PL
Obwieszczenie Ministra Finansów z dnia 13 kwietnia 1984 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy karnej skarbowej z dnia 26 października 1971 r.
Table of Provisions (295)
Statutory Text (295 Articles)
Przestępstwem skarbcowym jest czyn społecznie niebezpieczny, zabroniony przez niniejszą
ustawę pod groźbą kary pozbawienia wolności, ograniczenia wolności lub grzywny.
Przepisy art. 1-4, 7, 8, 9 § 1, art. 11-13, 16-29, 32-35, 37, 39, 40 § 2, art. 42, 45, 47,
48 § 2 i 5, art. 49-53, 56-58, 63-65, 67, 69, 71-74, 75 § 1, 2 i 4, art. 76-90, 91
§ 1 i 3, art. 92, 93 § 1, art. 94-103, 105-108, 110-112, 117-119 oraz 120 § 1, 4,
5, 12 i 13 Kodeksu karnego stosuje się odpowiednio do przestępstw skarbowych, z tym że przez wyrażenie „sąd”
należy rozumieć również inny organ uprawniony do orzekania w sprawach o przestępstwa
skarbowe.
Ustawa wchodzi w życie z dniem ogłoszenia.
Niezależnie od przepisów obowiązujących w miejscu popełnienia przestępstwa skarbowego
i od obywatelstwa sprawcy, przepisy niniejszej ustawy stosuje się także do osób, które
popełniły przestępstwo skarbowe za granicą.
Odpowiedzialność karna zachodzi w razie po pełnienia przestępstwa skarbowego z winy
umyślnej, chyba że przepis szczególny przewiduje także odpowiedzialność karną w razie
popełnienia przestępstwa skarbowego z winy nieumyślnej.
Jeżeli czyn wyczerpuje znamiona określone w dwóch albo więcej przepisach niniejszej
ustawy, organ orzekający skazuje za jedno przestępstwo skarbowe na podstawie wszystkich
zbiegających się przepisów. W tym wypadku wymierza się karę na podstawie przepisu
przewidującego karę najsurowszą, co nie stoi na przeszkodzie orzeczeniu kar dodatkowych
i środków zabezpieczających na podstawie innych zbiegających się przepisów.
§ 1.
Jeżeli czyn wyczerpuje znamiona określone w przepisach niniejszej ustawy oraz w przepisach
innej ustawy karnej, stosuje się każdy z tych przepisów.
§ 2.
W wypadkach określonych w § 1, w razie skazania na kary pozbawienia wolności, wykonaniu
podlega tylko jedna z tych kar, przy czym na poczet kary surowszej zalicza się karę
łagodniejszą.
§ 3.
Przepis § 2 stosuje się odpowiednio w razie skazania w wypadku określonym w § 1 na
kary ograniczenia wolności, na kary grzywny albo na karę ograniczenia wolności i karę
pozbawienia wolności; przy zaliczaniu kary ograniczenia wolności na poczet kary pozbawienia
wolności stosuje się odpowiednio art. 69 Kodeksu karnego.
§ 4.
W wypadkach określonych w § 2 i 3 przepis art. 72 Kodeksu karnego stosuje się odpowiednio.
§ 1.
Nie podlega karze, kto popełniwszy przestępstwo skarbowe zawiadomi o tym organ powołany
do ścigania, ujawni osoby, które z nim współdziałały w popełnieniu tego przestępstwa,
oraz złoży uszczuploną należność państwową w terminie zakreślonym przez organ powołany
do prowadzenia dochodzenia, a gdy przestępstwo nie polega na uszczupleniu takiej należności
- równowartość przedmiotu przestępstwa, jeżeli podlega on przepadkowi. Zawiadomienie
powinno być złożone na piśmie lub ustnie do protokołu.
§ 2.
Przepisu § 1 nie stosuje się
1)
jeżeli zawiadomienie zostało złożone w czasie, kiedy organ powołany do ścigania miał
już wiadomość o przestępstwie i o okolicznościach jego popełnienia, albo jeżeli zostało
złożone w czasie dokonywania u sprawcy kontroli lub przeszukania,
2)
względem tego, kto inną osobę nakłonił do popełnienia czynu zabronionego w celu skierowania
przeciwko niej postępowania karnego.
Karami zasadniczymi są
1)
pozbawienie wolności,
2)
ograniczenie wolności,
3)
grzywna.
Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 marca 1976 r.
§ 1.
Jeżeli przestępstwo skarbowe zagrożone jest karą pozbawienia wolności, przy czym dolna
granica zagrożenia nie jest wyższa niż 3 miesiące, a wymierzona za nie kara nie byłaby
surowsza od roku pozbawienia wolności, sąd, uznając, że skazanie na taką karę nie
byłoby celowe, może orzec karę ograniczenia wolności.
§ 2.
Wymierzając karę ograniczenia wolności za przestępstwo skarbowe, w związku z którym
nastąpiło uszczuplenie należności państwowej, sąd może zobowiązać skazanego do zapłacenia
tej należności w terminie oznaczonym w wyroku.
Grzywnę wymierza się w wysokości co najmniej 5 000 złotych, chociażby przewidziana
wielokrotność nie osiągała tej kwoty. Grzywna nie może przekraczać 5 000 000 złotych.
§ 1.
Jeżeli wymiar grzywny jest przewidziany w wielokrotności kwoty należności państwowej
narażonej na uszczuplenie, za kwotę tę przyjmuje się różnicę między kwotą należną
a kwotą przypadającą do uiszczenia według zeznania lub zgłoszenia strony.
§ 2.
Jeżeli podstawą wymiaru grzywny jest wartość przedmiotu przestępstwa skarbowego, wartość
tę oznacza się według ceny ustalonej na podstawie obowiązujących cenników z uwzględnieniem
stopnia zużycia, a w braku cenników - na podstawie dokonanego oszacowania. Co do ceny
rozstrzyga chwila popełnienia przestępstwa, a gdy jej nie można ustalić - chwila ujawnienia
przestępstwa skarbowego.
§ 3.
Jeżeli nie można określić dokładnie kwoty należności państwowej narażonej na uszczuplenie
lub wartości przedmiotu przestępstwa skarbowego, stanowiących podstawę wymiaru grzywny,
należy ją oznaczyć w przybliżeniu.
Artykuł 11 stosuje się odpowiednio w wypadkach, gdy wysokość należności państwowej
narażonej na uszczuplenie lub wartość przedmiotu przestępstwa ma wpływ na kwalifikację
prawną czynu.
Karami dodatkowymi są
1)
pozbawienie praw publicznych,
2)
zakaz zajmowania określonych stanowisk, wykonywania określonego zawodu lub prowadzenia
określonej działalności,
3)
konfiskata mienia,
4)
przepadek rzeczy,
5)
podanie wyroku sądu do publicznej wiadomości w szczególny sposób.
§ 1.
Sąd może orzec pozbawienie praw publicznych, jak również zakaz zajmowania określonych
stanowisk, wykonywania określonego zawodu lub prowadzenia określonej działalności
w razie skazania sprawcy na karę pozbawienia wolności.
§ 2.
Kary wymienione w § 1 wymierza się w latach na okres od roku do lat 10.
Konfiskatę całości lub części mienia sprawcy oraz przepadek rzeczy stanowiących przedmiot
przestępstwa skarbowego można orzec w wypadkach określonych w niniejszej ustawie.
§ 1.
Przepadek rzeczy stanowiących przedmiot przestępstwa skarbowego obejmuje przepadek
przedmiotów pochodzących bezpośrednio lub pośrednio z przestępstwa, jak również, przepadek
narzędzi lub innych przedmiotów, które służyły lub były przeznaczone do popełnienia
przestępstwa.
§ 2.
Przepadek rzeczy stanowiących przedmiot przestępstwa skarbowego obejmuje ponadto opakowania
oraz wszystko to, co z przedmiotem przestępstwa było połączone, choćby nawet nie stanowiło
jego części składowej, jak również środek przewozowy, przysposobiony do przewozu przedmiotów
przestępstwa.
§ 3.
Przepadek obejmuje także drogowy środek przewozowy, gdy przedmiot przestępstwa był
w nim ukryty w miejscu nie przeznaczonym do umieszczania przewożonych rzeczy.
Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 lipca 1976 r.
§ 1.
Rzeczy stanowiące przedmiot przestępstwa skarbowego podlegają przepadkowi, chociażby
nie były własnością sprawcy.
§ 2.
Przepadku rzeczy stanowiącej przedmiot przestępstwa skarbowego nie orzeka się, jeżeli
jest ona własnością osoby trzeciej, a sprawca uzyskał ją w drodze przestępstwa.
§ 3.
Przepadku rzeczy stanowiącej przedmiot przestępstwa skarbowego można nie orzekać,
jeżeli jest ona własnością jednostki spółdzielczej albo organizacji społecznej lub
zawodowej.
§ 4.
Przepadku drogowego środka przewozowego określonego w art. 16 § 3 lub rzeczy połączonej
z przedmiotem przestępstwa (art. 16 § 2) nie orzeka się, jeżeli wartość środka przewozowego
lub rzeczy połączonej znacznie przewyższa wartość przedmiotu przestępstwa.
Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1983 r.
Jeżeli społeczne niebezpieczeństwo czynu jest znikome, a także w razie warunkowego
umorzenia postępowania albo stwierdzenia, że zachodzi okoliczność wyłączająca ukaranie
sprawcy czynu zabronionego, jak również w innych wypadkach wskazanych w ustawie, można
zastosować przepadek rzeczy tytułem środka zabezpieczającego.
§ 1.
Osoba trzecia może dochodzić w drodze postępowania określonego w niniejszej ustawie
swoich roszczeń do przedmiotów przestępstwa skarbowego podlegających przepadkowi (interwencja).
§ 2.
W razie prawomocnego orzeczenia przepadku przedmiotu przestępstwa, co do którego osoba
trzecia nie zgłosiła interwencji we właściwym czasie bez własnej winy, odpowiedzialność
Skarbu Państwa ocenia się według przepisów o bezpodstawnym wzbogaceniu.
§ 3.
Roszczenie z tytułu bezpodstawnego wzbogacenia gaśnie, jeżeli powództwa nie wytoczono
w ciągu 3 miesięcy, licząc od dnia, w którym powód dowiedział się o prawomocnym orzeczeniu
o przepadku, nie później jednak niż przed upływem lat 2 od prawomocności tego orzeczenia.
§ 1.
W razie niemożności orzeczenia przepadku przedmiotu przestępstwa można orzec ściągnięcie
od skazanego równowartości przedmiotu.
§ 2.
Jeżeli równowartości nie można określić dokładnie, oznacza się ją w przybliżeniu.
§ 3.
Jeżeli w popełnieniu przestępstwa brało udział kilka osób, odpowiadają one solidarnie
za równowartość przedmiotu przestępstwa.
§ 1.
Orzeczenie zapadłe w postępowaniu karnym skarbowym nie zwalnia od obowiązku uiszczenia
należności państwowej.
§ 2.
W razie orzeczenia przepadku przedmiotu przestępstwa skarbowego lub jego równowartości
gaśnie obowiązek uiszczenia należności państwowej dotyczącej tego przedmiotu.
Do publicznej wiadomości w zakładzie pracy, w czasopiśmie lub w inny stosowny sposób
może być podany tylko wyrok sądu, jeżeli sąd uzna to za celowe, w szczególności ze
względu na społeczne oddziaływanie kary.
Stosując nadzwyczajne złagodzenie kary, organ orzekający może również
1)
wymierzyć grzywnę zamiast kary pozbawienia wolności i grzywny,
2)
wymierzyć zastępczą karę pozbawienia wolności w wymiarze niższym od przypadającego
według równoważnika ustawowego,
3)
poprzestać na orzeczeniu kary dodatkowej przepadku rzeczy, jeżeli zachodzą warunki
jej orzeczenia i jeżeli zostaną w ten sposób osiągnięte cele kary.
§ 1.
Sąd stosuje nadzwyczajne zaostrzenia kary w wypadku, gdy sprawca, skazany za umyślne
przestępstwo na karę pozbawienia wolności lub ograniczenia wolności na czas nie krótszy
niż 6 miesięcy albo na grzywnę nie niższą od 50 000 złotych, w ciągu 5 lat po odbyciu
co najmniej 6 miesięcy pozbawienia wolności lub ograniczenia wolności albo po uiszczeniu
nie mniej niż 25 000 złotych grzywny popełnia umyślne przestępstwo skarbowe tego samego
rodzaju.
§ 2.
Za wykonanie kary grzywny nie uważa się uiszczenia grzywny w drodze dobrowolnego poddania
się karze.
§ 1.
Sąd stosuje również nadzwyczajne zaostrzenie kary, jeżeli
1)
sprawca przestępstwa skarbowego popełnia czyn działając w grupie przestępczej,
2)
sprawca uczynił sobie z popełnienia przestępstwa skarbowego stałe źródło dochodu,
3)
sprawca popełnia umyślne przestępstwo skarbowe, a wartość przedmiotu przestępstwa
przekracza 400 000 złotych, albo jeżeli sprawca przez umyślne przestępstwo skarbowe
powoduje uszczuplenie należności państwowej w wysokości przekraczającej 400 000 złotych.
§ 2.
Przepisu § 1 pkt 3 nie stosuje się, jeżeli w związku z przestępstwem skarbowym nastąpiło
uszczuplenie podatku, a podatek, którego uszczuplenie dotyczy, został w całości zapłacony
przed zamknięciem przewodu sądowego w pierwszej instancji oraz w sprawach o przestępstwa
określone w art. 49.
§ 1.
Nadzwyczajne zaostrzenie kary polega na
1)
wymierzeniu kary pozbawienia wolności do lat 5 zamiast przewidzianej za przestępstwo
skarbowe łagodniejszej kary pozbawienia wolności, co nie wyłącza wymierzenia grzywny
przewidzianej obok kary pozbawienia wolności,
2)
wymierzeniu kary pozbawienia wolności do lat 3 lub kary ograniczenia wolności, jeżeli
czyn jest zagrożony tylko karą grzywny, co nie wyłącza także wymierzenia grzywny przewidzianej
za ten czyn.
§ 2.
W wypadkach określonych w art. 25 § 1 pkt 2 i 3 sąd może orzec konfiskatę mienia skazanego
w całości lub w części.
Jeżeli sprawca skazany za przestępstwo umyślne na karę pozbawienia wolności popełnia
w ciągu 5 lat po odbyciu co najmniej 6 miesięcy kary umyślne przestępstwo skarbowe
tego samego rodzaju, sąd może orzec nadzór ochronny.
§ 1.
Jeżeli sprawca popełnił dwa lub więcej przestępstw skarbowych zanim zapadł pierwszy
wyrok, chociażby nieprawomocny, co do któregokolwiek z tych przestępstw i wymierzono
za nie kary zasadnicze pozbawienia wolności lub ograniczenia wolności, sąd orzeka
karę łączną, biorąc za podstawę kary z osobna wymierzone za zbiegające się przestępstwa.
§ 2.
W razie skazania za zbiegające się przestępstwa na kary grzywny nie orzeka się kary
łącznej grzywny ani kary łącznej co do zastępczych kar pozbawienia wolności, łączny
czas trwania zastępczych kar pozbawienia wolności zamiast kar grzywny wymierzonych
za kilka przestępstw skarbowych nie może przekroczyć lat 3.
§ 3.
W razie skazania za zbiegające się przestępstwa na kary pozbawienia wolności i grzywny
lub ograniczenia wolności i grzywny wymierza się za przestępstwa skarbowe karę łączną
tylko co do kar pozbawienia wolności i ograniczenia wolności.
Zawieszając wykonanie kary pozbawienia wolności orzeczonej za przestępstwo skarbowe,
w związku z którym nastąpiło uszczuplenie należności państwowej, sąd nakłada na skazanego
obowiązek zapłacenia tej należności w terminie oznaczonym w wyroku. Jeżeli skazany
uchyla się w okresie próby od wykonania obowiązku zapłacenia uszczuplonej należności
państwowej w oznaczonym terminie, sąd zarządza wykonanie zawieszonej kary.
W razie warunkowego przedterminowego zwolnienia skazanego na karę pozbawienia wolności
za przestępstwo skarbowe przepis art. 29 stosuje się odpowiednio.
§ 1.
Karalność przestępstwa polegającego na narażeniu na uszczuplenie podatku lub innej
należności państwowej ustaje także wówczas, gdy nastąpiło przedawnienie wymiaru tej
należności.
§ 2.
Jeżeli przestępstwo polega na naruszeniu przepisów w zakresie podatku lub innej należności
państwowej, bieg przedawnienia rozpoczyna się z końcem roku, w którym powstał obowiązek
podatkowy lub obowiązek uiszczenia innej należności państwowej.
§ 1.
Za grzywnę wymierzoną sprawcy i koszty postępowania można uczynić w całości lub w
części posiłkowo odpowiedzialną osobę fizyczną lub prawną, zrzeszenie lub organizację,
chociażby nie mającą osobowości prawnej, jeżeli sprawcą czynu jest zastępca tej osoby,
zrzeszenia lub organizacji, załatwiający jej sprawy jako pełnomocnik, zarządca, pracownik
lub w jakimkolwiek innym charakterze, a osoba, zrzeszenie lub organizacja zastąpiona
odniosła lub mogła odnieść z przestępstwa skarbowego jakąkolwiek korzyść majątkową.
§ 2.
Odpowiedzialności posiłkowej nie stosuje się wobec instytucji państwowych.
§ 1.
W razie nałożenia odpowiedzialności posiłkowej przy wymiarze grzywny uwzględnia się
również stosunki majątkowe i dochody osoby odpowiedzialnej posiłkowo.
§ 2.
Jeżeli odpowiedzialność posiłkową nałożono na kilka osób, odpowiadają one solidarnie,
chyba że ze względu na okoliczności sprawy organ orzekający określi zakres odpowiedzialności
każdej z tych osób.
§ 3.
Odpowiedzialność posiłkowa nie ustaje w razie śmierci sprawcy po uprawomocnieniu się
orzeczenia.
§ 4.
Odpowiedzialność posiłkowa nie obciąża spadku.
§ 1.
Grzywnę i koszty postępowania ściąga się od osoby posiłkowo odpowiedzialnej, gdy od
skazanego ściągnąć ich nie można.
§ 2.
Jeżeli od skazanego ściągnięto część grzywny lub kosztów postępowania, odpowiedzialność
posiłkowa rozciąga się tylko na nie uiszczoną część kwot należnych z tego tytułu.
§ 3.
Jeżeli od osoby posiłkowo odpowiedzialnej ściągnięto część grzywny, skazanemu wymierza
się zastępczą karę pozbawienia wolności tylko zamiast nie uiszczonej części grzywny.
§ 4.
W stosunku do osoby odpowiedzialnej posiłkowo nie stosuje się kary zastępczej.
Wykroczeniem skarbowym jest czyn społecznie niebezpieczny, zabroniony przez niniejszą
ustawę pod groźbą kary pieniężnej.
Przepisy art. 1-4, 7, 9 § 1, art. 11 § 1, art. 12 § 1, art. 13 § 1, art. 16-19, 20 § 1, art.
22 § 1 i 2, art. 23 § 1 i 3, art. 24 § 1 i 2, art. 25, 26, 50-53, 83 § 3, art. 85-87,
108, 110 i 112 oraz 120 § 1, 5, 12 i 13 Kodeksu karnego, jak również art. 3, 5, 6 § 1, art. 7, 11, 12, 16 § 1 i 2, art. 17-21, 28 § 2 i art.
31 § 2 niniejszej ustawy stosuje się odpowiednio do wykroczeń skarbowych, z tym że
przez wyrażenie „sąd” należy rozumieć organ uprawniony do orzekania w sprawach o wykroczenia
skarbowe, a przez wyrażenie „grzywna” - karę pieniężną.
Odpowiedzialność za wykroczenia popełnione za granicą zachodzi tylko wtedy, gdy przepis
szczególny taką odpowiedzialność przewiduje.
Odpowiedzialność zachodzi w razie popełnienia wykroczenia skarbowego bądź z winy umyślnej,
bądź z winy nieumyślnej, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej.
Podżegacz i pomocnik ponoszą odpowiedzialność tylko wtedy, gdy wykroczenie skarbowe
zostało dokonane.
Odpowiedzialność za usiłowanie wykroczenia skarbowego zachodzi tylko wtedy, gdy przepis
szczególny taką odpowiedzialność przewiduje.
Karą zasadniczą jest kara pieniężna. Karę pieniężną wymierza się w wysokości od 400
złotych do 20 000 złotych.
§ 1.
Wymierzając karę pieniężną powyżej 5 000 złotych można orzec na wypadek jej nieuiszczenia
zastępczą karę pozbawienia wolności, przyjmując jeden dzień pozbawienia wolności za
równoważny karze pieniężnej od 200 złotych do 600 złotych.
§ 2.
Kara zastępcza nie może przekroczyć 2 miesięcy, a łączny czas trwania kar zastępczych
- 3 miesięcy pozbawienia wolności. Karę zastępczą wymierza się w miesiącach i dniach.
§ 1.
Karą dodatkową jest przepadek rzeczy. Rzecz objęta przepadkiem przechodzi na rzecz
Skarbu Państwa z chwilą uprawomocnienia się orzeczenia.
§ 2.
Karę dodatkową można orzec, jeżeli jest ona przewidziana w przepisie szczególnym.
W wypadkach zasługujących na szczególne uwzględnienie można poprzestać na orzeczeniu
kary dodatkowej przepadku rzeczy, jeżeli zachodzą warunki jej orzeczenia i jeżeli
zostaną w ten sposób osiągnięte cele kary.
§ 1.
Karalność wykroczenia skarbowego ustaje, jeżeli od jego popełnienia upłynął rok.
§ 2.
Jeżeli w okresie przewidzianym w § 1 wszczęto postępowanie, karalność wykroczenia
skarbowego ustaje z upływem lat 2 od jego popełnienia.
§ 3.
Nie można wykonać kary, jeżeli od dnia uprawomocnienia się orzeczenia upłynęły 2 lata.
Zatarcie skazania następuje z mocy prawa z upływem lat 2 od wykonania, darowania lub
przedawnienia kary.
§ 1.
Kto bez wymaganego zezwolenia dewizowego albo wbrew jego warunkom kupuje lub sprzedaje
walutę obcą, złoto lub platynę w postaci stanowiącej wartość dewizową albo inne wartości
dewizowe wystawione lub emitowane w walutach obcych,
podlega karze pozbawienia wolności do lat 5 i grzywny do 2 500 000 złotych.
§ 2.
Jeżeli wartość przedmiotu kupna lub sprzedaży nie przekracza 20 000 złotych, sprawca
podlega karze grzywny do 250 000 złotych.
§ 3.
Jeżeli sprawca czynu określonego w § 1 lub 2 działa nieumyślnie,
podlega karze grzywny do 125 000 złotych.
§ 4.
Jeżeli wartość przedmiotu kupna lub sprzedaży nie przekracza 2 000 złotych, sprawca
podlega karze pieniężnej.
§ 1.
Kto, będąc osobą krajową, wbrew przepisom ustawy Prawo dewizowe lub bez wymaganego
zezwolenia dewizowego albo wbrew jego warunkom zawiera w kraju lub w czasie pobytu
za granicą z osobą zagraniczną umowę sprzedaży rzeczy lub umowę o odpłatne świadczenie
usług, zobowiązującą chociażby jedną ze stron do wykonania świadczeń w całości lub
w części za granicą,
podlega karze pozbawienia wolności do lat 5 lub grzywny do 2 500 000 złotych albo
obu tym karom łącznie.
§ 2.
Tej samej karze podlega osoba zagraniczna, która wbrew przepisom ustawy Prawo dewizowe
lub bez wymaganego zezwolenia dewizowego albo wbrew jego warunkom w czasie pobytu
w Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej zawiera z osobą krajową umowę określoną w § 1.
§ 3.
Jeżeli wartość rzeczy lub usług nie przekracza 20 000 złotych, sprawca
podlega karze grzywny do 250 000 złotych.
§ 4.
Jeżeli sprawca czynu określonego w § 1 lub 2 działa nieumyślnie,
podlega karze grzywny do 125 000 złotych.
§ 5.
Karom przewidzianym w § 1, 3 i 4 podlega osoba krajowa także wtedy, gdy w czasie pobytu
za granicą wbrew przepisom ustawy Prawo dewizowe lub bez wymaganego zezwolenia dewizowego
albo wbrew jego warunkom kupuje od osoby zagranicznej rzeczy lub zawiera z osobą zagraniczną
umowę o odpłatne świadczenie przez nią usług, zobowiązującą strony do wykonania świadczeń
w całości w kraju.
§ 1.
Kto, będąc osobą krajową, bez wymaganego zezwolenia dewizowego albo wbrew jego warunkom
kupuje w kraju od osoby zagranicznej przebywającej w Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej
rzeczy posiadane przez te osobę w Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej albo zawiera umowę
o odpłatne świadczenie usług przez osobę zagraniczną, zobowiązującą strony do wykonania
świadczeń w całości w kraju,
podlega karze grzywny do 500 000 złotych, a jeżeli wartość przedmiotu przestępstwa
przekracza tę kwotę - do wysokości wartości tego przedmiotu.
§ 2.
Tej samej karze podlega osoba zagraniczna, która bez wymaganego zezwolenia dewizowego
albo wbrew jego warunkom w czasie pobytu w Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej sprzedaje
rzeczy lub zawiera z osobą krajową umowę o świadczenie usług, określoną w § 1.
§ 3.
Jeżeli sprawca czynu określonego w § 1 lub 2 działa nieumyślnie,
podlega karze grzywny do 50 000 złotych.
§ 4.
Jeżeli wartość rzeczy lub usług nie przekracza 4 000 złotych, sprawca
podlega karze pieniężnej.
§ 1.
Kto w obrocie dewizowym między osobą zagraniczną a osobą krajową bez wymaganego zezwolenia
dewizowego lub wbrew jego warunkom udziela pożyczki pieniężnej lub ją przyjmuje albo
poręcza jej spłatę,
podlega karze pozbawienia wolności do lat 2 lub grzywny do 1 000 000 złotych albo
obu tym karom łącznie.
§ 2.
Jeżeli pożyczka nie przekracza 20 000 złotych lub równowartości tej kwoty w walucie
obcej, sprawca podlega karze grzywny do 250 000 złotych.
§ 3.
Jeżeli sprawca czynu określonego w § 1 lub 2 działa nieumyślnie,
podlega karze grzywny do 125 000 złotych.
§ 4.
Jeżeli pożyczka nie przekracza 4 000 złotych, sprawca
podlega karze pieniężnej.
§ 1.
Kto, będąc osobą krajową, bez wymaganego zezwolenia dewizowego albo wbrew jego warunkom
dokonuje w kraju wpłaty, wypłaty, przekazu lub przelewu pieniężnego na zlecenie osoby
zagranicznej albo chociażby bez zlecenia dokonuje tych czynności na rzecz osoby zagranicznej,
podlega karze pozbawienia wolności do lat 5 lub grzywny do 5 000 000 złotych albo
obu tym karom łącznie.
§ 2.
Jeżeli kwota wpłaty, wypłaty, przekazu lub przelewu nie przekracza 20 000 złotych,
sprawca
podlega karze grzywny do 250 000 złotych.
§ 3.
Jeżeli sprawca czynu określonego w § 1 lub 2 działa nieumyślnie,
podlega karze grzywny do 125 000 złotych.
§ 4.
Jeżeli kwota wpłaty, wypłaty, przekazu lub przelewu nie przekracza 4 000 złotych,
sprawca podlega karze pieniężnej.
§ 1.
Kto bez wymaganego zezwolenia dewizowego wywozi za granicę walutę polską albo inne
wartości dewizowe wystawione lub emitowane w walucie polskiej,
podlega karze grzywny do 1 500 000 złotych.
§ 2.
Jeżeli sprawca działa nieumyślnie,
podlega karze grzywny do 125 000 złotych.
§ 3.
Jeżeli wartość przedmiotu wywozu nie przekracza 4 000 złotych, sprawca podlega karze
pieniężnej.
Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 czerwca 1975 r., z wyjątkiem art. 34 ust. 7, art.
35 ust. 5, art. 36 i 50, które wchodzą w życie z dniem jej ogłoszenia.
§ 1.
Kto, będąc osobą krajową, wbrew warunkom zezwolenia dewizowego wydatkuje wywiezioną
za granice walutę polską lub chociażby nieumyślnie pozostawia ją za granicą,
podlega karze grzywny do 125 000 złotych.
§ 2.
Jeżeli wydatkowana lub pozostawiona za granicą waluta polska nie przekracza 4 000
złotych, sprawca podlega karze pieniężnej.
§ 1.
Kto bez wymaganego zezwolenia dewizowego wywozi za granicę waluty obce, złoto lub
platynę w postaci stanowiącej wartość dewizową,
podlega karze pozbawienia wolności do lat 5 lub grzywny do 2 500 000 złotych albo
obu tym karom łącznie.
§ 2.
Kto bez wymaganego zezwolenia dewizowego wywozi za granicę inne wartości dewizowe
wystawione lub emitowane w walucie obcej,
podlega karze grzywny do 1 500 000 złotych.
§ 3.
Jeżeli wartość przedmiotu wywozu nie przekracza 50 000 złotych, sprawca
podlega karze grzywny do 250 000 złotych.
§ 4.
Jeżeli sprawca czynu określonego w § 1-3 działa nieumyślnie,
podlega karze grzywny do 125 000 złotych.
§ 5.
Jeżeli wartość przedmiotu wywozu nie przekracza 4 000 złotych, sprawca
podlega karze pieniężnej.
§ 1.
Kto przyjmuje za granicą od osoby zagranicznej darowiznę waluty polskiej albo bez
wymaganego zezwolenia dewizowego przywozi z zagranicy walutę polską,
podlega karze grzywny do 125 000 złotych.
§ 2.
Jeżeli sprawca działa nieumyślnie albo jeżeli darowana lub przywożona waluta polska
nie przekracza 4 000 złotych, sprawca
podlega karze pieniężnej.
Kto przekraczając granicę Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej nie zgłasza lub na żądanie
nie przedstawia organom granicznej kontroli dewizowej posiadanych wartości dewizowych,
podlega karze pieniężnej.
§ 1.
Kto wydatkuje wbrew przepisom ustawy Prawo dewizowe lub warunkom zezwolenia dewizowego
walutę obcą albo inne wartości dewizowe wystawione lub emitowane w walucie obcej,
podlega karze grzywny do 30-krotnej bezprawnie wydatkowanej kwoty przeliczonej na
złote według obowiązującego kursu waluty obcej.
§ 2.
Jeżeli sprawca działa nieumyślnie,
podlega karze pieniężnej.
Kto wbrew obowiązkowi przewidzianemu w przepisach lub warunkach zezwolenia dewizowego
albo w umowie bez usprawiedliwionej przyczyny nie rozlicza się w przewidzianym terminie
z otrzymanej waluty obcej albo z innych wartości dewizowych wystawionych lub emitowanych
w walucie obcej,
podlega karze pieniężnej.
§ 1.
Kto bez wymaganego zezwolenia dewizowego lub wbrew jego warunkom nabywa lub zbywa
dokumenty uprawniające do korzystania z usług przewozu osób lub rzeczy na trasach
zagranicznych,
podlega karze pieniężnej.
§ 2.
Jeżeli sprawca czynu określonego w § 1 zbywa takie dokumenty za granicą w celu osiągnięcia
korzyści majątkowej,
podlega karze grzywny do 125 000 złotych.
§ 1.
Kto wbrew przepisom ustawy Prawo dewizowe lub bez wymaganego zezwolenia dewizowego
albo wbrew jego warunkom dokonuje obrotu dewizowego innego niż określony w art. 47-55,
57 lub 59,
podlega karze pozbawienia wolności do roku lub grzywny do 500 000 złotych albo obu
tym karom łącznie.
§ 2.
Jeżeli sprawca działa nieumyślnie,
podlega karze grzywny do 125000 złotych.
§ 3.
Jeżeli wartość przedmiotu obrotu nie przekracza 10 000 złotych, sprawca
podlega karze pieniężnej.
§ 1.
Kto wbrew obowiązkowi przewidzianemu w przepisach ustawy Prawo dewizowe nie odprzedaje
bankowi dewizowemu lub innej uprawnionej jednostce walut obcych,
podlega karze grzywny do 125 000 złotych.
§ 2.
Jeżeli sprawca działa nieumyślnie,
podlega karze pieniężnej.
§ 1.
Kto, będąc osobą zagraniczną, nie dopełnia obowiązku wymiany waluty obcej na walutę
polską w bankach, biurach podróży lub innych uprawnionych jednostkach na pokrycie
kosztów pobytu w Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej,
podlega karze grzywny do 125 000 złotych.
§ 2.
Tej samej karze podlega, kto pełniąc funkcję w jednostce organizacyjnej będącej osobą
krajową przyjmuje wbrew przepisom ustawy Prawo dewizowe zapłatę należności od osoby
zagranicznej bez udokumentowania przez tę osobę pochodzenia waluty polskiej z wymiany
walut obcych lub rachunku bankowego w polskim banku dewizowym albo z innego udokumentowanego
tytułu.
§ 3.
Jeżeli sprawca czynu określonego w § 1 lub 2 działa nieumyślnie,
podlega karze pieniężnej.
Kto, będąc uprawniony do rozporządzania walutą polską pod warunkiem posiadania i prowadzenia
w tym celu rachunku w polskim banku dewizowym w kraju, rozporządza tą walutą wbrew
temu warunkowi,
podlega karze grzywny do 500 000 złotych.
Kto, będąc osobą krajową, zawiera z osobami zagranicznymi wbrew przepisom ustawy Prawo
dewizowe lub bez wymaganej zgody właściwego organu umowę o utworzeniu spółki lub przedsiębiorstwa
z udziałem kapitału obcego albo umowę ustalającą zasady finansowe współpracy lub kooperacji,
podlega karze grzywny do 250 000 złotych.
§ 1.
Kto, będąc osobą krajową, wbrew przepisom ustawy Prawo dewizowe nie pobiera należności
pieniężnej z zagranicy lub nie sprowadza jej do kraju,
podlega karze grzywny do 500 000 złotych, a jeżeli należność nie przekracza 10 000
złotych - karze grzywny do 50 000 złotych.
§ 2.
Tym samym karom podlega, kto, będąc osobą krajową, wbrew przepisom ustawy Prawo dewizowe
lub bez wymaganego zezwolenia dewizowego albo wbrew jego warunkom wyrównuje w obrocie
dewizowym z zagranicą wzajemne należności pieniężne przez potrącenie, pobiera należność
pieniężną z zagranicy z pominięciem banku dewizowego w kraju albo pobiera ją w walucie
polskiej lub na jej zaspokojenie przyjmuje rzeczy lub usługi.
§ 3.
Jeżeli sprawca czynu określonego w § 1 lub 2 działa nieumyślnie,
podlega karze pieniężnej.
Kto, będąc osobą krajową, dopuszcza do nieuzasadnionej zwłoki w pobraniu należności
pieniężnych z zagranicy,
podlega karze pieniężnej.
Kto, będąc osobą krajową, chociażby nieumyślnie, bez wymaganego zezwolenia dewizowego
dokonuje płatności na rzecz osób zagranicznych przed terminem ich wymagalności lub
z pominięciem polskiego banku dewizowego,
podlega karze grzywny do 125 000 złotych.
§ 1.
Kto, będąc osobą krajową, wbrew przepisom ustawy Prawo dewizowe, chociażby nieumyślnie,
nie zgłasza mienia posiadanego za granicą,
podlega karze grzywny do 125 000 złotych.
§ 2.
Tej samej karze podlega osoba zagraniczna lub osoba będąca posiadaczem lub zarządcą
mienia osoby zagranicznej, która wbrew przepisom ustawy Prawo dewizowe, chociażby
nieumyślnie, nie zgłasza mienia znajdującego się w kraju.
§ 3.
Kto nie zgłasza utraty mienia określonego w § 1 lub 2,
podlega karze pieniężnej.
§ 1.
Kto, będąc osobą krajową, wbrew przepisom ustawy Prawo dewizowe lub bez wymaganego
zezwolenia dewizowego albo wbrew jego warunkom, chociażby nieumyślnie, rozporządza
nieodpłatnie posiadanym za granicą mieniem nie stanowiącym wartości dewizowych,
podlega karze grzywny do 125 000 złotych.
§ 2.
Jeżeli wartość mienia nie przekracza 10 000 złotych, sprawca
podlega karze pieniężnej.
§ 1.
Kto, chociażby nieumyślnie, wbrew przepisom ustawy Prawo dewizowe lub bez wymaganego
zezwolenia dewizowego albo wbrew jego warunkom udziela zlecenia lub pełnomocnictwa
do odbioru za granicą mienia nie stanowiącego wartości dewizowych, jak również do
uzyskania stwierdzenia nabycia spadku otwartego za granicą,
podlega karze grzywny do 125 000 złotych.
§ 2.
Jeżeli wartość mienia nie przekracza 10 000 złotych, sprawca
podlega karze pieniężnej.
§ 3.
Organ orzekający może odstąpić od wymierzenia kary, jeżeli sprawca czynu określonego
w § 1 lub 2 sprowadzi do kraju mienie uzyskane za granicą na podstawie udzielonego
zlecenia lub pełnomocnictwa albo jeżeli nabycie spadku nie spowodowało przysporzenia
majątkowego spadkobiercy.
§ 1.
Kto, będąc osobą krajową, zawiera w obrocie z zagranicą wbrew przepisom ustawy Prawo
dewizowe lub bez wymaganego zezwolenia dewizowego albo wbrew jego warunkom umowę o
charakterze gospodarczym o wzajemne nieodpłatne świadczenie usług lub rzeczy nie będących
wartościami dewizowymi,
podlega karze grzywny do 125000 złotych.
§ 2.
Tej samej karze podlega osoba zagraniczna, która wbrew przepisom ustawy Prawo dewizowe
lub bez wymaganego zezwolenia dewizowego albo wbrew jego warunkom w czasie pobytu
w Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej zawiera z osobą krajową umowę określoną w § 1.
§ 3.
Jeżeli sprawca działa nieumyślnie,
podlega karze pieniężnej.
§ 1.
Kto, będąc osobą krajową, wbrew przepisom ustawy Prawo dewizowe lub bez wymaganego
zezwolenia dewizowego albo wbrew jego warunkom przyjmuje od osoby zagranicznej przebywającej
w kraju lub mającej siedzibę w kraju darowiznę rzeczy nie będących wartościami dewizowymi,
podlega karze grzywny do 125 000 złotych.
§ 2.
Jeżeli sprawca działa nieumyślnie,
podlega karze pieniężnej.
§ 1.
Kto w obrocie dewizowym lub w rozrachunkach stosuje kursy walut obcych inne niż ustalone
przez Prezesa Narodowego Banku Polskiego,
podlega karze grzywny do 125 000 złotych.
§ 2.
Jeżeli kwota obrotu lub rozrachunku, do którego zastosowano kurs inny niż ustalony
przez Prezesa Narodowego Banku Polskiego, nie przekracza 10 000 złotych, sprawca
podlega karze pieniężnej.
§ 1.
Kto wyłudza zezwolenie dewizowe przez podstępne wprowadzenie w błąd organu uprawnionego
do udzielania takich zezwoleń albo używa uzyskanego w ten sposób dokumentu stwierdzającego
zezwolenie,
podlega karze pozbawienia wolności do lat 2 lub grzywny do 125000 złotych albo obu
tym karom łącznie.
§ 2.
Czynność dokonana na podstawie zezwolenia dewizowego, o którym sprawca wie, że zostało
uzyskane w sposób określony w § 1, uważa się za czynność dokonaną bez zezwolenia.
§ 1.
W wypadkach określonych w art. 47-52, 54, 55, 59-61 lub 65 § 2 i 3 orzeka się przepadek
wartości dewizowych oraz można orzec przepadek innych rzeczy wymienionych w art. 16
§ 1. Od orzeczenia przepadku wartości dewizowych można odstąpić, jeżeli czyn został
popełniony nieumyślnie albo gdy jest wykroczeniem.
§ 2.
W razie popełnienia przestępstwa określonego w art. 54 § 1 można ponadto orzec przepadek
rzeczy wymienionych w art. 16 § 2 i 3.
§ 1.
W razie popełnienia przestępstwa określonego w art. 47 § 1, art. 48 § 1 i 5, art.
51 § 1 lub w art. 54 § 1 w warunkach wymienionych w art. 24, sprawca
podlega karze pozbawienia wolności od roku do lat 10 i grzywny do 5 000 000 złotych.
§ 2.
Tej samej karze podlega sprawca przestępstwa określonego w art. 47 § 1, art. 48 §
1 i 5, art. 51 § 1 lub w art. 54 § 1, jeżeli popełnia czyn działając w grupie przestępczej
lub uczynił sobie z popełnienia przestępstwa skarbowego stałe źródło dochodu albo
wartość przedmiotu przestępstwa przekracza 400 000 złotych.
§ 3.
W wypadkach określonych w § 1 lub 2
1)
można orzec konfiskatę całości lub części mienia sprawcy,
2)
orzeka się przepadek wartości dewizowych oraz można orzec przepadek innych rzeczy
wymienionych w art. 16 § 1,
3)
w razie popełnienia przestępstwa określonego w art. 54 § 1 można ponadto orzec przepadek
rzeczy wymienionych w art. 16 § 2 i 3.
Wykroczenia określone w art. 57 § 2, art. 58, art. 59 § 1, art. 60 § 3, art. 65 §
3, art. 69 § 2 i w art. 70 § 2 są karalne również w razie popełnienia ich przez osobę
krajową za granicą.
Usiłowanie wykroczenia określonego w art. 47 § 4, art. 49 § 4, art. 50 § 4, art. 51
§ 4, art. 52 § 3, art. 54 § 5, art. 55 § 2 i w art. 60 § 3 jest karalne.
Użyte w niniejszym rozdziale określenia
1)
„osoba krajowa”, „osoba zagraniczna”, „wartości dewizowe”, „waluta obca”, „waluta
polska”, „obrót dewizowy”, „zezwolenie dewizowe”, „bank dewizowy”, „wywóz”, „przywóz”
i „kraj” - oznaczają pojęcia ujęte w ustawie z dnia 22 listopada 1983 r. Prawo dewizowe
(Dz. U. Nr 63, poz. 288),
2)
„jednostka organizacyjna” - oznacza osobę krajową lub zagraniczną nie będącą osobą
fizyczną.
§ 1.
Kto naraża Skarb Państwa na uszczuplenie cła przez uchylenie się od obowiązku celnego
albo przez wprowadzenie organu celnego w błąd, w szczególności przez zatajenie rzeczywistego
stanu rzeczy lub podanie danych niezgodnych z rzeczywistością w zgłoszeniu celnym
albo innym oświadczeniu lub dokumencie mającym służyć za podstawę odprawy celnej lub
mogącym mieć znaczenie dla kontroli celnej,
podlega karze grzywny w wysokości do 4-krotnej kwoty cła narażonego na uszczuplenie.
§ 2.
Jeżeli przedmiotem przestępstwa jest towar, którego rodzaj i ilość wskazują na przeznaczenie
do obrotu handlowego, a wartość towaru przekracza 200 000 złotych, sprawca
podlega karze pozbawienia wolności do lat 2 lub grzywny w wysokości do 6-krotnej kwoty
cła narażonego na uszczuplenie albo obu tym karom łącznie.
§ 3.
Jeżeli sprawca czynu określonego w § 1 lub 2 działa nieumyślnie,
podlega karze grzywny w wysokości do 2-krotnej kwoty cła narażonego na uszczuplenie.
§ 4.
Jeżeli cło narażone na uszczuplenie nie przekracza 6000 złotych, sprawca
podlega karze pieniężnej.
§ 1.
Kto uchyla się od obowiązku celnego albo wprowadza organ celny w błąd, w szczególności
zataja rzeczywisty stan rzeczy lub podaje dane niezgodne z rzeczywistością w zgłoszeniu
celnym albo w innym oświadczeniu lub dokumencie mającym służyć za podstawę odprawy
celnej lub mogącym mieć znaczenie dla kontroli celnej, jeżeli przez to następuje lub
nastąpić może naruszenie ograniczeń przywozu, wywozu lub przewozu,
podlega karze grzywny w wysokości do 4-krotnej wartości towaru.
§ 2.
Jeżeli przedmiotem przestępstwa jest towar, którego rodzaj i ilość wskazują na przeznaczenie
do obrotu handlowego, a wartość towaru przekracza 200 000 złotych, sprawca
podlega karze pozbawienia wolności do lat 2 lub grzywny w wysokości do 6-krotnej wartości
towaru albo obu tym karom łącznie.
§ 3.
Jeżeli sprawca czynu określonego w § 1 lub 2 działa nieumyślnie,
podlega karze grzywny do wysokości 2-krotnej wartości towaru.
§ 4.
Jeżeli wartość towaru nie przekracza 8 000 złotych, sprawca
podlega karze pieniężnej.
§ 1.
Kto nabywa, przechowuje lub przewozi towar stanowiący przedmiot czynu zabronionego,
określonego w art. 80 lub 81, lub pomaga do jego zbycia albo w celu osiągnięcia korzyści
majątkowej towar ten przyjmuje lub pomaga do jego ukrycia,
podlega karze grzywny w wysokości do 4-krotnej kwoty należnego cła, a jeżeli co do
towaru istnieje ograniczenie przywozu lub wywozu - karze grzywny w wysokości do 4-krotnej
wartości towaru.
§ 2.
Jeżeli przedmiotem przestępstwa jest towar, którego rodzaj i ilość wskazują na przeznaczenie
do obrotu handlowego, a wartość towaru przekracza 200 000 złotych, sprawca
podlega karze pozbawienia wolności do lat 2 lub grzywny w wysokości do 6-krotnej kwoty
należnego cła albo obu tym karom łącznie, a jeżeli co do towaru istnieje ograniczenie
przywozu lub wywozu - karze pozbawienia wolności do lat 2 lub grzywny w wysokości
do 6-krotnej wartości towaru albo obu tym karom łącznie.
§ 3.
Jeżeli należne cło nie przekracza 6 000 złotych albo wartość towaru, co do którego
istnieje ograniczenie przywozu lub wywozu, nie przekracza 8 000 złotych, sprawca
podlega karze pieniężnej.
§ 1.
Kto nabywa, przechowuje lub przewozi towar, o którym na podstawie towarzyszących okoliczności
powinien i może przypuszczać, że stanowi przedmiot czynu zabronionego określonego
w art. 80 lub 81, lub pomaga do jego zbycia albo w celu osiągnięcia korzyści majątkowej
towar ten przyjmuje lub pomaga do jego ukrycia,
podlega karze grzywny w wysokości do kwoty należnego cła, a jeżeli co do towaru istnieje
ograniczenie przywozu lub wywozu - karze grzywny do wysokości wartości towaru.
§ 2.
Jeżeli przedmiotem przestępstwa jest towar, którego rodzaj i ilość wskazują na przeznaczenie
do obrotu handlowego, a wartość towaru przekracza 200 000 złotych, sprawca
podlega karze pozbawienia wolności do roku lub grzywny w wysokości do 4-krotnej kwoty
należnego cła albo obu tym karom łącznie, a jeżeli co do towaru istnieje ograniczenie
przywozu lub wywozu - karze pozbawienia wolności do roku lub karze grzywny w wysokości
do 4-krotnej wartości towaru albo obu tym karom łącznie.
§ 3.
Jeżeli należne cło nie przekracza 6 000 złotych albo wartość towaru, co do którego
istnieje ograniczenie przywozu lub wywozu, nie przekracza 8 000 złotych, sprawca
podlega karze pieniężnej.
§ 1.
Kto w użyciu towaru, chociażby nieumyślnie, zmienia cel, przeznaczenie lub nie zachowuje
innego warunku, pod jakim towar zwolniono w całości lub w części od cła albo odprawiono
według niższej stawki celnej,
podlega karze grzywny w wysokości do 4-krotnej kwoty nie pobranego cła.
§ 2.
Jeżeli nie pobrane cło nie przekracza 6 000 złotych, sprawca
podlega karze pieniężnej.
§ 1.
Kto w użyciu towaru, chociażby nieumyślnie, zmienia cel, przeznaczenie lub nie zachowuje
innego warunku, pod jakim towar zwolniono od ograniczeń przywozu lub wywozu,
podlega karze grzywny w wysokości do 4-krotnej wartości towaru.
§ 2.
Jeżeli wartość towaru nie przekracza 8 000 złotych, sprawca
podlega karze pieniężnej.
Kto świadomie utrudnia kontrolę celną lub umyślnie wprowadza organ celny w błąd w
związku z przeprowadzaniem kontroli lub odprawy celnej, jeżeli czyn nie stanowi przestępstwa
lub wykroczenia określonego w art. 80-85,
podlega karze pieniężnej.
Kto narusza przepisy w zakresie ceł i obrotu towarowego z zagranicą, jeżeli czyn nie
stanowi przestępstwa lub wykroczenia określonego w art. 80-86,
podlega karze pieniężnej.
§ 1.
W wypadkach określonych w art. 80 § 1 i 2, art. 81 § 1 i 2, art. 82 § 1 i 2 orzeka
się przepadek rzeczy wymienionych w art. 16 § 1 oraz można orzec przepadek rzeczy
wymienionych w art. 16 § 2 i 3.
§ 2.
Przepis § 1 stosuje się odpowiednio w wypadkach określonych w art. 84 § 1 i art. 85
§ 1, jeżeli czyn został popełniony umyślnie.
§ 3.
W wypadkach określonych w art. 80 § 4, art. 81 § 4 i w art. 82 § 3 można orzec przepadek
rzeczy wymienionych w art. 16 § 1 i 2, jeżeli czyn został popełniony umyślnie.
§ 1.
W razie popełnienia przestępstwa określonego w art. 80 § 2, art. 81 § 2 lub w art.
82 § 2 w warunkach wymienionych w art. 24, sprawca
podlega karze pozbawienia wolności od roku do lat 10 i grzywny przewidzianej za dane
przestępstwo.
§ 2.
Tej samej karze podlega sprawca przestępstwa określonego w art. 80 § 2, art. 81 §
2 lub w art. 82 § 2. jeżeli popełnia czyn działając w grupie przestępczej lub uczynił
sobie z popełnienia przestępstwa skarbowego stałe źródło dochodu, lub wartość przedmiotu
przestępstwa przekracza 400 000 złotych albo sprawca powoduje uszczuplenie należności
państwowej w wysokości przekraczającej 400 000 złotych.
§ 3.
W wypadkach określonych w § 1 lub 2
1)
można orzec konfiskatę całości lub części mienia sprawcy,
2)
orzeka się przepadek rzeczy wymienionych w art. 16 § 1 oraz można orzec przepadek
rzeczy wymienionych w art. 16 § 2 i 3.
Wykroczenia określone w niniejszym rozdziale są karalne również w razie popełnienia
ich za granicą w czasie kontroli celnej przeprowadzanej tam przez polskie organy celne
na podstawie umów międzynarodowych.
Usiłowanie wykroczeń określonych w art. 80 § 4, art. 81 § 4, art. 82 § 3, art. 83
§ 3, art. 84 § 2 i w art. 85 § 2 jest karalne.
§ 1.
Kto wbrew obowiązkowi nie zgłasza właściwemu organowi podatkowemu przedmiotu opodatkowania
i przez to nie bierze udziału w postępowaniu podatkowym,
podlega karze pozbawienia wolności do lat 3 lub grzywny do 5 000 000 złotych albo
obu tym karom łącznie.
§ 2.
Jeżeli podatek narażony na uszczuplenie nie przekracza 250 000 złotych, sprawca
podlega karze grzywny do 1 000 000 złotych.
§ 3.
Jeżeli sprawca czynu określonego w § 1 lub 2 działa nieumyślnie,
podlega karze grzywny do 500 000 złotych.
§ 4.
Jeżeli podatek narażony na uszczuplenie nie przekracza 4 000 złotych, sprawca
podlega karze pieniężnej.
§ 5.
W wypadku niezgłoszenia do opodatkowania działalności wytwórczej, usługowej lub handlowej
można orzec przepadek rzeczy wymienionych w art. 16 § 1.
§ 1.
Kto zataja prowadzenie na własny rachunek działalności podlegającej opodatkowaniu,
posługując się nazwiskiem, firmą lub nazwą podstawionej osoby albo instytucji,
podlega karze grzywny do 2 500 000 złotych.
§ 2.
Tej samej karze podlega, kto dopuszcza do posługiwania się jego nazwiskiem lub firma,
albo pełniąc funkcje w instytucji dopuszcza do posługiwania się nazwą tej instytucji
przez osobę, która zataja prowadzenie na własny rachunek działalności podlegającej
opodatkowaniu.
§ 3.
Jeżeli następstwem czynu określonego w § 1 lub 2 jest uszczuplenie podatku przekraczające
250 000 złotych lub uniemożliwienie ściągnięcia takiej należności, sprawca
podlega karze pozbawienia wolności do lat 3 lub grzywny do 5 000 000 złotych albo
obu tym karom łącznie.
§ 4.
W wypadkach określonych w § 1 lub 2 można orzec przepadek rzeczy wymienionych w art.
16 § 1.
§ 1.
Kto, chociażby nieumyślnie, naraża Skarb Państwa na uszczuplenie podatku w postępowaniu
w sprawach zobowiązań podatkowych lub wobec płatnika dokonującego obliczenia i poboru
podatku przez niezgłoszenie danych mogących mieć wpływ na ustalenie zobowiązania podatkowego
lub jego wysokości albo przez podanie takich danych niezgodnie z rzeczywistością,
podlega karze grzywny do 2 500 000 złotych.
§ 2.
Jeżeli sprawca dopuszcza się czynu określonego w § 1 w związku z nierzetelnym prowadzeniem
ksiąg,
podlega karze grzywny do 5 000 000 złotych.
§ 3.
Jeżeli podatek narażony na uszczuplenie nie przekracza 4 000 złotych, sprawca
podlega karze pieniężnej.
§ 1.
Kto, chociażby nieumyślnie, naraża Skarb Państwa na uszczuplenie podatku przez nierzetelne
prowadzenie ksiąg, jeżeli czyn nie stanowi przestępstwa lub wykroczenia określonego
w art. 94,
podlega karze grzywny do 1 000 000 złotych.
§ 2.
Tej samej karze podlega, kto, sprawując nadzór nad prowadzeniem tych ksiąg, dopuszcza,
chociażby nieumyślnie, do ich nierzetelnego prowadzenia.
§ 3.
Jeżeli podatek narażony na uszczuplenie nie przekracza 4 000 złotych, sprawca
podlega karze pieniężnej.
§ 1.
Kto, będąc płatnikiem obowiązanym do obliczenia i pobrania podatku należnego w związku
z dokonywaniem przez jednostki gospodarki nie uspołecznionej lub osoby fizyczne dostaw,
robót lub usług na rzecz instytucji państwowej lub społecznej, zaniecha pobrania tego
podatku albo pobiera go w kwocie niższej od należnej,
podlega karze pozbawienia wolności do roku lub grzywny do 1 000 000 złotych albo obu
tym karom łącznie.
§ 2.
Jeżeli uszczuplona kwota podatku nie przekracza 200 000 złotych, sprawca
podlega karze grzywny do 500 000 złotych.
§ 3.
Jeżeli sprawca czynu określonego w § 1 lub 2 działa nieumyślnie,
podlega karze grzywny do 125 000 złotych.
§ 4.
Jeżeli uszczuplona kwota podatku nie przekracza 4 000 złotych, sprawca
podlega karze pieniężnej.
§ 1.
Kto, będąc płatnikiem lub inkasentem obowiązanym do obliczenia i pobrania innego zobowiązania
podatkowego niż określone w art. 96 § 1, zaniecha pobrania tego zobowiązania albo
pobiera je w kwocie niższej od należnej,
podlega karze grzywny do 500 000 złotych.
§ 2.
Jeżeli uszczuplona kwota podatku nie przekracza 200 000 złotych, sprawca
podlega karze grzywny do 250 000 złotych.
§ 3.
Jeżeli sprawca czynu określonego w § 1 lub 2 działa nieumyślnie,
podlega karze grzywny do 75 000 złotych.
§ 4.
Jeżeli uszczuplona kwota podatku nie przekracza 4 000 złotych, sprawca
podlega karze pieniężnej.
§ 1.
Kto, będąc płatnikiem lub inkasentem, nie wpłaca na rachunek organu podatkowego kwoty
pobranej od podatnika z tytułu zobowiązania podatkowego, podlega karze pozbawienia
wolności do lat 2 i grzywny do 2 500 000 złotych.
§ 2.
Jeżeli nie wpłacona kwota podatku nie przekracza 200 000 złotych, sprawca
podlega karze grzywny do 1 000 000 złotych.
§ 3.
Jeżeli sprawca czynu określonego w § 1 lub 2 działa nieumyślnie,
podlega karze grzywny do 250 000 złotych.
§ 4.
Jeżeli nie wpłacona kwota podatku nie przekracza 4 000 złotych, sprawca
podlega karze pieniężnej.
§ 1.
Kto przez naruszenie przepisów podatkowych naraża Skarb Państwa na uszczuplenie podatku,
jeżeli czyn nie stanowi przestępstwa lub wykroczenia określonego w art. 92-98,
podlega karze grzywny do 500 000 złotych.
§ 2.
Jeżeli sprawca działa nieumyślnie,
podlega karze grzywny do 125 000 złotych.
§ 3.
Jeżeli podatek narażony na uszczuplenie nie przekracza 4 000 złotych, sprawca
podlega karze pieniężnej.
§ 1.
Kto wbrew przepisom ustawy o zobowiązaniach podatkowych nie prowadzi ksiąg,
podlega karze grzywny do 500 000 złotych.
§ 2.
Jeżeli sprawca działa nieumyślnie,
podlega karze grzywny do 125 000 złotych.
Kto odmawia uprawnionemu organowi okazania ksiąg albo księgi takie niszczy,
podlega karze grzywny do 500 000 złotych.
§ 1.
Kto wbrew przepisom ustawy o zobowiązaniach podatkowych nie wystawia rachunku za wykonane
świadczenie, odmawia wydania takiego rachunku odbiorcy albo nie przechowuje kopii
wystawionych rachunków,
podlega karze grzywny do 250 000 złotych.
§ 2.
Tej samej karze podlega, kto wydaje rachunek za świadczenie rzeczy lub usług zawierający
dane niezgodne z rzeczywistością albo takiego rachunku używa.
§ 3.
Jeżeli sprawca czynu określonego w § 1 lub 2 działa nieumyślnie,
podlega karze pieniężnej.
§ 1.
Kto wbrew przepisom ustawy o zobowiązaniach podatkowych nie udokumentowuje w księgach
zapisu dotyczącego produkcji, przerobu, zużycia, przechowywania lub zakupu (skupu)
rzeczy, lub świadczenia usług albo nie prowadzi ewidencji dowodów zakupu lub prowadzi
ją nierzetelnie,
podlega karze grzywny do 250 000 złotych.
§ 2.
Jeżeli sprawca działa nieumyślnie,
podlega karze pieniężnej.
Ustawa wchodzi w życie po upływie 6 miesięcy od dnia ogłoszenia.
Kto, będąc obowiązany do prowadzenia księgi, prowadzi księgę tę wadliwie, jeżeli czyn
nie stanowi przestępstwa lub wykroczenia określonego w art. 94, 95, 99-103,
podlega karze pieniężnej.
§ 1.
Kto mimo obowiązku, chociażby nieumyślnie, nie nadsyła organowi podatkowemu informacji
podatkowej lub nadsyła informację zawierającą dane niezgodne z rzeczywistością,
podlega karze grzywny do 125 000 złotych.
§ 2.
Tej samej karze podlega, kto pomimo obowiązku nie nadsyła organowi podatkowemu wykazu
nieruchomości lub oświadczenia stwierdzającego stan dotychczasowy nieruchomości albo
w wykazie takim bądź oświadczeniu podaje dane niezgodne z rzeczywistością.
§ 3.
Jeżeli sprawca czynu określonego w § 2 działa nieumyślnie,
podlega karze pieniężnej.
Kto utrudnia uprawnionym pracownikom organu podatkowego przeprowadzenie czynności
kontrolnych dotyczących ustalenia zobowiązania podatkowego,
podlega karze grzywny do 125 000 złotych.
§ 1.
Kto uchyla się od uiszczenia należnej opłaty skarbowej od czynności cywilnoprawnej
lub z tytułu wykonywania rzemiosła,
podlega karze grzywny w wysokości do 10-krotnej kwoty uszczuplonej opłaty.
§ 2.
Jeżeli sprawca działa nieumyślnie,
podlega karze grzywny w wysokości do 4-krotnej kwoty uszczuplonej opłaty.
§ 3.
Jeżeli kwota uszczuplonej opłaty skarbowej nie przekracza 4 000 złotych, sprawca
podlega karze pieniężnej.
§ 1.
Kto uszczupla opłatę skarbową przez użycie skasowanego znaku opłaty skarbowej,
podlega karze pozbawienia wolności do lat 2 lub grzywny do 500 000 złotych albo obu
tym karom łącznie.
§ 2.
Tej samej karze podlega, kto skasowany znak opłaty skarbowej puszcza w obieg albo
w tym celu nabywa lub przechowuje.
§ 3.
Jeżeli skasowane znaki opłaty skarbowej opiewały na kwotę nie przekraczającą 10 000
złotych, sprawca
podlega karze grzywny do 125 000 złotych.
§ 4.
Jeżeli skasowane znaki opłaty skarbowej, opiewały na kwotę nie przekraczającą 3 000
złotych, sprawca
podlega karze pieniężnej.
§ 5.
Przedmiot przestępstw lub wykroczeń określonych w § 1-4 podlega przepadkowi.
§ 1.
Kto wbrew przepisom ustawy o opłacie skarbowej nie prowadzi rejestru opłaty skarbowej
albo przewidzianych w przepisach innych urządzeń księgowych mających na celu ewidencję
należnych lub pobranych zobowiązań podatkowych,
podlega karze grzywny do 250 000 złotych.
§ 2.
Jeżeli sprawca działa nieumyślnie,
podlega karze pieniężnej.
§ 1.
Kto jako podatnik, płatnik, inkasent lub osoba obowiązana do uiszczenia opłaty skarbowej
lub innego zobowiązania podatkowego narusza przepisy ustawy o zobowiązaniach podatkowych,
jeżeli czyn nie stanowi przestępstwa lub wykroczenia określonego w art. 92-109
podlega karze pieniężnej.
§ 2.
Tej samej karze podlega, kto w postępowaniu w sprawach zobowiązań podatkowych, będąc
obowiązany do osobistego stawienia się w organie podatkowym jako strona, świadek lub
biegły, pomimo prawidłowego wezwania nie stawił się bez uzasadnionej przyczyny albo
bezzasadnie odmówił złożenia zeznania lub wydania opinii.
§ 1.
Przepisy niniejszego rozdziału dotyczące podatków stosuje się odpowiednio do zaliczek
i przedpłat na podatki.
§ 2.
Przez księgi należy rozumieć księgi rachunkowe, handlowe lub podatkowe, a także inne
urządzenia księgowe prowadzone, przy tych księgach, takie jak książka ewidencji sprzedaży
i kontrola ilościowa
§ 3.
Zobowiązaniami podatkowymi w rozumieniu niniejszego rozdziału są również opłaty pobierane
na rzecz budżetu terenowego.
Przepisy niniejszego rozdziału, z wyjątkiem art. 93, 96, 97, 98, 102, 105 i 106, nie
dotyczą odpowiedzialności za przestępstwa i wykroczenia podatkowe, gdy sprawca dopuszcza
się takiego czynu w związku z pełnieniem funkcji w instytucji państwowej lub społecznej.
§ 1.
Kto, pełniąc funkcję w instytucji państwowej lub społecznej, przez naruszenie przepisów
ustawy o zobowiązaniach podatkowych oraz przepisów o postępowaniu w sprawach zobowiązań
podatkowych, o rachunkowości i kontroli jednostek gospodarki uspołecznionej oraz o
rozliczeniach z budżetem z tytułu otrzymanych dotacji naraża Skarb Państwa na uszczuplenie
zobowiązań podatkowych lub wypłatę nienależnych lub nadmiernych dotacji,
podlega karze grzywny do 250 000 złotych.
§ 2.
Jeżeli sprawca działa nieumyślnie,
podlega karze grzywny do 50 000 złotych.
§ 3.
Jeżeli kwota narażona na uszczuplenie nie przekracza 4 000 złotych, sprawca
podlega karze pieniężnej.
Kto, pełniąc funkcję w instytucji państwowej lub społecznej, zgłasza właściwemu organowi
niezgodne z rzeczywistością dane dla ustalenia stawek podatkowych lub stawek dotacji
budżetowych, narażając przez to Skarb Państwa na uszczuplenie zobowiązania podatkowego
albo powodując pobranie nienależnych lub nadmiernych dotacji z budżetu Państwa,
podlega karze grzywny do 500 000 złotych.
§ 1.
Kto, pełniąc funkcję w instytucji państwowej lub społecznej, narusza przepisy ustawy
o zobowiązaniach podatkowych oraz przepisy o postępowaniu w sprawach zobowiązań podatkowych
lub o rozliczeniach z budżetem Państwa z tytułu otrzymanych dotacji, jeżeli czyn nie
stanowi przestępstwa lub wykroczenia określonego w art. 113 lub 114,
podlega karze pieniężnej.
§ 2.
Tej samej karze podlega, kto, będąc obowiązany do osobistego stawienia się w organie
podatkowym jako strona, świadek lub biegły w związku z postępowaniem w sprawach zobowiązań
podatkowych lub rozliczeń z budżetem Państwa z tytułu otrzymanych dotacji dotyczących
jednostek gospodarki uspołecznionej, pomimo prawidłowego wezwania, nie stawił się
bez uzasadnionej przyczyny albo bezzasadnie odmówił złożenia zeznania lub wydania
opinii.
Przepisy niniejszego rozdziału dotyczące podatków stosuje się odpowiednio do zaliczek
na podatek.
§ 1.
Kto prowadzi bez wymaganego zezwolenia grę losową lub totalizator albo w prowadzeniu
takim pośredniczy,
podlega karze pozbawienia wolności do lat 2 lub grzywny do 1 000 000 złotych albo
obu tym karom łącznie.
§ 2.
Jeżeli sprawca działa nieumyślnie,
podlega karze grzywny do 125 000 złotych.
§ 3.
W wypadku określonym w § 1 podlegają przepadkowi stanowiące przedmiot przestępstwa
skarbowego dokumenty i urządzenia gry losowej lub totalizatora oraz wygrane, które
na podstawie tych dokumentów przypadają grającym, a także pieniądze uzyskane ze sprzedaży
losów i wpłaconych stawek.
§ 1.
Kto prowadzi bez wymaganego zezwolenia loterię fantową, z której nadwyżka jest przeznaczona
na cel społeczny,
podlega karze grzywny do 125 000 złotych.
§ 2.
Jeżeli sprawca działa nieumyślnie,
podlega karze pieniężnej.
§ 1.
Kto uczestniczy w zakładach totalizatora prowadzonego bez wymaganego zezwolenia,
podlega karze grzywny do 500 000 złotych.
§ 2.
Art. 117 § 3 stosuje się odpowiednio.
§ 1.
Kto prowadzi grę losową lub totalizator niezgodnie z przepisami o grach losowych i
totalizatorach lub z regulaminem gry lub totalizatora,
podlega karze grzywny do 125 000 złotych.
§ 2.
Jeżeli czyn dotyczy loterii fantowej, sprawca
podlega karze pieniężnej.
Kto nie będąc do tego uprawniony, z chęci osiągnięcia korzyści majątkowej, trudni
się sprzedażą losów lub innych dowodów udziału w grze losowej lub totalizatorze,
podlega karze ograniczenia wolności lub grzywny do 125 000 złotych albo obu tym karom
łącznie.
W sprawach o przestępstwa skarbowe zagrożone zasadniczą karą pozbawienia wolności
lub karą ograniczenia wolności orzekają sądy powszechne, a w stosunku do osób wymienionych
w art. 564 § 1 Kodeksu postępowania karnego - sądy wojskowe.
§ 1.
W sprawach o przestępstwa skarbowe zagrożone wyłącznie zasadniczą karą grzywny oraz
w sprawach o wykroczenia skarbowe orzekają finansowe organy orzekające.
§ 2.
Sprawy o przestępstwa skarbowe określone w § 1 należą jednak do właściwości sądów;
1)
jeżeli zachodzi wątpliwość co do poczytalności oskarżonego albo jeżeli zachodzi potrzeba
zastosowania środków zabezpieczających określonych w art. 99-103 Kodeksu karnego,
2)
jeżeli czyn wyczerpuje jednocześnie znamiona przestępstwa określonego w przepisach
innej ustawy karnej, a prokurator przejął do swego prowadzenia również sprawę o przestępstwo
skarbowe,
3)
jeżeli finansowy organ orzekający drugiej instancji przekaże sprawę ze względu na
jej szczególne okoliczności do postępowania sądowego.
§ 1.
Sąd właściwy na podstawie art. 122 i 123 § 2 dla sprawców przestępstw skarbowych jest
również właściwy dla pomocników, podżegaczy oraz innych osób, których przestępstwo
skarbowe pozostaje w ścisłym związku z przestępstwem sprawcy, jeżeli postępowanie
przeciwko nim toczy się jednocześnie.
§ 2.
Jeżeli zachodzą okoliczności utrudniające łączne rozpoznanie spraw, o których mowa
w § 1, można wyłączyć i odrębnie rozpoznać sprawę poszczególnych osób lub o poszczególne
czyny; sprawa wyłączona podlega rozpoznaniu przez organ właściwy według zasad ogólnych
§ 1.
Sąd nie przestaje być właściwy, chociażby w toku postępowania sądowego ustały przyczyny
uzasadniające tę właściwość.
§ 2.
Orzeczenie wydane przez sąd w sprawie należącej do właściwości finansowego organu
orzekającego nie może być z tego powodu uchylone.
§ 1.
W postępowaniu przed finansowymi organami orzekającymi lub organami dochodzenia w
sprawach o przestępstwa i wykroczenia skarbowe stosuje się odpowiednio art. 2 § 1, art. 3, 4, 7 § 2, art. 8-10, 11 pkt 1-3 i 5-7, art. 12, 13, 15 i 512-517
Kodeksu postępowania karnego. Przez wyrazy „sąd” lub „prokurator” należy rozumieć również finansowy organ orzekający
lub organ dochodzenia, przed którym toczy się sprawa.
§ 2.
W sprawach o przestępstwa skarbowe stosuje się art. 14 Kodeksu postępowania karnego.
Postępowanie wszczyna się z urzędu.
Kierownikiem organu dochodzenia, kierownikiem finansowego organu dochodzenia i kierownikiem
finansowego organu orzekającego jest dyrektor izby skarbowej albo naczelnik urzędu
skarbowego lub dyrektor urzędu celnego. Kierownikiem finansowego organu orzekającego
jest także Prezes Głównego Urzędu Ceł.
Finansowymi organami orzekającymi w pierwszej instancji są
1)
w sprawach o przestępstwa i wykroczenia skarbowe określone w art. 52, 54 § 2-5, art.
55, 56, 80 § 1, 3 i 4, art. 81 § 1, 3 i 4, art. 82 § 1 i 3, art. 83 § 1 i 3 oraz w
art. 84-87 - urzędy celne wyznaczone przez Ministra Handlu Zagranicznego w drodze
rozporządzenia, które określi również ich właściwość miejscową,
2)
w sprawach o pozostałe przestępstwa skarbowe podlegające orzecznictwu finansowych
organów orzekających oraz w sprawach o pozostałe wykroczenia skarbowe - urzędy skarbowe.
Finansowymi organami orzekającymi w drugiej instancji są
1)
w sprawach określonych w art. 129 pkt 1 - Główny Urząd Ceł,
2)
w sprawach określonych w art. 129 pkt 2 - izby skarbowe.
Minister Handlu Zagranicznego może ustalić w drodze rozporządzenia właściwość organów
administracji celnej w sprawach określonego rodzaju w sposób odmienny od wskazanego
w art. 129 pkt 1 oraz w art. 130 pkt 1.
Jeżeli czyn wyczerpuje znamiona określone w dwóch albo więcej przepisach niniejszej
ustawy, właściwość finansowego organu orzekającego ustala się według przepisu przewidującego
karę najsurowszą.
§ 1.
W zakresie właściwości miejscowej stosuje się odpowiednio przepisy art. 21, 22 § 1 i 2, art. 23 § 1 i art. 24 Kodeksu postępowania karnego.
§ 2.
Jeżeli nie można ustalić właściwości miejscowej na podstawie przepisów określonych
w § 1 albo jeżeli ważne względy za tym przemawiają, Minister Finansów, a w sprawach
należących do właściwości organów administracji celnej - Minister Handlu Zagranicznego,
wyznacza finansowy organ orzekający, który ma sprawę rozpoznać. Powyższe uprawnienia
minister może przekazać finansowym organom orzekającym drugiej instancji.
Finansowy organ orzekający bada z urzędu swą właściwość, a w razie stwierdzenia swej
niewłaściwości przekazuje sprawę właściwemu organowi. Jednakże przekazanie z powodu
braku właściwości miejscowej nie może nastąpić po wydaniu rozstrzygnięcia kończącego
postępowanie w pierwszej instancji.
§ 1.
Pracownik finansowego organu orzekającego lub organu dochodzenia jest z mocy prawa
wyłączony od udziału w sprawie, jeżeli
1)
sprawa dotyczy tego pracownika bezpośrednio,
2)
jest małżonkiem strony albo jej obrońcy, pełnomocnika lub przedstawiciela ustawowego,
3)
jest krewnym lub powinowatym w linii prostej, a w linii bocznej aż do stopnia pomiędzy
dziećmi rodzeństwa osób wymienionych w pkt 2, albo jest związany z jedną z tych osób
węzłem przysposobienia, opieki lub kurateli,
4)
w tej samej sprawie był przesłuchany w charakterze świadka lub składał opinię jako
biegły,
5)
brał udział w sprawie jako obrońca, pełnomocnik lub przedstawiciel ustawowy strony,
6)
uczestniczył w niższej instancji w wydaniu zaskarżonego rozstrzygnięcia lub zarządzenia.
§ 2.
Powody wyłączenia trwają mimo ustania uzasadniającego je małżeństwa, przysposobienia,
opieki lub kurateli.
Niezależnie od przyczyn wymienionych w art. 135 bezpośredni przełożony wyłącza pracownika
na jego żądanie, na wniosek strony lub z urzędu, jeżeli pomiędzy pracownikiem a stroną
zachodzi stosunek osobisty tego rodzaju, że mógłby wywołać wątpliwość co do jego bezstronności.
§ 1.
W postępowaniu przed finansowymi organami orzekającymi lub organami dochodzenia stroną
jest oskarżony, a w sprawach o wykroczenia skarbowe - obwiniony, niezależnie od formy
popełnienia przestępstw lub wykroczeń. Stroną jest również osoba odpowiedzialna posiłkowo
i interwenient.
§ 2.
Przepisy niniejszej ustawy dotyczące oskarżonego stosuje się odpowiednio do obwinionego.
§ 1.
Za oskarżonego uważa się osobę, co do której sporządzono protokół karny lub wydano
postanowienie o przedstawieniu zarzutów, a w wypadku określonym w art. 181 - osobę
przesłuchaną co do treści zarzutów.
§ 2.
Do oskarżonego i jego obrońcy stosuje się art. 63-68, 70 § 1. art. 72, 73, 76 i 77 Kodeksu postępowania karnego i odpowiednio art. 62 i 75 tego kodeksu. W postępowaniu przygotowawczym dotyczącym przestępstwa
skarbowego należącego do właściwości sądów stosuje się ponadto art. 69 i 74 § 1 Kodeksu
postępowania karnego.
§ 3.
Jeżeli w sprawie o przestępstwo skarbowe należące do właściwości finansowych organów
orzekających lub organów dochodzenia albo w sprawie o wykroczenie skarbowe zachodzi
konieczność wyznaczenia obrońcy z urzędu z przyczyn wskazanych w art. 70 § 1 Kodeksu postępowania karnego, finansowy organ orzekający pierwszej instancji zwraca się w tej sprawie do zespołu
adwokackiego, którego kierownik deleguje obrońcę.
§ 1.
Odpowiedzialnym posiłkowo jest osoba fizyczna, prawna, zrzeszenie lub organizacja,
którą organ prowadzący postępowanie przygotowawcze lub organ orzekający wezwał do
udziału w postępowaniu w charakterze osoby odpowiedzialnej posiłkowo. Wezwanie następuje
w formie pisemnej z przytoczeniem okoliczności uzasadniających odpowiedzialność posiłkową.
§ 2.
Za odpowiedzialnego posiłkowo, który nie jest osobą fizyczną, czynności procesowych
dokonuje organ uprawniony do działania w jego imieniu.
§ 3.
Do odpowiedzialnego posiłkowo stosuje się odpowiednio art. 62 i 66 Kodeksu postępowania karnego.
§ 4.
Odpowiedzialny posiłkowo nie może być przesłuchany w charakterze świadka. Odpowiedzialny
posiłkowo ma prawo składać wyjaśnienia, a obowiązany jest to uczynić na wezwanie organu
prowadzącego postępowanie przygotowawcze lub organu orzekającego; artykuły 165-167 Kodeksu postępowania karnego oraz art. 154 niniejszej ustawy stosuje się odpowiednio.
§ 5.
Odpowiedzialny posiłkowo może ustanowić pełnomocnika. Pełnomocnikiem może być osoba
określona w art. 87 § 1 i 2 Kodeksu postępowania cywilnego.
§ 1.
Interwenientem jest osoba, która nie będąc oskarżonym zgłosiła w postępowaniu przygotowawczym
lub w postępowaniu przed organem orzekającym roszczenie do przedmiotów podlegających
przepadkowi.
§ 2.
W sprawach należących do właściwości finansowych organów orzekających lub organów
dochodzenia interwencja może być zgłoszona najpóźniej do chwili wydania rozstrzygnięcia
kończącego postępowanie w pierwszej instancji. Jeżeli rozstrzygnięcie to zostało przez
oskarżonego lub odpowiedzialnego posiłkowo zaskarżone, interwencja może być zgłoszona
do chwili wydania orzeczenia w drugiej instancji.
§ 3.
W sprawach należących do właściwości sądu interwencja może być zgłoszona najpóźniej
do chwili rozpoczęcia przewodu sądowego w pierwszej instancji.
§ 4.
Interwencję zgłasza się na piśmie lub ustnie do protokołu.
§ 1.
Interwenientowi przysługują prawa strony w granicach interwencji.
§ 2.
Za interwenienta, który nie jest osobą fizyczną, czynności procesowych dokonuje organ
uprawniony do działania w jego imieniu.
§ 3.
Interwenient może ustanowić pełnomocnika. Pełnomocnikiem może być osoba określona
w art. 87 § 1 i 2 Kodeksu postępowania cywilnego.
§ 4.
Interwenient może być przesłuchany w charakterze świadka.
Jeżeli z danych zebranych w toku postępowania wynika, że zachodzą warunki do zgłoszenia
interwencji, należy o tym niezwłocznie zawiadomić osobę zainteresowaną, chyba że jej
adres jest nieznany.
§ 1.
Rozstrzygnięcia wydaje się w postaci orzeczeń lub postanowień. Jeżeli ustawa nie wymaga
wydania orzeczenia - wydaje się postanowienie.
§ 2.
W kwestiach nie wymagających wydania orzeczenia lub postanowienia finansowy organ
orzekający lub organ dochodzenia wydaje zarządzenia.
§ 1.
Każde rozstrzygnięcie powinno zawierać nazwę organu, wymienienie osoby, której dotyczy,
powołanie podstawy prawnej, osnowę i datę rozstrzygnięcia, pouczenie, czy i w jakim
trybie rozstrzygnięcie może być zaskarżone, oraz podpis z podaniem imienia, nazwiska
i stanowiska służbowego podpisującego.
§ 2.
Postanowienia, co do których ustawa dopuszcza możność zaskarżenia, oraz orzeczenia
powinny ponadto zawierać uzasadnienie.
W zakresie sprostowania oczywistych omyłek w rozstrzygnięciu lub zarządzeniu stosuje
się odpowiednio art. 92 Kodeksu postępowania karnego.
Odwołania, zażalenia i inne pisma procesowe stron powinny odpowiadać wymaganiom określonym
w art. 104 Kodeksu postępowania karnego. Artykuły 103, 105 i 106 Kodeksu postępowania karnego stosuje się odpowiednio.
§ 1.
Do terminów dokonywania czynności procesowych oraz przywracania terminów stosuje się
art. 107-112 Kodeksu postępowania karnego.
§ 2.
Pismo wniesione przed upływem terminu omyłkowo do niewłaściwego finansowego organu
orzekającego lub organu dochodzenia uważa się za wniesione z zachowaniem terminu.
§ 3.
W wypadkach określonych w art. 111 § 1 Kodeksu postępowania karnego o przywróceniu terminu rozstrzyga organ, przed którym należało dokonać czynności.
Do doręczeń stosuje się odpowiednio art. 113-119, 121-124, 125 § 1, art. 126 i 128 Kodeksu postępowania karnego. Ponadto stosuje się odpowiednio art. 125 § 3 Kodeksu postępowania karnego oraz przepisy wydane na podstawie art. 127 tego kodeksu.
§ 1.
Do protokołów stosuje się art. 129 § 1 pkt 1-7 i § 2, art. 131, 133 § 1, art. 134,
136 i 137 Kodeksu postępowania karnego; przepisy wydane na podstawie art. 133 § 2 Kodeksu postępowania karnego stosuje się odpowiednio.
§ 2.
Protokół może spisać przeprowadzający czynność protokołowaną albo osoba przez niego
przybrana. Artykuł 130 § 3 Kodeksu postępowania karnego stosują się.
§ 3.
Protokolant i stenograf ulegają wyłączeniu z powodów określonych w art. 135 i 136.
O wyłączeniu rozstrzyga przeprowadzający czynność protokołowaną.
§ 1.
Przeglądanie akt sprawy w toku postępowania przygotowawczego i sporządzanie z nich
odpisów oraz otrzymywanie odpisów uwierzytelnionych wymaga zezwolenia prowadzącego
postępowanie przygotowawcze.
§ 2.
Po zakończeniu postępowania przygotowawczego udostępnia się stronom oraz ich obrońcom,
pełnomocnikom i przedstawicielom ustawowym akta sprawy i daje możność sporządzenia
z nich odpisów. Artykuł 143 § 1 i 2 Kodeksu postępowania karnego stosuje się.
§ 3.
Prokurator, finansowy organ orzekający oraz organ nadrzędny nad prowadzącym postępowanie
przygotowawcze może przeglądać akta sprawy w każdym jej stanie oraz przesłania akt
w tym celu. Udostępnienie akt innym osobom lub organom wymaga zgody kierownika organu,
przed którym toczy się postępowanie.
§ 1.
Postępowanie mające na celu odtworzenie zaginionych lub zniszczonych akt sprawy przeprowadza
organ, przed którym sprawa toczyła się ostatnio. Jeżeli organem tym jest finansowy
organ orzekający drugiej instancji, organ ten może zlecić odtworzenie akt finansowemu
organowi orzekającemu pierwszej instancji.
§ 2.
W zakresie odtworzenia akt stosuje się odpowiednio art. 146-151 Kodeksu postępowania karnego. Użyte w tych przepisach określenia „sąd” lub „prezes sądu” oznaczają odpowiednio
organ uprawniony do odtworzenia akt lub kierownika tego organu.
Do dowodów stosuje się art. 152-163, 165-167, 172, 173, 174 § 1 i 3, art. 175-178, 181 -187 i 189-203 Kodeksu
postępowania karnego, ze zmianami wynikającymi z przepisów niniejszego rozdziału. Określone w tych przepisach
uprawnienia i obowiązki procesowe Milicji Obywatelskiej dotyczą także innych organów
dochodzenia.
§ 1.
W wypadku określonym w art. 162 § 3 Kodeksu postępowania karnego z wnioskiem o zwolnienie świadka od obowiązku zachowania tajemnicy państwowej może
zwrócić się do właściwego naczelnego organu administracji państwowej również kierownik
finansowego organu orzekającego drugiej instancji.
§ 2.
W wypadku określonym w art. 163 Kodeksu postępowania karnego organ dochodzenia lub finansowy organ orzekający może zwrócić się do prokuratora
o zwolnienie świadka od obowiązku zachowania tajemnicy.
§ 3.
Przepisy wydane na podstawie art. 164 § 2 Kodeksu postępowania karnego stosuje się odpowiednio.
Jeżeli osoba uprawniona do odmowy złożenia zeznania albo zwolniona od tego na podstawie
art. 167 Kodeksu postępowania karnego oświadczy nie później niż przed zakończeniem postępowania przygotowawczego, że chce
z tego prawa skorzystać, poprzednio złożone zeznanie tej osoby nie może ani służyć
za dowód, ani być odtworzone.
W wypadku określonym w art. 174 § 3 Kodeksu postępowania karnego zarządzenie przesłuchania świadka z udziałem biegłego lekarza lub biegłego psychologa
może wydać również kierownik finansowego organu dochodzenia lub finansowego organu
orzekającego.
Do biegłego stosuje się odpowiednio art. 160, 162, 163, 172, 173 § 1 i art. 179 Kodeksu postępowania karnego oraz art. 153 niniejszej ustawy.
§ 1.
Rozstrzygnięcia i czynności prokuratora przewidziane w art. 189, 191, 197 § 3 i w art. 198 § 1 Kodeksu postępowania karnego może podjąć również kierownik finansowego organu dochodzenia, a w toku postępowania
przed finansowym organem orzekającym - kierownik tego organu. Uprawnienie do otwierania
korespondencji określonej w art. 198 § 1 Kodeksu postępowania karnego przysługuje wyłącznie prokuratorowi.
§ 2.
Przedmioty określone w art. 200 Kodeksu postępowania karnego zamiast do depozytu sądowego składa się do depozytu we właściwym miejscowo urzędzie
skarbowym, a w sprawach należących do orzecznictwa organów administracji celnej -
do depozytu w urzędzie celnym.
§ 3.
Waluty obce i inne przedmioty wartościowe, których rodzaj określi Minister Finansów,
oddaje się na przechowanie do Narodowego Banku Polskiego. Minister Handlu Zagranicznego
w porozumieniu z Ministrem Finansów określi wypadki, w których waluty obce i inne
przedmioty wartościowe można przechowywać w urzędach celnych, oraz sposób ich przechowywania.
§ 4.
Jeżeli sprzedaży w trybie przewidzianym w art. 201 Kodeksu postępowania karnego dokonuje finansowy organ dochodzenia lub finansowy organ orzekający, stosuje się
odpowiednio przepisy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.
Do zatrzymania osoby podejrzanej o popełnienie przestępstwa skarbowego stosuje się
art. 205-208 Kodeksu postępowania karnego. Określone w tych przepisach uprawnienia
i obowiązki Milicji Obywatelskiej dotyczą również innych organów prowadzących dochodzenie
w sprawach karnych skarbowych. W razie potrzeby organy te mogą zwrócić się do Milicji
Obywatelskiej o udzielenie pomocy w zatrzymaniu.
§ 1.
W postępowaniu przygotowawczym dotyczącym przestępstwa skarbowego należącego do właściwości
sądów stosuje się art. 209-216, 217 § 1 i 2 i art. 218-238 Kodeksu postępowania karnego. Jeżeli zachodzi potrzeba zastosowania środka zapobiegawczego, organ prowadzący dochodzenie
zwraca się do prokuratora.
§ 2.
W sprawach określonych w § 1 mają zastosowanie również art. 239-241 Kodeksu postępowania karnego.
§ 1.
Na świadka, biegłego lub tłumacza, który bez podania usprawiedliwienia nie stawił
się na wezwanie organu prowadzącego postępowanie albo bez zezwolenia tego organu wydalił
się z miejsca czynności przed jej zakończeniem lub odmówił złożenia zeznań albo wykonania
obowiązków biegłego lub tłumacza, można nałożyć karę porządkową od 200 do 2 000 złotych.
§ 2.
Przepis § 1 stosuje się odpowiednio do osoby, która będąc obowiązana do okazania albo
wydania przedmiotu oględzin lub dowodu rzeczowego odmówiła jego okazania lub wydania.
§ 3.
Osoba ukarana może w ciągu 7 dni od daty doręczenia jej postanowienia o nałożeniu
kary porządkowej usprawiedliwić niestawiennictwo lub niewykonanie innych obowiązków.
Karę porządkową należy uchylić w razie uznania niestawiennictwa lub niewykonania innych
obowiązków za usprawiedliwione.
§ 4.
O nałożeniu kary porządkowej oraz o jej uchyleniu rozstrzyga kierownik finansowego
organu dochodzenia, a w postępowaniu przed finansowym organem orzekającym - kierownik
tego organu. Na postanowienie o odmowie uchylenia kary porządkowej przysługuje zażalenie.
§ 5.
Przepisy § 1, 3 i 4 stosuje się odpowiednio w razie niestawienia się na wezwanie osoby
odpowiedzialnej posiłkowo lub odmowy złożenia przez nią wyjaśnień.
§ 6.
W razie uchybienia przez żołnierza w czynnej służbie wojskowej obowiązkom określonym
w § 1 i 2 kierownik organu prowadzącego dochodzenie, a w postępowaniu przed finansowym
organem orzekającym - kierownik tego organu, może wystąpić do dowódcy jednostki wojskowej,
w której żołnierz ten pełni służbę, o pociągnięcie go do odpowiedzialności dyscyplinarnej.
Artykuł 245 § 2 Kodeksu postępowania karnego stosuje się odpowiednio.
§ 7.
Artykuł 245 § 3 Kodeksu postępowania karnego stosuje się odpowiednio.
W wypadkach określonych w art. 160 § 1 organ dochodzenia, a w postępowaniu przed organem orzekającym - ten organ,
może ponadto zarządzić przymusowe doprowadzenie przez Milicję Obywatelską świadka,
biegłego, tłumacza lub osoby odpowiedzialnej posiłkowo. Artykuł 242 § 2 Kodeksu postępowania
karnego stosuje się odpowiednio.
W postępowaniu przygotowawczym dotyczącym sprawy należącej do właściwości sądów, jeżeli
kary określone w art. 160 § 1 i 2 okazały się nieskuteczne albo gdy inne ważne względy
za tym przemawiają, kierownik organu prowadzącego dochodzenie może zwrócić się do
prokuratora z wnioskiem o zastosowanie kar porządkowych określonych w art. 242 § 1, art. 244 § 2, art. 245 i 246 § 1 Kodeksu postępowania karnego. W razie uwzględnienia wniosku stosuje się odpowiednio również art. 243, 244 § 3 i 4, art. 246 § 2 i art. 247 Kodeksu postępowania karnego.
§ 1
W razie popełnienia przestępstwa lub wykroczenia skarbowego może z urzędu nastąpić
zabezpieczenie na mieniu oskarżonego grożącej za ten czyn grzywny lub kary pieniężnej
oraz kosztów postępowania.
§ 2.
Grzywnę i koszty postępowania można zabezpieczyć także na mieniu osoby odpowiedzialnej
posiłkowo.
§ 3.
Przepis § 1 stosuje się również do zabezpieczenia grożących kar konfiskaty mienia,
przepadku rzeczy lub jej równowartości oraz do zabezpieczenia należności państwowej
uszczuplonej przez przestępstwo lub wykroczenie skarbowe.
§ 1.
Zabezpieczenie grożącej kary grzywny, kary pieniężnej, równowartości przedmiotów przestępstwa
lub wykroczenia skarbowego, kosztów postępowania oraz uszczuplonych należności następuje
w sposób określony w art. 162 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji
(Dz. U. Nr 24, poz. 151, z 1975 r. Nr 16, poz. 91 oraz z 1982 r. Nr 30, poz. 210 i Nr 45, poz. 289).
§ 2.
Do zabezpieczenia grożącej kary konfiskaty mienia lub przepadku rzeczy stosuje się
art. 249 § 2 Kodeksu postępowania karnego.
Postanowienie o zabezpieczeniu wydaje w toku postępowania przygotowawczego kierownik
finansowego organu dochodzenia, a w dalszym postępowaniu - finansowy organ orzekający
pierwszej instancji.
§ 1.
W postępowaniu przygotowawczym w sprawie o przestępstwo skarbowe popełnione w okolicznościach
określonych w art. 25 § 1 pkt 3 kierownik organu dochodzenia może, niezależnie od
uprawnień określonych w art. 165, zwrócić się do prokuratora o wydanie postanowienia
o zabezpieczeniu kar majątkowych i uszczuplonych należności państwowych. Postanowienie
takie prokurator może wydać również z urzędu.
§ 2.
W wypadkach określonych w § 1 stosuje się domniemanie ustanowione w art. 134 § 1 Kodeksu karnego wykonawczego.
W postanowieniu o zabezpieczeniu określa się zakres i sposób tego zabezpieczenia.
Na postanowienie o zabezpieczeniu przysługuje zażalenie.
Zabezpieczenie upada, gdy nie zostaną prawomocnie orzeczone: konfiskata, grzywna,
kara pieniężna, ściągniecie równowartości przedmiotu przestępstwa lub wykroczenia
albo ściągnięcie kosztów postępowania. Zabezpieczenie uszczuplonych należności państwowych
upada, jeżeli w ciągu 6 miesięcy od daty uprawomocnienia się orzeczenia nie zostanie
wszczęta egzekucja dla ściągnięcia tych należności.
§ 1.
W razie popełnienia przestępstwa lub wykroczenia skarbowego organ dochodzenia może
dokonać tymczasowego zajęcia mienia ruchomego oskarżonego, jeżeli zachodzi obawa usunięcia
tego mienia.
§ 2.
Artykuły 189-203 i 253 § 3 i 4 Kodeksu postępowania karnego oraz art. 157 niniejszej ustawy stosuje się odpowiednio.
Postępowanie przygotowawcze wszczyna się, jeżeli zachodzi uzasadnione podejrzenie,
że popełniono przestępstwo lub wykroczenie skarbowe.
§ 1.
Każdy, dowiedziawszy się o popełnieniu przestępstwa, ma społeczny obowiązek zawiadomić
o tym finansowy organ dochodzenia, Milicję Obywatelską lub prokuratora.
§ 2.
Instytucje państwowe i społeczne, które w związku ze swą działalnością dowiedziały
się o popełnieniu przestępstwa lub wykroczenia skarbowego, są obowiązane niezwłocznie
zawiadomić o tym finansowy organ dochodzenia lub Milicję Obywatelską albo prokuratora
oraz przedsięwziąć czynności nie cierpiące zwłoki do czasu przybycia organu powołanego
do ścigania przestępstw i wykroczeń skarbowych lub wydania przez ten organ stosownego
zarządzenia, aby nie dopuścić do zatarcia śladów i dowodów przestępstwa lub wykroczenia
skarbowego.
Postępowanie przygotowawcze ma na celu
1)
ustalenie, czy rzeczywiście zostało popełnione przestępstwo lub wykroczenie skarbowe,
2)
wszechstronne wyjaśnienie okoliczności sprawy,
3)
wykrycie i w razie potrzeby ujęcie sprawcy,
4)
zebranie niezbędnych danych o osobie oskarżonego stosownie do art. 8 Kodeksu postępowania karnego,
5)
zebranie i utrwalenie dowodów.
W postępowaniu przygotowawczym stosuje się odpowiednio art. 257, 263, 264, 267-271, 274, 276, 282, 286, 288 i 291-293 Kodeksu postępowania
karnego, a w postępowaniu przygotowawczym dotyczącym przestępstw skarbowych należących do
właściwości sądów również art. 272, 273, 275, 277-279, 284, 295, 296 i 297 § 1 Kodeksu postępowania karnego, ze zmianami wynikającymi z przepisów niniejszego rozdziału. Określone w tych przepisach
uprawnienia i obowiązki dotyczą również innych organów prowadzących dochodzenie w
sprawach karnych skarbowych.
§ 1.
W sprawach o przestępstwa i wykroczenia skarbowe prowadzi się dochodzenie.
§ 2.
Dochodzenie prowadzą
1)
w sprawach o przestępstwa i wykroczenia skarbowe określone w art. 52, 54-56 i 80-87
- urzędy celne,
2)
w sprawach o pozostałe przestępstwa i wykroczenia skarbowe - urzędy skarbowe, a w
sprawach o przestępstwa i wykroczenia skarbowe ujawnione w toku kontroli - także izby
skarbowe.
§ 3.
Organy wymienione w § 2 określane są w dalszym ciągu jako „finansowe organy dochodzenia”.
§ 4.
Urząd celny może wszcząć dochodzenie również w sprawie o przestępstwo lub wykroczenie
skarbowe nie wymienione w § 2 pkt 1, a po zabezpieczeniu dowodów przekazać sprawę
do dalszego prowadzenia organowi określonemu w § 2 pkt 2. Organ określony w § 2 pkt
2 może również wszcząć dochodzenie w sprawie o przestępstwo lub wykroczenie skarbowe
wymienione w § 2. pkt 1 i po zabezpieczeniu dowodów przekazać sprawę do dalszego prowadzenia
urzędowi celnemu.
§ 5.
Minister Finansów, a w sprawach należących do właściwości organów administracji celnej
- Minister Handlu Zagranicznego, może ustalić w drodze rozporządzenia właściwość finansowych
organów dochodzenia w sprawach określonego rodzaju w sposób odmienny od wskazanego
w § 2.
§ 1.
Dochodzenie mogą prowadzić również
1)
Milicja Obywatelska - w sprawach o przestępstwa i wykroczenia skarbowe ujawnione przez
Milicję Obywatelską,
2)
Wojskowa Służba Wewnętrzna - w sprawach o przestępstwa i wykroczenia skarbowe popełnione
przez osoby wymienione w art. 564 § 1 Kodeksu postępowania karnego,
3)
organy Wojsk Ochrony Pogranicza - w sprawach o przestępstwa i wykroczenia skarbowe
wymienione w art. 174 § 2 pkt 1, ujawnione przez te organy.
§ 2.
Użyte w niniejszej ustawie określenie „organy dochodzenia” oznacza również organy
wymienione w § 1.
§ 3.
Organy dochodzenia wymienione w § 1 mogą ograniczyć swoje czynności do zabezpieczenia
śladów i dowodów przestępstwa lub wykroczenia skarbowego i przekazania sprawy do dalszego
prowadzenia właściwemu finansowemu organowi dochodzenia. Nie dotyczy to jednak spraw
o przestępstwa skarbowe należące do właściwości sądów, chyba że prokurator sprawujący
nadzór nad dochodzeniem zarządzi inaczej.
§ 1.
Prokurator sprawuje nadzór nad dochodzeniem w sprawach należących do właściwości sądów.
Dochodzenie w innych sprawach prokurator może objąć swoim nadzorem, jeżeli uzna to
za celowe.
§ 2.
Prokurator może przejąć każdą sprawę do swego prowadzenia.
§ 3.
W sprawach o przestępstwa skarbowe śledztwo może być prowadzone ze względu na wagę
lub zawiłość sprawy.
§ 1.
W zakresie właściwości organów dochodzenia stosuje się odpowiednio art. 132-134.
§ 2.
Jeżeli zachodzi potrzeba dokonania określonej czynności poza siedzibą organu prowadzącego
dochodzenie, organ ten może zwrócić się do innego organa dochodzenia o dokonanie takiej
czynności.
§ 1.
Organem właściwym do rozpatrzenia zażaleń na postanowienia i zarządzenia wydane w
toku postępowania przygotowawczego jest
1)
w sprawach należących do właściwości sądów - prokurator sprawujący nadzór nad postępowaniem
przygotowawczym,
2)
w pozostałych sprawach - Główny Urząd Ceł albo izba skarbowa jako organ drugiej instancji,
a jeżeli postanowienia lub zarządzenia wydaje izba skarbowa - Minister Finansów.
§ 2.
Jeżeli zaskarżone postanowienie lub zarządzenie wydał lub zatwierdził prokurator,
zażalenie rozpatruje prokurator nadrzędny.
§ 1.
Można zaniechać wydania postanowienia o wszczęciu dochodzenia, jeżeli z otrzymanego
zawiadomienia lub z innych danych wynika, że istnieją podstawy do spisania protokołu
karnego lub wydania postanowienia o przedstawieniu zarzutów.
§ 2.
W sprawie o przestępstwo skarbowe należące do właściwości sądów organ dochodzenia
obowiązany jest zawiadomić niezwłocznie prokuratora o wszczęciu dochodzenia. Można
jednak zaniechać zawiadomienia, jeżeli sprawa dotyczy przestępstwa zagrożonego karą
pozbawienia wolności do lat 2.
§ 3.
W razie wszczęcia dochodzenia w sprawie o przestępstwo skarbowe popełnione przez osobę
wymienioną w art. 564 § 1 Kodeksu postępowania karnego zawiadomienie prokuratora wojskowego jest obowiązkowe.
§ 1.
Jeżeli dane istniejące w chwili wszczęcia dochodzenia lub zebrane w jego toku zawierają
dostateczne podstawy do przedstawienia określonej osobie zarzutów, finansowy organ
dochodzenia sporządza protokół karny. Protokół karny zamiast postanowienia o przedstawieniu
zarzutów mogą sporządzać również organy dochodzenia wymienione w art. 175 § 1.
§ 2.
Protokół karny powinien zawierać wskazanie oskarżonego, dokładne określenie zarzucanego
mu czynu i jego kwalifikacji prawnej oraz przytoczenie dowodów uzasadniających zarzuty.
Jeżeli protokół karny sporządza się w obecności oskarżonego, protokół karny powinien
zawierać ponadto jego wyjaśnienia.
§ 3.
Jeżeli w toku dochodzenia okaże się, że oskarżonemu należy zarzucić ponadto czyn nie
objęty sporządzonym uprzednio protokołom karnym albo czyn w zmienionej w istotny sposób
postaci lub też że czyn zarzucany należy zakwalifikować z surowszego przepisu, sporządza
się uzupełniający protokół karny. Przepis § 2 stosuje się odpowiednio.
§ 4.
Jeżeli protokół karny sporządzono w nieobecności oskarżonego, treść protokołu należy
przedstawić oskarżonemu przy jego pierwszym przesłuchaniu.
W sprawach o przestępstwa skarbowe zagrożone karą pozbawienia wolności do lat 2 lub
karą grzywny, jak również w sprawach o wykroczenia skarbowe organy dochodzenia wymienione
w art. 175 § 1 mogą zaniechać sporządzenia postanowienia o przedstawieniu zarzutów
lub protokołu karnego. W takim wypadku konieczne jest przesłuchanie oskarżonego co
do treści za mitów
§ 1.
W sprawie należącej do właściwości finansowych organów orzekających należy na żądanie
dopuścić do udziału w czynnościach dochodźczych oskarżonego oraz obrońcę, gdy jest
już w sprawie ustanowiony. Artykuł 272 § 2 Kodeksu postępowania karnego stosuje się odpowiednio.
§ 2.
Organ dochodzenia może odmówić żądaniu ze względu na interes dochodzenia. W razie
odmowy wydaje się postanowienie.
W sprawie należącej do właściwości finansowych organów orzekających, gdy wyjaśnienia
oskarżonego przyznającego się do winy nie budzą wątpliwości, można zaniechać przeprowadzania
dalszych dowodów i uznać dochodzenie za zakończone.
Jeżeli oskarżony o przestępstwo skarbowe był już w postępowaniu przed finansowym organem
orzekającym prawomocnie karany, dołącza się do akt dochodzenia odpis orzeczenia karnego
i dane dotyczące wykonania kary, a w razie potrzeby - akta poprzedniej sprawy.
§ 1.
W sprawach należących do właściwości finansowych organów orzekających oraz w sprawach
o przestępstwa zagrożone karą pozbawienia wolności do lat 2 można zakończyć dochodzenie
bez wydania postanowienia o zamknięciu dochodzenia.
§ 2.
W sprawach określonych w § 1 należy przed zakończeniem dochodzenia przedstawić oskarżonemu
dowody, z którymi poprzednio nie był zapoznany.
§ 3.
Czynności określonej w § 2 można zaniechać;
1)
jeżeli oskarżony, wezwany w celu dokonania tej czynności, nie stawił się bez uzasadnionego
powodu.
2)
w sprawach o wykroczenia skarbowe nie zagrożone karą dodatkową przepadku.
§ 4.
Przepisy § 2 i 3 pkt 1 stosuje się odpowiednio do odpowiedzialnego posiłkowo niezależnie
od tego, jaką karą dane przestępstwo skarbowe jest zagrożone.
§ 1.
Dochodzenie powinno być ukończone w ciągu 3 miesięcy od jego wszczęcia.
§ 2.
W uzasadnionych wypadkach Główny Urząd Ceł albo izba skarbowa jako organ drugiej instancji,
a jeżeli dochodzenie prowadzi izba skarbowa - Minister Finansów, a w sprawach o przestępstwa
skarbowe należące do właściwości sądów - prokurator, może przedłużyć okres dochodzenia
na dalszy czas oznaczony.
§ 3.
Jeżeli dochodzenie prowadzi organ będący jednocześnie w tej samej sprawie finansowym
organem orzekającym, wydanie orzeczenia karnego lub innego rozstrzygnięcia kończącego
postępowanie w pierwszej instancji powinno nastąpić nie później niż w ciągu 4 miesięcy
od wszczęcia dochodzenia. Przepis § 2 stosuje się odpowiednio.
§ 1.
W sprawie o przestępstwo skarbowe należące do właściwości sądów finansowy organ dochodzenia
w ciągu 14 dni od zakończenia dochodzenia sporządza akt oskarżenia i przesyła go wraz
z aktami prokuratorowi, przekazując jednocześnie dowody rzeczowe. Akt oskarżenia zatwierdza
i wnosi do sądu prokurator.
§ 2.
W sprawie, w której dochodzenie prowadził organ wymieniony w art. 175 § 1, organ ten
po zakończeniu dochodzenia niezwłocznie przesyła akta oraz przekazuje dowody rzeczowe
prokuratorowi, który sporządza i wnosi do sądu akt oskarżenia.
§ 3.
Prokurator sporządza akt oskarżenia, jeżeli prowadził postępowanie przygotowawcze.
§ 4.
W akcie oskarżenia należy wskazać ten finansowy organ orzekający lub organ dochodzenia,
któremu przysługują uprawnienia oskarżyciela publicznego. Organ ten zawiadamia się
o wniesieniu aktu oskarżenia przez doręczenie odpisu tego aktu.
§ 5.
O przesłaniu aktu oskarżenia do sądu prokurator zawiadamia oskarżonego.
Prokurator odmawia zatwierdzenia aktu oskarżenia, jeżeli uznaje, że sprawa nie należy
do właściwości sądu lub że postępowanie powinno być umorzona albo że dochodzenie wymaga
uzupełnienia. Postanowienie o odmowie zatwierdzenia doręcza się finansowemu organowi
dochodzenia, a jeżeli przyczyną odmowy było uznanie, że sprawa należy do właściwości
finansowego organu orzekającego, postanowienie takie doręcza się również temu organowi.
Na postanowienie przysługuje zażalenie.
§ 1.
W sprawie należącej do właściwości finansowych organów orzekających organ dochodzenia,
jeżeli nie jest jednocześnie organem powołanym do orzekania w danej sprawie, po ukończeniu
dochodzenia niezwłocznie przesyła akta i przekazuje dowody rzeczowe właściwemu finansowemu
organowi orzekającemu pierwszej instancji wraz z wnioskiem o ukaranie. Wniosek ten
powinien zawierać imię i nazwisko oskarżonego oraz inne dane o jego osobie, jak również
opis i kwalifikację prawną zarzucanego mu czynu.
§ 2.
Finansowy organ orzekający pierwszej instancji zwraca wniosek wraz z aktami organowi
dochodzenia, jeżeli uznaje, że sprawa należy do właściwości sądów albo że dochodzenie
wymaga uzupełnienia.
§ 1.
Jeżeli postępowanie przygotowawcze nie dostarczyło podstaw do sporządzenia aktu oskarżenia,
wniosku o ukaranie lub wydania orzeczenia karnego, wydaje się postanowienie o umorzeniu.
§ 2.
W sprawie o przestępstwo skarbowe należące do właściwości sądów postanowienie o umorzeniu,
jeżeli nie zostało wydane przez prokuratora, wymaga jego pisemnego zatwierdzenia;
dotyczy to również sprawy, którą prokurator objął swoim nadzorem. W sprawach o inne
przestępstwa lub wykroczenia skarbowe postanowienie o umorzeniu wymaga pisemnego zatwierdzenia
przez kierownika finansowego organu orzekającego pierwszej instancji, chyba że postanowienie
o umorzeniu wydał prokurator.
§ 3.
Przepis § 2 stosuje się odpowiednio do postanowienia o zawieszeniu postępowania.
§ 4.
W postanowieniu o umorzeniu postępowania rozstrzyga się również o dowodach rzeczowych
oraz o przepadku przedmiotów czynu zabronionego.
§ 5.
Na postanowienie o umorzeniu lub co do zawieszenia postępowania oskarżonemu przysługuje
zażalenie. W razie postanowienia przepadku przedmiotów czynu zabronionego zażalenie
przysługuje również interwenientowi. Jeżeli postanowienie o przepadku wydano w sprawie
należącej do właściwości sądów, oskarżony i interwenient może zamiast zażalenia złożyć
w terminie 7 dni wniosek o rozstrzygnięcie sprawy przepadku przez sąd.
§ 1.
W sprawie o przestępstwo skarbowe należące do właściwości sądów oraz w sprawie o inne
przestępstwo skarbowe, którą prokurator przejął do swego prowadzenia, postanowienie
o warunkowym umorzeniu postępowania wydaje prokurator z urzędu lub na wniosek organu
dochodzenia.
§ 2.
Jeżeli przestępstwo polega na uszczupleniu należności państwowej i należność ta nie
została zapłacona, postanowienie powinno określać termin jej zapłaty.
§ 3.
Umarzając warunkowo postępowanie prokurator może postanowić jednocześnie przepadek
rzeczy tytułem środka zabezpieczającego.
§ 4.
Na postanowienie o warunkowym umorzeniu oskarżonemu, który sprzeciwu nie zgłasza,
przysługuje zażalenie do sądu w zakresie ustalenia warunków umorzenia wymienionych
w art. 28 i 29 § 1 Kodeksu karnego oraz art. 18 niniejszej ustawy. W razie postanowienia przepadku rzeczy zażalenie
przysługuje również interwententowi.
§ 5.
Artykuł 290 Kodeksu postępowania karnego stosuje się.
§ 1.
W sprawie o przestępstwo skarbowe inne niż określone w art. 191 § 1 postanowienie
o warunkowym umorzeniu postępowania wydaje kierownik finansowego organu orzekającego
pierwszej instancji z urzędu lub na wniosek organu dochodzenia. Artykuł 191 § 2-4
stosuje się odpowiednio.
§ 2.
Postanowienie o podjęciu postępowania warunkowo umorzonego wydaje finansowy organ
orzekający drugiej instancji. Przed podjęciem postępowania należy oskarżonemu umożliwić
złożenie wyjaśnień.
§ 3.
Przed podjęciem postępowania organ określony w § 2 może przedsięwziąć lub zlecić organowi
dochodzenia dokonanie niezbędnych czynności dowodowych w celu sprawdzenia okoliczności
uzasadniających wydanie postanowienia o podjęciu postępowania.
Jeżeli zażalenie na postanowienie prokuratora lub kierownika finansowego organu orzekającego
o warunkowym umorzeniu postępowania rozpoznawał sąd, sąd ten orzeka również o podjęciu
postępowania warunkowo umorzonego. Artykuły 484 § 1 i 485 Kodeksu postępowania karnego stosuje się odpowiednio.
§ 1.
O podjęciu umorzonego postępowania przygotowawczego rozstrzyga organ, który zatwierdził
postanowienie o umorzeniu, a jeżeli postanowienie o umorzeniu wydał prokurator, o
podjęciu rozstrzyga prokurator. O wznowieniu prawomocnie umorzonego postępowania przygotowawczego
rozstrzyga finansowy organ orzekający drugiej instancji, a jeżeli postanowienie o
umorzeniu wydał lub zatwierdził prokurator, o wznowieniu rozstrzyga prokurator nadrzędny.
§ 2.
Artykuł 192 § 3 stosuje się odpowiednio.
§ 1.
Minister Finansów może uchylić prawomocne postanowienie o umorzeniu dochodzenia w
stosunku do osoby, którą przesłuchano w charakterze oskarżonego, albo o warunkowym
umorzeniu postępowania, jeżeli stwierdzi, że umorzenie postępowania było niezasadne.
Po upływie 6 miesięcy od daty uprawomocnienia się postanowienia o umorzeniu Minister
Finansów może uchylić lub zmienić postanowienie albo jego uzasadnienie jedynie w interesie
oskarżonego.
§ 2.
Jeżeli postanowienie o umorzeniu albo o warunkowym umorzeniu było wydane lub zatwierdzone
przez prokuratora, stosuje się art. 294 Kodeksu postępowania karnego.
§ 1.
W postępowaniu przygotowawczym, a w postępowaniu przed finansowym organem orzekającym
- przed wydaniem orzeczenia karnego, oskarżony może złożyć na piśmie lub do protokołu
wniosek o zezwolenie na dobrowolne poddanie się karze. Składając taki wniosek, oskarżony
obowiązany jest uiścić jednocześnie co najmniej kwotę odpowiadającą najniższej grzywnie
(karze pieniężnej), grożącej za dany czyn, a jeżeli czyn jest zagrożony karą dodatkową
przepadku rzeczy - wyrazić ponadto zgodę na ich przepadek lub uiścić równowartość
tych rzeczy.
§ 2.
Jeżeli stosownie do przepisów niniejszej ustawy orzeczenie przepadku rzeczy nie jest
obowiązkowe, oskarżony może ograniczyć wyrażenie zgody na przepadek lub uiścić równowartość
tylko niektórych rzeczy zagrożonych karą przepadku albo złożyć wniosek o całkowite
zaniechanie przepadku lub uiszczenia równowartości.
§ 3.
Nie jest dopuszczalne dobrowolne poddanie się karze w sprawach o przestępstwa skarbowe
zagrożone karą zasadniczą pozbawienia wolności, jak również gdy zgłoszono interwencję
co do rzeczy zagrożonych przepadkiem.
§ 4.
Oskarżony może cofnąć wniosek o dobrowolne poddanie się karze nie wcześniej niż po
upływie 4 miesięcy od jego złożenia. Niedopuszczalne jest cofnięcie takiego wniosku
po doręczeniu postanowienia zezwalającego na dobrowolne poddanie się karze.
§ 1.
O uwzględnieniu wniosku o dobrowolne poddanie się karze rozstrzyga postanowieniem
finansowy organ orzekający pierwszej instancji. W sprawach o przestępstwa skarbowe
należące stosownie do art. 123 § 2 lub art. 124 § 1 do właściwości sądów uwzględnienie
wniosku o dobrowolne poddanie się karze wymaga zgody prokuratora. Jeżeli wniosek został
złożony po zakończeniu dochodzenia, wydanie orzeczenia karnego uważa się za równoznaczne
z odmową uwzględnienia wniosku.
§ 2.
Przed rozstrzygnięciem wniosku finansowy organ orzekający może zażądać od oskarżonego
podwyższenia złożonej kwoty, uiszczenia kosztów postępowania, a w wypadku określonym
w art. 196 § 2 - także wyrażenia zgody na przepadek rzeczy nie objętych wnioskiem
lub uiszczenia ich równowartości, wyznaczając jednocześnie odpowiedni termin w celu
dokonania tych czynności. Niezachowanie tego terminu uważa się za równoznaczne z cofnięciem
wniosku.
§ 3.
Minister Handlu Zagranicznego może w drodze rozporządzenia upoważnić do rozstrzygania
wniosków o zezwolenie na dobrowolne poddanie się karze również urzędy celne inne niż
wyznaczone na podstawie art. 129 pkt 1.
§ 1.
W postanowieniu zezwalającym na dobrowolne poddanie się karze należy podać imię i
nazwisko oskarżonego oraz inne dane o jego osobie jak również określić czyn popełniony
przez oskarżonego i kwalifikację prawną tego czynu oraz wymienić wysokość kwot uiszczonych
przez oskarżonego tytułem grzywny (kary pieniężnej), kosztów postępowania i równowartości
rzeczy podlegających przepadkowi, a gdy oskarżony wyraził zgodę na przepadek rzeczy
- określić przedmioty objęte przepadkiem.
§ 2.
Postanowienie zezwalające na dobrowolne poddanie się karze staje się prawomocne z
chwilą doręczenia oskarżonemu.
§ 3.
Prawomocne postanowienie zezwalające na dobrowolne poddanie się karze powoduje te
same skutki co prawomocne orzeczenie karne.
W razie nieuwzględnienia wniosku o dobrowolne poddanie się karze lub cofnięcia takiego
wniosku, uiszczone przez oskarżonego kwoty zatrzymuje się do zakończenia postępowania
jako zabezpieczenie grożących oskarżonemu kar oraz kosztów postępowania, a jeżeli
czyn polega na uszczupleniu należności państwowej - również jako zabezpieczenie tych
należności.
§ 1.
Podstawę orzeczenia karnego stanowi całokształt okoliczności ujawnionych w postępowaniu
przygotowawczym oraz w postępowaniu przed finansowym organem orzekającym.
§ 2.
Nie wolno przeciw oskarżonemu lub odpowiedzialnemu posiłkowo uwzględniać dowodów,
których treści mu nie przedstawiono.
§ 3.
Przepisu § 2 nie stosuje się w wypadkach określonych w art. 185 § 3 i 4.
§ 1.
Orzeczenie karne powinno zawierać
1)
imię i nazwisko oskarżonego oraz inne dane o jego osobie,
2)
opis i kwalifikację prawną zarzucanego czynu,
3)
orzeczenie o winie lub o umorzeniu postępowania,
4)
wskazanie zastosowanych przepisów ustawy karnej,
5)
inne dane wymienione w art. 144.
§ 2.
Orzeczenie skazujące powinno ponadto zawierać dokładne ustalenie czynu przypisanego
oskarżonemu oraz rodzaj i wysokość wymierzonej kary zasadniczej, zastępczej i dodatkowej.
W razie ustalenia po zakończeniu postępowania przygotowawczego okoliczności wyłączającej
postępowanie, finansowy organ orzekający umarza postępowanie orzeczeniem.
Orzeczenie karne powinno w miarę potrzeby zawierać również rozstrzygnięcie co do odpowiedzialności
posiłkowej, dowodów rzeczowych, roszczeń interwenienta, przedmiotów zajętych na zabezpieczenie
kosztów postępowania i innych kwestii wymagających rozstrzygnięcia przez finansowy
organ orzekający.
Uzasadnienie orzeczenia karnego powinno zawierać wskazanie, jakie fakty uznał finansowy
organ orzekający za udowodnione lub nie udowodnione, na jakich w tej mierze oparł
się dowodach i dlaczego nie uznał dowodów przeciwnych. W uzasadnieniu orzeczenia skazującego
należy ponadto przytoczyć okoliczności, które finansowy organ orzekający miał na względzie
przy wymiarze kary.
Jeżeli orzeczenie karne nie zawiera rozstrzygnięcia co do zastępczej kary pozbawienia
wolności, dowodów rzeczowych lub kosztów postępowania, finansowy organ orzekający
rozstrzyga o tym w razie potrzeby w odrębnym postanowieniu. Na postanowienie to przysługuje
zażalenie.
§ 1.
W wypadkach określonych w ustawie rozstrzygnięcia mogą być zaskarżone. Środkami zaskarżenia
są: odwołanie, żądanie skierowania sprawy na drogę postępowania sądowego oraz zażalenie.
§ 2.
Środki zaskarżenia wnosi się na piśmie za pośrednictwem organu, który wydał zaskarżone
rozstrzygnięcie, w terminie 7 dni od doręczenia odpisu rozstrzygnięcia.
§ 3.
Wnoszący środek zaskarżenia może skarżyć tylko rozstrzygnięcia naruszające jego prawa
lub szkodzące jego interesom.
§ 1.
Organ, który wydał zaskarżone rozstrzygniecie, przekazuje niezwłocznie środek zaskarżenia
wraz z aktami sprawy organowi właściwemu do rozpoznania tego środka albo odmawia przyjęcia
środka zaskarżenia, jeżeli wniesiony został po terminie lub przez osobę nieuprawnioną
albo jest z innych przyczyn niedopuszczalny.
§ 2.
Na postanowienie o odmowie przyjęcia środka zaskarżenia przysługuje zażalenie.
§ 3.
Cofnięty środek zaskarżenia pozostawia się bez rozpoznania.
§ 1.
Od orzeczenia karnego przysługuje stronom odwołanie.
§ 2.
W sprawie o przestępstwo skarbowe strona może zamiast odwołania złożyć żądanie skierowania
sprawy na drogę postępowania sądowego. Wybór jednego ze środków zaskarżenia powoduje
utratę drugiego. W razie wniesienia obu środków kieruje się sprawę na drogę postępowania
sądowego.
§ 3.
Żądanie skierowania sprawy na drogę postępowania sądowego przez jedną ze stron powoduje
skierowanie na tę drogę sprawy do sądu także co do innych stron, które złożyły w tej
sprawie odwołanie, nie wyłączając osób ukaranych za wykroczenia skarbowe.
§ 4.
Jeżeli tym samym orzeczeniem karnym skazano oskarżonego za przestępstwo skarbowe i
za wykroczenie skarbowe, a oskarżony złożył żądanie skierowania sprawy na drogę postępowania
sądowego, kieruje się na tę drogę także sprawę o wykroczenie skarbowe, chyba że w
tej części orzeczenie karne nie zostało zaskarżone.
Przed rozpoznaniem odwołania finansowy organ orzekający drugiej instancji może przeprowadzić
lub zarządzić przeprowadzenie uzupełniającego dochodzenia.
§ 1.
Po rozpoznaniu odwołania finansowy organ orzekający drugiej instancji wydaje orzeczenie,
którym utrzymuje w mocy zaskarżone orzeczenie albo je zmienia lub uchyla w całości
lub w części.
§ 2.
Uchylając zaskarżone orzeczenie finansowy organ orzekający drugiej instancji umarza
postępowanie lub przekazuje sprawę organowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania.
Finansowy organ orzekający drugiej instancji nie może
1)
orzec kary surowszej od wymierzonej w zaskarżonym orzeczeniu,
2)
przekroczyć granic odwołania, z wyjątkiem wypadków określonych w art. 212 i 214-217.
Finansowy organ orzekający drugiej instancji uchyla lub zmienia orzeczenie na korzyść
współoskarżonych, chociażby nie wnieśli odwołania, jeżeli je uchylił lub zmienił na
rzecz współoskarżonego, którego odwołanie dotyczyło, gdy istnieją względy przemawiające
za uchyleniem lub zmianą na rzecz tamtych.
Orzeczenie ulega uchyleniu lub zmianie w razie stwierdzenia
1)
obrazy przepisów prawa materialnego,
2)
obrazy przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia,
3)
błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on
mieć wpływ na treść tego orzeczenia,
4)
wymierzenia niewspółmiernie surowej kary lub niesłusznego zastosowania środka zabezpieczającego.
Niezależnie od granic odwołania finansowy organ orzekający drugiej instancji uniewinnia
oskarżonego w razie stwierdzenia okoliczności określonych w art. 11 pkt 1 Kodeksu postępowania karnego.
Niezależnie od granic odwołania i wpływu uchybienia na treść orzeczenia finansowy
organ orzekający drugiej instancji uchyla zaskarżone orzeczenie, jeżeli
1)
w wydaniu orzeczenia brał udział pracownik podlegający wyłączeniu na podstawie art.
135,
2)
orzeczono o karze nie znanej ustawie lub środku zabezpieczającym nie znanym ustawie,
3)
zachodziła jedna z okoliczności wyłączających postępowanie, wymienionych w art. 11 pkt 3, 5-7 Kodeksu postępowania karnego,
4)
oskarżony nie miał obrońcy w wypadkach określonych w art. 70 § 1 Kodeksu postępowania karnego,
5)
finansowy organ orzekający orzekł w sprawie należącej do właściwości sądów,
6)
orzeczenie zostało wydane z naruszeniem przepisów o właściwości rzeczowej,
7)
w związku z postępowaniem dopuszczono się przestępstwa, a istnieje uzasadniona podstawa
do przyjęcia, że mogło to mieć wpływ na treść orzeczenia,
8)
po wydaniu orzeczenia ujawniły się nowe fakty lub dowody nie znane przedtem finansowemu
organowi orzekającemu pierwszej instancji, z których wynika, że oskarżonemu należało
wymierzyć karę znacznie surowszą.
Orzeczenie podlega zmianie na korzyść oskarżonego lub uchyleniu niezależnie od granic
środka odwoławczego, jeżeli jest ono oczywiście niesprawiedliwe.
Finansowy organ orzekający drugiej instancji poprawia błędną kwalifikację prawną czynu
niezależnie od granic odwołania, jeżeli nawet nie może poza tym zaskarżonego orzeczenia
zmienić.
W uzasadnieniu orzeczenia należy podać, czym kierował się finansowy organ orzekający
drugiej instancji wydając orzeczenie oraz dlaczego zarzuty i wnioski odwołania uznał
za zasadne albo niezasadne.
§ 1.
W razie przekazania sprawy do ponownego rozpoznania finansowy organ orzekający może
w dalszym postępowaniu orzec karę surowszą niż orzeczona w uchylonym orzeczeniu tylko
wtedy, gdy uchylenie nastąpiło z przyczyn określonych w art. 215 pkt 1, 2 lub 6-8.
§ 2.
Zapatrywania prawne i wskazania finansowego organu orzekającego drugiej instancji
co do dalszego postępowania są wiążące dla finansowego organu orzekającego, któremu
sprawę przekazano do ponownego rozpoznania.
Artykuły 209-213 i 215-219 stosuje się odpowiednio przy rozpatrywaniu zażaleń na postanowienia.
W wypadkach gdy strona może zaskarżyć postanowienie w drodze zażalenia albo przez
żądanie skierowania sprawy na drogę postępowania sądowego, stosuje się odpowiednio
również art. 208 § 2-4.
§ 1.
Artykuły 206, 207, 209-213 i 215-219 stosuje się odpowiednio do zażaleń na zarządzenia
i czynności prowadzącego postępowanie przygotowawcze.
§ 2.
Organ, na którego zarządzenie lub czynność złożono zażalenie, może je uwzględnić,
jeżeli uzna zażalenie za zasadne.
§ 1.
Przeciwko oskarżonemu przebywającemu stale za granicą albo gdy nie można ustalić miejsca
jego zamieszkania lub pobytu w kraju, postępowanie przygotowawcze oraz postępowanie
przed finansowym organem orzekającym może toczyć się podczas jego nieobecności.
§ 2.
Przepis § 1 stosuje się odpowiednio do osób odpowiedzialnych posiłkowo, które przebywają
stale za granicą lub mają tam siedzibę, albo gdy nie można ustalić ich miejsca zamieszkania
lub pobytu w kraju.
Postępowanie toczy się według zasad ogólnych, przy czym nie stosuje się przepisów,
których nie można wykonać z powodu nieobecności oskarżonego lub odpowiedzialnego posiłkowo.
O zastosowaniu postępowania w stosunku do nieobecnego organ prowadzący postępowanie
wydaje postanowienie. W postępowaniu przygotowawczym w sprawach o przestępstwa skarbowe
należące do właściwości sądów postanowienie to wymaga zatwierdzenia przez prokuratora.
Na rozstrzygnięcia wydane w postępowaniu w stosunku do nieobecnych, jeżeli stosownie
do przepisów niniejszej ustawy podlegają one zaskarżeniu, strona nieobecna może wnieść
środek zaskarżenia w terminie 2 miesięcy od daty wydania rozstrzygnięcia.
W postępowaniu w stosunku do oskarżonego stale przebywającego za granicą orzeczenie
co do kary może ograniczyć się do przepadku przedmiotu przestępstwa lub wykroczenia
skarbowego.
Minister Finansów w wykonaniu nadzoru, z urzędu lub na wniosek strony uchyla lub zmienia
prawomocne rozstrzygnięcia
1)
w wypadkach określonych w art. 213-217,
2)
jeżeli po wydaniu orzeczenia ujawnią się nowe fakty lub dowody nie znane przedtem
finansowemu organowi orzekającemu, wskazujące na to, że skazany jest niewinny lub
że skazano go za czyn zagrożony karą surowszą niż ten, który popełnił, albo że umorzenie
postępowania było niezasadne.
§ 1.
Przed rozstrzygnięciem sprawy Minister Finansów może zarządzić przeprowadzenie uzupełniającego
dochodzenia.
§ 2.
W wypadkach określonych w art. 227 uniewinnia się oskarżonego, umarza postępowanie
albo przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania.
§ 3.
Finansowy organ orzekający, któremu sprawę przekazano do ponownego rozpoznania, nie
może pogorszyć położenia oskarżonego, chyba że uchylenie rozstrzygnięcia nastąpiło
na niekorzyść oskarżonego. Artykuł 219 § 2 stosuje się odpowiednio.
§ 4.
Jeżeli uchybienie polega wyłącznie na wymierzeniu kary niewspółmiernie surowej, Minister
Finansów może karę tę złagodzić, nie przekazując sprawy do ponownego rozpoznania.
Po upływie 6 miesięcy od daty uprawomocniania się rozstrzygnięcia może ono być zmienione
lub uchylone wyłącznie na korzyść strony. Nie dotyczy to uchylenia rozstrzygnięcia
z przyczyn wskazanych w art. 215 pkt 5 i 7.
Uprawnienia określone w art. 227-229 przysługują odpowiednio finansowym organom orzekającym
drugiej instancji co do tych rozstrzygnięć organów pierwszej instancji, które uprawomocniły
się na skutek niewniesienia środka zaskarżenia.
Prawomocne postanowienia wydane lub zatwierdzone przez prokuratora mogą być uchylone
lub zmienione wyłącznie przez Prokuratora Generalnego Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej.
Artykuły 227-229 stosuje się odpowiednio.
Skazany obowiązany jest uiścić na rzecz Skarbu Państwa koszty postępowania karnego
skarbowego. Koszty tego postępowania ponosi również oskarżony, w stosunku do którego
postępowanie warunkowo umorzono.
§ 1.
Do kosztów postępowania karnego skarbowego należą wydatki poniesione od chwili jego
wszczęcia na
1)
przejazdy pracowników organów prowadzących postępowanie przygotowawcze lub organów
orzekających,
2)
sprowadzenie i przewóz oskarżonego, odpowiedzialnego posiłkowo, świadków, biegłych
i tłumaczy,
3)
oględziny i badania przedsięwzięte w toku postępowania oraz przesyłki i przechowanie
zajętych przedmiotów, jak również ich sprzedaż.
§ 2.
Do kosztów postępowania wlicza się ponadto należności świadków, biegłych i tłumaczy
oraz należności zespołu adwokackiego z tytułu udziału jednego obrońcy, wyznaczonego
stosownie do art. 138 § 3.
§ 3.
Do kosztów postępowania karnego skarbowego nie wlicza się kosztów egzekucyjnych związanych
z wykonaniem orzeczeń w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.
Do kosztów tych stosuje się przepisy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.
Organ powołany do rozstrzygania o kosztach postępowania karnego skarbowego może zwolnić
oskarżonego w całości lub częściowo od zwrotu Skarbowi Państwa kosztów postępowania,
jeżeli istnieją podstawy do uznania, że uiszczenie ich byłoby zbyt uciążliwe ze względu
na stan rodzinny, majątkowy i wysokość dochodów oskarżonego.
§ 1.
O kosztach rozstrzyga finansowy organ orzekający, który orzekał w pierwszej instancji.
Jeżeli postanowienie o warunkowym umorzeniu wydał prokurator, rozstrzyga on również
o kosztach.
§ 2.
Rozstrzygnięcie o kosztach zamieszcza się w orzeczeniu karnym, w postanowieniu o warunkowym
umorzeniu lub w odrębnym postanowieniu.
§ 3.
Na rozstrzygnięcie o kosztach przysługuje zażalenie. Jeżeli rozstrzygnięcie zamieszczono
w orzeczeniu karnym, oskarżony może je zaskarżyć w odwołaniu od orzeczenia.
§ 4.
Można zaniechać wydania rozstrzygnięcia o kosztach, jeżeli nie przekraczają one łącznie
kwoty 100 złotych w stosunku do jednego oskarżonego.
§ 1.
Do kosztów postępowania karnego skarbowego stosuje się odpowiednio art. 542, 547 § 3 i 4, art. 548 i 553 Kodeksu postępowania karnego.
§ 2.
Prawo do ściągnięcia kosztów postępowania przedawnia się z upływem 3 lat, a w sprawach
o wykroczenia skarbowe - z upływem 2 lat od dnia, kiedy należało je uiścić.
Do należności świadków, biegłych i tłumaczy stosuje się odpowiednio przepisy obowiązujące
w postępowaniu sądowym.
§ 1.
Postępowanie wykonawcze należy wszcząć bezzwłocznie, gdy rozstrzygnięcie stało się
wykonalne.
§ 2.
Rozstrzygnięcie staje się wykonalne z chwilą uprawomocnienia się. Postanowienie o
zastosowaniu środków zapobiegawczych oraz o zabezpieczeniu majątkowym staje się wykonalne
z chwilą wydania, jednakże organ, który je wydał, może wstrzymać wykonanie do czasu
uprawomocnienia się postanowienia.
§ 3.
Tytułem wykonawczym jest odpis rozstrzygnięcia ze wzmianką o jego wykonalności.
§ 1.
Wykonanie rozstrzygnięcia zarządza finansowy organ orzekający pierwszej instancji.
Organ ten podejmuje wszelkie czynności konieczne do wykonania rozstrzygnięć, z wyjątkiem
czynności zastrzeżonych dla innych organów; w szczególności przekazuje on w miarę
potrzeby odpis rozstrzygnięcia odpowiedniemu organowi do bezpośredniego wykonania.
§ 2.
Organ, który wydał postanowienie w toku postępowania przygotowawczego, zarządza również
wykonanie tego postanowienia.
§ 3.
Organ określony w § 1 lub 2 zawiadamia stosownie do art. 126 § 2 o ukończeniu postępowania
przez doręczenie odpisu rozstrzygnięcia kończącego postępowanie.
§ 1.
Jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, organem prowadzącym egzekucję i wykonującym zabezpieczenie
majątkowe jest urząd skarbowy.
§ 2.
W zakresie rozstrzygnięć wydanych przez organy administracji celnej egzekucję prowadzą
urzędy celne; zabezpieczenia majątkowego na towarach podlegających odprawie celnej
lub będących w dyspozycji urzędu celnego dokonuje ten urząd.
§ 1.
Skazanego na grzywnę wzywa się do jej uiszczenia w terminie 14 dni.
§ 2.
W razie bezskutecznego upływu wyznaczonego terminu grzywnę ściąga się w drodze egzekucji.
§ 3.
Przepisy § 1 i 2 stosuje się odpowiednio do kary pieniężnej oraz do innych należności
pieniężnych, których ściągnięcie orzeczono w postępowaniu przed finansowymi organami
orzekającymi, w szczególności do równowartości przedmiotów, przestępstwa lub wykroczenia
skarbowego, kosztów postępowania i kar porządkowych.
Egzekucję grzywien, kar pieniężnych i innych należności, których ściągnięcie orzeczono
w postępowaniu przed finansowymi organami orzekającymi, prowadzi się według przepisów
o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Przy ściąganiu tych należności stosuje
się odpowiednio art. 125.
W wypadkach określonych w art. 6 § 1, w razie prawomocnego skazania przez finansowy
organ orzekający i przez sąd na kary grzywny, sąd, który wydał wyrok w pierwszej instancji,
na wniosek skazanego rozstrzyga postanowieniem, która kara grzywny, jako surowsza,
podlega wykonaniu. Wniosek o rozstrzygnięcie tej kwestii może złożyć również prokurator
lub finansowy organ orzekający. Na postanowienie służy zażalenie prokuratorowi, finansowemu
organowi orzekającemu i skazanemu.
§ 1.
Finansowy organ orzekający pierwszej instancji może odroczyć ściągnięcie grzywny albo
rozłożyć ją na raty, stosując odpowiednio art. 155 Kodeksu karnego wykonawczego. Rozłożenie grzywny na raty można odwołać, gdy skazany uchybił terminu płatności
chociażby jednej raty, chyba że wykaże, iż nastąpiło to z przyczyn od niego niezależnych.
§ 2.
Przepis § 1 stosuje się odpowiednio do ściągnięcia kary pieniężnej, równowartości
przedmiotów przestępstwa lub wykroczenia skarbowego oraz do kosztów postępowania.
Ściągnięcie kary pieniężnej, równowartości przedmiotów wykroczenia skarbowego oraz
kosztów postępowania w sprawie o wykroczenie skarbowe można odroczyć lub rozłożyć
te należności na raty na czas nie przekraczający roku.
§ 1.
Jeżeli egzekucja grzywny lub kary pieniężnej, okazała się bezskuteczna, finansowy
organ orzekający pierwszej instancji
1)
umarza wykonanie kary grzywny lub kary pieniężnej orzeczonej w rozmiarze do 5 000
złotych,
2)
w pozostałych wypadkach postanawia wykonanie zastępczej kary pozbawienia wolności.
§ 2.
W postanowieniu o wykonaniu zastępczej kary pozbawienia wolności należy określić jej
wymiar. Na postanowienie to przysługuje skazanemu zażalenie.
§ 1.
Finansowy organ orzekający pierwszej instancji przesyła odpis prawomocnego postanowienia
o wykonaniu zastępczej kary pozbawienia wolności wraz z odpisem orzeczenia karnego
do sądu rejonowego właściwego ze względu na miejsce zamieszkania lub pobytu skazanego,
z wnioskiem o zarządzenie wykonania.
§ 2.
Sąd może przesłuchać skazanego, jak również zażądać nadesłania akt sprawy.
§ 3.
W razie stwierdzenia istotnych uchybień sąd, nie kierując postanowienia do wykonania,
przekazuje sprawę organowi określonemu w art. 227 lub 230 w celu rozpatrzenia sprawy
w trybie nadzoru.
§ 4.
Wykonanie zastępczej kary pozbawienia wolności następuje w trybie i na zasadach określonych
w Kodeksie karnym wykonawczym.
§ 5.
O odroczeniu i przerwie wykonania zastępczej kary pozbawienia wolności, o warunkowym
zawieszeniu jej wykonania oraz o warunkowym przedterminowym zwolnieniu orzeka sąd
po wysłuchaniu przedstawiciela finansowego organu orzekającego pierwszej instancji.
Na postanowienie sądu przysługuje zażalenie również finansowemu organowi orzekającemu.
§ 1.
Do zabezpieczenia i egzekucji grzywien, kar pieniężnych, równowartości przedmiotów
przestępstwa lub wykroczenia skarbowego oraz kosztów postępowania, jak również do
zabezpieczenia uszczuplonych należności państwowych stosuje się odpowiednio art. 129 § 1 i art. 139-141 Kodeksu karnego wykonawczego.
§ 2.
Zabezpieczenie konfiskaty mienia oraz zabezpieczenie i egzekucja przepadku rzeczy
następuje w trybie i na zasadach przewidzianych w Kodeksie karnym wykonawczym, przy czym domniemanie ustanowione w art. 134 § 1 tego kodeksu stosuje się tylko
w wypadkach określonych w § 4 niniejszego artykułu. Osoba trzecia roszcząca prawo
do rzeczy objętej zabezpieczeniem lub egzekucją przepadku może dochodzić swych roszczeń
tylko w trybie określonym w art. 19 niniejszej ustawy.
§ 3.
Jeżeli zabezpieczenie określone w § 1 lub 2 nastąpiło na rzeczach, których przechowanie
jest połączone ze znacznymi kosztami lub nadmiernymi trudnościami albo spowodowałoby
znaczne obniżenie wartości rzeczy, finansowy organ orzekający, a w toku dochodzenia
- organ dochodzenia, może zarządzić sprzedaż tych rzeczy. Sprzedaż następuje w trybie
przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.
§ 4.
Jeżeli postanowienie o zabezpieczeniu wydał prokurator stosownie do art. 166, przy
wykonaniu tego postanowienia w zakresie zabezpieczenia kary konfiskaty mienia, kary
grzywny, równowartości przedmiotów przestępstwa skarbowego, uszczuplonych należności
państwowych i kosztów postępowania stosuje się ponadto odpowiednio art. 131-133, 134 § 1, art. 135-138 i 143-148 Kodeksu karnego wykonawczego.
Postępowanie wykonawcze umarza się w razie przedawnienia lub innej przyczyny wyłączającej
to postępowanie. Postępowanie to umarza się także w razie śmierci skazanego, z wyjątkiem
wypadku określonego w art. 33 § 3.
§ 1.
Prośbę o ułaskawienie przesyła się do organu, który wydał orzeczenie w pierwszej instancji.
Artykuł 492 Kodeksu postępowania karnego stosuje się.
§ 2.
Uznając, że nie zachodzą okoliczności uzasadniające zastosowanie prawa łaski, organ
wskazany w § 1 pozostawia prośbę bez dalszego biegu.
§ 3.
Przychylając się do prośby o ułaskawienie organ określony w § 1 przesyła akta wraz
ze swoją opinią Ministrowi Finansów za pośrednictwem finansowego organu orzekającego
drugiej instancji. Organ ten dołącza do akt swoją opinię.
§ 4.
Minister Finansów przedstawia Radzie Państwa prośbę o ułaskawienie, jeżeli uznaje,
że zachodzą okoliczności uzasadniające zastosowanie prawa łaski; w przeciwnym razie
pozostawia prośbę bez dalszego biegu. Artykuł 496 § 2 Kodeksu postępowania karnego stosuje się odpowiednio.
§ 5.
Przy rozpoznaniu prośby o ułaskawienie bierze się pod uwagę okoliczności określone
w art. 495 Kodeksu postępowania karnego.
Prośba o ułaskawienie skierowana bezpośrednio do Rady Państwa zostaje przekazana Ministrowi
Finansów w celu nadania biegu zgodnie z art. 249 § 1 lub art. 251.
§ 1.
Postępowanie o ułaskawienie, może wszcząć z urzędu Minister Finansów, który może żądać
przedłożenia opinii finansowych organów orzekających albo przedstawić akta Radzie
Państwa bez zwracania się o opinię.
§ 2.
Minister Finansów przedstawia Radzie Państwa akta sprawy lub wszczyna z urzędu postępowanie
o ułaskawienie w każdym wypadku, w którym Rada Państwa tak postanowi.
§ 1.
Uznając, że ważne powody przemawiają za ułaskawieniem, finansowy organ orzekający
wydający opinię oraz Minister Finansów mogą wstrzymać wykonanie kary lub zarządzić
przerwę w jej wykonaniu do czasu ukończenia postępowania o ułaskawienie.
§ 2.
W wyjątkowym wypadku, uzasadnionymi szczególnymi względami społecznymi albo szczególną
sytuacją osobistą skazanego, Minister Finansów może zarządzić odstąpienie od wykonania
całości lub części kary orzeczonej prawomocnym orzeczeniem finansowego organu orzekającego.
Opinie finansowych organów orzekających nie są dostępne dla stron.
Postępowanie przed sądem toczy się według przepisów Kodeksu postępowania karnego, ze zmianami wynikającymi z przepisów niniejszej ustawy.
§ 1.
Sąd rejonowy rozpoznaje w trybie uproszczonym sprawy
1)
o przestępstwa skarbowe należące do właściwości sądu, a zagrożone karą pozbawienia
wolności do lat 2 lub grzywny albo obiema tymi karami łącznie,
2)
o przestępstwa skarbowe określone w art. 47 § 1 i w art. 54 § 1,
3)
skierowane na drogę postępowania sądowego stosownie do art. 208 § 2.
§ 2.
Postępowania uproszczonego nie stosuje się w wypadkach określonych w art. 420 Kodeksu postępowania karnego oraz w razie popełnienia przestępstwa skarbowego w okolicznościach wymienionych w
art. 24 lub 25 § 1 niniejszej ustawy.
§ 1.
W sprawach o przestępstwa skarbowe rozpoznawane przez sądy oskarżycielem publicznym,
może być również finansowy organ orzekający lub organ dochodzenia. Do tych czynności
finansowy organ orzekający lub organ dochodzenia deleguje swojego przedstawiciela,
który działa obok lub zamiast prokuratora. Do przedstawiciela stosuje się art. 135
i 136.
§ 2.
W postępowaniu przed sądem wojskowym oskarżycielem publicznym jest wyłącznie prokurator
wojskowy.
§ 3.
Jeżeli przepisy Kodeksu postępowania karnego przewidują obowiązek zawiadamiania oskarżyciela publicznego o terminach czynności
lub doręczania mu odpisów orzeczeń, obowiązek ten w sprawach karnych skarbowych obejmuje
również zawiadomienie finansowego organu orzekającego lub organu dochodzenia i doręczanie
mu odpisów orzeczeń.
§ 4.
W sprawach karnych skarbowych nie stosuje się art. 81-84 Kodeksu postępowania karnego.
Jeżeli sąd, przed którym sprawa się toczy, stwierdzi, że w sprawie należącej do właściwości
sądu rozstrzygnięcie wydał finansowy organ orzekający, może uchylić to rozstrzygnięcie
postanowieniem.
Protokoły przesłuchania oskarżonego, odpowiedzialnego posiłkowo, świadków i biegłych,
jak również inne dokumenty postępowania przygotowawczego wolno odczytywać na rozprawie
w warunkach określonych w art. 334 i 337-339 Kodeksu postępowania karnego.
Artykuł 166 stosuje się odpowiednio do postanowień sądu o zabezpieczeniu.
W wypadkach określonych w art. 6 § 2-4 stosuje się odpowiednio art. 503-511 Kodeksu postępowania karnego. Jeżeli przedmiotem rozstrzygnięcia jest wyłącznie kwestia, która z orzeczonych kar
grzywny podlega wykonaniu, stosuje się odpowiednio art. 243 niniejszej ustawy oraz
art. 503 Kodeksu postępowania karnego.
W postępowaniu przed sądem stroną jest również osoba odpowiedzialna posiłkowo oraz
interwenient. Artykuły 139-141 stosuje się odpowiednio.
Nie usprawiedliwione niestawiennictwo osoby odpowiedzialnej posiłkowo lub jej pełnomocnika
nie jest przeszkodą do przeprowadzenia rozprawy i wydania wyroku.
Podanie o wniesienie rewizji nadzwyczajnej może złożyć również osoba odpowiedzialna
posiłkowo lub interwenient.
§ 1.
Do osoby odpowiedzialnej posiłkowo stosuje się odpowiednio przepisy o kosztach postępowania
karnego, dotyczące oskarżonego.
§ 2.
W razie nieuwzględnienia interwencji koszty wynikłe z jej zgłoszenia ponosi interwenient.
§ 1.
Do rozpoznania sprawy skierowanej stosownie do art. 208 § 2 na drogę postępowania
sądowego właściwy miejscowo jest sąd, w którego okręgu znajduje się siedziba finansowego
organu orzekającego, który wydał zaskarżone rozstrzygnięcie.
§ 2.
Jeżeli sąd uzna, że skierowanie sprawy nie było zasadne, zwraca sprawę organowi, od
którego ją otrzymał.
Na postanowienie o zwrocie sprawy przysługuje zażalenie finansowemu organowi orzekającemu
oraz stronie, która żądała skierowania sprawy na drogę postępowania sądowego.
Zażalenie na postanowienie finansowego organu orzekającego o odmowie przyjęcia żądania
skierowania sprawy na drogę postępowania sądowego oraz zażalenie na odmowę przywrócenia
terminu do wniesienia tego środka zaskarżenia rozpoznaje sąd.
§ 1.
Orzeczenie karne zastępuje w postępowaniu sądowym akt oskarżenia.
§ 2.
W razie cofnięcia do chwili rozpoczęcia przewodu sądowego żądania skierowania sprawy
na drogę postępowania sądowego, postępowanie sądowe ulega umorzeniu, a orzeczenie
karne staje się prawomocne. Koszty postępowania karnego przed sądem ponosi strona,
która cofnęła żądanie.
§ 1.
Sąd nie jest związany treścią orzeczenia karnego.
§ 2.
Artykuły 459 i 460 § 2 Kodeksu postępowania karnego stosuje się.
§ 3.
W razie zwrotu sprawy do postępowania przygotowawczego finansowy organ orzekający
lub organ dochodzenia po uzupełnieniu tego postępowania
1)
podtrzymuje wydane orzeczenie karne lub
2)
sporządza akt oskarżenia stosownie do art. 187 § 1, jeżeli w wyniku uzupełniającego
postępowania przygotowawczego okaże się, że sprawa należy do właściwości sądów, albo
3)
postępowanie umarza.
Od orzeczeń sądu wydanych w pierwszej instancji przysługują stronom środki odwoławcze
na zasadach ogólnych.
§ 1.
Przepisy niniejszego rozdziału stosuje się odpowiednio przy rozpoznawaniu przez sąd
wniosku o rozstrzygnięcie sprawy przepadku przedmiotów czynu zabronionego (art. 190
§ 5) oraz zażalenia na postanowienie o warunkowym umorzeniu postępowania (art. 191
§ 4). Sprawy te sąd rozpoznaje na posiedzeniu.
§ 2.
Na postanowienie sądu co do przepadku przedmiotów czynu zabronionego przysługuje zażalenie.
Na postanowienie sądu co do warunkowego umorzenia postępowania zażalenie nie przysługuje.
W wypadkach określonych w art. 222 postępowanie sądowe może toczyć się podczas nieobecności
oskarżonego lub odpowiedzialnego posiłkowo. Artykuły 223-226 stosuje się odpowiednio.
Nie stosuje się przepisów o postępowaniu w stosunku do nieobecnych, jeżeli oskarżony
ukrył się po przesłaniu aktu oskarżenia do sądu lub po skierowaniu sprawy na drogę
postępowania sądowego, a także wówczas, gdy w toku postępowania przed sądem ustalono
miejsce zamieszkania lub pobytu oskarżonego w kraju.
§ 1.
O zastosowaniu postępowania w stosunku do nieobecnych sąd wydaje postanowienie.
§ 2.
Sąd wyznacza nieobecnemu oskarżonemu obrońcę z urzędu. Udział obrońcy także w rozprawie
rewizyjnej jest obowiązkowy.
§ 3.
Jeżeli odpowiedzialny posiłkowo, nie mający pełnomocnika, jest nieobecny, sąd może
zwrócić się do właściwej rady adwokackiej lub zespołu adwokackiego mającego siedzibę
w okręgu sądu orzekającego o wyznaczenie adwokata. Wyznaczenie adwokata dla nieobecnego
odpowiedzialnego posiłkowo jest równoznaczne z udzieleniem pełnomocnictwa.
Wykonanie orzeczeń sądu w sprawach karnych skarbowych odbywa się według przepisów
Kodeksu karnego wykonawczego, ze zmianami wynikającymi z przepisów niniejszej ustawy.
W razie skazania sprawcy na karę ograniczenia wolności za przestępstwo skarbowe, w
związku z którym nastąpiło uszczuplenie należności państwowej, uchylaniem się skazanego
od odbywania kary (art. 122 Kodeksu karnego wykonawczego) jest również niezapłacenie uszczuplonej należności państwowej w terminie oznaczonym
w wyroku.
§ 1.
Artykuł 125 Kodeksu karnego wykonawczego stosuje się również do egzekucji kary pieniężnej za wykroczenia skarbowe oraz do
egzekucji równowartości przedmiotów przestępstwa lub wykroczenia skarbowego.
§ 2.
Przy egzekucji kary pieniężnej za wykroczenie skarbowe stosuje się odpowiednio przepisy
o egzekucji grzywny.
§ 3.
Do wykonywania orzeczeń w części dotyczącej ściągnięcia równowartości przedmiotów
przestępstwa lub wykroczenia skarbowego stosuje się odpowiednio art. 149 i 155 Kodeksu karnego wykonawczego.
§ 1.
W razie skazania za przestępstwo skarbowe popełnione w okolicznościach określonych
w art. 25 § 1 pkt 3, przy egzekucji kary konfiskaty mienia, kary grzywny, równowartości
przedmiotów przestępstwa oraz przy egzekucji kosztów sądowych stosuje się domniemanie
ustanowione w art. 134 § 1 Kodeksu karnego wykonawczego, a przy egzekucji kary konfiskaty mienia - ponadto domniemanie ustanowione w art.
134 § 2 tego kodeksu.
§ 2.
W razie orzeczenia kary konfiskaty mienia organ egzekucyjny określony w art. 126 Kodeksu karnego wykonawczego prowadzi również egzekucję orzeczonej równocześnie grzywny lub równowartości przedmiotów
przestępstwa, łącznie z obciążającymi skazanego kosztami sądowymi, jeżeli dokonał
uprzednio ich zabezpieczenia.
§ 1.
Jeżeli zabezpieczenia przedmiotów przestępstwa lub wykroczenia skarbowego dokonał
uprzednio urząd celny, sąd kieruje orzeczenie do tego urzędu w celu wykonania w części
dotyczącej przepadku.
§ 2.
Przepisu § 1 nie stosuje się w razie jednoczesnego skazania na karę konfiskaty mienia.
W sprawach o przestępstwa i wykroczenia skarbowe należące do właściwości organów administracji
celnej uprawnienia Ministra Finansów określone w art. 195, 227-229 i 249-252 przysługują,
odpowiednio Ministrowi Handlu Zagranicznego.
§ 1.
W sprawach o przestępstwa skarbowe należące do właściwości sądów do żołnierzy w czynnej
służbie wojskowej stosuje się przepisy art. 289-290 i 292-302 Kodeksu karnego. Artykuły 293 i 301 Kodeksu karnego mają zastosowanie także do osób powołanych do pełnienia służby wojskowej.
§ 2.
W sprawach o przestępstwa skarbowe należące do właściwości finansowych organów orzekających
oraz w sprawach o wykroczenia skarbowe do żołnierzy w czynnej służbie wojskowej stosuje
się odpowiednio art. 290, 292 § 2, 4 i 5, art. 300 i 302 Kodeksu karnego.
W sprawach o przestępstwa określone w art. 135 Kodeksu karnego
1)
stosuje się domniemania ustanowione w art. 134 § 1 i 2 Kodeksu karnego wykonawczego,
2)
protokoły i inne dokumenty wymienione w art. 258 niniejszej ustawy wolno w warunkach
określonych w art. 334 i 337-339 Kodeksu postępowania karnego odczytywać na rozprawie również wtedy, gdy zostały sporządzone w postępowaniu przed
finansowymi organami orzekającymi lub organami dochodzenia.
W razie skazania za przestępstwo skarbowe popełnione w okolicznościach określonych
w art. 25 § 1 pkt 3, przy egzekucji należności państwowych uszczuplonych takim przestępstwem
stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu karnego wykonawczego, dotyczące egzekucji kary grzywny wymierzonej za przestępstwo popełnione w celu osiągnięcia
korzyści majątkowej, którym wyrządzono szkodę w mieniu społecznym.
§ 1.
Określone w niniejszej ustawie przepisy o postępowaniu stosuje się również do spraw
wszczętych przed dniem wejścia jej w życie, jeżeli przepisy poniższe nie stanowią
inaczej.
§ 2.
Sprawy należące według przepisów dotychczasowych do właściwości sądów toczą się do
końca postępowania w danej instancji według przepisów dotychczasowych, jeżeli przed
dniem wejścia w życie niniejszej ustawy rozpoczęto rozprawę główną; jednak w razie
odroczenia rozprawy lub ponownego rozpoznania sprawy albo po zapadnięciu prawomocnego
orzeczenia postępowanie toczy się według przepisów niniejszej ustawy.
§ 3.
Sprawy należące według przepisów dotychczasowych do właściwości finansowych organów
orzekających toczą się do końca według dotychczasowych przepisów procesowych, jeżeli
przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy wydano orzeczenie karne.
Przepisy niniejszej ustawy stosuje się również przy wykonaniu orzeczeń, które stały
się wykonalne przed dniem wejścia jej w życie.
§ 1.
W sprawach o przestępstwa skarbowe zakończone prawomocnym wyrokiem, w których kara
nie została wykonana, stosuje się odpowiednio przepisy art. XIV § 1 i 4 przepisów wprowadzających Kodeks karny.
§ 2.
W sprawach o przestępstwa skarbowe zakończone prawomocnym orzeczeniem finansowego
organu orzekającego, w których kara grzywny nie została wykonana, jeżeli według niniejszej
ustawy czyn objęty orzeczeniem, jest zagrożony karą, której górna granica jest niższa
od kary orzeczonej, wymierzoną karę grzywny łagodzi się do górnego ustawowego zagrożenia
przewidzianego za taki czyn w niniejszej ustawie. Rozstrzyga o tym postanowieniem
finansowy organ orzekający pierwszej instancji. Na postanowienia przysługują zażalenie.
§ 3.
Jeżeli przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy zarządzono wykonanie zastępczej
kary pozbawienia wolności, kara ta podlega wykonaniu także wówczas, gdy orzeczono
ją zamiast grzywny lub kary pieniężnej nie przekraczającej 1 000 złotych.
§ 4.
W sprawach o przestępstwa i o wykroczenia skarbowe zakończone prawomocnym wyrokiem
sądu lub orzeczeniem finansowego organu orzekającego stosuje się przepisy niniejszej
ustawy o przedawnieniu i zatarciu skazania.
§ 5.
Przepisu art. 6 § 2 i 3 nie stosuje się do kar grzywny orzeczonych prawomocnie przed
dniem wejścia w życie niniejszej ustawy.
Do osób określonych w art. 27 niniejszej ustawy art. 2 § 1 Kodeksu karnego nie ma zastosowania do środków przewidzianych w rozdziale VIII tego kodeksu.
§ 1.
Czynności procesowe, jak również czynności w zakresie postępowania wykonawczego i
inne czynności wykonawcze dokonane przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy z
zachowaniem przepisów dotychczasowych, są skuteczne.
§ 2.
Jeżeli do któregokolwiek z przedmiotów unormowanych w niniejszej ustawie przewidziane
jest wydanie przepisów wykonawczych, aż do chwili ich wydania zachowują moc przepisy
dotychczasowe dotyczące tych przedmiotów, jeżeli nie są sprzeczne z przepisami niniejszej
ustawy.
§ 3.
Jeżeli obowiązujące przepisy powołują się na uchylone przepisy dotyczące przedmiotów
unormowanych w niniejszej ustawie albo odsyłają ogólnie do przepisów ustawy karnej skarbowej, stosuje się w tym zakresie odpowiednie przepisy niniejszej ustawy.
§ 4.
W razie wątpliwości, czy ma być stosowana ustawa karna skarbowa z dnia 13 kwietnia 1960 r., czy ustawa niniejsza, stosuje się ustawę niniejszą.
Traci moc ustawa karna skarbowa z dnia 13 kwietnia 1960 r.
(Dz. U. Nr 21, poz. 123 z późniejszymi zmianami).
Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1972 r.