Ustawa z dnia 26 kwietnia 1984 r. o upowszechnianiu kultury oraz o prawach i obowiązkach pracowników upowszechniania kultury.

Upowszechnianiem kultury jest działalność polegająca w szczególności na udostępnianiu

wartości kultury narodowej i światowej, włączaniu ich do społecznego obiegu i umożliwianiu

szerokiego odbioru, na inspirowaniu i organizowaniu jednostek i grup obywateli do

aktywnego i twórczego uczestniczenia w życiu kulturalnym kraju, regionu, środowiska,

na tworzeniu warunków do rozwoju ich talentów twórczych i twórczości kulturalnej oraz

aktywności społecznej w sferze kultury, zwłaszcza w społecznym ruchu kulturalnym,

a także na kultywowaniu i rozwijaniu regionalnych tradycji kulturalnych, twórczości

ludowej i folkloru.

1.

Celem upowszechniania kultury jest wzbogacanie osobowości człowieka, kształtowanie

ideowych, moralnych i patriotycznych postaw obywateli, socjalistycznych stosunków

i zasad współżycia społecznego, umacnianie więzi międzyludzkich oraz rozwijanie kultury

pracy, wypoczynku i życia codziennego.

2.

Upowszechnianie kultury powinno służyć integrowaniu społeczeństwa oraz zmniejszaniu

dysproporcji między środowiskami i regionami w dostępie do dóbr kultury i udziale

w tworzeniu jej wartości.

1.

Upowszechnianie kultury jest częścią polityki społeczno-gospodarczej państwa.

2.

Zadania związane z upowszechnianiem kultury są ujmowane w centralnych i terytorialnych

planach społeczno-gospodarczych.

3.

Minister Kultury i Sztuki przedstawia do projektów centralnych planów społeczno-gospodarczych

propozycje mające znaczenie dla upowszechniania kultury, a terenowe organy administracji

państwowej przedstawiają takie propozycje do terytorialnych planów społeczno-gospodarczych.

Rady narodowe

1)

ustalają w terytorialnych planach społeczno-gospodarczych zadania w zakresie upowszechniania

kultury, określając zasady i sposób ich realizacji,

2)

mogą uchwalać wieloletnie programy upowszechniania kultury,

3)

uzgadniają programy działania w zakresie upowszechniania kultury z jednostkami gospodarki

uspołecznionej i organizacjami społecznymi na swoim terenie.

1.

Minister Kultury i Sztuki organizuje współdziałanie w zakresie upowszechniania kultury

naczelnych i centralnych organów administracji państwowej oraz organizacji spółdzielczych

i społecznych o zasięgu krajowym.

2.

W ramach uprawnień, o których mowa w ust. 1, Minister Kultury i Sztuki może w szczególności

inicjować określone działania oraz uzgadniać wspólnie z organami i jednostkami organizacyjnymi

sposoby ich realizacji.

1.

Rady narodowe organizują współdziałanie w zakresie upowszechniania kultury państwowych

jednostek organizacyjnych, spółdzielczych i społecznych, działających na terenie ich

właściwości.

2.

W ramach uprawnień, o których mowa w ust. 1, rady narodowe mogą w szczególności inicjować

określone działania i uzgadniać kierunki upowszechniania kultury oraz formy ich realizacji,

a także podejmować wspólne inwestycje o charakterze kulturalnym.

1.

Zapewnianie odpowiednich warunków materialno-technicznych i organizacyjnych dla upowszechniania

kultury, a także organizowanie upowszechniania kultury w zakresie i formach określonych

przepisami ustaw jest obowiązkiem przedsiębiorstw państwowych i innych państwowych

jednostek organizacyjnych, spółdzielni i ich związków, organizacji związkowych oraz

innych organizacji zawodowych i społecznych.

2.

Jednostki organizujące upowszechnianie kultury korzystają z ochrony i pomocy państwa.

3.

Uspołecznione zakłady pracy są obowiązane organizować upowszechnianie kultury wśród

załóg pracowniczych i ich rodzin, a spółdzielnie i organizacje spółdzielcze - wśród

swoich członków i ich rodzin.

4.

Zadania, o których mowa w ust. 1 i 3, są ujmowane w programach właściwych jednostek

organizacyjnych.

5.

W zakresie i na warunkach określonych w ustawie upowszechnianie kultury mogą prowadzić

inne niż wymienione w ust. 1 i 3 jednostki organizacyjne oraz osoby fizyczne.

Zadania związane z upowszechnianiem kultury realizują

1)

instytucje i placówki, dla których upowszechnianie kultury jest ich podstawową działalnością,

zwane dalej „instytucjami i placówkami upowszechniania kultury”,

2)

jednostki organizacyjne, dla których upowszechnianie kultury stanowi część ich statutowej

działalności, a w szczególności: instytucie artystyczne, jednostki księgarstwa oraz

inne jednostki organizacyjne rozpowszechniania książek, filmu, muzyki i plastyki,

szkoły oraz inne jednostki oświatowo-wychowawcze i naukowe, wydawnictwa, prasa, radio,

telewizja, jednostki gospodarki uspołecznionej i nie uspołecznionej produkujące dobra

lub świadczące usługi mające znaczenie dla upowszechniania kultury,

3)

stowarzyszenia społeczno-kulturalne i naukowe, związki twórcze oraz inne organizacje

społeczne

- w zakresie i formach określonych we właściwych dla nich przepisach, statutach bądź

regulaminach.

1.

Instytucjami i placówkami upowszechniania kultury w rozumieniu art. 8 pkt 1 są

1)

domy kultury, ośrodki i kluby kultury oraz świetlice,

2)

galerie sztuki współczesnej i salony sztuki,

3)

ośrodki badań i dokumentacji zabytków, filmu, muzyki oraz innych dziedzin kultury,

4)

ośrodki doskonalenia i dokształcania kadr upowszechniania kultury.

2.

Biblioteki i muzea są także instytucjami i placówkami upowszechniania kultury w rozumieniu

ustawy.

3.

Jednostka organizacyjna upowszechniania kultury działająca samodzielnie na podstawie

statutu i prowadząca samodzielną gospodarkę finansową jest instytucją, a jeśli wchodzi

w skład innej jednostki organizacyjnej - jest placówką upowszechniania kultury.

4.

Minister Kultury i Sztuki kształtuje sieć instytucji upowszechniania kultury o znaczeniu

ogólnokrajowym.

5.

Rada Ministrów, na wniosek Ministra Kultury i Sztuki uzgodniony z Ministrem Administracji

i Gospodarki Przestrzennej, określa, w drodze rozporządzenia, ogólne zasady kształtowania

sieci instytucji i placówek upowszechniania kultury.

Do podstawowych zadań instytucji i placówek upowszechniania kultury należy w szczególności

1)

edukacja kulturalna i wychowanie przez sztukę,

2)

gromadzenie, dokumentowanie, tworzenie, ochrona i udostępnianie dóbr kultury,

3)

tworzenie warunków dla rozwoju amatorskiego ruchu artystycznego oraz zainteresowania

wiedzą i sztuką,

4)

tworzenie warunków dla rozwoju kultury robotniczej i ludowej, folkloru oraz rękodzieła

ludowego i artystycznego,

5)

rozpoznawanie, rozbudzanie i zaspokajanie potrzeb oraz zainteresowań kulturalnych.

1.

Instytucje i placówki upowszechniania kultury mogą być tworzone przez

1)

naczelne i centralne organy administracji państwowej,

2)

rady narodowe,

3)

przedsiębiorstwa i inne państwowe jednostki organizacyjne,

4)

spółdzielnie i ich związki,

5)

związki zawodowe i organizacje społeczno-zawodowe rolników,

6)

organizacje samorządowe, społeczno-kulturalne, młodzieżowe i inne organizacje społeczne,

7)

spółki,

8)

inne osoby prawne,

9)

nie uspołecznione jednostki organizacyjne i osoby fizyczne.

2.

W drodze umów lub porozumień zawieranych przez jednostki określone w ust. 1 mogą być

tworzone wspólne instytucje i placówki upowszechniania kultury.

1.

Jednostka tworząca instytucję lub placówkę upowszechniania kultury, zwana dalej „organizatorem”,

określa jej nazwę, siedzibę i przedmiot działania.

2.

Organizator zapewnia instytucji lub placówce upowszechniania kultury niezbędne wyposażenie

materialne i techniczne oraz środki finansowe.

1.

Instytucja upowszechniania kultury działa na podstawie statutu, który nadaje jej organizator.

2.

Statut określa w szczególności przedmiot i zakres działania instytucji upowszechniania

kultury, jej strukturę organizacyjną, organy zarządzające i nadzorujące, udział samorządu

społecznego w zarządzaniu oraz źródła finansowania.

3.

Instytucja upowszechniania kultury może rozpocząć działalność po uzyskaniu wpisu do

rejestru.

4.

Instytucje tworzone i prowadzone przez naczelne i centralne organy administracji państwowej

oraz przez rady narodowe są rejestrowane we właściwych rejestrach z urzędu.

5.

Pozostałe instytucje upowszechniania kultury są rejestrowane na wniosek organizatora

po przedstawieniu statutu.

6.

Rejestr instytucji upowszechniania kultury o znaczeniu ogólnokrajowym prowadzi Minister

Kultury i Sztuki.

7.

Rejestr instytucji upowszechniania kultury o zasięgu miejskim, gminnym i wojewódzkim

prowadzi terenowy organ administracji państwowej stopnia wojewódzkiego.

8.

Placówka upowszechniania kultury może rozpocząć działalność po zgłoszeniu do ewidencji.

9.

Wpis do ewidencji następuje na wniosek organizatora.

10.

Ewidencję prowadzi terenowy organ administracji państwowej stopnia podstawowego.

11.

Minister Kultury i Sztuki, w drodze rozporządzenia, określa zasady postępowania rejestrowego

oraz prowadzenia rejestrów instytucji i ewidencji placówek upowszechniania kultury,

a także określa wzorcowe statuty instytucji upowszechniania kultury.

1.

Organ rejestrujący, o którym mowa w art. 13, odmówi wpisu do rejestru instytucji upowszechniania

kultury, jeżeli zamierzona działalność jest sprzeczna z celami upowszechniania kultury,

określonymi w art. 1 i 2.

2.

Organ rejestrujący może wykreślić instytucję upowszechniania kultury z rejestru, w

przypadkach gdy prowadzona przez nią działalność jest sprzeczna z przepisami ustawy,

ze statutem lub narusza obowiązujący porządek prawny.

3.

Przepisy ust. 1 i 2 stosuje się odpowiednio do placówek upowszechniania kultury.

4.

Przepisy ust. 1 i 2 nie dotyczą instytucji i placówek upowszechniania kultury wpisanych

do rejestru (ewidencji) z urzędu.

1.

Organizator nie może zlikwidować instytucji upowszechniania kultury bez uprzedniego

uzyskania opinii organu administracji państwowej, który ją zarejestrował.

2.

Organizator ma obowiązek zawiadomić organ administracji państwowej o podjętym zamiarze

co najmniej na 6 miesięcy przed wstrzymaniem działalności.

3.

Jeżeli dalsza działalność instytucji, o której mowa w ust. 1, jest celowa, organ,

który dokonał rejestracji, może udzielić organizatorowi stosownej pomocy.

4.

W przypadku likwidacji instytucji jej aktywa i pasywa przejmuje organizator, który

odpowiada za jej zobowiązania w stosunku do osób trzecich.

5.

Przepisy ust. 1-4 stosuje się odpowiednio do placówek upowszechniania kultury.

1.

Organy kierujące instytucjami upowszechniania kultury, których organizatorami są naczelne

i centralne organy administracji państwowej oraz wojewódzkie rady narodowe, są powoływane

przez organizatorów w porozumieniu z Ministrem Kultury i Sztuki.

2.

Organy kierujące pozostałymi instytucjami upowszechniania kultury są powoływane przez

organizatorów w porozumieniu z organami właściwymi do ich rejestracji.

1.

Rady narodowe stosownie do swojej właściwości utrzymują własne instytucje i placówki

upowszechniania kultury oraz kontrolują ich działalność, nadzorują działalność instytucji

i placówek upowszechniania kultury prowadzonych przez jednostki gospodarki uspołecznionej,

jak też inne osoby prawne oraz osoby fizyczne na ich terenie.

2.

Organ prowadzący rejestr, o którym mowa w art. 13, może w szczególności

1)

żądać od instytucji upowszechniania kultury informacji o realizacji jej statutowych

zadań, a także rozliczeń ze środków pochodzących z Funduszu Rozwoju Kultury,

2)

wizytować instytucje upowszechniania kultury w zakresie działalności programowej oraz

wydawać zalecenia powizytacyjne.

3.

Przepisy ust. 2 stosuje się odpowiednio do placówek upowszechniania kultury.

4.

Uprawnienia, o których mowa w ust. 2 pkt 2, przysługują Ministrowi Kultury i Sztuki

w stosunku do wszystkich instytucji i placówek upowszechniania kultury.

5.

Organy wizytujące przekazują organizatorom instytucji i placówek upowszechniania kultury

oceny wraz z wnioskami w zakresie ich działalności programowej.

Wydatki na utrzymanie obiektów i urządzeń zakładowych instytucji i placówek upowszechniania

kultury, w tym również wynagrodzenia pracowników upowszechniania kultury i obsługi

gospodarczej wraz ze składką na ubezpieczenie społeczne i innymi obciążeniami z tytułu

zatrudnienia pracowników, może pokrywać przedsiębiorstwo obciążając koszty swej działalności.

1.

Społeczny ruch kulturalny, obejmujący w szczególności regionalne i ogólnopolskie towarzystwa

kultury, stowarzyszenia twórców ludowych i amatorskiego ruchu artystycznego oraz organizacje

społeczne prowadzące działalność w dziedzinie kultury, jest ważnym partnerem państwowych

i spółdzielczych jednostek organizacyjnych w upowszechnianiu kultury.

2.

Społeczny ruch kulturalny uczestniczy w organizowaniu i rozwijaniu życia kulturalnego

oraz współdziała z instytucjami i placówkami upowszechniania kultury w zaspokajaniu

potrzeb środowisk lokalnych.

Rady narodowe oraz organy samorządu mieszkańców miast i wsi współdziałają ze społecznym

ruchem kulturalnym.

1.

Instytucje i placówki upowszechniania kultury współdziałają ze społecznym ruchem kulturalnym

w realizacji swoich statutowych zadań, zasięgają jego opinii, podejmują wspólne inicjatywy

i tworzą warunki do ich realizacji.

2.

Instytuty i placówki upowszechniania kultury współdziałają z urzędem mieszkańców miast

i wsi oraz są zobowiązane do rozwijania samorządu uczestników różnych form działalności

kulturalnej.

1.

Rady narodowe mogą zlecać organizacjom społecznym i ogniwom społecznego ruchu kulturalnego,

za ich zgodą, realizację zadań w zakresie upowszechniania kultury, przyznając na ten

cel odpowiednie środki.

2.

Minister Kultury i Sztuki w porozumieniu z Ministrem Finansów, w drodze rozporządzenia,

określa zasady zlecania i finansowania zadań, o których mowa w ust. 1.

Działaczom społecznym oraz innym osobom szczególnie zasłużonym dla upowszechniania

kultury przyznawane są nagrody i wyróżnienia.

1.

Przepisy niniejszego rozdziału określają wymagania kwalifikacyjne oraz zasady wynagradzania

pracowników instytucji i placówek upowszechniania kultury, o których mowa w art. 9,

zwanych dalej „pracownikami upowszechniania kultury”.

2.

Pracownicy upowszechniania kultury powinni

1)

mieć odpowiednie do zajmowanego stanowiska kwalifikacje ogólne i specjalistyczne,

2)

wykazywać się właściwą postawą etyczną i obywatelską,

3)

czynnie uczestniczyć w życiu kulturalnym środowiska,

4)

akceptować i realizować cele polityki kulturalnej państwa.

3.

Pracownicy upowszechniania kultury są obowiązani do podnoszenia kwalifikacji zawodowych.

4.

Kwalifikacje pracowników bibliotek i muzeów określają przepisy ustaw o bibliotekach

oraz o ochronie dóbr kultury i o muzeach.

5.

Pracownicy upowszechniania kultury podlegają okresowym ocenom kwalifikacyjnym. Ocena

jest podstawą do awansowania.

6.

Minister Kultury i Sztuki po zasięgnięciu opinii zainteresowanych organizacji, w drodze

rozporządzenia, określa

1)

wymagania kwalifikacyjne, zasady i tryb stwierdzania kwalifikacji oraz dokonywania

ocen kwalifikacyjnych, uprawniających do zajmowania określonych stanowisk w instytucjach

i placówkach upowszechniania kultury,

2)

zasady doskonalenia i dokształcania pracowników upowszechniania kultury oraz zasady

finansowania tej działalności.

1.

Minister Kultury i Sztuki oraz rady narodowe mogą tworzyć ośrodki doskonalenia i dokształcania

kadr upowszechniania kultury.

2.

Ogólne zasady organizacji oraz zakres i formy pracy tych ośrodków określa Minister

Kultury i Sztuki.

1.

Wynagrodzenie pracowników upowszechniania kultury składa się z wynagrodzenia zasadniczego

i dodatków.

2.

Wysokość wynagrodzenia zasadniczego jest uzależniona od posiadanego wykształcenia

i kwalifikacji oraz rodzaju pracy i jej wyników, a wysokość dodatków - od stażu pracy

i pełnionej funkcji, zajmowanego stanowiska i warunków pracy.

3.

Pracownicy upowszechniania kultury otrzymują dodatki, a w szczególności za staż pracy,

pełnienie funkcji, posiadanie stopni naukowych, znajomość języków obcych, za pracę

w porze nocnej oraz za pracę w warunkach szkodliwych dla zdrowia, uciążliwych lub

niebezpiecznych.

4.

Rada Ministrów określa wysokość stawek wynagrodzenia zasadniczego i dodatków, a także

ich rodzaje i zasady przyznawania.

Pracownicy upowszechniania kultury, zatrudnieni w instytucjach i placówkach upowszechniania

kultury przedsiębiorstw i innych państwowych jednostek organizacyjnych oraz organizacji

spółdzielczych i społecznych, są wynagradzani według zasad określonych w niniejszej

ustawie i wydanych na jej podstawie przepisów albo - zgodnie z przyjętym przez tych

pracowników wyborem - według zasad obowiązujących w układach zbiorowych pracy lub

innych przepisach obowiązujących w ich zakładach pracy.

Pracownikom upowszechniania kultury zatrudnionym na terenie wsi, a także miast liczących

do 5 tys. mieszkańców przysługuje odrębny dodatek w wysokości 10% zasadniczego wynagrodzenia

miesięcznego.

Wynagrodzenie pracowników upowszechniania kultury, zatrudnionych w instytucjach i

placówkach upowszechniania kultury utworzonych przez naczelne i centralne organy administracji

państwowej oraz rady narodowe, ulega zmianie w taki sposób, aby jego poziom wzrastał

w stopniu nie mniejszym niż poziom przeciętnego wynagrodzenia pracowników zatrudnionych

w jednostkach gospodarki uspołecznionej.

1.

Wyróżniającym się działaczom społecznym, o których mowa w art. 22, i pracownikom upowszechniania

kultury oraz innym osobom zasłużonym w dziedzinie kultury i sztuki nadaje się odznakę

honorową „Zasłużony Działacz Kultury”.

2.

Odznakę honorową „Zasłużony Działacz Kultury” nadaje Minister Kultury i Sztuki.

3.

Rada Ministrów, w drodze rozporządzenia, określa szczegółowe zasady nadawania odznaki

honorowej „Zasłużony Działacz Kultury”, tryb przedstawiania wniosków o nadanie odznaki,

wzór odznaki oraz tryb jej wręczania i sposób noszenia.

Właściwy minister lub wojewoda występuje z wnioskiem o nadanie pracownikowi upowszechniania

kultury

1)

Złotego Krzyża Zasługi - za wyróżniającą pracę, po przepracowaniu dwudziestu lat w

instytucjach i placówkach upowszechniania kultury,

2)

Krzyża Kawalerskiego Orderu Odrodzenia Polski - za szczególnie wyróżniającą pracę,

po przepracowaniu trzydziestu lat w instytucjach i placówkach upowszechniania kultury

- jeżeli nie otrzymał on wcześniej takiego lub wyższego odznaczenia państwowego.

Zasady wynagradzania pracowników administracji i obsługi, zatrudnionych w instytucjach

i placówkach upowszechniania kultury, określają odrębne przepisy.

1.

Upowszechnianie kultury finansowane jest ze środków własnych jednostek realizujących

zadania w zakresie upowszechniania kultury, o których mowa w art. 8, ze środków przekazywanych

przez organizatora instytucji lub placówki upowszechniania kultury oraz z Funduszu

Rozwoju Kultury.

2.

Upowszechnianie kultury może być również finansowane z dobrowolnych wpłat, darowizn,

zapisów osób prawnych i fizycznych, z fundacji oraz z innych źródeł.

Instytucje i placówki upowszechniania kultury tworzone i prowadzone przez Ministra

Kultury i Sztuki oraz rady narodowe finansowane są z Funduszu Rozwoju Kultury odpowiedniego

szczebla oraz ze środków własnych.

1.

Instytucje i placówki upowszechniania kultury tworzone i prowadzone przez przedsiębiorstwa

oraz inne jednostki gospodarki uspołecznionej mogą być finansowane

1)

w części dotyczącej utrzymania obiektów, w których działają, wyposażenia w urządzenia

i sprzęt oraz ich utrzymania i prowadzenia, a także wynagradzania pracowników tych

instytucji i placówek - przez zakłady pracy, z obciążeniem kosztów ich działalności,

2)

w części dotyczącej działalności merytorycznej - również ze środków przeznaczanych

na te cele bądź wygospodarowywanych przez załogi, ze środków własnych instytucji i

placówek upowszechniania kultury oraz z dotacji Funduszu Rozwoju Kultury.

2.

Przepis art. 32 ust. 2 stosuje się odpowiednio do instytucji i placówek wymienionych

w ust. 1.

3.

Dotacje z Funduszu Rozwoju Kultury, o których mowa w ust. 1 pkt 2, udzielane są przez

dysponenta Funduszu właściwego szczebla w wielkościach ustalonych w planie tego funduszu

na dany rok.

4.

Przepisy ust. 1 odnoszą się również do finansowania wspólnych instytucji i placówek

upowszechniania kultury, o których mowa w art. 11 ust. 2.

Państwowe i spółdzielcze jednostki organizacyjne, związki zawodowe i organizacje społeczno-zawodowe

rolników, organizacje samorządowe, społeczno-kulturalne i inne osoby prawne oraz osoby

fizyczne mogą otrzymywać dotacje z Funduszu Rozwoju Kultury na realizację zadań w

zakresie upowszechniania kultury, na zasadach i w trybie określonych w ustawie o Narodowej

Radzie Kultury oraz o Funduszu Rozwoju Kultury.

Ustawa nie narusza uprawnień wynikających z odrębnych przepisów do przeznaczania na

upowszechnianie kultury środków z funduszu załogi i funduszu socjalnego w zakładach

pracy oraz z nadwyżek bilansowych w spółdzielniach.

1.

Przepisów ustawy nie stosuje się do instytucji i placówek upowszechniania kultury

podległych Ministrom: Obrony Narodowej, Spraw Wewnętrznych oraz Sprawiedliwości.

2.

Ministrowie, o których mowa w ust. 1, mogą w drodze rozporządzenia rozciągnąć przepisy

ustawy w całości lub w części na podległe im instytucje i placówki upowszechniania

kultury.

3.

Minister Kultury i Sztuki, w drodze rozporządzenia, może rozciągnąć przepisy ustawy

w całości lub w części na inne niż wymienione w art. 8 jednostki organizacyjne realizujące

zadania związane z upowszechnianiem kultury.

W ustawie z dnia 9 kwietnia 1968 r. o bibliotekach

(Dz. U. Nr 12, poz. 63) w art. 29 ust. 4 skreśla się wyrazy „i wynagradzania pracowników działalności podstawowej, administracji i obsługi.”

1.

Przepisy niniejszej ustawy nie naruszają przepisów ustawy z dnia 15 lutego 1962 r. o ochronie dóbr kultury i o muzeach

(Dz. U. Nr 10, poz. 48 i z 1983 r. Nr 38, poz. 173) oraz przepisów ustawy z dnia 9 kwietnia 1968 r. o bibliotekach

(Dz. U. Nr 12, poz. 63).

2.

Przepisy ustawy nie mają zastosowania do pracowników bibliotek fachowych, naukowych,

szkolnych i pedagogicznych.

W ustawie z dnia 26 lutego 1982 r. o gospodarce finansowej przedsiębiorstw państwowych

(Dz. U. z 1984 r. Nr 16, poz. 74) wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 16 ust. 2 pkt 4 otrzymuje brzmienie

„

4)

instytucji i placówek upowszechniania kultury oraz działalności kulturalno-oświatowej

”

,

2)

w rozdziale 5 po art. 17 dodaje się art. 17a w brzmieniu

„

Art. 17a.

Wydatki na utrzymanie obiektów i urządzeń zakładowych instytucji i placówek upowszechniania

kultury, w tym również wynagrodzenia pracowników upowszechniania kultury i obsługi

gospodarczej wraz ze składką na ubezpieczenie społeczne i innymi obciążeniami z tytułu

zatrudnienia pracowników, może pokrywać przedsiębiorstwo obciążając koszty swej działalności.

”

Minister Kultury i Sztuki, w drodze rozporządzenia, określa wykaz instytucji upowszechniania

kultury o znaczeniu ogólnokrajowym, o których mowa w art. 9 ust. 4.

Instytucje i placówki upowszechniania kultury istniejące w dniu wejścia w życie ustawy

dopełnią obowiązku rejestracji i ewidencji, o których mowa w art. 13, w terminie 6

miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 lipca 1984 r.