbowych upoważniających do wykonywania

tych czynności.

2.

Posiadacze maszyn i urządzeń podlegających kontroli są obowiązani zapewnić warunki

prawidłowego przeprowadzenia kontroli, a w razie potrzeby umożliwić zbadanie ich stanu

technicznego w innych miejscach.

Państwowa jednostka organizacyjna „Polska Poczta, Telegraf i Telefon”, zwana dalej

„PPTT”, prowadzi działalność w zakresie oraz na zasadach ustalonych w ustawie w celu

zaspokajania potrzeb społeczeństwa, gospodarki narodowej oraz organów władzy i administracji

państwowej, z uwzględnieniem wymagań obronności i bezpieczeństwa Państwa.

1.

PPTT prowadzi gospodarkę finansową na zasadach określonych w przepisach o gospodarce

finansowej przedsiębiorstw państwowych.

2.

Rada Ministrów, w drodze rozporządzenia, dostosuje przepisy, o których mowa w ust.

1, do specyfiki PPTT.

1.

PPTT posiada osobowość prawną.

2.

PPTT podlega wpisowi do rejestru przedsiębiorstw państwowych; w tym zakresie do PPTT

stosuje się odpowiednio przepisy ustawy o przedsiębiorstwach państwowych.

3.

Siedzibą PPTT jest miasto stołeczne Warszawa.

Minister Łączności kieruje PPTT i reprezentuje ją na zewnątrz.

1.

Minister Łączności określa w statucie strukturę organizacyjną i zakres działania jednostek

PPTT.

2.

Minister Łączności może w ramach organizacji wewnętrznej PPTT tworzyć jednostki organizacyjne

wykonujące nadzór nad jednostkami PPTT, działającymi na określonym obszarze kraju.

Do składania w imieniu PPTT oświadczeń w zakresie praw i obowiązków majątkowych są

upoważnieni Minister Łączności, osoby przez niego upoważnione oraz kierownicy wyznaczonych

jednostek organizacyjnych PPTT w zakresie działalności tych jednostek.

1.

Środki trwałe PPTT nie mogą służyć do zaspokojenia jej zobowiązań pieniężnych.

2.

PPTT odpowiada tylko za swoje zobowiązania; odpowiedzialność jej nie rozciąga się

na zobowiązania Skarbu Państwa ani innych osób prawnych.

3.

Skarb Państwa nie odpowiada za zobowiązania PPTT.

Powództwo przeciwko PPTT wytacza się według siedziby jednostki organizacyjnej PPTT

podległej bezpośrednio Ministrowi Łączności, z której działalnością wiążą się dochodzone

roszczenia.

Pracownikom PPTT przysługuje ochrona prawna przewidziana w przepisach prawa karnego

dla funkcjonariuszy publicznych.

Jednostki organizacyjne PPTT określona przez Ministra Łączności mają prawo używania

oznak z godłem Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej oraz pieczęci urzędowej z wizerunkiem

orła ustalonym dla godła i z napisem w otoku.

Do zakresu działania PPTT należy

1)

wykonywanie objętych prawem wyłączności Państwa usług łączności pocztowej i telekomunikacyjnej,

zwanych dalej „usługami o charakterze powszechnym”, a w szczególności

a)

polegających na przewozie i doręczaniu korespondencji pisemnej zamkniętej i otwartej,

b)

łączności telefonicznej, telegraficznej oraz radiokomunikacyjnej,

2)

wykonywanie innych usług związanych z wykorzystaniem służby pocztowej i telekomunikacyjnej

oraz wprowadzonych przez Ministra Łączności w porozumieniu z zainteresowanymi ministrami,

3)

wykonywanie objętych prawem wyłączności Państwa usług związanych z rozpowszechnianiem

prasy - z uwzględnieniem art. 5 pkt 1,

4)

wykonywanie w charakterze organu Ministra Łączności czynności zleconych z zakresu

administracji państwowej na podstawie ustaw.

Usługi, o których mowa w art. 44 pkt 2, mogą być wprowadzone przez Ministra Łączności

jako usługi o charakterze powszechnym bądź jako usługi wykonywane na rzecz określonych

podmiotów.

1.

Minister Łączności, w drodze rozporządzenia, określa warunki korzystania z usług,

o których mowa w art. 44 pkt 1, oraz usług, o których mowa w art. 44 pkt 2, wprowadzonych

jako usługi o charakterze powszechnym.

2.

Spory między PPTT a osobami korzystającymi z jej usług co do obowiązku świadczenia

przez PPTT usług o charakterze powszechnym oraz wymiaru opłat taryfowych są rozstrzygane

przez właściwy organ PPTT w drodze decyzji administracyjnej.

3.

Decyzje w sprawach określonych w ust. 2 mogą być zaskarżone do Naczelnego Sądu Administracyjnego

na zasadach i w trybie ustalonym w Kodeksie postępowania administracyjnego.

4.

Warunki świadczenia usług wymienionych w art. 44 pkt 2, którym Minister Łączności

nie nadał charakteru powszechności, są ustalone w umowach zawieranych przez PPTT z

korzystającymi z tych usług podmiotami.

5.

Minister Łączności określa zakres i tryb obsługi klientów przez jednostki organizacyjne

PPTT

1.

PPTT nie może nikomu odmówić wykonania usług o charakterze powszechnym, chyba że żądający

wykonania usług nie spełnia warunków ustalonych przez Ministra Łączności albo praca

urządzeń łączności została wstrzymana w trybie określonym w art. 18 ust. 3.

2.

Rada Ministrów, w drodze rozporządzenia, może ze względu na interes Państwa wstrzymać

lub ograniczyć wykonywanie usług PPTT na czas określony na całym obszarze Państwa

lub na jego części.

1.

Za usługi o charakterze powszechnym PPTT pobiera - z zastrzeżeniem art. 49 - opłaty

taryfowe. Wysokość opłat określa Minister Łączności w porozumieniu z Ministrem do

Spraw Cen.

2.

Za zwłokę w uiszczaniu opłat taryfowych pobiera się kary pieniężne w wysokości określonej

w drodze rozporządzenia przez Ministra Łączności w porozumieniu z Ministrem Finansów.

3.

Zaległe opłaty taryfowe za usługi o charakterze powszechnym, należne od osób fizycznych

i jednostek gospodarki nie uspołecznionej, podlegają ściągnięciu w drodze egzekucji

administracyjnej świadczeń pieniężnych.

4.

Nakaz płatniczy wystawiony przez jednostkę PPTT określoną przez Ministra Łączności

stanowi tytuł egzekucyjny.

1.

Od opłat taryfowych są zwolnione

1)

rozmowy telefoniczne, radiotelefoniczne i telegramy, których treścią są wezwania o

pomoc w razie katastrofy, przymusowego lądowania statku powietrznego, pożaru, powodzi,

nadzwyczajnego zagrożenia środowiska lub innej klęski spowodowanej żywiołowym zdarzeniem,

oraz zawiadomienia o epidemii, masowych zatruciach pokarmowych, zaraźliwej chorobie

zwierzęcej i pojawieniu się szkodników roślin, podlegających prawnemu obowiązkowi

zgłoszenia; zwolnienie od opłat nie obejmuje rozmów telefonicznych, radiotelefonicznych

oraz telegramów organów administracji państwowej i instytucji powołanych do niesienia

pomocy oraz zwalczania zaraźliwych chorób ludzi, zwierząt i roślin,

2)

paczki z drukami lub innymi nośnikami informacji dla ociemniałych,

3)

przesyłki żołnierzy w czynnej służbie wojskowej, z wyjątkiem żołnierzy zawodowych

lub służby okresowej, w liczbie dwóch zwykłych listów o wadze do 20 g lub dwóch zwykłych

kartek pocztowych miesięcznie,

4)

jedna paczka z odzieżą wysłana przez żołnierza (szeregowego, podoficera) oraz jedna

paczka z odzieżą wysłana do żołnierza w czasie odbywania przez niego zasadniczej służby

wojskowej,

5)

paczki z podarunkami dla żołnierzy wysłane przez zakłady pracy i organizacje społeczne,

6)

przesyłki poczty polowej,

7)

przesyłki pocztowe jeńców wojennych, osób internowanych lub traktowanych na równi

z jeńcami albo przeznaczone dla jeńców lub tych osób, w granicach ustalonych w pocztowych

umowach międzynarodowych.

2.

Warunki korzystania ze zwolnień od opłat, o których mowa w ust. 1. określa Minister

Łączności w porozumieniu z zainteresowanymi ministrami.

3.

W wypadkach uzasadnionych względami natury gospodarczej lub społecznej Minister Łączności

może zwalniać określone podmioty od opłat lub obniżać obowiązujące stawki taryfowe.

1.

PPTT przysługuje wyłączne prawo wydawania znaczków pocztowych.

2.

Znaczki pocztowe służą do uiszczania opłat za określone przez Ministra Łączności usługi

PPTT.

3.

Znaczki pocztowe są urzędowymi znakami wartościowymi.

4.

Znaczki pocztowe wprowadza do obiegu Minister Łączności w drodze zarządzenia.

Potwierdzenia nadania przesyłek pocztowych i telegramów, wpłat sum pieniężnych na

przekazy pocztowe oraz wpłat sum pieniężnych dokonanych w jednostkach organizacyjnych

PPTT na bankowe konta czekowe i oszczędnościowe mają moc dokumentów urzędowych.

Przesyłek pocztowych nie można ze skutkiem prawnym obciążać zastawem ani zająć, chyba

że przepisy szczególne stanowią inaczej.

1.

PPTT przysługuje ustawowe prawo zastawu na przesyłkach pocztowych w celu zabezpieczenia

należności z tytułu opłat pocztowych i celnych oraz innych wydatków PPTT obciążających

te przesyłki.

2.

Przepisu ust. 1 nie stosuje się, jeżeli adresatem przesyłki pocztowej jest organ władzy

lub administracji państwowej, przedsiębiorstwo państwowe albo inna państwowa jednostka

organizacyjna.

3.

Minister Łączności, w drodze rozporządzenia, określa sposób wykonywania prawa zastawu.

1.

PPTT przysługuje prawo otwierania niedoręczalnych listów w celu ustalenia osoby adresata

lub nadawcy.

2.

Minister Łączności, w drodze rozporządzenia, określa tryb otwierania niedoręczalnych

listów oraz sposób postępowania z nimi.

1.

Przedsiębiorstwa przewozowe wykonujące publiczny regularny transport lądowy, lotniczy,

morski lub śródlądowy są obowiązane przewozić na zasadach odpłatności ładunek pocztowy

w oddzielnych przedziałach lub schowkach oraz zapewniać PPTT na swoich stacjach i

w swoich portach możliwość używania potrzebnych pomieszczeń i urządzeń, a także wolny

dostęp dla pracowników PPTT do miejsc załadunku i wyładunku.

2.

Przewoźnicy wymienieni w ust. 1 są obowiązani w szczególności

1)

przewozić ładunek pocztowy pod dozorem pracowników własnych lub PPTT na warunkach

określonych przez właściwych ministrów lub inne organy założycielskie w porozumieniu

z Ministrem Łączności,

2)

wyznaczyć pracowników do pełnienia służby pocztowej w obrębie stacji lub portu,

3)

ustalać rozkłady jazdy w porozumieniu z organami PPTT i z uwzględnieniem potrzeb służby

pocztowej,

4)

zezwalać na bezpłatne zakładanie na środkach transportowych skrzynek pocztowych,

5)

w stosunku do przedsiębiorstw transportu samochodowego - przewozić również ładunek

pocztowy na dachach autobusów w pojemnikach PPTT dostosowanych do nośności i ładowności

pojazdów oraz prowadzić specjalne przyczepy PPTT, jeżeli pozwalają na to techniczne

właściwości pojazdu.

3.

Minister Łączności w porozumieniu z zainteresowanym organem założycielskim lub innym

organem zwierzchnim ustala warunki użytkowania pomieszczeń i urządzeń przedsiębiorstw

określonych w ust. 1, jak również prawa i obowiązki PPTT oraz tych przedsiębiorstw.

4.

Warunki przewozu ładunku pocztowego wymienionego w ust. 2 pkt 1 są ustalane dla przewozów

statkami powietrznymi w umowach zawartych między PPTT a przedsiębiorstwami transportu

lotniczego.

5.

Rada Ministrów określa zasady przewozu ładunków pocztowych kolejami.

6.

PPTT współdziała w zakresie wykonywania zadań poczty specjalnej resortu spraw wewnętrznych

na zasadach i warunkach uzgodnionych przez Ministra Łączności z Ministrem Spraw Wewnętrznych.

7.

Minister Łączności może określać szczegółowe warunki, jakim muszą odpowiadać opakowania

przesyłek dopuszczonych do obrotu pocztowego.

Plany budowy, przebudowy lub rozbudowy urządzeń kolejowych, żeglugi morskiej, śródlądowej

i powietrznej oraz urządzeń transportu drogowego powinny uwzględniać potrzeby przeładunku

i przewozu przesyłek pocztowych i w tym zakresie wymagają uzgodnienia z Ministrem

Łączności.

1.

PPTT przysługuje prawo bezpłatnego umieszczania

1)

na nieruchomościach - skrzynek pocztowych, skrzynek do doręczania korespondencji i

automatów do sprzedaży znaczków oraz osprzętu liniowego instalacji telefonicznej i

tabliczek informacyjnych o urządzeniach i usługach łączności,

2)

we wszystkich pomieszczeniach i miejscach ogólnie dostępnych - automatów telefonicznych.

2.

Koszty przemieszczenia linii i urządzeń telekomunikacyjnych wchodzących w skład jednolitej

sieci telekomunikacyjnej Państwa, spowodowane realizacją inwestycji lub remontami

dokonywanymi przez jednostki gospodarki uspołecznionej, ponoszą te jednostki.

Środki transportowe służące do przewozu ładunku pocztowego i dla pogotowia technicznego

służby telekomunikacyjnej oraz budynki, pomieszczenia i inne nieruchomości użytkowane

przez PPTT nie mogą być zajmowane do innych celów, chyba że przepis szczególny stanowi

inaczej.

1.

W jednostkach organizacyjnych PPTT będących zakładami pracy w rozumieniu art. 3 Kodeksu pracy, zwanych dalej „jednostkami”, działają rady załogi wybierane przez pracowników tych

jednostek.

2.

Radę załogi wybierają pracownicy jednostki na zebraniu wyborczym spośród nieograniczonej

liczby kandydatów, w wyborach powszechnych, równych, a w jednostkach liczących do

300 pracowników także bezpośrednich, w głosowaniu tajnym.

3.

W jednostkach liczących ponad 300 pracowników funkcję zebrania wyborczego pełni zebranie

delegatów wybranych w wyborach powszechnych, równych i bezpośrednich, w głosowaniu

tajnym. Liczba delegatów powinna zapewnić odpowiednią reprezentację całej załogi jednostki,

nie może być jednak mniejsza niż 100.

4.

Minister Łączności może określić jednostki bezpośrednio związane z obronnością Państwa,

do których nie stosuje się przepisów ustawy o radach załogi.

1.

Rada załogi w zakresie dotyczącym danej jednostki

1)

podejmuje uchwały w sprawach budownictwa mieszkaniowego i socjalnego, w ramach środków

przeznaczonych na ten cel,

2)

wyraża opinie w sprawach

a)

planów rocznych,

b)

sprawozdań rocznych oraz bilansów,

c)

kandydatów na stanowiska kierownicze,

d)

innych dotyczących działalności jednostki.

2.

Uchwały, o których mowa w ust. 1 pkt 1, mają dla kierownika jednostki charakter wiążący.

3.

Rada załogi jest obowiązana do wyrażania opinii w sprawach przedstawionych przez kierownika

jednostki, kierownika jednostki nadrzędnej lub Ministra Łączności.

4.

Rada załogi jest uprawniona do kontrolowania działalności jednostki, ze szczególnym

uwzględnieniem racjonalnej gospodarki.

5.

Uprawnienia i obowiązki rady załogi wymienione w ust. 1-4 nie naruszają uprawnień

związków zawodowych, wynikających z ustawy o związkach zawodowych i Kodeksu pracy.

6.

Rada Ministrów, w drodze rozporządzenia, określa szczegółowy tryb wyboru oraz zasady

działania rad załogi, a także organy właściwe w sprawach rozstrzygania sporów.

Rozwiązanie stosunku pracy z członkiem rady załogi w czasie trwania kadencji wymaga

zgody tej rady, z wyjątkiem rozwiązania stosunku pracy bez wypowiedzenia.

1.

Przy Ministrze Łączności działa Rada Konsultacyjna, w której jest zapewniona reprezentacja

rad załogi jednostek organizacyjnych PPTT oraz organizacji społecznych i zawodowych

działających w PPTT.

2.

Rada Konsultacyjna jest organem doradczym i opiniodawczym w zakresie spraw istotnych

dla pracowników PPTT, a w szczególności opiniuje

1)

programy rozwoju PPTT,

2)

kierunki zmian organizacyjnych,

3)

zasady polityki płacowej i socjalnej.

3.

Przewodniczącego Rady Konsultacyjnej powołuje Minister Łączności.

4.

Zasady powoływania Rady Konsultacyjnej oraz jej regulamin działania określa Minister

Łączności.

1.

W zakresie określonym w ustawie PPTT odpowiada za niewykonanie lub nienależyte wykonanie

usług pocztowych i telekomunikacyjnych o charakterze powszechnym.

2.

Do odpowiedzialności PPTT za niewykonanie lub nienależyte wykonanie innych usług niż

wymienione w ust. 1 stosuje się przepisy Kodeksu cywilnego.

3.

Odpowiedzialność PPTT za niewykonanie lub nienależyte wykonanie usług pocztowych i

telekomunikacyjnych w obrocie zagranicznym normują umowy międzynarodowe.

1.

PPTT ponosi odpowiedzialność za niewykonanie lub nienależyte wykonanie usługi, chyba

że niewykonanie lub nienależyte wykonanie nastąpiło wskutek siły wyższej, niezachowania

przez nadawcę lub adresata przepisów obowiązujących przy korzystaniu z danej usługi

albo z winy zleceniodawcy.

2.

W wypadku przyjęcia przesyłki przez odbiorcę bez zastrzeżeń, wszelkie roszczenia przeciwko

PPTT wygasają. Nie dotyczy to jednak roszczeń z tytułu niewidocznych uszkodzeń przesyłki,

jeżeli odbiorca w ciągu tygodnia od chwili przyjęcia przesyłki zawiadomił o nich PPTT.

3.

Przepisu ust. 2 nie stosuje się, gdy szkoda wynikła z winy umyślnej lub rażącego niedbalstwa

PPTT.

Jeżeli szkoda jest następstwem czynu niedozwolonego, PPTT odpowiada na podstawie przepisów

Kodeksu cywilnego.

1.

Odszkodowanie za utratę poleconej przesyłki listowej, bez względu na jej zawartość,

ustala się w wysokości pięćdziesięciokrotnej opłaty taryfowej za traktowanie przesyłki

jako poleconej.

2.

Odszkodowanie za uszkodzenie poleconej przesyłki listowej zawierającej dokumenty ustala

się w wysokości rzeczywiście poniesionej szkody, przy czym odszkodowanie to nie może

przewyższać kwoty należnej w razie utraty takiej przesyłki.

3.

Odszkodowanie za utratę lub zniszczenie dokumentu powierzonego PPTT celem inkasa ustala

się w wysokości określonej w ust. 1.

1.

Odszkodowanie za utratę listu wartościowego lub paczki z podaną wartością wypłaca

się w wysokości kwoty zadeklarowanej przez nadawcę.

2.

Odszkodowanie za ubytek lub uszkodzenie listu wartościowego albo paczki z podaną wartością

ustala się w wysokości zwykłej wartości rzeczy, których ubytek lub uszkodzenie stwierdzono,

przy czym odszkodowanie to nie może przewyższać kwoty zadeklarowanej przez nadawcę.

1.

Odszkodowanie za utratę, ubytek lub uszkodzenie paczki bez podanej wartości ustala

się w wysokości zwykłej wartości utraconych lub uszkodzonych rzeczy.

2.

Odszkodowanie za zawartość paczki ekspresowej przeznaczonej dla odbiorcy zamieszkałego

w miejscowym obszarze pocztowym, zepsutą wskutek opóźnionego jej doręczenia, ustala

się w wysokości zwykłej wartości rzeczy, które uległy zepsuciu.

3.

W wypadkach określonych w ust. 1 i 2 odszkodowanie nie może przewyższać piętnastokrotności

najniższej opłaty taryfowej za przewóz paczki jednokilogramowej, pomnożonej przez

wagę danej paczki podaną w kilogramach, przy czym część kilograma liczy się za cały.

1.

W razie utraty, ubytku lub uszkodzenia przesyłki obciążonej pobraniem, odszkodowanie

obejmuje dodatkowo kwotę w wysokości pięciokrotnej opłaty taryfowej za pobranie.

2.

W razie wydania przesyłki obciążonej pobraniem, dokumentu wierzytelnościowego lub

pokwitowania zleceniodawcy bez zainkasowania sumy pieniężnej określonej przez zleceniodawcę

albo po zainkasowaniu sumy pieniężnej niższej niż zlecona - odszkodowanie ustala się

w wysokości rzeczywiście poniesionej szkody, przy czym nie może ono przewyższać sumy

pieniężnej określonej przez zleceniodawcę. Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio.

3.

W razie niesporządzenia protestu wekslowego lub sporządzenia niezgodnego z prawem

wekslowym, odszkodowanie ustala się w wysokości rzeczywiście poniesionej szkody, przy

czym nie może ono przewyższać sumy wekslowej.

Odszkodowanie za opóźnione doręczenie przesyłki nadanej jako ekspresowa ustala się

w wysokości dwukrotnej opłaty taryfowej za traktowanie przesyłki jako ekspresowej.

1.

Odszkodowanie w razie niedoręczenia przekazu pocztowego ustala się w wysokości dziesięciokrotnej

najniższej opłaty taryfowej za nadanie przekazu zwykłego.

2.

Odszkodowanie za opóźnione doręczenie telegraficznego lub ekspresowego przekazu pocztowego

ustala się w wysokości dwukrotnej opłaty taryfowej za traktowanie przekazu jako ekspresowego.

1.

Odszkodowanie za niedoręczenie telegramu stanowi kwota pięciokrotnej opłaty taryfowej

za nadanie tego telegramu.

2.

Odszkodowanie za zniekształcenie treści telegramu lub korespondencji umieszczonej

na telegraficznym przekazie pocztowym w stopniu takim, że treść ta stała się niezrozumiała

lub zmieniony został jej sens, ustala się w wysokości pięciokrotnej opłaty taryfowej

za nadanie tego telegramu.

3.

Odszkodowanie za opóźnione doręczenie telegramu ustala się w wysokości dwukrotnej

opłaty taryfowej za nadanie tego telegramu.

Odszkodowanie za niewykonanie lub nienależyte wykonanie świadczeń określonych w przepisach

wydanych na podstawie art. 78 jako dodatkowe ustala się w wysokości dwukrotnej opłaty

taryfowej za dane świadczenie dodatkowe.

Niezależnie od odszkodowania PPTT zwraca w całości opłatę za nie wykonane świadczenia.

Gdy usługę zrealizowano częściowo, zwrot dotyczy części opłaty nie znajdującej pokrycia

w spełnionym świadczeniu. PPTT zwraca także w wypadku niewykonania usługi sumy pieniężne

wpłacone na przekazy pocztowe lub zainkasowane na zlecenie.

1.

W razie niemożliwości korzystania przez okres dłuższy jednorazowo niż 7 dni z abonamentu

telefonicznego, teleksowego, telegraficznego, radiotelefonicznego, teleinformatycznego

lub głośnikowego, PPTT ponosi odpowiedzialność za niewykonanie lub nienależyte wykonanie

umowy o korzystanie z danego abonamentu.

2.

W wypadkach określonych w ust. 1 odszkodowanie ustala się w wysokości 1/30 miesięcznej

opłaty abonamentowej za każdy dzień przerwy w korzystaniu z abonamentu.

1.

Prawo dochodzenia roszczeń wynikających z niniejszej ustawy przysługuje osobie fizycznej

lub prawnej, która zawarła z PPTT umowę o świadczenie usługi pocztowej lub telekomunikacyjnej

o charakterze powszechnym.

2.

W razie przyjęcia przesyłki pocztowej przez adresata, roszczenie o odszkodowanie określone

w ust. 1 przysługuje adresatowi tej przesyłki.

3.

Nadawca przesyłki pocztowej, przekazu pocztowego lub telegramu może zrzec się na rzecz

adresata swego prawa dochodzenia roszczeń wynikających z niniejszej ustawy.

4.

Adresat przesyłki pocztowej, któremu zgodnie z ust. 2 przysługuje prawo dochodzenia

roszczenia o odszkodowanie, może zrzec się tego prawa na rzecz nadawcy.

1.

Prawo dochodzenia roszczeń w postępowaniu sądowym lub arbitrażowym o odszkodowania

przewidziane w art. 66-76 przysługuje po wyczerpaniu drogi postępowania reklamacyjnego.

2.

Reklamację można zgłosić w każdej jednostce organizacyjnej PPTT pełniącej służbę danego

rodzaju.

3.

Roszczenia dochodzone na podstawie ustawy przedawniają się z upływem roku od dnia

następnego po dniu zawarcia umowy o świadczenie usługi pocztowej lub telekomunikacyjnej

o charakterze powszechnym.

4.

Od decyzji jednostki PPTT załatwiającej reklamację przysługuje reklamującemu prawo

wniesienia odwołania do jednostki nadrzędnej, podległej bezpośrednio Ministrowi Łączności.

5.

Bieg przedawnienia zawiesza się na okres postępowania reklamacyjnego.

6.

Drogę postępowania reklamacyjnego uważa się za wyczerpaną

1)

z dniem doręczenia reklamującemu stanowiska nadrzędnej jednostki PPTT, podległej bezpośrednio

Ministrowi Łączności,

2)

po upływie 3 miesięcy od dnia wniesienia reklamacji.

Minister Łączności po zasięgnięciu opinii właściwej komisji sejmowej, w drodze rozporządzenia,

określa

1)

terminy, po których upływie doręczenia przesyłki nadanej jako ekspresowa, telegraficznego

lub ekspresowego przekazu pocztowego oraz telegramu uważa się za opóźnione,

2)

wypadki, w których przekaz pocztowy lub telegram uważa się za nie doręczony,

3)

świadczenia dodatkowe, a także świadczenia, za których niewykonanie lub nienależyte

wykonanie nie przysługuje odszkodowanie przewidziane w art. 73,

4)

warunki, jakim powinna odpowiadać reklamacja, oraz szczegółowy tryb załatwiania reklamacji.

Zarządzenia wydane na podstawie ustawy, dotyczące realizacji praw i obowiązków obywateli,

podlegają ogłoszeniu w Dzienniku Urzędowym Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej „Monitor

Polski”.

1.

Minister Łączności wydaje Dziennik Łączności.

2.

Na każdym numerze Dziennika Łączności oznacza się dzień jego wydania. Dzień wydania

jest dniem prawnego ogłoszenia aktów zamieszczonych w numerze, z wyjątkiem aktów,

o których mowa w art. 81 ust. 2.

3.

Akty ogłaszane w Dzienniku Łączności wchodzą w życie z dniem ogłoszenia, jeżeli same

nie stanowią inaczej.

1.

W Dzienniku Łączności ogłasza się

1)

zarządzenia Ministra Łączności wydane na podstawie ustawy lub w jej wykonaniu,

2)

zarządzenia wewnętrzne, regulaminy, instrukcje, okólniki i komunikaty, wydane przez

Ministra Łączności.

2.

Ogłoszenie zarządzenia w Dzienniku Urzędowym Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej „Monitor

Polski” nie stanowi przeszkody w ogłoszeniu go w Dzienniku Łączności, jeżeli jest

to uzasadnione względami usprawnienia organizacji pracy.

W ustawie z dnia 2 grudnia 1960 r. o Komitecie do Spraw Radia i Telewizji „Polskie Radio

i Telewizja”

(Dz. U. Nr 54, poz. 307) wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 2 w pkt 7 po wyrazach „naprawy odbiorników” stawia się kropkę i skreśla wyrazy „oraz w sprawach opłat za korzystanie z urządzeń odbiorczych”,

2)

po art. 2 dodaje się art. 2

„

Art. 2

1.

Za używanie odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych pobiera się opłaty w wysokości

określonej przez Komitet w porozumieniu z Ministrem do Spraw Cen.

2.

Komitet w porozumieniu z Ministrem do Spraw Cen może przyznać określonym osobom, grupom

osób lub instytucjom zniżki lub zwolnienia od opłat.

3.

W razie stwierdzenia używania nie zarejestrowanych odbiorników radiofonicznych lub

telewizyjnych pobiera się opłaty za faktyczny czas ich używania, nie mniej jednak

niż za jeden kwartał.

4.

Za zwłokę w uiszczaniu opłat oraz używanie nie zarejestrowanych odbiorników radiofonicznych

lub telewizyjnych pobiera się kary pieniężne. Wysokość kar pieniężnych określa w drodze

rozporządzenia Prezes Rady Ministrów.

5.

Opłaty i kary pieniężne pobierają organy wyznaczone przez Ministra Łączności i przekazują

je na rzecz Komitetu po potrąceniu umownego wynagrodzenia za te usługi.

”

W ustawie z dnia 20 maja 1971 r. - Kodeks wykroczeń

(Dz. U. Nr 12, poz. 114, z 1982 r. Nr 16, poz. 125 i z 1983 r. Nr 44, poz. 203) w art. 63 wprowadza się następujące zmiany

1)

§ 2 otrzymuje brzmienie

„

§ 2.

Tej samej karze podlega, kto bez wymaganego zezwolenia bądź wbrew jego warunkom posiada

lub używa radiowe urządzenie odbiorcze, a także odbiornik radiofoniczny i odbiornik

telewizyjny, inne niż powszechnego odbioru albo wbrew warunkom zezwolenia używa radiowego

urządzenia nadawczego.

”

,

2)

dodaje się § 3 w brzmieniu

„

§ 3.

Można orzec przepadek przedmiotów wymienionych w § 1 i 2, choćby nie stanowiły własności

sprawcy.

”

W ustawach

1)

z dnia 25 września 1981 r. o przedsiębiorstwach państwowych

(Dz. U. Nr 24, poz. 122, z 1982 r. Nr 45, poz. 289, z 1983 r. Nr 36, poz. 165 i Nr 39, poz. 176 oraz z 1984 r. Nr 45, poz. 242) - w art. 6 pkt 2 skreśla się,

2)

z dnia 26 lutego 1982 r. o gospodarce finansowej przedsiębiorstw państwowych

(Dz. U. z 1984 r. Nr 16, poz. 74, Nr 26, poz. 129 i Nr 34, poz. 181) - w art. 38 w ust. 1 pkt 2 skreśla się.

1.

„Polska Poczta, Telegraf i Telefon” przejmuje majątek oraz prawa i zobowiązania dotychczasowego

państwowego przedsiębiorstwa „Polska Poczta, Telegraf i Telefon”.

2.

Pracownicy dotychczasowego państwowego przedsiębiorstwa „Polska Poczta, Telegraf i

Telefon” stają się pracownikami państwowej jednostki organizacyjnej „Polska Poczta,

Telegraf i Telefon”.

1.

Traci moc ustawa z dnia 31 stycznia 1961 r. o łączności

(Dz. U. Nr 8, poz. 48, z 1971 r. Nr 12, poz. 115, z 1972 r. Nr 53, poz. 346, z 1974 r. Nr 24, poz. 142 i z 1982 r. Nr 7, poz. 54).

2.

Do czasu wydania przepisów przewidzianych w ustawie, nie dłużej jednak niż przez okres

12 miesięcy, zachowują moc dotychczasowe przepisy wydane na podstawie ustawy wymienionej

w ust. 1, jeżeli nie są sprzeczne z przepisami niniejszej ustawy.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 marca 1985 r.