Obwieszczenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 30 kwietnia 1984 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy z dnia 10 grudnia 1959 r. o Służbie Więziennej.

Służba Więzienna jest powołana do spełniania zadań w zakresie wykonywania kar pozbawienia

wolności i postanowień o tymczasowym aresztowaniu.

Prawo do używania stopni służbowych na warunkach określonych w art. 10 ust. 2 ustawy

wymienionej w art. 1 przysługuje również funkcjonariuszom zwolnionym ze służby przed

dniem wejścia w życie niniejszej ustawy.

1.

Służba Więzienna jest formacją jednolitą, uzbrojoną i umundurowaną.

2.

Minister Sprawiedliwości w porozumieniu z Ministrem Obrony Narodowej określa wzory

umundurowania i oznak funkcjonariuszy Służby Więziennej.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 lipca 1975 r.

1.

Stosunek służbowy funkcjonariuszy Służby Więziennej, zwanych dalej „funkcjonariuszami”

powstaje przez mianowanie.

2.

Początek służby liczy się od dnia określonego w decyzji o mianowaniu.

Ustawa wchodzi w życie z dniem ogłoszenia.

1.

Mianowanie funkcjonariusza następuje na okres służby przygotowawczej, który trwa 2

lata; po upływie tego okresu funkcjonariusz zostaje mianowany na stałe.

2.

Okres służby przygotowawczej ma na celu przygotowanie i wyszkolenie kandydata oraz

sprawdzenie jego przydatności do służby więziennej.

3.

Minister Sprawiedliwości lub upoważniony przez niego przełożony może w przypadkach

uzasadnionych szczególnymi kwalifikacjami funkcjonariusza skrócić okres służby przygotowawczej,

o którym mowa w ust. 2, a nawet zwolnić funkcjonariusza od odbywania tej służby.

4.

Jeżeli funkcjonariusz otrzymał ujemną opinię służbową, Minister Sprawiedliwości może

mu przedłużyć okres służby przygotowawczej, nie dłużej jednak niż o jeden rok.

5.

Do funkcjonariuszy mianowanych na okres służby przygotowawczej stosuje się przepisy

dotyczące funkcjonariuszy mianowanych na stałe, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej.

1.

Funkcjonariuszem może być mianowany obywatel polski o nieskazitelnej przeszłości,

posiadający odpowiednie wykształcenie oraz zdolność psychiczną i fizyczną do służby

więziennej.

2.

Mianowanie może nastąpić po odbyciu przez kandydata zasadniczej służby wojskowej albo

po przeniesieniu go do rezerwy bez odbycia tej służby lub po zwolnieniu od obowiązku

służby wojskowej.

3.

Minister Sprawiedliwości określi wymagania w zakresie wykształcenia, zdolności psychicznej

i fizycznej, jakim powinien odpowiadać kandydat na określone stanowisko.

4.

Zdolność psychiczną i fizyczną kandydata do służby ustalają komisje lekarskie służby

zdrowia Ministerstwa Spraw Wewnętrznych.

Na stanowiska służbowe funkcjonariuszy mianuje, przenosi oraz zwalnia z tych stanowisk,

a także zawiesza w czynnościach służbowych Minister Sprawiedliwości lub upoważnieni

przez niego przełożeni.

1.

Przed objęciem służby funkcjonariusz składa ślubowanie.

2.

Minister Sprawiedliwości ustali rotę ślubowania oraz określi tryb jego składania.

Minister Sprawiedliwości określa sposób pełnienia i przebieg służby oraz szczegółowe

prawa i obowiązki funkcjonariuszy.

1.

Funkcjonariusze podlegają służbowemu opiniowaniu.

2.

Funkcjonariusz ma prawo zaznajomienia się z wydaną o nim opinią służbową. Może on

w terminie 14 dni od zaznajomienia się z nią wnieść odwołanie.

3.

Zasady i sposób opiniowania funkcjonariuszy, zaznajamiania ich z opinią, tryb wnoszenia

odwołań oraz właściwość przełożonych w tych sprawach określa Minister sprawiedliwości.

Ustanawia się następujące kolejne stopnie służbowe funkcjonariuszy

1)

szeregowi Służby Więziennej

a)

szeregowy Służby Więziennej,

b)

starszy szeregowy Służby Więziennej,

2)

podoficerowie Służby Więziennej

a)

kapral Służby Więziennej,

b)

starszy kapral Służby Więziennej,

c)

plutonowy Służby Więziennej,

d)

sierżant Służby Więziennej,

e)

starszy sierżant Służby Więziennej,

f)

sierżant sztabowy Służby Więziennej,

g)

starszy sierżant sztabowy Służby Więziennej,

3)

chorążowie Służby Więziennej

a)

młodszy chorąży Służby Więziennej,

b)

chorąży Służby Więziennej,

c)

starszy chorąży Służby Więziennej,

4)

oficerowie Służby Więziennej

a)

młodsi oficerowie

-

podporucznik Służby Więziennej,

-

porucznik Służby Więziennej,

-

kapitan Służby Więziennej,

b)

starsi oficerowie

-

major Służby Więziennej,

-

podpułkownik Służby Więziennej,

-

pułkownik Służby Więziennej,

5)

generał Służby Więziennej.

1.

Stopnie podoficerów, chorążych i oficerów Służby Więziennej są stopniami dożywotnimi.

2.

Funkcjonariusze zwolnieni ze służby mogą używać posiadanych stopni służbowych, o których

mowa w ust. 1, z określeniem

1)

„w rezerwie”, jeżeli funkcjonariusz posiada przydział organizacyjno-mobilizacyjny

do jednostki Służby Więziennej,

2)

„w stanie spoczynku”, jeżeli funkcjonariusz nie jest zdolny do służby lub nie posiada

przydziału organizacyjno-mobilizacyjnego do jednostki Służby Więziennej.

3.

Utrata stopnia służbowego, o którym mowa w ust. 1, następuje w razie

1)

utraty obywatelstwa polskiego,

2)

skazania prawomocnym wyrokiem sądu na karę dodatkową pozbawienia praw publicznych,

3)

skazania prawomocnym wyrokiem sądu na karę pozbawienia wolności na czas nie krótszy

od jednego roku za przestępstwo z niskich pobudek, jeżeli wykonanie kary nie zostało

warunkowo zawieszone.

4.

Organ właściwy do nadania stopnia służbowego, o którym mowa w ust. 1, może pozbawić

takiego stopnia w przypadku skazania funkcjonariusza prawomocnym wyrokiem sądu za

przestępstwo inne niż określone w ust. 3 pkt 3.

1.

Stopień szeregowego funkcjonariusz otrzymuje z chwilą mianowania na stanowisko służbowe.

2.

Stopnie starszego szeregowego i podoficera nadają przełożeni określeni przez Ministra

Sprawiedliwości.

3.

Stopnie chorążych nadaje Minister Sprawiedliwości lub upoważnieni przez niego przełożeni.

1.

Stopnie oficerskie nadaje Minister Sprawiedliwości.

2.

Stopień generała Służby Więziennej nadaje Prezes Rady Ministrów na wniosek Ministra

Sprawiedliwości.

1.

Nadanie funkcjonariuszowi stopnia podoficerskiego następuje po ukończeniu szkoły podoficerskiej,

a stopnia chorążego - po ukończeniu szkoły chorążych Służby Więziennej albo po zdaniu

egzaminu na chorążego. Nadanie tych stopni jest uzależnione od posiadanego wykształcenia

co najmniej w zakresie szkoły średniej, od opinii służbowej i zajmowanego stanowiska

służbowego.

2.

Minister Sprawiedliwości określi przypadki, w których funkcjonariuszowi może być wyjątkowo

nadany, po odbyciu dodatkowego przeszkolenia, stopień podoficerski mimo braku średniego

wykształcenia.

1.

Warunkiem nadania pierwszego stopnia oficerskiego jest ukończenie szkoły wyższej,

odbycie szkolenia przewidzianego dla oficerów i zdanie egzaminu na oficera.

2.

W szczególnie uzasadnionych przypadkach pierwszy stopień oficerski może być nadany

mimo niezachowania warunków określonych w ust. 1.

Minister Sprawiedliwości w porozumieniu z Ministrem Oświaty i Wychowania tworzy, przekształca

i znosi szkoły Służby Więziennej, określa ich organizację oraz program i czas trwania

nauki, a także ustala zasady doskonalenia zawodowego funkcjonariuszy.

1.

Nadanie oficerowi Służby Więziennej kolejnego wyższego stopnia następuje stosownie

do posiadanych kwalifikacji, w zależności od opinii służbowej i zajmowanego stanowiska

służbowego. Nadanie tego stopnia może nastąpić nie wcześniej niż po przesłużeniu w

stopniu

podporucznika - 3 lat,

porucznika - 4 lat,

kapitana - 5 lat,

majora - 4 lat,

podpułkownika - 4 lat,

2.

Okresy wymienione w ust. 1 mogą być skrócone o jeden rok w stosunku do oficerów, którzy

ukończyli wyższe studia odpowiadające kwalifikacjom wymaganym na zajmowanym przez

funkcjonariusza stanowisku.

1.

Nadanie funkcjonariuszowi kolejnego wyższego stopnia służbowego może nastąpić w drodze

wyróżnienia przed upływem ustalonych okresów.

2.

W przypadkach wyjątkowych, zasługujących na szczególne uwzględnienie z punktu widzenia

potrzeb służby, można nadać funkcjonariuszowi, który posiada szczególne kwalifikacje

fachowe lub umiejętności do pełnienia służby na odpowiednim stanowisku służbowym,

wyższy stopień mimo niezachowania warunków wymaganych do nadania tego stopnia.

Żołnierze i funkcjonariusze Milicji Obywatelskiej przechodzący do Służby Więziennej

mogą być mianowani na stopień służbowy równorzędny z posiadanym stopniem wojskowym

lub milicyjnym, a jeżeli posiadany stopień wojskowy lub milicyjny nie ma odpowiednika

w stopniu Służby Więziennej - na stopień bezpośrednio wyższy.

Minister Sprawiedliwości ustala okresy wysługi w stopniach podoficerskich i chorążych

oraz określa szczegółowe warunki, zasady i tryb nadawania funkcjonariuszom stopni

służbowych.

Funkcjonariusz obowiązany jest

1)

służyć wiernie Polsce Ludowej, stać na straży ustroju ludowo-demokratycznego oraz

ustalonego przez prawo ładu, porządku i bezpieczeństwa publicznego,

2)

ściśle przestrzegać dyscypliny służbowej i obowiązki swe wykonywać sumiennie i gorliwie,

3)

podnosić stale poziom swej wiedzy ogólnej i zawodowej oraz swego uświadomienia politycznego,

4)

dbać w zakresie swoich czynności o prawidłowe wykonanie kar pozbawienia wolności i

postanowień o tymczasowym aresztowaniu, zgodnie z zasadami praworządności i wymaganiami

polityki penitencjarnej.

1.

Funkcjonariusz obowiązany jest zachować w tajemnicy wszystkie sprawy, o których powziął

wiadomość bezpośrednio lub pośrednio w związku z wykonywaniem obowiązków służbowych,

jeżeli sprawy te uznano za tajne albo gdy utrzymanie ich w tajemnicy wymaga dobro

publiczne lub względy służbowe.

2.

Obowiązek zachowania tajemnicy trwa zarówno w czasie służby, jak i po zwolnieniu ze

służby.

3.

Minister Sprawiedliwości lub upoważniony przez niego przełożony może zwolnić funkcjonariusza

od obowiązku zachowania tajemnicy w określonym przypadku.

1.

Funkcjonariusz obowiązany jest do noszenia przepisowego umundurowania i wyposażenia

w czasie pełnienia służby.

2.

Funkcjonariusz może nosić ubranie cywilne w czasie pełnienia służby w przypadkach

określonych przez przełożonego.

Podjęcie przez funkcjonariusza pracy zarobkowej poza służbą wymaga zezwolenia przełożonego,

określonego przez Ministra Sprawiedliwości.

Funkcjonariusz jest obowiązany poinformować przełożonego o przynależności do organizacji

społecznych działających poza służbą.

1.

Funkcjonariusz otrzymuje bezpłatnie umundurowanie.

2.

Minister Sprawiedliwości określi normy umundurowania, jak również przypadki i zasady

otrzymywania równoważnika pieniężnego w zamian za umundurowanie; wysokość tego równoważnika

określa Minister Sprawiedliwości w porozumieniu z Ministrem Finansów.

3.

Funkcjonariusz mianowany na okres służby przygotowawczej zwraca w razie zwolnienia

go ze służby odpowiedni równoważnik za umundurowanie, którego okres zużycia nie upłynął.

1.

Funkcjonariusze określonych rodzajów służb otrzymują wyposażenie specjalne.

2.

Minister Sprawiedliwości określa rodzaje służb oraz tryb przyznawania wyposażenia

specjalnego.

Minister Sprawiedliwości określi przypadki, w których funkcjonariusz otrzymuje wyżywienie,

oraz normy wyżywienia, jak również przypadki otrzymywania równoważnika pieniężnego

w zamian za wyżywienie. Wysokość tego równoważnika określa Minister Sprawiedliwości

w porozumieniu z Ministrem Finansów.

1.

Funkcjonariuszowi i członkom jego rodziny przysługuje prawo przejazdu na koszt Ministerstwa

Sprawiedliwości państwowymi środkami komunikacyjnymi raz w roku do dowolnie obranej

miejscowości w kraju i z powrotem.

2.

W razie niewykorzystania przysługującego przejazdu osoba uprawniona otrzymuje równoważnik

pieniężny w wysokości odpowiadającej cenie biletu kolejowego na odległość 500 km,

przy uwzględnieniu rodzaju i klasy pociągu oraz przysługującej ulgi taryfowej.

3.

Minister Sprawiedliwości określa zasady i warunki korzystania z uprawnień, o których

mowa w ust. 1 i 2.

4.

Minister Sprawiedliwości w porozumieniu z Ministrem Pracy, Płac i Spraw Socjalnych

może przyznać osobom wymienionym w ust. 1 także inne świadczenia socjalno-bytowe niż

określone w ust. 1 i 2.

5.

Świadczenia, o których mowa w ust. 4, mogą być przyznawane również osobom uprawnionym

do zaopatrzenia emerytalnego funkcjonariuszy oraz ich rodzin.

Funkcjonariuszowi i członkom jego rodziny przysługuje prawo do ulg przy przejazdach

państwowymi środkami komunikacyjnymi w zakresie i na warunkach ustalonych dla funkcjonariuszy

Milicji Obywatelskiej i członków ich rodzin.

1.

Funkcjonariusz otrzymuje dla siebie i członków rodziny mieszkanie funkcyjne w miejscowości,

w której stale pełni służbę, lub w miejscowości pobliskiej - na zasadach i według

norm określonych przez Ministra Sprawiedliwości w porozumieniu z Ministrem Administracji

i Gospodarki Przestrzennej.

2.

W razie braku mieszkania funkcyjnego funkcjonariusz otrzymuje równoważnik pieniężny.

3.

Funkcjonariuszowi przysługuje prawo remontu zajmowanego przez niego mieszkania na

koszt Ministerstwa Sprawiedliwości.

4.

Minister Sprawiedliwości w porozumieniu z Ministrami Finansów oraz Administracji i

Gospodarki Przestrzennej określa wysokość i zasady wypłaty równoważnika pieniężnego

w razie braku mieszkania funkcyjnego oraz zasady wykonywania remontu mieszkań na koszt

Ministerstwa Sprawiedliwości.

Funkcjonariuszowi przysługuje pomoc finansowa na budownictwo mieszkaniowe według zasad

określonych przez Rade Ministrów.

Funkcjonariuszowi i członkom jego rodziny przysługuje prawo bezpłatnego korzystania

ze świadczeń służby zdrowia Ministerstwa Spraw Wewnętrznych, a ze świadczeń innych

zakładów służby zdrowia - na warunkach ustalonych przez Ministra Sprawiedliwości w

porozumieniu z zainteresowanymi ministrami.

1.

Minister Sprawiedliwości określa, których członków rodziny funkcjonariusza uważa się

za uprawnionych do świadczeń przewidzianych w art. 29 i art. 33.

2.

Minister Sprawiedliwości w porozumieniu z Ministrem Spraw Wewnętrznych może uznać

za uprawnione do świadczeń przewidzianych w art. 33 także inne osoby pozostające na

utrzymaniu funkcjonariusza.

1.

Funkcjonariusz otrzymuje corocznie urlop wypoczynkowy w wymiarze 26 dni roboczych.

2.

Minister Sprawiedliwości może wprowadzić urlopy dodatkowe w wymiarze do 13 dni roboczych

rocznie dla funkcjonariuszy, którzy pełnią służbę w warunkach szczególnie uciążliwych

i szkodliwych dla zdrowia, albo osiągnęli określoną granicę wieku lub staż służby,

albo jeżeli jest to uzasadnione innymi szczególnymi właściwościami służby.

3.

Minister Sprawiedliwości określa szczegółowe zasady udzielania funkcjonariuszom urlopów

oraz zasady i sposób wykorzystania urlopów dodatkowych.

1.

Z ważnych względów służbowych udzielenie funkcjonariuszowi urlopu wypoczynkowego może

być wstrzymane w części lub w całości, a funkcjonariusz może być z urlopu odwołany.

Termin urlopu może być także przesunięty na wniosek funkcjonariusza umotywowany ważnymi

względami.

2.

Funkcjonariuszowi odwołanemu z urlopu przysługuje zwrot kosztów przejazdu spowodowanych

odwołaniem, według norm ustalonych przepisami w sprawie diet i innych należności za

czas podróży służbowych na obszarze kraju, jak również zwrot innych kosztów, które

określa Minister Sprawiedliwości.

3.

Wstrzymanie lub odwołanie urlopu wymaga zgody Ministra Sprawiedliwości lub upoważnionego

przez niego organu.

4.

Funkcjonariuszowi, któremu wstrzymano udzielenie urlopu wypoczynkowego albo którego

odwołano z urlopu, udziela się urlopu w tym samym roku kalendarzowym lub najpóźniej

w pierwszych trzech miesiącach następującego roku kalendarzowego.

1.

Funkcjonariuszowi można udzielić urlopu zdrowotnego, szkoleniowego lub okolicznościowego

z innych ważnych przyczyn.

2.

Rada Ministrów określa szczegółowe zasady udzielania urlopów, o których mowa w ust.

1, oraz ich wymiar.

Funkcjonariuszowi-kobiecie przysługują uprawnienia określone w przepisach prawa pracy

o ochronie pracy kobiet.

1.

Funkcjonariusze i członkowie ich rodzin mają prawo do świadczeń emerytalnych i rentowych

według zasad i na warunkach określonych w przepisach o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy

Milicji Obywatelskiej oraz ich rodzin; przepisy te stosuje się odpowiednio.

2.

Służbę w Milicji Obywatelskiej zalicza się do wysługi lat na równi ze Służbą Więzienną.

Funkcjonariuszowi, który doznał trwałego uszczerbku na zdrowiu wskutek wypadku pozostającego

w związku z pełnieniem służby albo wskutek choroby powstałej w związku ze szczególnymi

właściwościami lub warunkami służby, jak również rodzinie funkcjonariusza, który zmarł

wskutek takiego wypadku lub choroby, przysługuje odszkodowanie określone w przepisach

o odszkodowaniach przysługujących w razie wypadków i chorób pozostających w związku

ze służbą w Milicji Obywatelskiej; przepisy te stosuje się odpowiednio.

Funkcjonariuszom, którzy odznaczyli się ofiarnością lub dobrymi wynikami w służbie,

udziela się wyróżnień.

Wyróżnienia są następujące

1)

pochwała,

2)

nagroda pieniężna lub rzeczowa,

3)

udzielenie krótkotrwałego urlopu,

4)

mianowanie na wyższe stanowisko służbowe,

5)

przedterminowe nadanie wyższego stopnia służbowego,

6)

nadanie odznaki „W Służbie Penitencjarnej”: brązowej - po pięciu, srebrnej - po dziesięciu

i złotej -po piętnastu latach nieprzerwanej i nienagannej służby,

7)

przedstawienie do odznaczenia państwowego.

Minister Sprawiedliwości określa zasady i tryb udzielania wyróżnień oraz wzór odznaki

„W Służbie Penitencjarnej”.

Funkcjonariusz podlega odpowiedzialności dyscyplinarnej za naruszenie dyscypliny służbowej

oraz w innych przypadkach określonych w ustawie.

Ustanawia się następujące kary dyscyplinarne

1)

upomnienie,

2)

nagana,

3)

surowa nagana,

4)

ostrzeżenie o niepełnej przydatności na zajmowanym stanowisku służbowym,

5)

odroczenie nadania wyższego stopnia podoficerskiego na okres jednego roku, a stopnia

chorążego i oficerskiego - na okres dwóch lat,

6)

przeniesienie na niższe stanowisko służbowe,

7)

obniżenie stopnia służbowego,

8)

ostrzeżenie o niepełnej przydatności do służby,

9)

wydalenie ze służby.

1.

Nie można wszcząć postępowania dyscyplinarnego po upływie 90 dni od dnia otrzymania

przez przełożonego, o którym mowa w art. 47, wiadomości o popełnionym przewinieniu.

2.

Nie można wymierzyć funkcjonariuszowi kary dyscyplinarnej po upływie 90 dni od wszczęcia

postępowania dyscyplinarnego albo zawiadomienia o odmowie wszczęcia postępowania przygotowawczego.

3.

Terminy wymienione w ust. 1 i 2 ulegają zawieszeniu, w razie gdy ukaranie dyscyplinarne

zależne jest od wyników postępowania karnego.

4.

Nie można wszcząć postępowania dyscyplinarnego ani wymierzyć funkcjonariuszowi kary

dyscyplinarnej po upływie dwóch lat od dnia popełnienia przewinienia. Jeżeli jednak

przewinienie stanowi przestępstwo, okres ten nie może być krótszy od okresu przedawnienia

karalności tego przestępstwa.

Minister Sprawiedliwości ustali w drodze rozporządzenia regulamin dyscyplinarny określający

szczegółowe zasady, tryb i przełożonych właściwych do wymierzania i wykonywania kar

dyscyplinarnych oraz okresy, po których następuje zatarcie lub darowanie tych kar.

1.

Za czyny, które naruszają honor i godność funkcjonariusza, szeregowi, podoficerowie,

chorążowie i oficerowie Służby Więziennej ponoszą odpowiedzialność przed sądami honorowymi.

2.

Sądy honorowe są wybieralne.

1.

Sądy honorowe orzekają na mocy przekonania opartego na swobodnej ocenie dowodów, kierując

się zasadami honoru i godności funkcjonariusza oraz przepisami prawa.

2.

Przy orzekaniu członkowie sądów honorowych są niezawiśli.

1.

Sądy honorowe wszczynają postępowanie

1)

na wniosek właściwego przełożonego,

2)

z własnej inicjatywy albo na wniosek kolektywu funkcjonariuszy,

3)

na pisemny wniosek funkcjonariusza albo w związku ze skargą osoby pokrzywdzonej czynem

stanowiącym naruszenie honoru i godności funkcjonariusza.

2.

Nie można wszcząć postępowania przed sądem honorowym ani orzec środków wychowawczych

po upływie jednego roku od popełnienia czynu naruszającego honor i godność funkcjonariusza.

1.

W razie uznania funkcjonariusza za winnego zarzucanych mu czynów sąd honorowy orzeka

w stosunku do niego środki wychowawcze w postaci

1)

upomnienia,

2)

nagany,

3)

surowej nagany.

2.

Jeżeli według oceny sądu honorowego środki wychowawcze wymienione w ust. 1 są niewspółmierne

do wagi popełnionego czynu, sąd orzeka o winie funkcjonariusza i występuje do właściwego

przełożonego z wnioskiem o wymierzenie określonej kary dyscyplinarnej.

3.

Stosując środek wychowawczy lub występując z wnioskiem o wymierzenie kary dyscyplinarnej,

sąd honorowy może ponadto zobowiązać funkcjonariusza do przeproszenia pokrzywdzonego,

a także do naprawienia wyrządzonej szkody.

1.

Nadzór nad sądami honorowymi sprawuje Minister Sprawiedliwości.

2.

Minister Sprawiedliwości określa w drodze rozporządzenia szczegółową organizację sądów

honorowych oraz zasady i tryb postępowania przed tymi sądami.

1.

Za wykroczenia podlegające rozpoznaniu w trybie przepisów Kodeksu postępowania w sprawach

o wykroczenia funkcjonariusze ponoszą odpowiedzialność dyscyplinarną, jeżeli dalsze

przepisy nie stanowią inaczej.

2.

Organy powołane do orzekania w sprawach o wykroczenia, a także inne zainteresowane

organy, instytucje lub osoby kierują wnioski o ukaranie funkcjonariusza do właściwych

organów Służby Więziennej.

3.

Za wykroczenia, za które według przepisów Kodeksu postępowania w sprawach o wykroczenia

lub innych przepisów szczególnych właściwe organy określone w tych przepisach mogą

nakładać grzywny w drodze mandatu karnego, funkcjonariusze podlegają odpowiedzialności

w trybie postępowania mandatowego, kary grzywny w drodze mandatu karnego wymierzają

funkcjonariuszom te organy.

4.

W razie odmowy przyjęcia mandatu lub nieuiszczenia grzywny w terminie organ upoważniony

do nałożenia grzywny w drodze mandatu karnego kieruje wniosek o ukaranie funkcjonariusza

do właściwego organu Służby Więziennej.

5.

W przypadkach określonych w ust. 2 i 4 ukaranie dyscyplinarne nie może nastąpić po

upływie terminu przedawnienia określonego dla danego wykroczenia w Kodeksie wykroczeń.

1.

Za czyny, za które według obowiązujących przepisów właściwe organy uprawnione są do

nakładania kar porządkowych, funkcjonariusze ponoszą wyłącznie odpowiedzialność dyscyplinarną.

2.

Odpowiedzialności dyscyplinarnej podlegają również funkcjonariusze w przypadkach,

gdy właściwe organy uprawnione są do stosowania grzywny w celu przymuszenia.

3.

Organy, o których mowa w ust. 1 i 2, występują do właściwego organu Służby Więziennej

o pociągnięcie funkcjonariusza do odpowiedzialności dyscyplinarnej.

1.

Funkcjonariusz może być z urzędu przeniesiony do innej miejscowości albo oddelegowany

do czasowego pełnienia służby poza stałym miejscem służby w przypadkach uzasadnionych

ważnymi względami służby.

2.

Funkcjonariusz może być przeniesiony również i na własną prośbę, gdy nie stoją temu

na przeszkodzie względy służbowe.

3.

Decyzja o przeniesieniu funkcjonariusza, który nie wyraził zgody na przeniesienie,

podlega zatwierdzeniu przez wyższego przełożonego.

4.

Czas trwania delegacji nie może przekraczać sześciu miesięcy. Minister Sprawiedliwości

lub upoważniony przez niego przełożony może czas ten przedłużyć do jednego roku.

1.

Funkcjonariuszowi może być powierzone czasowe pełnienie obowiązków służbowych na innym

stanowisku w tej samej miejscowości na czas nie przekraczający 12 miesięcy; w tym

przypadku uposażenie funkcjonariusza nie może być obniżone.

2.

Minister Sprawiedliwości może delegować funkcjonariuszy do pełnienia służby w podległych

sobie jednostkach organizacyjnych poza Służbą Więzienną.

1.

Funkcjonariusza przenosi się na niższe stanowisko służbowe w razie wymierzenia kary

dyscyplinarnej przeniesienia na niższe stanowisko.

2.

Funkcjonariusz może być przeniesiony na niższe stanowisko w razie

1)

orzeczenia przez komisję lekarską służby zdrowia Ministerstwa Spraw Wewnętrznych trwałej

niezdolności do pełnienia służby na zajmowanym stanowisku, jeżeli nie ma możliwości

mianowania go na stanowisko równorzędne,

2)

nieprzydatności na zajmowanym stanowisku, stwierdzonej w opinii służbowej,

3)

niewywiązywania się z obowiązków służbowych na zajmowanym stanowisku w okresie odbywania

służby stałej, stwierdzonego w dwóch kolejnych opiniach służbowych, między którymi

upłynęło co najmniej sześć miesięcy,

4)

likwidacji zajmowanego stanowiska służbowego, jeżeli nie ma możliwości mianowania

funkcjonariusza na równorzędne stanowisko.

3.

Funkcjonariusza można na jego prośbę przenieść na niższe stanowisko służbowe.

1.

Funkcjonariusza zawiesza się w czynnościach służbowych w razie tymczasowego aresztowania,

jak tez w przypadkach, gdy w związku z wszczęciem postępowania karnego lub dyscyplinarnego

konieczne jest dla dobra służby niezwłoczne odsunięcie go od pełnienia obowiązków

służbowych.

2.

Okresu zawieszenia funkcjonariusza w czynnościach służbowych nie zalicza się do wysługi

lat, jeżeli został on skazany prawomocnym wyrokiem sądu na karę pozbawienia wolności

albo ukarany w postępowaniu dyscyplinarnym karą wydalenia ze służby.

Funkcjonariusza można - z urzędu lub na jego prośbę - skierować do komisji lekarskiej

służby zdrowia Ministerstwa Spraw Wewnętrznych w celu ustalenia stanu zdrowia oraz

stopnia zdolności psychicznej i fizycznej do służby, jak również w celu ustalenia

związku poszczególnych schorzeń ze służbą.

1.

Funkcjonariusza zwalnia się ze służby w przypadkach

1)

orzeczenia przez komisję lekarską służby zdrowia Ministerstwa Spraw Wewnętrznych trwałej

niezdolności do służby,

2)

wymierzenia kary dyscyplinarnej wydalenia ze służby,

3)

niewyrażenia zgody na przeniesienie na niższe stanowisko służbowe z przyczyn określonych

w art. 57 ust. 2,

4)

skazania prawomocnym wyrokiem sądu na karę pozbawienia wolności, jeżeli wykonanie

kary nie zostało warunkowo zawieszone,

5)

porzucenia służby.

2.

Funkcjonariusza można zwolnić ze służby w przypadkach

1)

nieprzydatności do służby, stwierdzonej w opinii służbowej w okresie służby przygotowawczej,

2)

niewywiązywania się z obowiązków służbowych w okresie odbywania służby stałej, stwierdzonego

w dwóch kolejnych opiniach służbowych, między którymi upłynęło co najmniej sześć miesięcy,

3)

przejścia do innego działu służby państwowej lub do pełnienia z wyboru funkcji w organizacji

politycznej lub społecznej za jego zgodą - na wniosek organu władzy lub administracji

państwowej albo organizacji politycznej lub społecznej,

4)

na własną prośbę funkcjonariusza; prośba ta powinna być rozpatrzona nie później niż

w terminie trzech miesięcy,

5)

skazania prawomocnym wyrokiem sądu na karę pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem

wykonania tej kary,

6)

nabycia prawa do emerytury Służby Więziennej z tytułu osiągnięcia 30 lat wysługi emerytalnej,

7)

likwidacji zajmowanego stanowiska służbowego, jeżeli nie ma możliwości mianowania

funkcjonariusza na równorzędne lub niższe stanowisko w tej samej miejscowości, a funkcjonariusz

nie wyraża zgody na przeniesienie do innej miejscowości,

8)

gdy wymaga tego ważny interes służby.

3.

Zwolnienie funkcjonariusza ze służby z przyczyny określonej w ust. 2 pkt 8 może nastąpić

jedynie na podstawie decyzji Ministra Sprawiedliwości.

W razie uchylenia prawomocnego wyroku skazującego i wydania wyroku uniewinniającego

funkcjonariusza albo w razie uchylenia kary dyscyplinarnej przeniesienia na niższe

stanowisko służbowe lub kary wydalenia ze służby - ulegają uchyleniu skutki wynikłe

dla funkcjonariusza w związku z przeniesieniem go na niższe stanowisko lub zwolnieniem

ze służby, w zakresie ustalonym przez Ministra Sprawiedliwości lub upoważnionego przez

niego przełożonego.

1.

Zwolnienie funkcjonariusza ze służby z przyczyn określonych w art. 60 ust. 1 pkt 1

i 3 oraz ust. 2 pkt 1, 2, 6 i 7 nie może nastąpić w okresie obłożnej choroby przed

upływem dwunastu miesięcy od dnia zaprzestania służby z powodu choroby, chyba że funkcjonariusz

prosi o zwolnienie.

2.

Funkcjonariusz zwolniony ze służby z przyczyn określonych w art. 60 ust. 1 pkt 2,

4 i 5 oraz w ust. 2 pkt 4 i 5 przed upływem pięciu lat od odbycia szkolenia przewidzianego

dla podoficerów, chorążych i oficerów Służby Więziennej jest obowiązany zwrócić kwotę

stanowiącą równowartość otrzymanej w czasie szkolenia pomocy materialnej, kosztów

utrzymania i umundurowania.

3.

Minister Sprawiedliwości określa wysokość kwot, o których mowa w ust. 2, zasady ich

zwracania oraz przypadki zwalniania z obowiązku zwrotu tych kwot.

1.

Funkcjonariusza-kobiety, mianowanej na stałe, nie można zwolnić ze służby w okresie

ciąży i w czasie ustawowej przerwy w pracy po porodzie - z wyjątkiem przypadków określonych

w art. 60 ust. 1 pkt 2, 4 i 5 oraz ust. 2 pkt 3-5.

2.

Przepisy ust. 1 stosuje się do funkcjonariusza-kobiety, mianowanej na okres służby

przygotowawczej, jeżeli pełni ona służbę co najmniej trzy miesiące.

3.

Jeżeli koniec służby przygotowawczej przypada na okres ciąży lub ustawowej przerwy

w pracy po porodzie, okres służby przygotowawczej można przedłużyć, nie dłużej jednak

niż o sześć miesięcy od dnia zakończenia przerwy w pracy po porodzie.

1.

Funkcjonariuszowi mianowanemu na stałe, zwolnionemu ze służby z innych przyczyn niż

określone w art. 60 ust. 1 pkt 2, 4 i 5 oraz ust. 2 pkt 4 i 5, jak również uprawnionym

członkom jego rodziny przysługuje prawo do bezpłatnego korzystania ze świadczeń służby

zdrowia Ministerstwa Spraw Wewnętrznych przez okres jednego roku od dnia zwolnienia

ze służby, a po upływie tego okresu - z pomocy leczniczej zakładów społecznych służby

zdrowia w zakresie i na warunkach przewidzianych dla pracowników, z którymi stosunek

pracy został rozwiązany.

2.

Funkcjonariuszowi zwolnionemu ze służby w okresie służby przygotowawczej oraz funkcjonariuszowi

mianowanemu na stałe, zwolnionemu ze służby z przyczyn określonych w art. 60 ust.

1 pkt 2, 4 i 5 oraz ust. 2 pkt 3-5, jak również członkom jego rodziny przysługuje

prawo do pomocy leczniczej zakładów społecznych służby zdrowia na warunkach i w zakresie

przewidzianych dla pracowników, z którymi stosunek pracy został rozwiązany.

3.

Uprawnienia przewidziane w ust. 1 przysługują również członkom rodziny pozostałym

po zmarłym funkcjonariuszu, który był mianowany na stałe.

Funkcjonariusz zwolniony ze służby zachowuje prawo do przydzielonego mieszkania funkcyjnego

lub do mieszkania zamiennego według powszechnie obowiązujących norm zaludnienia.

2.

Minister Finansów w porozumieniu z Ministrem Sprawiedliwości określi zasady stosowania

podatku wyrównawczego w odniesieniu do funkcjonariuszy.

1.

Czas pełnienia służby więziennej wlicza się pracownikowi do okresu zatrudnienia w

zakresie wszelkich uprawnień związanych z tym zatrudnieniem, jeżeli podjął on zatrudnienie

w ciągu jednego roku od dnia zwolnienia ze służby, a jeżeli pełnił służbę przygotowawczą

- w ciągu trzech miesięcy od tego dnia.

2.

Jeżeli funkcjonariusz nie może podjąć zatrudnienia w terminie określonym w ust. 1

ze względu na chorobę powodującą niezdolność do pracy lub inwalidztwo, zachowuje on

uprawnienia określone w ust. 1 w razie podjęcia zatrudnienia w ciągu trzech miesięcy

od dnia ustania niezdolności do pracy lub inwalidztwa.

3.

Przepisów ust. 1 i 2 nie stosuje się do funkcjonariuszy zwolnionych ze służby w razie

ukarania karą dyscyplinarną wydalenia z tej służby lub w razie porzucenia służby albo

skazania prawomocnym wyrokiem sądu.

1.

Funkcjonariuszy zwolnionych ze służby, którzy nie ukończyli: mężczyźni - 55 lat, kobiety

- 50 lat i nie zostali zaliczeni do jednej z grup inwalidów kieruje się na ich wniosek

do pracy w uspołecznionych zakładach pracy.

2.

Prezes Rady Ministrów określa zasady i tryb kierowania do pracy funkcjonariuszy zwolnionych

ze służby oraz właściwość organów w tych sprawach.

Ustawa wchodzi w życie po upływie czternastu dni od dnia ogłoszenia.

1.

Funkcjonariusz otrzymuje uposażenie i inne świadczenia pieniężne wolne od podatku

od wynagrodzeń.

2.

Uposażenie funkcjonariuszy wzrasta w stopniu nie mniejszym niż przeciętne wynagrodzenie

pracowników w przemyśle uspołecznionym.

3.

Rada Ministrów ustala corocznie wysokość środków przeznaczonych na wzrost uposażeń

funkcjonariuszy.

1.

Uposażenie funkcjonariusza składa się

1)

z uposażenia zasadniczego,

2)

z dodatku za wysługę lat w wysokości

po 2 latach służby - 5% uposażenia zasadniczego,

po 5 latach służby - 10% uposażenia zasadniczego,

po 10 latach służby - 15% uposażenia zasadniczego,

po 15 latach służby - 20% uposażenia zasadniczego,

po 20 latach służby - 25% uposażenia zasadniczego,

3)

z innych dodatków do uposażenia.

2.

Inne świadczenia pieniężne obejmują

1)

należności za podróże służbowe i przeniesienia,

2)

nagrody i zapomogi,

3)

należności w związku ze zwolnieniem ze służby,

4)

należności pośmiertne przysługujące osobom uprawnionym.

Za czynności zlecone, przekraczające zwykłe obowiązki służbowe, funkcjonariusz może

otrzymać dodatkowe wynagrodzenie na zasadach ustalonych przez Ministra Sprawiedliwości.

1.

Uposażenie zasadnicze i dodatki do uposażenia o charakterze stałym płatne są miesięcznie;

dodatkami do uposażenia o charakterze stałym są dodatki ustalone w stawkach miesięcznych.

2.

Minister Sprawiedliwości w porozumieniu z Ministrem Pracy, Płac i Spraw Socjalnych

określa terminy wypłaty uposażenia, dodatków do uposażenia i innych świadczeń pieniężnych.

1.

Prawo do uposażenia powstaje z dniem mianowania funkcjonariusza na stanowisko służbowe;

zmiana uposażenia następuje z dniem powstania okoliczności uzasadniających tę zmianę.

2.

Jeżeli prawo do uposażenia powstało lub zmiana uposażenia nastąpiła w ciągu miesiąca,

uposażenie za czas do końca miesiąca oblicza się za każdy dzień w wysokości odpowiadającej

30 części miesięcznego uposażenia.

3.

Prawo do uposażenia wygasa z ostatnim dniem miesiąca, w którym nastąpiło zwolnienie

funkcjonariusza ze służby lub powstały inne okoliczności uzasadniające wygaśnięcie

tego prawa.

1.

Roszczenie z tytułu uposażenia przedawnia się z upływem trzech lat od terminu płatności

uposażenia.

2.

Bieg przedawnienia przerywa się

1)

przez każdą czynność przed organem Służby Więziennej właściwym do rozpatrywania roszczeń,

przedsięwziętą bezpośrednio w celu dochodzenia lub ustalenia albo zaspokojenia roszczenia,

2)

przez uznanie roszczenia.

Uposażenie pobrane przez funkcjonariusza, należne mu według zasad obowiązujących w

dniu wypłaty, nie podlega zwrotowi; przepis art. 72 stosuje się odpowiednio.

Przepisy dotyczące przedawnienia roszczeń z tytułu uposażenia, jak również zwrotu

pobranego uposażenia stosuje się odpowiednio do innych należności pieniężnych, w szczególności

określonych w art. 69 ust. 2 oraz należności z tytułu umundurowania.

1.

Rada Ministrów określa uposażenie zasadnicze i stawki uposażenia przywiązane do typowych

stanowisk służbowych.

2.

Minister Sprawiedliwości zalicza poszczególne stanowiska służbowe do odpowiednich

stanowisk typowych w zależności od wymaganych kwalifikacji fachowych, zakresu wykonywanych

obowiązków służbowych i ponoszonej odpowiedzialności.

Minister Sprawiedliwości określa zasady i tryb zaliczania okresów służby (pracy) podlegających

uwzględnieniu przy ustalaniu stawek uposażenia oraz dodatku za wysługę lat.

1.

Funkcjonariusze otrzymują następujące dodatki do uposażenia: dodatek rodzinny, dodatek

za stopień służbowy oraz dodatki uzasadnione szczególnymi właściwościami lub warunkami

służby albo kwalifikacjami.

2.

Minister Sprawiedliwości w porozumieniu z Ministrem Pracy, Płac i Spraw Socjalnych

określa zasady i warunki otrzymywania dodatków do uposażenia oraz ich wysokość.

1.

Funkcjonariusz przeniesiony na inne stanowisko służbowe, do którego przywiązane jest

uposażenie zasadnicze niższe od pobieranego na poprzednio zajmowanym, zachowuje dotychczasowe

uposażenie zasadnicze - do czasu uzyskania uposażenia zasadniczego równego dotychczas

pobieranemu lub wyższego.

2.

Przepisu ust. 1 nie stosuje się do funkcjonariuszy przeniesionych na niższe stanowisko

służbowe

1)

w trybie dyscyplinarnym,

2)

w razie niewywiązywania się z obowiązków służbowych na zajmowanym stanowisku,

3)

w razie stwierdzenia nieprzydatności na zajmowanym stanowisku,

4)

na prośbę funkcjonariusza.

Minister Sprawiedliwości określa zasady przyznawania funkcjonariuszom nagród i zapomóg

oraz ich wysokość.

1.

Funkcjonariusz zwolniony ze służby z przyczyn określonych w art. 60 ust. 1 pkt 1 i

3 oraz ust. 2 pkt 1-4 i 6-8 otrzymuje

1)

odprawę,

2)

ekwiwalent za urlop wypoczynkowy nie wykorzystany w roku zwolnienia ze służby,

3)

równoważnik pieniężny za przejazd na koszt Ministerstwa Sprawiedliwości nie wykorzystany

w roku zwolnienia ze służby,

4)

zwrot kosztów przejazdu do obranego miejsca zamieszkania dla siebie i członków rodziny

oraz zwrot kosztów przewozu urządzenia domowego według zasad obowiązujących przy przeniesieniach

służbowych.

2.

Funkcjonariusz zwolniony ze służby z przyczyny określonej w art. 60 ust. 1 pkt 2 otrzymuje

50% odprawy.

3.

Minister Sprawiedliwości lub upoważniony przez niego przełożony może przyznać funkcjonariuszowi,

w przypadkach zasługujących na szczególne uwzględnienie, odprawę w wysokości nie przekraczającej

50% w razie zwolnienia go ze służby z przyczyn określonych w art. 60 ust. 1 pkt 4

i ust. 2 pkt 5.

1.

Wysokość odprawy dla funkcjonariusza w służbie stałej odpowiada wysokości trzymiesięcznego

uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym, pobieranego na ostatnio

zajmowanym stanowisku służbowym. Odprawę zwiększa się o 20% za każdy dalszy pełny

rok wysługi ponad pięć lat nieprzerwanej służby, aż do wysokości pięciomiesięcznego

uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym. Okres służby przekraczający

sześć miesięcy liczy się jako pełny rok.

2.

Wysokość odprawy dla funkcjonariusza w służbie przygotowawczej odpowiada wysokości

uposażenia zasad niczego wraz z dodatkami o charakterze stałym, pobieranego na ostatnio

zajmowanym stanowisku służbowym

1)

jednomiesięcznego - przy wysłudze do jednego roku,

2)

dwumiesięcznego - przy wysłudze do dwóch lat,

3)

trzymiesięcznego - przy wysłudze ponad dwa lata.

3.

Wysokość odprawy dla funkcjonariusza ponownie przyjętego do służby ustala się według

zasad określonych w ust. 1 i 2, z tym że wysługę lat liczy się od dnia ponownego przyjęcia

do służby.

1.

Funkcjonariuszowi zwolnionemu ze służby stałej z przyczyn określonych w art. 60 ust.

1 pkt 1 oraz ust. 2 pkt 6-8 wypłaca się co miesiąc przez okres jednego roku po zwolnieniu

ze służby świadczenie pieniężne w wysokości odpowiadającej uposażeniu zasadniczemu

pobieranemu na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym wraz z dodatkami o charakterze

stałym; świadczenie to wypłaca się także funkcjonariuszowi zwolnionemu ze służby stałej

na własną prośbę, jeżeli osiągnął wiek: mężczyzna - 55 lat, kobieta - 50 lat.

2.

Świadczenie określone w ust. 1 przysługuje również funkcjonariuszowi zwolnionemu ze

służby stałej na skutek niewyrażenia przez niego zgody na przeniesienie na niższe

stanowisko służbowe z przyczyn wymienionych w art. 57 ust. 2 pkt 1 i 4.

3.

Funkcjonariuszowi zwolnionemu ze służby stałej na skutek niewyrażenia przez niego

zgody na przeniesienie na niższe stanowisko służbowe z przyczyn wymienionych w art.

57 ust. 2 pkt 3 wypłaca się świadczenie określone w ust. 1 przez okres sześciu miesięcy,

jeżeli funkcjonariusz ten posiada co najmniej dziesięć lat nieprzerwanej służby. W

wyjątkowych przypadkach Minister Sprawiedliwości może okres ten przedłużyć do jednego

roku.

4.

Funkcjonariuszowi uprawnionemu do świadczenia określonego w ust. 1, który nabył prawo

do zaopatrzenia emerytalnego, przysługuje prawo wyboru jednego z tych świadczeń.

1.

W razie śmierci funkcjonariusza pozostałej po nim rodzinie przysługuje ekwiwalent

pieniężny za nie wykorzystany przez niego urlop wypoczynkowy oraz odprawa pieniężna

w takiej wysokości, w jakiej przysługiwałaby temu funkcjonariuszowi, gdyby był zwolniony

ze służby.

2.

Należności, o których mowa w ust. 1, przysługują małżonkowi funkcjonariusza, który

pozostawał z nim we wspólności małżeńskiej, bez względu na jego wiek i zdolność do

pracy, a w dalszej kolejności - dzieciom i rodzicom funkcjonariusza, jeżeli pozostawali

na jego utrzymaniu we wspólnym gospodarstwie domowym.

1.

W razie śmierci funkcjonariusza przysługuje zasiłek na pokrycie kosztów pogrzebu w

wysokości

1)

trzymiesięcznego uposażenia zasadniczego przysługującego na ostatnio zajmowanym stanowisku

służbowym wraz z dodatkami o charakterze stałym, jeżeli koszty pogrzebu ponosi małżonek,

dzieci, wnuki, rodzeństwo lub rodzice,

2)

kosztów rzeczywiście poniesionych, najwyżej jednak do wysokości określonej w pkt 1,

jeżeli koszty pogrzebu ponosi inna osoba.

2.

Jeżeli śmierć funkcjonariusza nastąpiła na skutek wypadku pozostającego w związku

ze służbą, koszty pogrzebu pokrywa Ministerstwo Sprawiedliwości. W uzasadnionych przypadkach

Minister Sprawiedliwości może wyrazić zgodę na pokrycie przez Ministerstwo Sprawiedliwości

kosztów pogrzebu funkcjonariusza zmarłego w związku ze służbą, jeżeli śmierć nie nastąpiła

wskutek wypadku.

3.

W razie pokrycia przez Ministerstwo Sprawiedliwości kosztów pogrzebu funkcjonariusza

małżonkowi, dzieciom lub rodzicom przysługuje połowa zasiłku określonego w ust. 1

pkt 1.

4.

W razie śmierci członka rodziny funkcjonariusza przysługuje zasiłek na pokrycie kosztów

pogrzebu w wysokości

1)

dwumiesięcznego uposażenia zasadniczego przysługującego na ostatnio zajmowanym stanowisku

służbowym wraz z dodatkami o charakterze stałym - jeżeli koszty pogrzebu ponosi funkcjonariusz,

2)

rzeczywistych kosztów, lecz najwyżej do wysokości określonej w pkt 1 - jeżeli ponosi

je inna osoba.

5.

Minister Sprawiedliwości określa szczegółowe zasady pokrywania przez Ministerstwo

Sprawiedliwości kosztów pogrzebu funkcjonariusza oraz osoby, z tytułu śmierci których

przysługuje zasiłek określony w ust. 4.

6.

W razie zbiegu uprawnień do zasiłku na pokrycie kosztów pogrzebu na podstawie ust.

4 oraz na podstawie innych odrębnych przepisów, funkcjonariuszowi przysługuje prawo

wyboru jednego z tych zasiłków.

Minister Sprawiedliwości w porozumieniu z Ministrem Pracy, Płac i Spraw Socjalnych

określi należności przysługujące funkcjonariuszowi oddelegowanemu lub przeniesionemu

służbowo do innej miejscowości oraz ich wysokość.

1.

W okresie choroby, urlopów, zwolnienia od zajęć służbowych oraz w okresie pozostawania

bez przydziału służbowego funkcjonariusz otrzymuje uposażenie zasadnicze, dodatki

do uposażenia o charakterze stałym i inne należności pieniężne przysługujące mu na

ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym.

2.

Minister Sprawiedliwości może ograniczyć w całości lub w części wypłatę niektórych

dodatków do uposażenia w okresie choroby lub urlopu zdrowotnego albo w okresie pozostawania

funkcjonariusza bez przydziału służbowego.

3.

Funkcjonariusz korzystający z urlopu w celu wykonania prac w dziedzinie literackiej

lub artystycznej, jak również w celu odbywania studiów lub praktyki albo z innych

ważnych przyczyn, nie otrzymuje uposażenia przez czas pozostawania na tym urlopie.

Przysługujące funkcjonariuszowi inne należności pieniężne i dodatek rodzinny nie podlegają

ograniczeniu.

4.

W przypadkach uzasadnionych Minister Sprawiedliwości może przyznać funkcjonariuszowi

pozostającemu na urlopie wymienionym w ust. 3 uposażenie w całości lub w części.

Minister Sprawiedliwości określi uposażenie oraz inne należności pieniężne przysługujące

funkcjonariuszowi skierowanemu do szkoły lub na przeszkolenie albo na studia w kraju.

1.

Funkcjonariuszowi zawieszonemu w czynnościach służbowych zawiesza się od najbliższego

terminu płatności wypłatę połowy uposażenia zasadniczego oraz dodatki do uposażenia,

z wyjątkiem dodatku rodzinnego.

2.

W razie uchylenia zawieszenia w czynnościach służbowych wypłaca się funkcjonariuszowi

zawieszoną część uposażenia, chyba że został on skazany prawomocnym wyrokiem sądu

albo ukarany karą dyscyplinarną wydalenia ze służby. W tych przypadkach funkcjonariusz

traci prawo do zawieszonej części uposażenia.

1.

Funkcjonariuszowi tymczasowo aresztowanemu zawiesza się od najbliższego terminu płatności

wypłatę połowy uposażenia zasadniczego, pobieranego na ostatnio zajmowanym stanowisku

służbowym, oraz dodatki do uposażenia, z wyjątkiem dodatku rodzinnego.

2.

W razie prawomocnego umorzenia postępowania karnego lub uniewinnienia prawomocnym

wyrokiem sądu, funkcjonariuszowi wypłaca się zawieszoną część uposażenia, choćby umorzenie

lub uniewinnienie nastąpiło po zwolnieniu funkcjonariusza ze służby. W razie skazania

prawomocnym wyrokiem sądu funkcjonariusz traci prawo do zawieszonej części uposażenia.

1.

Funkcjonariuszowi, który samowolnie opuścił miejsce służbowe albo poza nim pozostaje,

zawiesza się wypłatę uposażenia od najbliższego terminu płatności. Jeżeli funkcjonariusz

pobrał już za czas nieusprawiedliwionej nieobecności uposażenie, potrąca mu się odpowiednią

część uposażenia przy najbliższej wypłacie.

2.

W razie uznania nieobecności za usprawiedliwioną wypłaca się funkcjonariuszowi zawieszone

uposażenie, w przeciwnym razie funkcjonariusz traci za każdy dzień nieusprawiedliwionej

nieobecności 30 część miesięcznego uposażenia.

3.

Przepisy ust. 1 i 2 stosuje się odpowiednio w razie zawinionej niemożności pełnienia

przez funkcjonariusza obowiązków służbowych.

1.

Z uposażenia funkcjonariuszy mogą być dokonywane potrącenia na podstawie tytułów wykonawczych

sądowych i administracyjnych oraz na podstawie przepisów szczególnych - na zasadach

określonych w przepisach o egzekucji sądowej lub egzekucji administracyjnej świadczeń

pieniężnych albo w przepisach szczególnych - jeżeli dalsze przepisy nie stanowią inaczej.

2.

Przy zachowaniu zasad określonych w ust. 1, potrąceń na zaspokojenie świadczeń alimentacyjnych

dokonuje się również bez postępowania egzekucyjnego, z wyjątkiem przypadków, gdy świadczenia

alimentacyjne mają być potrącane na rzecz kilku wierzycieli, a łączna suma, która

może być potrącona, nie wystarcza na pełne pokrycie wszystkich należności alimentacyjnych,

albo gdy wynagrodzenie za pracę zostało zajęte w trybie egzekucji sądowej lub administracyjnej.

Potrąceń dokonuje się na wniosek wierzyciela na podstawie przedłożonego przez niego

tytułu wykonawczego.

3.

Przez uposażenie, o którym mowa w ust. 1, rozumie się uposażenie zasadnicze, dodatki

do uposażenia oraz odprawę określoną w art. 81 ust. 1 pkt 1. Potrąceń nie dokonuje

się z dodatku rodzinnego oraz z należności z tytułu zwrotu kosztów przejazdu i przewozu

urządzenia domowego.

4.

Dodatek rodzinny należny osobom alimentowanym przeznacza się na rzecz tych osób bez

zaliczenia go na zobowiązania alimentacyjne.

Przy zbiegu należności z tytułu odpowiedzialności materialnej funkcjonariuszy za szkody

wyrządzone jednostce organizacyjnej Służby Więziennej z innymi należnościami, z wyjątkiem

należności alimentacyjnych, należnościom z tytułu odpowiedzialności materialnej funkcjonariuszy

służy pierwszeństwo zaspokojenia.

Dotychczasowe stopnie służbowe funkcjonariuszy w dniu wejścia w życie ustawy odpowiadają

1)

funkcjonariuszy młodszych - podoficerom Służby Więziennej

a)

strażnika Służby Więziennej - kapralowi Służby Więziennej,

b)

starszego strażnika Służby Więziennej - plutonowemu Służby Więziennej,

c)

przodownika Służby Więziennej - sierżantowi Służby Więziennej,

d)

starszego przodownika Służby Więziennej - starszemu sierżantowi Służby Więziennej,

2)

funkcjonariuszy starszych - oficerom Służby Więziennej

a)

podinspektora Służby Więziennej - podporucznikowi Służby Więziennej,

b)

inspektora Służby Więziennej - porucznikowi Służby Więziennej,

c)

starszego inspektora Służby Więziennej - kapitanowi Służby Więziennej,

d)

podkomisarza Służby Więziennej - majorowi Służby Więziennej,

e)

komisarza Służby Więziennej - podpułkownikowi Służby Więziennej,

f)

starszego komisarza Służby Więziennej - pułkownikowi Służby Więziennej,

g)

głównego komisarza Służby Więziennej - generałowi Służby Więziennej,

Minister Sprawiedliwości określa organy właściwe do dokonywania potrąceń z uposażenia

oraz tryb postępowania w tych sprawach.

Przepisów art. 92 i 93 nie stosuje się do zaliczek pobieranych do rozliczenia, w szczególności

na koszty podróży służbowej, delegacji i przeniesienia. Należności te potrąca się

z uposażenia w pełnej wysokości niezależnie od potrąceń z innych tytułów.

1.

Sprawy zastrzeżone do właściwości Ministra Spraw Wewnętrznych w ustawie z dnia 31 stycznia 1959 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Milicji

Obywatelskiej oraz ich rodzin

(Dz. U. z 1983 r. Nr 46, poz. 210)oraz w ustawie z dnia 16 grudnia 1972 r. o odszkodowaniach przysługujących w razie wypadków

i chorób pozostających w związku ze służbą w Milicji Obywatelskiej

(Dz. U. z 1972 r. Nr 53, poz. 345 i z 1983 r. Nr 16, poz. 79) należą - w zakresie zaopatrzenia emerytalnego funkcjonariuszy oraz ich rodzin, a

także w zakresie odszkodowań przysługujących w razie wypadków i chorób pozostających

w związku ze służbą więzienną - do właściwości Ministra Sprawiedliwości. Jednakże

zaliczanie do wysługi emerytalnej okresów służby w Milicji Obywatelskiej i w byłych

organach bezpieczeństwa publicznego, w czasie prowadzenia walki z bandami, następuje

na zasadach i w trybie ustalonych dla funkcjonariuszy Milicji Obywatelskiej.

2.

Jeżeli przepisy ustaw wymienionych w ust. 1 ustalają terminy biegnące od dnia wejścia

w życie tych ustaw lub od dnia ich ogłoszenia, w stosunku do funkcjonariuszy i ich

rodzin terminy te liczą się od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy.

1.

Osobom, które stosownie do przepisów o powszechnym obowiązku obrony Polskiej Rzeczypospolitej

Ludowej otrzymały przydziały organizacyjno-mobilizacyjne do jednostek Służby Więziennej

i pełnią w nich służbę, przysługują w zakresie wykonywanych przez nich zadań uprawnienia

funkcjonariuszy Służby Więziennej.

2.

Szczegółowe prawa i obowiązki osób, o których mowa w ust. 1, określa Minister Sprawiedliwości.

1.

Tracą moc

1)

dekret z dnia 20 lipca 1954 r. o Służbie Więziennej

(Dz. U. Nr 34, poz. 144) oraz

2)

dekret z dnia 9 listopada 1955 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszów Milicji

Obywatelskiej i Służby Więziennej oraz ich rodzin

(Dz. U. Nr 43, poz. 273) w zakresie zaopatrzenia funkcjonariuszy Służby Więziennej oraz ich rodzin.

2.

Do czasu wydania przepisów wykonawczych na podstawie niniejszej ustawy zachowują moc

dotychczasowe przepisy.