Obwieszczenie Ministra Pracy, Płac i Spraw Socjalnych z dnia 17 lutego 1983 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy z dnia 18 lipca 1974 r. o funduszu alimentacyjnym.

Tworzy się fundusz alimentacyjny przeznaczony na wypłatę świadczeń pieniężnych dla

dzieci i innych osób znajdujących się w trudnej sytuacji materialnej z powodu niemożności

wyegzekwowania świadczeń alimentacyjnych.

Wysokość świadczeń z funduszu alimentacyjnego przyznanych przed dniem wejścia w życie

niniejszej ustawy ustala się ponownie przy zastosowaniu przepisów tej ustawy.

Dysponentem funduszu alimentacyjnego jest Zakład Ubezpieczeń Społecznych.

Na dochody funduszu alimentacyjnego składają się

1)

należności ściągnięte od osób zobowiązanych do alimentacji,

2)

dotacje z budżetu Państwa,

3)

wpłaty dobrowolne i inne wpływy.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 kwietnia 1983 r.

1.

Świadczenia z funduszu alimentacyjnego przysługują osobie zamieszkałej w Polsce, dla

której alimenty zostały ustalone tytułem egzekucyjnym pochodzącym od sądu, jeżeli

egzekucja tych alimentów okazała się bezskuteczna całkowicie lub częściowo, do wysokości

świadczeń z funduszu alimentacyjnego określonych w ust. 2.

2.

Świadczenia z funduszu alimentacyjnego przysługują, z uwzględnieniem ust. 3, w wysokości

bieżąco ustalonych alimentów, jednakże nie wyższej niż 2.000 zł miesięcznie.

3.

Świadczenia z funduszu alimentacyjnego podwyższa się o kwoty rekompensat z tytułu

wzrostu cen detalicznych podstawowych artykułów żywnościowych, opału i energii. Szczegółowe

zasady i tryb podwyższania świadczeń określa Rada Ministrów.

Przy ustalaniu prawa do świadczeń z funduszu alimentacyjnego i ich wysokości

1)

za dochód osoby uprawnionej do alimentów uważa się przeciętny miesięczny dochód własny

tej osoby, a jeżeli pozostaje ona na utrzymaniu osoby zobowiązanej do alimentów -

przeciętny miesięczny dochód tej osoby wraz z dochodami członków jej rodziny pozostającymi

we wspólności domowej,

2)

w razie ustalenia łącznej kwoty alimentów dla kilku uprawnionych osób, za kwotę alimentów

przysługujących jednej osobie uważa się część łącznej kwoty, proporcjonalną do liczby

osób, dla których ustalono alimenty,

3)

w razie ustalenia alimentów więcej niż jednym tytułem egzekucyjnym od różnych osób,

za kwotę alimentów przysługujących jednej osobie uważa się łączną kwotę alimentów

przysługujących na podstawie wszystkich tytułów egzekucyjnych.

1.

Świadczenia z funduszu alimentacyjnego nie przysługują osobie, która

1)

otrzymuje pełne utrzymanie z funduszów państwowych lub społecznych, a w szczególności

a)

odbywa czynną służbę wojskową,

b)

przebywa w zakładzie opiekuńczym, wychowawczym, w domu rencisty lub w innym tego rodzaju

zakładzie, albo

2)

uzyskuje przeciętny miesięczny dochód przekraczający 4.000 zł,

3)

uprawniona jest, zgodnie z przepisami o powszechnym obowiązku obrony Polskiej Rzeczypospolitej

Ludowej, do zasiłków pieniężnych przewidzianych dla dzieci żołnierzy oraz osób spełniających

zastępczo obowiązek służby wojskowej, zobowiązanych do świadczeń alimentacyjnych.

2.

Minister Pracy, Płac i Spraw Socjalnych może w drodze rozporządzenia podwyższyć wysokość

kwoty miesięcznego dochodu określonego w ust. 1 pkt 2, jak również wysokość świadczeń

z funduszu alimentacyjnego określonych w art. 4 ust. 2.

1.

Świadczenia z funduszu alimentacyjnego przyznaje Zakład Ubezpieczeń Społecznych na

wniosek osoby uprawnionej lub organizacji społecznej właściwej według przepisów o

postępowaniu cywilnym do występowania w sprawach o roszczenia alimentacyjne. Wniosek

składa się za pośrednictwem organu prowadzącego egzekucję alimentów; organ ten przekazuje

wniosek łącznie z informacją o bezskuteczności egzekucji alimentów.

2.

Świadczenia z funduszu alimentacyjnego przyznaje się poczynając od miesiąca, w którym

złożony został do organu prowadzącego egzekucję alimentów należycie sporządzony wniosek.

Wypłata świadczeń następuje w okresach miesięcznych w dniu oznaczonym w decyzji.

3.

Osoba, której przyznano świadczenia z funduszu alimentacyjnego, a także osoba zobowiązana

do świadczeń alimentacyjnych, przeciwko której prowadzona jest egzekucja alimentów,

oraz organ egzekucyjny w zakresie okoliczności dotyczących egzekucji alimentów - obowiązane

są do zawiadamiania Zakładu Ubezpieczeń Społecznych o każdej zmianie okoliczności,

mających wpływ na wypłatę świadczeń z tego funduszu.

Zakład Ubezpieczeń Społecznych podejmuje decyzję w przedmiocie przyznania świadczeń

z funduszu alimentacyjnego na podstawie wniosku, informacji organu egzekucyjnego o

bezskuteczności egzekucji alimentów oraz oświadczenia osoby uprawnionej, że nie zachodzą

okoliczności, o których mowa w art. 6 ust. 1.

Osoby pobierające świadczenia z funduszu alimentacyjnego, a także osoby zobowiązane

do świadczeń alimentacyjnych na rzecz tych osób oraz inne osoby, jak również organy

egzekucyjne, instytucje państwowe i organizacje społeczne obowiązane są do udzielania

na żądanie Zakładu Ubezpieczeń Społecznych wyjaśnień oraz informacji co do okoliczności

mających wpływ na wypłatę świadczeń z tego funduszu.

1.

Osoba, która bezpodstawnie pobrała świadczenia z funduszu alimentacyjnego, obowiązana

jest do zwrotu tych świadczeń.

2.

Decyzję o obowiązku zwrotu świadczeń bezpodstawnie pobranych wydaje Zakład Ubezpieczeń

Społecznych. Świadczenia te ściąga się w trybie egzekucji administracyjnej świadczeń

pieniężnych.

1.

Zakład Ubezpieczeń Społecznych wstrzymuje wypłatę świadczeń z funduszu alimentacyjnego

1)

w wypadku wyjazdu uprawnionego za granicę na pobyt dłuższy niż dwa miesiące,

2)

jeżeli na skutek niemożności ustalenia adresu uprawnionego lub z innych przyczyn nie

można dokonać wypłat temu uprawnionemu,

3)

jeżeli uprawniony lub jego przedstawiciel ustawowy odmówi udzielenia lub nie udzieli

w wyznaczonym terminie wyjaśnień co do okoliczności, mających wpływ na wypłatę świadczeń.

2.

Po ustaniu przyczyn wstrzymania wypłaty świadczeń z funduszu alimentacyjnego Zakład

Ubezpieczeń Społecznych podejmuje decyzję co do wypłaty tych świadczeń w części lub

całości za okres wstrzymania wypłat, nie dłuższy jednak niż sześć miesięcy.

3.

Jeżeli wznowienie wypłaty świadczeń nie nastąpi w ciągu jednego roku od jej wstrzymania,

postępowanie w sprawie wypłat ulega umorzeniu z mocy prawa.

1.

Zakład Ubezpieczeń Społecznych podejmuje decyzje o zaprzestaniu wypłaty świadczeń

z funduszu alimentacyjnego, jeżeli wygasł obowiązek alimentacyjny lub po osiągnięciu

pełnoletności przez osobę uprawnioną do alimentów albo gdy odpadnie choćby jeden z

warunków, od którego zależy przyznanie tych świadczeń.

2.

Zakład Ubezpieczeń Społecznych odstępuje od wydania decyzji o zaprzestaniu wypłaty

świadczeń z funduszu alimentacyjnego mimo wygaśnięcia obowiązku alimentacyjnego wskutek

śmierci osoby zobowiązanej do alimentów, jeżeli osobie dotychczas uprawnionej do alimentów

nie przysługuje renta rodzinna. Świadczenia z funduszu wypłaca się w kwocie przysługującej

w dniu śmierci zobowiązanego do alimentów, do czasu uzyskania innej pomocy, nie dłużej

jednak niż przez 6 miesięcy.

3.

Zakład Ubezpieczeń Społecznych odstępuje od wydania decyzji o zaprzestaniu wypłaty

świadczeń z funduszu alimentacyjnego, w czasie trwania obowiązku alimentacyjnego,

jeżeli

1)

po osiągnięciu pełnoletności osoba uprawniona do świadczeń kształci się w szkole albo

z powodu innych okoliczności nie ma możliwości samodzielnego utrzymania się,

2)

mimo przekroczenia granicy dochodu, od której zależy prawo do świadczeń z funduszu

alimentacyjnego, kwota tego przekroczenia przypadająca na wszystkich członków rodziny

nie równoważy kwoty utraconego świadczenia.

4.

Zakład Ubezpieczeń Społecznych może odstąpić od wydania decyzji o zaprzestaniu wypłaty

świadczeń z funduszu alimentacyjnego, jeżeli spowodowałoby to istotne pogorszenie

sytuacji materialnej osoby uprawnionej dotychczas do tych świadczeń.

Po wydaniu decyzji w przedmiocie świadczeń z funduszu alimentacyjnego postępowanie

egzekucyjne przeciwko osobie zobowiązanej do świadczenia alimentacyjnych na podstawie

tytułu egzekucyjnego ustalającego alimenty na rzecz osoby pobierającej świadczenia

z funduszu alimentacyjnego prowadzi się w dalszym ciągu według przepisów Kodeksu postępowania cywilnego, ze zmianami wynikającymi z przepisów art. 14 i 15.

1.

W razie przyznania świadczeń z funduszu alimentacyjnego organ egzekucyjny przekazuje

Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych kwoty ściągnięte od osoby zobowiązanej na podstawie

tytułu egzekucyjnego ustalającego alimenty aż do pełnego pokrycia należności tego

funduszu. Jeżeli w okresie wypłaty świadczeń alimentacyjnych należność funduszu nie

zostanie zaspokojona, po zaprzestaniu wypłaty świadczeń organ egzekucyjny przekazuje

Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych kwoty ściągnięte od osoby zobowiązanej, pozostałe

po zaspokojeniu bieżących alimentów.

2.

Wniosek osoby uprawnionej o zawieszenie lub umorzenie postępowania egzekucyjnego wymaga

zgody Zakładu Ubezpieczeń Społecznych.

3.

Do udziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w postępowaniu egzekucyjnym stosuje się

odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania cywilnego dotyczące egzekucji na rzecz jednostek gospodarki uspołecznionej.

Osoba, przeciwko której prowadzona jest egzekucja alimentów na rzecz osoby pobierającej

świadczenia z funduszu alimentacyjnego, nie może żądać

1)

uchylenia lub ograniczenia obowiązku alimentacyjnego za okres poprzedzający zgłoszenie

żądania ani

2)

zwolnienia od egzekucji, powołując się na zapłacenie alimentów do rąk osoby uprawnionej,

jeżeli naruszałoby to prawa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych.

1.

Osoba, przeciwko której prowadzona jest egzekucja alimentów na rzecz osoby pobierającej

świadczenia z funduszu alimentacyjnego, zobowiązana jest do uiszczania opłat na pokrycie

kosztów związanych z działalnością tego funduszu.

2.

Opłaty wymienione w ust. 1 podlegają ściągnięciu w postępowaniu egzekucyjnym wskazanym

w art. 13.

Zakład Ubezpieczeń Społecznych może w szczególnie uzasadnionych wypadkach umorzyć

należności funduszu alimentacyjnego od osób zobowiązanych do alimentów oraz od osób,

które bezpodstawnie pobrały świadczenia z tego funduszu.

W Kodeksie postępowania cywilnego

(Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 i z 1965 r. Nr 15, poz. 113) wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 761 dodaje się § 3 w brzmieniu

„

§ 3.

Dłużnik, który został zawiadomiony o wszczęciu egzekucji, obowiązany jest do powiadomienia

w w terminie 7 dni organu egzekucyjnego o każdej zmianie miejsca swego pobytu, trwającej

dłużej niż jeden miesiąc. O obowiązku tym oraz o skutkach jego zaniedbania poucza

się dłużnika przy zawiadomieniu go o wszczęciu egzekucji.

”

;

2)

w art. 762 w § 1 wyrazy: „tysiąca pięćset złotych” zastępuje się wyrazami: „trzech

tysięcy, złotych” oraz dodaje się zdanie drugie w brzmieniu: „Grzywną taką może być

również ukarany dłużnik, który zaniedba obowiązku powiadomienia o zmianie miejsca

swego pobytu.”;

3)

w art. 831 § 1 pkt 5 wyraz: „ubezpieczenia” zastępuje się wyrazami: „ubezpieczenia

od klęsk żywiołowych” oraz wyraz: „danego” zastępuje się wyrazem: „tego”,

4)

w art. 881 § 3 pkt 1 wyrazy: „o każdorazowej wypłacie” zastępuje się wyrazami: „o

pierwszej wypłacie”,

5)

w art. 882;

a)

dotychczasowa treść tego przepisu otrzymuje oznaczenie § 1, w paragrafie tym dodaje

się pkt 2 w brzmieniu

„

2)

podał, w jakiej kwocie i w jakich terminach zajęte wynagrodzenie będzie przekazywane

wierzycielowi

”

,

a dotychczasowy pkt 2 otrzymuje oznaczenie pkt 3,

b)

dodaje się § 2 w brzmieniu

„

§ 2.

Zakład pracy obowiązany jest do niezwłocznego zawiadomienia komornika oraz wierzyciela

o każdej zmianie okoliczności wymienionych w § 1.

”

;

6)

w art. 884 dodaje się § 4 w brzmieniu

„

§ 4.

Obowiązek powiadomienia komornika o zmianie zakładu pracy obciąża również dłużnika.

O obowiązku tym oraz o skutkach jego zaniedbania dłużnik powinien być pouczony przy

zawiadomieniu go o zajęciu wynagrodzenia za pracę.

”

;

7)

w art. 886

a)

w § 1 wyrazy: „do dwóch tysięcy złotych” zastępuje się wyrazami: „do trzech tysięcy

złotych”,

b)

dodaje się § 4 w brzmieniu

„

§ 4.

Grzywnę określoną w § 1 komornik wymierzy również dłużnikowi, który nie powiadomił

go o zmianie zakładu pracy.

”

;

8)

w art. 1081

a)

w § 2 wyrazy: „sądu właściwości ogólnej zakładu pracy” zastępuje się wyrazami: „sądu

ogólnej właściwości dłużnika”,

b)

dodaje się § 3 i 4 w brzmieniu

„

§ 3.

Jeżeli dłużnik odbywa karę pozbawienia wolności, wierzyciel może złożyć tytuł wykonawczy

bezpośrednio naczelnikowi zakładu karnego, który obowiązany jest wypłacać wierzycielowi

należności za pracę dłużnika lub jego pieniądze znajdujące się w depozycie zakładu

karnego, w granicach określonych w art. 53 Kodeksu karnego wykonawczego.

§ 4.

Przewidziana w § 3 wypłata nie może być dokonywana, jeżeli wnioski złożyło kilku wierzycieli,

a należności za prace, dłużnika lub jego pieniądze znajdujące się w depozycie zakładu

karnego nie wystarczają na zaspokojenie wszystkie należności tych wierzycieli lub

jeżeli są zajęte przez organ egzekucyjny.

”

;

9)

w art. 1083

a)

dodaje się § 2 w brzmieniu

„

§ 2.

Wierzytelności z rachunku bankowego stanowiące wkład oszczędnościowy podlegają egzekucji

na zaspokojenie alimentów w pełnej wysokości.

”

,

b)

dotychczasowy § 2 otrzymuje oznaczenie § 3;

10)

w art. 1086

a)

dotychczasową treść przepisu oznacza się jako § 1,

b)

dodaje się § 2 w brzmieniu

„

§ 2.

Dochodzenia powinny być przeprowadzane okresowo w odstępach nie dłuższych niż jeden

rok. Bezskuteczność egzekucji nie stanowi podstawy umorzenia postępowania.

”

,

11)

w art. 1088 po wyrazach: „tytułu drugiego” dodaje się wyrazy: „oraz art. 1075-1078”.

1.

Przewidziane w ustawie decyzje Zakładu Ubezpieczeń Społecznych wydają organy tego

Zakładu właściwe ze względu na siedzibę organu prowadzącego egzekucję wskazaną w art.

13.

2.

W sprawach świadczeń z funduszu alimentacyjnego stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego ze zmianami wynikającymi z przepisów niniejszej ustawy.

3.

Od decyzji, o której mowa w ust. 1, przysługują środki odwoławcze przewidziane dla

odwołań w sprawach o świadczenia z ubezpieczenia społecznego.

Ministrowie Pracy, Płac i Spraw Socjalnych oraz Sprawiedliwości określą w drodze rozporządzenia

1)

szczegółowe zasady i tryb postępowania oraz pokrywania należności za czynności organu

egzekucyjnego w sprawach świadczeń z funduszu alimentacyjnego,

2)

szczegółowe zasady obliczania dochodu i wysokości świadczeń z funduszu alimentacyjnego,

3)

wysokości opłat na pokrycie kosztów związanych z działalnością funduszu alimentacyjnego.

W art. 186 Kodeksu karnego

(Dz. U. z 1969 r. Nr 13, poz. 94) skreśla się § 3.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1975 r.