Ustawa z dnia 1 lutego 1983 r. o zmianie niektórych przepisów o świadczeniach z ubezpieczenia społecznego i o zaopatrzeniu emerytalnym.

1.

Osobom pobierającym w dniu wejścia w życie ustawy emerytury, renty inwalidzkie lub

renty rodzinne przysługujące na podstawie przepisów

1)

ustawy z dnia 27 września 1973 r. o zaopatrzeniu emerytalnym twórców i ich rodzin

(Dz. U. Nr 38, poz. 225, z 1974 r. Nr 21, poz. 117 i z 1977 r. Nr 11, poz. 43),

2)

ustawy z dnia 12 czerwca 1975 r. o świadczeniach z tytułu wypadków przy pracy i chorób

zawodowych

(Dz. U. Nr 20, poz. 105 i z 1977 r. Nr 11, poz. 43),

3)

ustawy z dnia 19 grudnia 1975 r. o ubezpieczeniu społecznym osób wykonujących pracę

na rzecz jednostek gospodarki uspołecznionej na podstawie umowy agencyjnej lub umowy

zlecenia

(Dz. U. Nr 45, poz. 232, z 1976 r. Nr 40, poz. 235 i z 1977 r. Nr 11, poz. 43 oraz Nr 32, poz. 140),

4)

dekretu z dnia 4 marca 1976 r. o ubezpieczeniu społecznym członków rolniczych spółdzielni

produkcyjnych i spółdzielni kółek rolniczych oraz ich rodzin

(Dz. U. Nr 10, poz. 54, z 1977 r. Nr 11, poz. 43 oraz Nr 32, poz. 140);

5)

ustawy z dnia 18 grudnia 1976 r. o ubezpieczeniu społecznym rzemieślników i niektórych

innych osób prowadzących działalność zarobkową na własny rachunek oraz ich rodzin

(Dz. U. Nr 40, poz. 235 i z 1977 r. Nr 11, poz. 43 oraz Nr 32, poz. 140),

przyznaje się zamiast tych świadczeń odpowiednio emerytury lub renty określone w tych

przepisach, ze zmianami wprowadzonymi niniejszą ustawą oraz z zastosowaniem zasad

określonych w art. 122-126 ustawy z dnia 14 grudnia 1982 r. o zaopatrzeniu emerytalnym pracowników

i ich rodzin

(Dz. U. Nr 40, poz. 267).

2.

Jeżeli emerytura lub renta przysługująca na podstawie przepisów wymienionych w ust.

1 pkt 1 jest wypłacana w wysokości podstawowej, za podstawę jej wymiaru przyjmuje

się najniższą podstawę wymiaru składek i świadczeń, określoną w tych przepisach, z

uwzględnieniem ust. 3.

3.

Jeżeli podstawę wymiaru emerytury lub renty stanowił dochód (przychód) ustalony w

kwocie ryczałtowej lub w kwocie odpowiadającej górnej granicy dochodu (przychodu)

przyjmowanego do podstawy wymiaru świadczeń, za rok przyznania emerytury lub renty

na wniosek rencisty uważa się rok, w którym te kwoty zostały wprowadzone.

4.

Podstawa wymiaru renty inwalidzkiej oraz renty rodzinnej przysługującej na podstawie

ustawy, o której mowa w ust. 1 pkt 2, nie może być niższa od kwoty odpowiadającej

półtorakrotnemu najniższemu wynagrodzeniu za pełny miesięczny wymiar czasu pracy pracowników

zatrudnionych w uspołecznionych zakładach pracy, obowiązującemu w dniu wejścia w życie

niniejszej ustawy.

1.

W ustawie z dnia 17 grudnia 1974 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego

w razie choroby i macierzyństwa

(Dz. U. z 1975 r. Nr 34, poz. 188) wprowadza się następujące zmiany

1)

art. 11 otrzymuje brzmienie

„

Art. 11.

1.

Miesięczny zasiłek chorobowy - z zastrzeżeniem ust. 2-4 - wynosi

1)

100% wynagrodzenia stanowiącego podstawę wymiaru zasiłku - dla pracowników mających

okres zatrudnienia dłuższy niż 8 lat,

2)

80% wynagrodzenia stanowiącego podstawę wymiaru zasiłku - dla pracowników mających

okres zatrudnienia od 3 do 8 lat,

3)

75% wynagrodzenia stanowiącego podstawę wymiaru zasiłku - dla pracowników mających

okres zatrudnienia krótszy niż 3 lata.

2.

Zasiłek chorobowy za każde pierwsze 3 dni niezdolności do pracy z powodu choroby wynosi

50% wynagrodzenia stanowiącego podstawę wymiaru zasiłku.

3.

Przepisu ust. 2 nie stosuje się, jeżeli niezdolność do pracy spowodowana została chorobami,

których wykaz określa Minister Zdrowia i Opieki Społecznej w drodze rozporządzenia.

4.

Miesięczny zasiłek chorobowy wynosi jednakże 100% wynagrodzenia stanowiącego podstawę

wymiaru zasiłku bez względu na okres zatrudnienia pracownika

1)

od pierwszego dnia niezdolności do pracy z powodu choroby, jeżeli niezdolność do pracy

powstała wskutek wypadku przy pracy, wypadku w drodze do pracy lub z pracy albo wskutek

choroby zawodowej,

2)

od pierwszego dnia niezdolności do pracy z powodu choroby, jeżeli niezdolność do pracy

przypada na okres ciąży,

3)

za okres nieprzerwanej niezdolności do pracy trwającej ponad 30 dni - począwszy od

trzydziestego pierwszego dnia tej niezdolności.

5.

Zasiłek chorobowy wypłaca się za każdy dzień niezdolności do pracy, nie wyłączając

dni wolnych od pracy.

6.

Przy ustalaniu okresu zatrudnienia, od którego zależy wysokość zasiłku chorobowego,

uwzględnia się również okresy poprzedniego zatrudnienia.

7.

Rada Ministrów określa w drodze rozporządzenia okresy równorzędne z okresami zatrudnienia,

podlegające wliczeniu do okresu zatrudnienia, od którego zależy wysokość zasiłku chorobowego,

a także może ustalić krótszy okres zatrudnienia, uprawniający do zasiłku w wysokości

określonej w ust. 1 pkt 1 i 2.

”

.

2)

w art. 12 ust. 1 i 2 otrzymują brzmienie

„

1.

Podstawę wymiaru zasiłku chorobowego stanowi przeciętne miesięczne wynagrodzenie wypłacone

pracownikowi za okres 3 miesięcy kalendarzowych poprzedzających miesiąc, w którym

powstało prawo do zasiłku. Podstawę wymiaru zasiłku chorobowego za jeden dzień niezdolności

do pracy z powodu choroby stanowi jedna trzydziesta część tego wynagrodzenia.

2.

Przy ustalaniu podstawy wymiaru zasiłku chorobowego uwzględnia się składniki wynagrodzenia

z tytułu wykonywania pracy w ramach stosunku pracy w normalnym, obowiązującym pracownika

czasie pracy, z wyjątkiem składników wynagrodzenia określonych w rozporządzeniu, o

którym mowa w art. 13 pkt 1.

”

;

3)

w art. 13 pkt 1 otrzymuje brzmienie

„

1)

składniki wynagrodzenia, których nie uwzględnia się przy ustalaniu podstawy wymiaru

zasiłku chorobowego,

”

;

4)

po rozdziale 2 dodaje się rozdział 2a w brzmieniu

„

Rozdział 2a

Świadczenie rehabilitacyjne

Art. 19a.

1.

Pracownikowi, który po wyczerpaniu zasiłku chorobowego jest nadal niezdolny do pracy,

a dalsze leczenie lub rehabilitacja rokują odzyskanie zdolności do pracy, przysługuje

świadczenie rehabilitacyjne.

2.

Świadczenie rehabilitacyjne przysługuje przez okres niezbędny do przywrócenia zdolności

do pracy, nie dłużej jednak niż przez 12 miesięcy.

3.

O okolicznościach, o których mowa w ust. 1 i 2, orzekają komisje lekarskie do spraw

inwalidztwa i zatrudnienia. Orzeczenie komisji lekarskiej do spraw inwalidztwa i zatrudnienia

stanowi podstawę do wypłaty świadczenia rehabilitacyjnego.

4.

Minister Pracy, Płac i Spraw Socjalnych w porozumieniu z Ministrem Zdrowia i Opieki

Społecznej określa w drodze rozporządzenia zasady i tryb orzekania w sprawach, o których

mowa w ust. 1-3.

Art. 19b.

Świadczenie rehabilitacyjne wynosi 75% wynagrodzenia, które stanowiło podstawę wymiaru

zasiłku chorobowego, a jeżeli niezdolność do pracy powstała wskutek wypadku przy pracy,

wypadku w drodze do pracy lub z pracy albo wskutek choroby zawodowej - 100% tego wynagrodzenia.

Art. 19c.

Przepis art. 53 § 5 Kodeksu pracy stosuje się odpowiednio do pracownika pobierającego świadczenie rehabilitacyjne,

jeżeli zgłosi on swój powrót do zakładu pracy niezwłocznie po wyczerpaniu tego świadczenia,

choćby nastąpiło to po upływie 6 miesięcy od rozwiązania stosunku pracy.

Art. 19d.

Ilekroć w przepisach o ubezpieczeniu społecznym, o zaopatrzeniu emerytalnym, a także

w przepisach, które uzależniają uprawnienia od dochodu rodziny, jest mowa o zasiłku

chorobowym, należy przez to rozumieć również świadczenie rehabilitacyjne.

Art. 19e.

Przepisy art. 11 ust. 5, art. 13, 14, 16, 18 i 19 stosuje się odpowiednio do świadczenia

rehabilitacyjnego.

”

;

5)

w art. 22

a)

ust. 1 otrzymuje brzmienie

„

1.

Zasiłek wyrównawczy stanowi różnicę między przeciętnym miesięcznym pełnym wynagrodzeniem

z okresu ostatnich 3 miesięcy zatrudnienia przed powstaniem prawa do tego zasiłku

a wynagrodzeniem miesięcznym osiąganym podczas pracy w warunkach określonych w art.

20 ust. 1 lub w art. 21 ust. 1.

”

,

b)

w ust. 2 powołanie art. 12 i 13 zastępuje się powołaniem art. 12 ust. 3, art. 13 pkt

2-4 i art. 29 ust. 3;

6)

w art. 26

a)

ust. 1 otrzymuje brzmienie

„

1.

Zasiłek porodowy wypłaca się w wysokości dwukrotnego zasiłku rodzinnego, jaki przysługiwałby

na urodzone dziecko, niezależnie od tego, czy przysługuje zasiłek rodzinny - nie mniej

jednak niż 2.500 zł.

”

,

b)

po ust. 2 dodaje się ust. 2a w brzmieniu

„

2a.

Osobom uprawnionym do zasiłku porodowego nie wypłaca się, przewidzianego w odrębnych

przepisach, jednorazowego zasiłku z tytułu urodzenia dziecka.

”

;

7)

w art. 29 ust. 3 otrzymuje brzmienie

„

3.

Podstawę wymiaru zasiłku macierzyńskiego stanowi przeciętne miesięczne pełne wynagrodzenie

wypłacone pracownicy za okres 3 miesięcy kalendarzowych poprzedzających miesiąc, w

którym powstało prawo do tego zasiłku, z wyłączeniem nagród i składników wynagrodzenia

nie mających charakteru stałego, określonych przez Radę Ministrów w drodze rozporządzenia.

”

;

8)

w art. 34 w ust. 2 powołanie art. 11 ust. 4 zastępuje się powołaniem art. 11 ust.

5;

9)

w art. 43 w ust. 1 pkt 1 otrzymuje brzmienie

„

1)

uspołecznione zakłady pracy - swoim pracownikom w czasie trwania ich zatrudnienia,

a także po ustaniu zatrudnienia, jeżeli niezdolność do pracy powstała przed ustaniem

zatrudnienia,

”

;

10)

po art. 50 dodaje się art. 50a w brzmieniu

„

Art. 50a.

Przepisy art. 43-50 stosuje się odpowiednio do świadczenia rehabilitacyjnego.

”

;

11)

w art. 53 ust. 1 otrzymuje brzmienie

„

1.

Rada Ministrów może ustalić w drodze rozporządzenia zasady i tryb pokrywania przez

zakłady pracy części wydatków na świadczenia określone w ustawie.

”

2.

Zasiłki z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa, do których prawo

powstało przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, wypłaca się na zasadach i

w wysokości określonych w przepisach dotychczasowych.

W ustawie z dnia 12 czerwca 1975 r. o świadczeniach z tytułu wypadków przy pracy i chorób

zawodowych

(Dz. U. Nr 20, poz. 105 i z 1977 r. Nr 11, poz. 43) wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 2 pkt 7 otrzymuje brzmienie

„

7)

nieodpłatne świadczenia lecznicze, położnicze i rehabilitacyjne, zaopatrzenie w leki,

przedmioty ortopedyczne, protezy, środki opatrunkowe i pomocnicze oraz prawo do przysposobienia

zawodowego i innych świadczeń w naturze dla pracownika lub rencisty oraz dla członków

rodzin tych osób.

”

;

2)

w art. 19 pkt 2 otrzymuje brzmienie

„

2)

75% podstawy wymiaru renty - dla pracownika zaliczonego do III grupy inwalidów.

”

;

3)

art. 20 otrzymuje brzmienie

„

Art. 20.

1.

Podstawę wymiaru renty inwalidzkiej stanowi przeciętne miesięczne wynagrodzenie pracownika

ustalone w sposób określony w przepisach o zaopatrzeniu emerytalnym pracowników i

ich rodzin.

2.

Podstawa wymiaru renty inwalidzkiej nie może być niższa od kwoty odpowiadającej półtorakrotnemu

najniższemu wynagrodzeniu za pełny miesięczny wymiar czasu pracy pracowników zatrudnionych

w uspołecznionych zakładach pracy, zwanemu dalej „najniższym wynagrodzeniem”, obowiązującemu

w dniu zgłoszenia wniosku o rentę.

3.

Rada Ministrów może określić w drodze rozporządzenia najniższą podstawę wymiaru i

zasady ustalania podstawy wymiaru renty inwalidzkiej, gdy wskutek wypadku przy pracy

lub choroby zawodowej zmniejszyła się w znacznym stopniu możliwość uzyskania przez

pracownika wyższego wynagrodzenia w przyszłości.

”

;

4)

po art. 20 dodaje się art. 20a w brzmieniu

„

Art. 20a.

1.

Podstawa wymiaru renty inwalidzkiej ulega corocznym podwyżkom stosownie do wzrostu

przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia w gospodarce uspołecznionej w roku poprzedzającym

rok podwyżki na zasadach i w terminach określonych w przepisach o zaopatrzeniu emerytalnym

pracowników i ich rodzin.

2.

Jeżeli podstawa wymiaru renty inwalidzkiej ustalona w myśl ust. 1 jest niższa od kwoty

odpowiadającej obowiązującemu półtorakrotnemu najniższemu wynagrodzeniu, za podstawę

wymiaru przyjmuje się tę kwotę.

”

;

5)

w art. 21

a)

ust.1 otrzymuje brzmienie

„

1.

Osobie uprawnionej do renty inwalidzkiej przysługują

1)

dodatki rodzinne oraz dodatek pielęgnacyjny na zasadach i w wysokości określonych

w przepisach o zaopatrzeniu emerytalnym pracowników i ich rodzin,

2)

nieodpłatne świadczenia lecznicze, położnicze i rehabilitacyjne, zaopatrzenie w leki,

przedmioty ortopedyczne, protezy, środki opatrunkowe i pomocnicze oraz pobyt w domu

pomocy społecznej na zasadach określonych w przepisach o zaopatrzeniu emerytalnym

pracowników i ich rodzin; świadczenia te przysługują również członkom rodziny osoby

uprawnionej do renty inwalidzkiej,

3)

prawo do przysposobienia zawodowego na zasadach określonych przez Ministra Zdrowia

i Opieki Społecznej w drodze rozporządzenia.

”

,

b)

w ust. 2 powołanie ust. 1 pkt 2 zastępuje się powołaniem ust. 1 pkt 2 i 3;

6)

w art. 24 ust. 2 oraz oznaczenie ust. 1 skreśla się;

7)

w art. 26

a)

w ust. 1 pkt 1 otrzymuje brzmienie

„

1)

70% podstawy wymiaru renty - jeżeli do renty uprawniona jest jedna osoba,

”

b)

ust. 2 i 3 otrzymują brzmienie

„

2.

Przy ustalaniu podstawy wymiaru renty stosuje się odpowiednio przepisy art. 20 i 20a.

3.

Osobie uprawnionej do renty rodzinnej przysługują: dodatek pielęgnacyjny i dodatek

dla sierot zupełnych na zasadach i w wysokości określonych w przepisach o zaopatrzeniu

emerytalnym pracowników i ich rodzin oraz inne świadczenia określone w art. 21 ust.

1 i w art. 22.

”

;

8)

w art. 28

-

w pkt 1 powołanie art. 24 ust. 1 zastępuje się powołaniem art. 24,

-

pkt 2 skreśla się;

9)

art. 38 otrzymuje brzmienie

„

Art. 38.

1.

Spory o świadczenia przysługujące od zakładów pracy rozpatrują organy właściwe do

rozstrzygania sporów ze stosunku pracy.

2.

Spory o świadczenia przysługujące od Zakładu Ubezpieczeń Społecznych oraz od właściwych

do spraw zaopatrzenia emerytalnego kolejowych jednostek organizacyjnych podlegają

rozpatrzeniu w trybie określonym dla rozpatrywania odwołań od decyzji w sprawach emerytur

i rent.

”

;

10)

po art. 42 dodaje się art. 42a w brzmieniu

„

Art. 42a.

Osoba uprawniona do renty inwalidzkiej z tytułu inwalidztwa, które powstało wskutek

wypadku przy pracy, choroby zawodowej lub wypadku w drodze do pracy lub z pracy, może

przejść na emeryturę po osiągnięciu wieku 55 lat kobieta i 60 lat mężczyzna, jeżeli

ma okres zatrudnienia wymagany do przyznania emerytury, określony w przepisach o zaopatrzeniu

emerytalnym pracowników i ich rodzin albo w innych przepisach o ubezpieczeniu społecznym

lub o zaopatrzeniu emerytalnym.

”

;

11)

art. 47 skreśla się.

W ustawie z dnia 27 września 1973 r. o zaopatrzeniu emerytalnym twórców i ich rodzin

(Dz. U. Nr 38, poz. 225, z 1974 r. Nr 21, poz. 117 i z 1977 r. Nr 11, poz. 43) wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 2 pkt 2 otrzymuje brzmienie

„

2)

świadczenia w naturze

a)

świadczenia lecznicze, położnicze i rehabilitacyjne,

b)

zaopatrzenie w leki, przedmioty ortopedyczne, protezy, środki opatrunkowe i pomocnicze,

c)

pobyt w domu pomocy społecznej.

”

;

2)

w art. 4

a)

po ust. 1 dodaje się ust. 1a i 1b w brzmieniu

„

1a.

Okres działalności twórczej wymagany do przyznania renty inwalidzkiej wynosi 10 lat,

w tym co najmniej 5 lat w okresie ostatniego dziesięciolecia, o którym mowa w ust.

1 pkt 3, jeżeli twórca podjął działalność twórczą po raz pierwszy po ukończeniu 40

lat życia.

1b.

Przepis ust. 1a stosuje się odpowiednio do twórcy, który po ukończeniu 40 lat życia

podjął działalność twórczą po upływie 10 lat od zaprzestania poprzednio wykonywanej

działalności twórczej albo od ustania zatrudnienia lub okresu równorzędnego z okresem

zatrudnienia w myśl przepisów o zaopatrzeniu emerytalnym pracowników i ich rodzin.

”

,

b)

po ust. 4 dodaje się ust. 4a i 4b w brzmieniu

„

4a.

Twórcy, który stał się inwalidą I lub II grupy przed podjęciem działalności twórczej,

renta inwalidzka przysługuje po osiągnięciu okresu wykonywania działalności twórczej

wynoszącego wraz z okresami zaliczalnymi do tego okresu

1)

5 lat w ciągu ostatniego dziesięciolecia przed zgłoszeniem wniosku o rentę inwalidzką

albo

2)

10 lat, jeżeli działalność twórczą podjął po raz pierwszy po ukończeniu 40 lat.

4b.

Przepis ust. 4a stosuje się odpowiednio do twórcy, który stał się inwalidą I lub II

grupy po upływie 18 miesięcy od zaprzestania wykonywania działalności twórczej. Jeżeli

ponowne podjęcie działalności twórczej nastąpiło po upływie 10 lat od zaprzestania

działalności twórczej, okresów działalności sprzed tej przerwy nie zalicza się.

”

;

3)

art. 7 otrzymuje brzmienie

„

Art. 7.

1.

Osobie uprawnionej do emerytury lub renty inwalidzkiej przysługuje podwyżka świadczenia

z tytułu działalności twórczej w wysokości 15% podstawy wymiaru emerytury lub renty.

2.

Osobie uprawnionej do emerytury lub renty przysługuje prawo do dodatków

1)

rodzinnych,

2)

pielęgnacyjnego,

3)

z tytułu odznaczeń państwowych,

4)

dla sierot zupełnych

- na warunkach i w wysokości określonych w przepisach o zaopatrzeniu emerytalnym pracowników

i ich rodzin.

3.

Podwyżka świadczenia oraz dodatki, o których mowa w ust. 1 i w ust. 2 pkt 3, nie przysługują,

jeżeli renta inwalidzka lub renta rodzinna jest wypłacana w wysokości określonej w

przepisach o świadczeniach z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych.

”

;

4)

w art. 10

a)

dotychczasowa treść otrzymuje oznaczenie ust. 1,

b)

dodaje się ust. 2-4 w brzmieniu

„

2.

Jeżeli emerytura lub renta jest wypłacana w wysokości podstawowej, za podstawę wymiaru

tych świadczeń uważa się kwotę odpowiadającą najniższej podstawie wymiaru składek

i świadczeń.

3.

Podstawa wymiaru emerytury, renty inwalidzkiej i renty rodzinnej ulega corocznym podwyżkom

stosownie do wzrostu przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia w gospodarce uspołecznionej

w roku poprzedzającym rok podwyżki - na zasadach i w terminach określonych w przepisach

o zaopatrzeniu emerytalnym pracowników i ich rodzin.

4.

Kwota podwyżki wynikająca z ust. 3 nie jest ograniczona kwotą najwyższej podstawy

wymiaru składek i świadczeń.

”

;

5)

art. 13 otrzymuje brzmienie

„

Art. 13.

1.

Prawo do emerytury lub renty podlega zawieszeniu - z zastrzeżeniem ust. 2 - na zasadach

określonych w przepisach o zaopatrzeniu emerytalnym pracowników i ich rodzin.

2.

Osiąganie przychodów z działalności twórczej nie powoduje zawieszenia ani zmniejszenia

emerytury lub renty z zaopatrzenia określonego w niniejszej ustawie.

”

;

6)

art. 19 otrzymuje brzmienie

„

Art. 19.

W sprawach nie uregulowanych w ustawie stosuje się odpowiednio

1)

przepisy ustawy z dnia 14 grudnia 1982 r. o zaopatrzeniu emerytalnym pracowników i ich rodzin

(Dz. U. Nr 40, poz. 267), z wyjątkiem art. 27 i 28,

2)

przepisy ustawy z dnia 12 czerwca 1975 r. o świadczeniach z tytułu wypadków przy pracy i chorób

zawodowych

(Dz. U. Nr 20, poz. 105 i z 1977 r. Nr 11, poz. 43), z wyjątkiem art. 2 pkt 1-3 i 6, art. 9-17, 29, 30 i 40.

”

;

W ustawie z dnia 19 grudnia 1975 r. o ubezpieczeniu społecznym osób wykonujących pracę

na rzecz jednostek gospodarki uspołecznionej na podstawie umowy agencyjnej lub umowy

zlecenia

(Dz. U. Nr 45, poz. 232, z 1976 r. Nr 40, poz. 235 i z 1977 r. Nr 11, poz. 43 oraz Nr 32, poz. 140) wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 6

a)

w ust. 1

-

pkt 1-3 otrzymują brzmienie

„

1)

świadczenia lecznicze i położnicze, zaopatrzenie w leki, przedmioty ortopedyczne,

protezy, środki opatrunkowe i pomocnicze,

2)

świadczenia pieniężne w razie choroby i macierzyństwa: zasiłek chorobowy, świadczenie

rehabilitacyjne, zasiłek porodowy i zasiłek macierzyński,

3)

zasiłki rodzinne i zasiłek pielęgnacyjny,

”

-

pkt 8 otrzymuje brzmienie

„

8)

świadczenia w naturze z tytułu pobierania emerytury lub renty: świadczenia lecznicze,

położnicze, rehabilitacyjne, zaopatrzenie w leki, przedmioty ortopedyczne, protezy,

środki opatrunkowe i pomocnicze oraz pobyt w domu pomocy społecznej.

”

,

b)

dodaje się ust. 3 i 4 w brzmieniu

„

3.

Podstawa wymiaru emerytury, renty inwalidzkiej i renty rodzinnej ulega corocznym podwyżkom

stosownie do wzrostu przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia w gospodarce uspołecznionej

w roku poprzedzającym rok podwyżki - na zasadach i w terminach określonych w przepisach

o zaopatrzeniu emerytalnym pracowników i ich rodzin.

4.

Kwota podwyżki wynikająca z ust. 3 nie jest ograniczona kwotą najwyższej podstawy

wymiaru składek i świadczeń.

”

;

2)

w art. 8 zdanie pierwsze otrzymuje brzmienie

„

Art. 8.

Świadczenia lecznicze, położnicze, rehabilitacyjne, zaopatrzenie w leki, przedmioty

ortopedyczne, protezy, środki opatrunkowe i pomocnicze przysługują

”

;

3)

tytuł rozdziału 4 otrzymuje brzmienie

„

Zasiłki rodzinne i zasiłek pielęgnacyjny

”

;

4)

art. 12 otrzymuje brzmienie

„

Art. 12.

Zasiłki rodzinne i zasiłek pielęgnacyjny przysługują w wysokości, którą określa w

drodze rozporządzenia Minister Pracy, Płac i Spraw Socjalnych.

”

;

5)

w art. 13 przed ust. 1 dodaje się ust. 1a w brzmieniu

„

1a.

Ubezpieczony nabywa prawo do zasiłku rodzinnego z pierwszym dniem miesiąca kalendarzowego,

w którym został objęty ubezpieczeniem.

”

;

6)

w art. 15

a)

dotychczasowa treść otrzymuje oznaczenie ust. 1,

b)

dodaje się ust. 2 w brzmieniu

„

2.

Ubezpieczonemu, który osiągnął wiek emerytalny po upływie 5 lat po ustaniu ubezpieczenia,

emerytura przysługuje, jeżeli

1)

ma okres ubezpieczenia, wraz z okresami zaliczalnymi do tego okresu, wynoszący co

najmniej 30 lat dla kobiety i 35 lat dla mężczyzny albo

2)

ma okres ubezpieczenia wynoszący co najmniej 20 lat dla kobiety i 25 lat dla mężczyzny

i osiągnął wiek emerytalny w okresie pobierania renty inwalidzkiej lub renty rodzinnej.

”

;

7)

w art. 16 dodaje się ust. 3-6 w brzmieniu

„

3.

Okres ubezpieczenia wymagany do przyznania renty inwalidzkiej wynosi 10 lat, w tym

co najmniej 5 lat w okresie ostatniego dziesięciolecia, o którym mowa w ust. 1 pkt

1, jeżeli ubezpieczony został objęty ubezpieczeniem po raz pierwszy po ukończeniu

40 lat życia.

4.

Przepis ust. 3 stosuje się odpowiednio do ubezpieczonego, który po ukończeniu 40 lat

życia został objęty ubezpieczeniem po upływie 10 lat od ustania poprzedniego okresu

ubezpieczenia albo od ustania zatrudnienia lub okresu równorzędnego z okresem zatrudnienia

w myśl przepisów o zaopatrzeniu emerytalnym pracowników i ich rodzin.

5.

Ubezpieczonemu, który stał się inwalidą I lub II grupy przed objęciem ubezpieczeniem,

renta inwalidzka przysługuje po osiągnięciu okresu ubezpieczenia wynoszącego wraz

z okresami zaliczalnymi do tego okresu

1)

5 lat w ciągu ostatniego dziesięciolecia przed zgłoszeniem wniosku o rentę inwalidzką

albo

2)

10 lat, jeżeli został objęty ubezpieczeniem po raz pierwszy po ukończeniu 40 lat.

6.

Przepis ust. 5 stosuje się odpowiednio do ubezpieczonego, który stał się inwalidą

I lub II grupy po upływie 18 miesięcy od ustania ubezpieczenia. Jeżeli ponowne objęcie

ubezpieczeniem nastąpiło po upływie 10 lat od ustania ubezpieczenia, okresów ubezpieczenia

sprzed tej przerwy nie zalicza się.

”

;

8)

w art. 18 pkt 4 otrzymuje brzmienie

„

4)

pobierania po ustaniu obowiązku ubezpieczenia zasiłku chorobowego lub macierzyńskiego

albo renty chorobowej przyznanej na podstawie przepisów obowiązujących przed dniem

1 stycznia 1983 r.

”

;

9)

w art. 39 ust. 1 otrzymuje brzmienie

„

1.

Minister Pracy, Płac i Spraw Socjalnych określa w drodze rozporządzenia tryb postępowania

w sprawach zgłoszeń do ubezpieczenia, kontynuowania ubezpieczenia, szczegółowe zasady

ustalania prawa do świadczeń i wypłaty świadczeń pieniężnych.

”

;

10)

art. 40 skreśla się.

Świadczenia lecznicze, położnicze, rehabilitacyjne, zaopatrzenie w leki, przedmioty

ortopedyczne, protezy, środki opatrunkowe i pomocnicze przysługują

W dekrecie z dnia 4 marca 1976 r. o ubezpieczeniu społecznym członków rolniczych spółdzielni

produkcyjnych i spółdzielni kółek rolniczych oraz ich rodzin

(Dz. U. Nr 10, poz. 54 i z 1977 r. Nr 11, poz. 43 oraz Nr 32, poz. 140) wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 1 pkt 2 otrzymuje brzmienie

„

2)

członków spółdzielni kółek rolniczych zrzeszonych w Krajowym Związku Rolników, Kółek

i Organizacji Rolniczych, którzy wykonują pracę w zespołowych gospodarstwach rolnych

tych spółdzielni.

”

;

2)

w art. 3

a)

w ust. 1

-

pkt 1 i 2 otrzymują brzmienie

„

1)

świadczenia lecznicze i położnicze, zaopatrzenie w leki, przedmioty ortopedyczne,

protezy, środki opatrunkowe i pomocnicze,

2)

świadczenia pieniężne w razie choroby i macierzyństwa: zasiłek chorobowy, świadczenie

rehabilitacyjne, zasiłek porodowy, zasiłek macierzyński i zasiłek opiekuńczy,

”

-

po pkt 2 dodaje się pkt 2a w brzmieniu

„

2a)

zasiłek wychowawczy

”

,

-

pkt 3 otrzymuje brzmienie

„

3)

zasiłki rodzinne i zasiłek pielęgnacyjny,

”

-

pkt 9 otrzymuje brzmienie

„

9)

świadczenia w naturze z tytułu pobierania emerytury lub renty: świadczenia lecznicze,

położnicze i rehabilitacyjne, zaopatrzenie w leki, przedmioty ortopedyczne, protezy,

środki opatrunkowe i pomocnicze oraz pobyt w domu pomocy społecznej.

”

;

b)

w ust. 2 dodaje się pkt 5 w brzmieniu

„

5)

dotyczącymi urlopów wychowawczych.

”

,

c)

dodaje się ust. 3 w brzmieniu

„

3.

Podstawa wymiaru emerytury, renty inwalidzkiej i renty rodzinnej ulega corocznym podwyżkom

stosownie do wzrostu przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia w gospodarce uspołecznionej

w roku poprzedzającym rok podwyżki - na zasadach i w terminach określonych w przepisach

o zaopatrzeniu emerytalnym pracowników i ich rodzin.

”

;

3)

w art. 5 zdanie pierwsze otrzymuje brzmienie

„

Art. 5.

Świadczenia lecznicze, położnicze, rehabilitacyjne, zaopatrzenie w leki, przedmioty

ortopedyczne, protezy, środki opatrunkowe i pomocnicze przysługują

”

;

4)

art. 9 otrzymuje brzmienie

„

Art. 9.

Świadczenie rehabilitacyjne przysługuje na zasadach określonych w przepisach o świadczeniach

pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa.

”

;

5)

art. 11 otrzymuje brzmienie

„

Art. 11.

Zasiłki rodzinne i zasiłek pielęgnacyjny przysługują w wysokości, którą określa w

drodze rozporządzenia Minister Pracy, Płac i Spraw Socjalnych.

”

;

6)

w art. 12 przed ust. 1 dodaje się ust. 1a w brzmieniu

„

1a.

Ubezpieczony nabywa prawo do zasiłku rodzinnego z pierwszym dniem miesiąca kalendarzowego,

w którym podjął pracę w spółdzielni.

”

;

7)

w art. 13

a)

dotychczasowa treść otrzymuje oznaczenie ust. 1,

b)

dodaje się ust. 2 w brzmieniu

„

2.

Ubezpieczonemu, który osiągnął wiek emerytalny po upływie pięciu lat od ustania pracy

w spółdzielni, emerytura przysługuje, jeżeli.

1)

ma okres pracy, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, wynoszący co najmniej trzydzieści lat

dla kobiety i trzydzieści pięć lat dla mężczyzny albo

2)

ma okres pracy, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, i osiągnął wiek emerytalny w okresie

pobierania renty inwalidzkiej lub renty rodzinnej.

”

;

8)

w art. 14

a)

po ust. 1 dodaje się ust. 1a i 1b w brzmieniu

„

1a.

Warunek określony w ust. 1 pkt 1 uważa się za spełniony, jeżeli członek spółdzielni

1)

przez okres ostatnich 10 lat przed wstąpieniem do spółdzielni pracował w gospodarstwie

rolnym i praca ta stanowiła dla niego główne źródło utrzymania albo

2)

wniósł do spółdzielni lub przekazał jej na własność gospodarstwo rolne o obszarze

nie mniejszym niż 0,5 ha i jeżeli praca w tym gospodarstwie przez okres ostatnich

5 lat przed wstąpieniem do spółdzielni stanowiła dla niego główne źródło utrzymania.

1b.

Osoba, która uzyskała rentę inwalidzką w wyniku uwzględnienia okoliczności, o których

mowa w ust. 1a pkt 2, traci do niej prawo, jeżeli wniesione do spółdzielni grunty

zostały z niej wycofane.

”

,

b)

po ust. 2 dodaje się ust. 2a - 2d w brzmieniu

„

2a.

Okres ubezpieczenia wymagany do przyznania renty inwalidzkiej wynosi 10 lat, w tym

co najmniej 5 lat w okresie ostatniego dziesięciolecia, o którym mowa w ust. 1 pkt

1, jeżeli ubezpieczony został objęty ubezpieczeniem po raz pierwszy po ukończeniu

40 lat życia.

2b.

Przepis ust. 2a stosuje się odpowiednio do ubezpieczonego, który po ukończeniu 40

lat życia został objęty ubezpieczeniem po upływie 10 lat od ustania poprzedniego okresu

ubezpieczenia albo od ustania zatrudnienia lub okresu równorzędnego z okresem zatrudnienia

w myśl przepisów o zaopatrzeniu emerytalnym pracowników i ich rodzin.

2c.

Ubezpieczonemu, który stał się inwalidą I lub II grupy przed objęciem ubezpieczeniem,

renta inwalidzka przysługuje po osiągnięciu okresu ubezpieczenia wynoszącego wraz

z okresami zaliczalnymi do tego okresu

1)

5 lat w ciągu ostatniego dziesięciolecia przed zgłoszeniem wniosku o rentę inwalidzką

albo

2)

10 lat, jeżeli został objęty ubezpieczeniem po raz pierwszy po ukończeniu 40 lat.

2d.

Przepis ust. 2c stosuje się odpowiednio do ubezpieczonego, który stał się inwalidą

po upływie 18 miesięcy od ustania ubezpieczenia. Jeżeli ponowne objęcie ubezpieczeniem

nastąpiło po upływie 10 lat od ustania ubezpieczenia, okresów sprzed tej przerwy nie

zalicza się.

”

;

9)

w art. 15 dodaje się ust. 3 w brzmieniu

„

3.

Osoba, która uzyskała rentę rodzinną po ubezpieczonym, który w chwili śmierci spełniał

warunki do uzyskania emerytury lub renty inwalidzkiej albo miał ustalone prawo do

jednego z tych świadczeń w wyniku zaliczenia okresu pracy w gospodarstwie rolnym,

traci do niej prawo, jeżeli wniesione do spółdzielni grunty zostały z niej wycofane.

”

;

10)

w art. 16 dodaje się pkt 4 w brzmieniu

„

4)

zwolnień od pracy w celu sprawowania opieki nad małym dzieckiem udzielanych na podstawie

przepisów prawa spółdzielczego ubezpieczonemu, jeżeli w roku poprzedzającym okres

tego zwolnienia podlegał ubezpieczeniu na podstawie niniejszego dekretu - w wymiarze

nie większym niż 6 lat.

”

;

11)

w art. 17 ust. 1 otrzymuje brzmienie

„

1.

Do okresu pracy w spółdzielni wymaganego do przyznania emerytury zalicza się również

okresy pracy w gospodarstwie rolnym po ukończeniu 16 lat, ale przed wstąpieniem do

spółdzielni, jeżeli praca w tym gospodarstwie stanowiła główne źródło utrzymania.

Warunkiem zaliczenia tych okresów pracy jest przepracowanie w spółdzielni co najmniej

10 lat, a jeżeli ubezpieczony wniósł do spółdzielni lub przekazał jej na własność

grunty o obszarze nie mniejszym niż 0,5 ha - co najmniej 5 lat.

”

;

12)

art. 18 otrzymuje brzmienie

„

Art. 18.

Przy ustalaniu wzrostu emerytury lub renty z tytułu okresu zatrudnienia w Polsce Ludowej

uwzględnia się okresy pracy w spółdzielni oraz okresy wymienione w art. 14 ust. 1a,

art. 16 i 17 ust. 1.

”

;

13)

po art. 19 dodaje się art. 19a w brzmieniu

„

Art. 19a.

W sprawie zawieszania prawa do emerytury lub renty i ich zmniejszania stosuje się

odpowiednio zasady określone w przepisach o zaopatrzeniu emerytalnym pracowników i

ich rodzin.

”

;

14)

w art. 21a

a)

ust. 1 otrzymuje brzmienie

„

1.

Osobom, które po dniu 31 grudnia 1982 r. przekazały nieodpłatnie gospodarstwa rolne

na własność spółdzielni, przysługujące na podstawie dekretu emerytury lub renty zwiększa

się

1)

z tytułu wartości przekazanego gospodarstwa - o kwoty przewidziane w ustawie z dnia 14 grudnia 1982 r. o ubezpieczeniu społecznym rolników indywidualnych

i członków ich rodzin

(Dz. U. Nr 40, poz. 268) dla rolników przekazujących nieodpłatnie gospodarstwa rolne Państwu,

2)

z tytułu uprzedniego użytkowania wkładów gruntowych przez spółdzielnię co najmniej

przez 5 lat - o kwotę odpowiadającą średniej miesięcznej rencie dzierżawnej, wypłacanej

przez spółdzielnię w okresie ostatnich 5 lat przed rokiem, w którym gospodarstwo zostało

przekazane na własność spółdzielni.

”

,

b)

dodaje się ust. 3-5 w brzmieniu

„

3.

Przy przekazywaniu gospodarstw rolnych na własność spółdzielni stosuje się odpowiednio

przepisy o ubezpieczeniu społecznym rolników indywidualnych i członków ich rodzin,

dotyczące przekazywania gospodarstw rolnych Państwu, z tym że przekazanie gospodarstwa

rolnego na własność spółdzielni następuje w drodze umowy zawartej w formie aktu notarialnego.

4.

Spółdzielnia przejmuje na własność całe gospodarstwo rolne lub jego część w zależności

od możliwości racjonalnego zagospodarowania.

5.

Jeżeli osoba, o której mowa w ust. 1, jest właścicielem także innych nieruchomości

nie wchodzących w skład gospodarstwa rolnego, może wystąpić z wnioskiem do spółdzielni

o przejęcie tych nieruchomości.

”

;

15)

w art. 25

a)

w ust. 1 pkt 3 skreśla się,

b)

w ust. 2 pkt 2 oraz oznaczenie pkt 1 skreśla się;

16)

w art. 28 pkt 2 otrzymuje brzmienie

„

2)

dochód z tytułu pracy w spółdzielni stanowiący podstawę wymiaru składek na ubezpieczenie

uważa się za równorzędny z wynagrodzeniem z tytułu zatrudnienia.

”

1.

Osobie uprawnionej do emerytury lub renty inwalidzkiej przysługuje podwyżka świadczenia

z tytułu działalności twórczej w wysokości 15% podstawy wymiaru emerytury lub renty.

2.

Osobie uprawnionej do emerytury lub renty przysługuje prawo do dodatków

1)

rodzinnych,

2)

pielęgnacyjnego,

3)

z tytułu odznaczeń państwowych,

4)

dla sierot zupełnych

- na warunkach i w wysokości określonych w przepisach o zaopatrzeniu emerytalnym pracowników

i ich rodzin.

3.

Podwyżka świadczenia oraz dodatki, o których mowa w ust. 1 i w ust. 2 pkt 3, nie przysługują,

jeżeli renta inwalidzka lub renta rodzinna jest wypłacana w wysokości określonej w

przepisach o świadczeniach z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych.

W ustawie z dnia 18 grudnia 1976 r. o ubezpieczeniu społecznym rzemieślników i niektórych

innych osób prowadzących działalność zarobkową na własny rachunek oraz ich rodzin

(Dz. U. Nr 40, poz. 235 i z 1977 r. Nr 11, poz. 43 oraz Nr 32, poz. 140) wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 5

-

pkt 2-4 otrzymują brzmienie

„

2)

świadczenia pieniężne w razie choroby oraz macierzyństwa: zasiłek chorobowy, świadczenie

rehabilitacyjne oraz zasiłek porodowy i zasiłek macierzyński,

3)

zasiłki rodzinne i zasiłek pielęgnacyjny,

4)

świadczenia emerytalne: emeryturę, rentę inwalidzką i rentę rodzinną,

”

-

pkt 8 otrzymuje brzmienie

„

8)

świadczenia w naturze z tytułu pobierania emerytury lub renty: świadczenia lecznicze,

położnicze, rehabilitacyjne, zaopatrzenie w leki, przedmioty ortopedyczne, protezy,

środki opatrunkowe i pomocnicze oraz pobyt w domu pomocy społecznej.

”

;

2)

art. 8 otrzymuje brzmienie

„

Art. 8.

1.

Zasiłki rodzinne i zasiłek pielęgnacyjny przysługują na zasadach określonych w przepisach

o ubezpieczeniu rodzinnym.

2.

Wysokość zasiłków rodzinnych i zasiłku pielęgnacyjnego oraz tryb postępowania w sprawie

ich przyznawania i wypłacania określa Minister Pracy, Płac i Spraw Socjalnych w drodze

rozporządzenia.

”

;

3)

w art. 9

a)

ust. 1 i 2 otrzymują brzmienie

„

1.

Świadczenia emerytalne przysługują na zasadach i w wysokości określonych w przepisach

o zaopatrzeniu emerytalnym pracowników i ich rodzin, z uwzględnieniem ust. 2-4a.

2.

Wiek wymagany do przyznania emerytury wynosi: 60 lat dla kobiet i 65 lat dla mężczyzn.

”

,

b)

po ust. 4 dodaje się ust. 4a i 4b w brzmieniu

„

4a.

Podstawa wymiaru emerytury, renty inwalidzkiej i renty rodzinnej ulega corocznym podwyżkom

stosownie do wzrostu przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia w gospodarce uspołecznionej

w roku poprzedzającym rok podwyżki - na zasadach i w terminach określonych w przepisach

o zaopatrzeniu emerytalnym pracowników i ich rodzin.

4b.

Kwota podwyżki wynikająca z ust. 4a nie jest ograniczona kwotą najwyższej podstawy

wymiaru składek i świadczeń.

”

;

4)

art. 11 otrzymuje brzmienie

„

Art. 11.

1.

Osobie uprawnionej do emerytury lub renty przysługuje prawo do dodatków

1)

rodzinnych,

2)

pielęgnacyjnego,

3)

z tytułu odznaczeń państwowych,

4)

dla sierot zupełnych

- na warunkach i w wysokości określonych w przepisach o zaopatrzeniu emerytalnym pracowników

i ich rodzin.

2.

Dodatki, o których mowa w ust. 1 pkt 3, nie przysługują, jeżeli renta inwalidzka lub

renta rodzinna jest wypłacana w wysokości określonej w przepisach o świadczeniach

z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych.

”

;

5)

w art. 15 w ust. 3 pkt 4 otrzymuje brzmienie

„

4)

pobierania renty chorobowej przyznanej na podstawie przepisów obowiązujących przed

dniem 1 stycznia 1983 r.

”

;

6)

w art. 16 ust. 1 otrzymuje brzmienie

„

1.

W razie zalegania przez osobę prowadzącą działalność z opłatą należnych składek na

ubezpieczenie na kwotę przekraczającą trzymiesięczną składkę, świadczenia, o których

mowa w art. 5 pkt 1-3, nie przysługują do czasu opłacenia w całości zaległych składek.

”

;

7)

art. 17 otrzymuje brzmienie

„

Art. 17.

W sprawie zawieszania prawa do świadczeń i ich zmniejszania stosuje się zasady określone

w przepisach o zaopatrzeniu emerytalnym pracowników i ich rodzin.

”

Świadczenia lecznicze, położnicze, rehabilitacyjne, zaopatrzenie w leki, przedmioty

ortopedyczne, protezy, środki opatrunkowe i pomocnicze przysługują

1.

Zasiłki rodzinne i zasiłek pielęgnacyjny przysługują na zasadach określonych w przepisach

o ubezpieczeniu rodzinnym.

2.

Wysokość zasiłków rodzinnych i zasiłku pielęgnacyjnego oraz tryb postępowania w sprawie

ich przyznawania i wypłacania określa Minister Pracy, Płac i Spraw Socjalnych w drodze

rozporządzenia.

W ustawie z dnia 26 stycznia 1982 r. - Karta Nauczyciela

(Dz. U. Nr 3, poz. 19 i Nr 25, poz. 287 oraz Nr 31, poz. 214) wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 41

a)

dotychczasowa treść otrzymuje oznaczenie ust. 1,

b)

dodaje się ust. 2-4 w brzmieniu

„

2.

Za każde pierwsze trzy dni niezdolności do pracy z powodu choroby nauczyciel zachowuje

prawo do wynagrodzenia w wysokości 50%. Przy obliczaniu tego wynagrodzenia przyjmuje

się, że wynagrodzenie za jeden dzień oznacza jedną trzydziestą wynagrodzenia miesięcznego.

3.

Przepisów ust. 2 nie stosuje się w wypadkach, o których mowa w art. 11 ust. 3 i 4 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 17 grudnia 1974 r. o świadczeniach pieniężnych

z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa

(Dz. U. z 1975 r. Nr 34, poz. 188).

4.

Jeżeli za dni niezdolności do pracy, z powodu choroby, wypłacano wynagrodzenie w wysokości

wyższej niż określona w ust. 2, to różnica podlega odliczeniu z wynagrodzenia przysługującego

za następny miesiąc kalendarzowy. Odliczenie to nie stanowi potrącenia w rozumieniu

art. 87 Kodeksu pracy.

”

;

2)

w art. 89 ust. 1 i 3 otrzymują brzmienie

„

1.

Nauczycielom uprawnionym do emerytury lub renty inwalidzkiej przysługuje dodatek do

emerytury lub renty w wysokości 15% podstawy wymiaru tych świadczeń, jeśli uprawniony

do emerytury wykonywał pracę nauczycielską w szkole co najmniej przez 15 lat, a uprawniony

do renty - co najmniej przez 5 lat.

”

,

„

3.

Przyznanie dodatku wymienionego w ust. 1 dla nauczycieli, którzy przeszli na emeryturę

lub rentę przed dniem wejścia w życie ustawy, następuje na ich wniosek.

”

;

3)

w art. 90

a)

ust. 1 otrzymuje brzmienie

„

1.

Nauczycielom, którzy w czasie okupacji prowadzili tajne nauczanie, przysługuje dodatek

do emerytury lub renty w wysokości 20% podstawy wymiaru tych świadczeń, nie więcej

jednak niż 3.000 zł miesięcznie, jeżeli nie pobierają takiego dodatku z innego tytułu.

”

,

b)

dodaje się ust. 3 w brzmieniu

„

3.

Przyznanie dodatku, o którym mowa w ust. 1 i 2, następuje na wniosek zainteresowanego.

”

;

4)

art. 91 otrzymuje brzmienie

„

Art. 91.

Podstawa wymiaru emerytury, renty inwalidzkiej i renty rodzinnej ulega corocznym podwyżkom

stosownie do wzrostu przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia w gospodarce uspołecznionej

w roku poprzedzającym rok podwyżki - na zasadach i w terminach określonych w przepisach

o zaopatrzeniu emerytalnym pracowników i ich rodzin.

”

Świadczenie rehabilitacyjne przysługuje na zasadach określonych w przepisach o świadczeniach

pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa.

W ustawie z dnia 4 maja 1982 r. o szkolnictwie wyższym

(Dz. U. Nr 14, poz. 113) wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 148 dodaje się ust. 5-7 w brzmieniu

„

5.

Za każde pierwsze 3 dni niezdolności do pracy z powodu choroby pracownik naukowo-dydaktyczny

zachowuje prawo do wynagrodzenia w wysokości 50%. Przy obliczaniu tego wynagrodzenia

przyjmuje się, że wynagrodzenie za jeden dzień oznacza jedną trzydziestą wynagrodzenia

miesięcznego.

6.

Przepisów ust. 5 nie stosuje się w wypadkach, o których mowa w art. 11 ust. 3 i 4 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 17 grudnia 1974 r. o świadczeniach pieniężnych

z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa

(Dz. U. z 1975 r. Nr 34, poz. 188).

7.

Jeżeli za dni niezdolności do pracy, z powodu choroby, wypłacano wynagrodzenie w wysokości

wyższej niż określona w ust. 5, to różnica podlega odliczeniu z wynagrodzenia przysługującego

za następny miesiąc kalendarzowy. Odliczenie to nie stanowi potrącenia w rozumieniu

art. 87 Kodeksu pracy.

”

;

2)

w art. 158

a)

w ust. 1

-

pkt 1 i 2 otrzymują brzmienie

„

1)

15% podstawy wymiaru tych świadczeń, jeśli uprawniony wykonywał pracą w szkole wyższej

na stanowiskach: profesora, docenta, adiunkta, starszego kustosza dyplomowanego lub

kustosza dyplomowanego, starszego asystenta i asystenta,

2)

10% podstawy wymiaru tych świadczeń, jeśli uprawniony wykonywał pracę w szkole wyższej

na innych stanowiskach niż wymienione w pkt 1.

”

,

b)

ust. 4 otrzymuje brzmienie

„

4.

Przyznanie dodatków wymienionych w ust. 1 dla pracowników naukowo-dydaktycznych, którzy

przeszli na emeryturę lub rentę przed dniem wejścia w życie ustawy, następuje na ich

wniosek.

”

;

3)

w art. 159 ust. 2 otrzymuje brzmienie

„

2.

Podstawa wymiaru emerytury, renty inwalidzkiej i renty rodzinnej ulega corocznym podwyżkom

stosownie do wzrostu przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia w gospodarce uspołecznionej

w roku poprzedzającym rok podwyżki - na zasadach i w terminach określonych w przepisach

o zaopatrzeniu emerytalnym pracowników i ich rodzin.

”

W art. 24 ustawy z dnia 26 maja 1982 r.- Prawo o adwokaturze

(Dz. U. Nr 16, poz. 124) dodaje się ust. 5 w brzmieniu

„

5.

Wysokość zasiłków rodzinnych i zasiłku pielęgnacyjnego określa w drodze rozporządzenia

Minister Pracy, Płac i Spraw Socjalnych po zasięgnięciu opinii Naczelnej Rady Adwokackiej.

”

1.

Miesięczny zasiłek chorobowy - z zastrzeżeniem ust. 2-4 - wynosi

1)

100% wynagrodzenia stanowiącego podstawę wymiaru zasiłku - dla pracowników mających

okres zatrudnienia dłuższy niż 8 lat,

2)

80% wynagrodzenia stanowiącego podstawę wymiaru zasiłku - dla pracowników mających

okres zatrudnienia od 3 do 8 lat,

3)

75% wynagrodzenia stanowiącego podstawę wymiaru zasiłku - dla pracowników mających

okres zatrudnienia krótszy niż 3 lata.

2.

Zasiłek chorobowy za każde pierwsze 3 dni niezdolności do pracy z powodu choroby wynosi

50% wynagrodzenia stanowiącego podstawę wymiaru zasiłku.

3.

Przepisu ust. 2 nie stosuje się, jeżeli niezdolność do pracy spowodowana została chorobami,

których wykaz określa Minister Zdrowia i Opieki Społecznej w drodze rozporządzenia.

4.

Miesięczny zasiłek chorobowy wynosi jednakże 100% wynagrodzenia stanowiącego podstawę

wymiaru zasiłku bez względu na okres zatrudnienia pracownika

1)

od pierwszego dnia niezdolności do pracy z powodu choroby, jeżeli niezdolność do pracy

powstała wskutek wypadku przy pracy, wypadku w drodze do pracy lub z pracy albo wskutek

choroby zawodowej,

2)

od pierwszego dnia niezdolności do pracy z powodu choroby, jeżeli niezdolność do pracy

przypada na okres ciąży,

3)

za okres nieprzerwanej niezdolności do pracy trwającej ponad 30 dni - począwszy od

trzydziestego pierwszego dnia tej niezdolności.

5.

Zasiłek chorobowy wypłaca się za każdy dzień niezdolności do pracy, nie wyłączając

dni wolnych od pracy.

6.

Przy ustalaniu okresu zatrudnienia, od którego zależy wysokość zasiłku chorobowego,

uwzględnia się również okresy poprzedniego zatrudnienia.

7.

Rada Ministrów określa w drodze rozporządzenia okresy równorzędne z okresami zatrudnienia,

podlegające wliczeniu do okresu zatrudnienia, od którego zależy wysokość zasiłku chorobowego,

a także może ustalić krótszy okres zatrudnienia, uprawniający do zasiłku w wysokości

określonej w ust. 1 pkt 1 i 2.

Zasiłki rodzinne i zasiłek pielęgnacyjny przysługują w wysokości, którą określa w

drodze rozporządzenia Minister Pracy, Płac i Spraw Socjalnych.

1.

Osobie uprawnionej do emerytury lub renty przysługuje prawo do dodatków

1)

rodzinnych,

2)

pielęgnacyjnego,

3)

z tytułu odznaczeń państwowych,

4)

dla sierot zupełnych

- na warunkach i w wysokości określonych w przepisach o zaopatrzeniu emerytalnym pracowników

i ich rodzin.

2.

Dodatki, o których mowa w ust. 1 pkt 3, nie przysługują, jeżeli renta inwalidzka lub

renta rodzinna jest wypłacana w wysokości określonej w przepisach o świadczeniach

z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych.

W Kodeksie postępowania cywilnego wprowadza się następujące zmiany

1)

art. 833 otrzymuje brzmienie

„

Art. 833.

§ 1.

Wynagrodzenie ze stosunku pracy podlega egzekucji w zakresie określonym w przepisach

Kodeksu pracy.

§ 2.

Przepis § 1 stosuje się odpowiednio do diet posłów, należności członków rolniczych

spółdzielni produkcyjnych i ich domowników z tytułu pracy w spółdzielni, wynagrodzeń

członków spółdzielni pracy oraz wszystkich świadczeń powtarzających się, których celem

jest zapewnienie utrzymania.

§ 3.

Ograniczeń przewidzianych w § 2 nie stosuje się do wierzytelności członków rolniczych

spółdzielni produkcyjnych z tytułu udziału w dochodach spółdzielni przypadających

im od wniesionych do spółdzielni wkładów.

§ 4.

Świadczenia pieniężne przewidziane w przepisach o zaopatrzeniu emerytalnym podlegają

egzekucji w zakresie określonym w tych przepisach.

§ 5.

Do egzekucji z rent przysługujących z tytułu wypadku przy pracy lub choroby zawodowej

i z rent zasądzonych przez sąd lub ustalonych umową za utratę zdolności do pracy albo

za śmierć żywiciela lub wypłacanych z dobrowolnego ubezpieczenia rentowego oraz do

egzekucji ze świadczeń pieniężnych przysługujących z ubezpieczenia społecznego w razie

choroby i macierzyństwa stosuje się przepisy o egzekucji ze świadczeń przewidzianych

w przepisach o zaopatrzeniu emerytalnym pracowników i ich rodzin.

§ 6.

Nie podlegają egzekucji świadczenia alimentacyjne oraz zasiłki i dodatki rodzinne,

pielęgnacyjne, porodowe i dla sierot zupełnych.

”

;

2)

w art. 1083

a)

§ 1 otrzymuje brzmienie

„

§ 1.

Dochody wymienione w art. 831 § 1 pkt 2 podlegają egzekucji na zaspokojenie alimentów

do trzech piątych części.

”

;

b)

§ 3 skreśla się;

3)

art. 1084 skreśla się.

Zasiłki rodzinne i zasiłek pielęgnacyjny przysługują w wysokości, którą określa w

drodze rozporządzenia Minister Pracy, Płac i Spraw Socjalnych.

1.

Użyte w przepisach wymienionych w art. 2-10 określenie „o powszechnym zaopatrzeniu emerytalnym pracowników i ich rodzin” zastępuje się określeniem „o zaopatrzeniu emerytalnym pracowników i ich rodzin”.

2.

Ilekroć w innych przepisach jest mowa o „rencie chorobowej”, należy przez to rozumieć

„świadczenie rehabilitacyjne”.

1.

Prawo do emerytury lub renty podlega zawieszeniu - z zastrzeżeniem ust. 2 - na zasadach

określonych w przepisach o zaopatrzeniu emerytalnym pracowników i ich rodzin.

2.

Osiąganie przychodów z działalności twórczej nie powoduje zawieszenia ani zmniejszenia

emerytury lub renty z zaopatrzenia określonego w niniejszej ustawie.

Pobierającym emerytury i renty przyznane na podstawie art. 1 ust. 1 nie przysługują

rekompensaty z tytułu podwyżek cen, wypłacane na podstawie przepisów dotychczasowych.

Minister Pracy, Płac i Spraw Socjalnych ogłosi w Dzienniku Ustaw jednolite teksty

ustaw i dekretu wymienionych w art. 2-7, z uwzględnieniem zmian wynikających z przepisów

ogłoszonych przed dniem wydania jednolitych tekstów i z zastosowaniem ciągłej numeracji

rozdziałów, artykułów, ustępów i punktów.

Ustawa wchodzi w życie z dniem ogłoszenia z mocą od dnia 1 stycznia 1983 r., z tym

że przepisy tej ustawy dotyczące zasiłku chorobowego oraz art. 8 pkt 1 i art. 9 pkt

1 wchodzą w życie z dniem 1 marca 1983 r.

W sprawie zawieszania prawa do świadczeń i ich zmniejszania stosuje się zasady określone

w przepisach o zaopatrzeniu emerytalnym pracowników i ich rodzin.

Przy ustalaniu wzrostu emerytury lub renty z tytułu okresu zatrudnienia w Polsce Ludowej

uwzględnia się okresy pracy w spółdzielni oraz okresy wymienione w art. 14 ust. 1a,

art. 16 i 17 ust. 1.

W sprawach nie uregulowanych w ustawie stosuje się odpowiednio

1)

przepisy ustawy z dnia 14 grudnia 1982 r. o zaopatrzeniu emerytalnym pracowników i ich rodzin

(Dz. U. Nr 40, poz. 267), z wyjątkiem art. 27 i 28,

2)

przepisy ustawy z dnia 12 czerwca 1975 r. o świadczeniach z tytułu wypadków przy pracy i chorób

zawodowych

(Dz. U. Nr 20, poz. 105 i z 1977 r. Nr 11, poz. 43), z wyjątkiem art. 2 pkt 1-3 i 6, art. 9-17, 29, 30 i 40.

1.

Pracownikowi, który po wyczerpaniu zasiłku chorobowego jest nadal niezdolny do pracy,

a dalsze leczenie lub rehabilitacja rokują odzyskanie zdolności do pracy, przysługuje

świadczenie rehabilitacyjne.

2.

Świadczenie rehabilitacyjne przysługuje przez okres niezbędny do przywrócenia zdolności

do pracy, nie dłużej jednak niż przez 12 miesięcy.

3.

O okolicznościach, o których mowa w ust. 1 i 2, orzekają komisje lekarskie do spraw

inwalidztwa i zatrudnienia. Orzeczenie komisji lekarskiej do spraw inwalidztwa i zatrudnienia

stanowi podstawę do wypłaty świadczenia rehabilitacyjnego.

4.

Minister Pracy, Płac i Spraw Socjalnych w porozumieniu z Ministrem Zdrowia i Opieki

Społecznej określa w drodze rozporządzenia zasady i tryb orzekania w sprawach, o których

mowa w ust. 1-3.

W sprawie zawieszania prawa do emerytury lub renty i ich zmniejszania stosuje się

odpowiednio zasady określone w przepisach o zaopatrzeniu emerytalnym pracowników i

ich rodzin.

Świadczenie rehabilitacyjne wynosi 75% wynagrodzenia, które stanowiło podstawę wymiaru

zasiłku chorobowego, a jeżeli niezdolność do pracy powstała wskutek wypadku przy pracy,

wypadku w drodze do pracy lub z pracy albo wskutek choroby zawodowej - 100% tego wynagrodzenia.

Przepis art. 53 § 5 Kodeksu pracy stosuje się odpowiednio do pracownika pobierającego świadczenie rehabilitacyjne,

jeżeli zgłosi on swój powrót do zakładu pracy niezwłocznie po wyczerpaniu tego świadczenia,

choćby nastąpiło to po upływie 6 miesięcy od rozwiązania stosunku pracy.

Ilekroć w przepisach o ubezpieczeniu społecznym, o zaopatrzeniu emerytalnym, a także

w przepisach, które uzależniają uprawnienia od dochodu rodziny, jest mowa o zasiłku

chorobowym, należy przez to rozumieć również świadczenie rehabilitacyjne.

Przepisy art. 11 ust. 5, art. 13, 14, 16, 18 i 19 stosuje się odpowiednio do świadczenia

rehabilitacyjnego.

1.

Podstawę wymiaru renty inwalidzkiej stanowi przeciętne miesięczne wynagrodzenie pracownika

ustalone w sposób określony w przepisach o zaopatrzeniu emerytalnym pracowników i

ich rodzin.

2.

Podstawa wymiaru renty inwalidzkiej nie może być niższa od kwoty odpowiadającej półtorakrotnemu

najniższemu wynagrodzeniu za pełny miesięczny wymiar czasu pracy pracowników zatrudnionych

w uspołecznionych zakładach pracy, zwanemu dalej „najniższym wynagrodzeniem”, obowiązującemu

w dniu zgłoszenia wniosku o rentę.

3.

Rada Ministrów może określić w drodze rozporządzenia najniższą podstawę wymiaru i

zasady ustalania podstawy wymiaru renty inwalidzkiej, gdy wskutek wypadku przy pracy

lub choroby zawodowej zmniejszyła się w znacznym stopniu możliwość uzyskania przez

pracownika wyższego wynagrodzenia w przyszłości.

1.

Podstawa wymiaru renty inwalidzkiej ulega corocznym podwyżkom stosownie do wzrostu

przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia w gospodarce uspołecznionej w roku poprzedzającym

rok podwyżki na zasadach i w terminach określonych w przepisach o zaopatrzeniu emerytalnym

pracowników i ich rodzin.

2.

Jeżeli podstawa wymiaru renty inwalidzkiej ustalona w myśl ust. 1 jest niższa od kwoty

odpowiadającej obowiązującemu półtorakrotnemu najniższemu wynagrodzeniu, za podstawę

wymiaru przyjmuje się tę kwotę.

1.

Spory o świadczenia przysługujące od zakładów pracy rozpatrują organy właściwe do

rozstrzygania sporów ze stosunku pracy.

2.

Spory o świadczenia przysługujące od Zakładu Ubezpieczeń Społecznych oraz od właściwych

do spraw zaopatrzenia emerytalnego kolejowych jednostek organizacyjnych podlegają

rozpatrzeniu w trybie określonym dla rozpatrywania odwołań od decyzji w sprawach emerytur

i rent.

Osoba uprawniona do renty inwalidzkiej z tytułu inwalidztwa, które powstało wskutek

wypadku przy pracy, choroby zawodowej lub wypadku w drodze do pracy lub z pracy, może

przejść na emeryturę po osiągnięciu wieku 55 lat kobieta i 60 lat mężczyzna, jeżeli

ma okres zatrudnienia wymagany do przyznania emerytury, określony w przepisach o zaopatrzeniu

emerytalnym pracowników i ich rodzin albo w innych przepisach o ubezpieczeniu społecznym

lub o zaopatrzeniu emerytalnym.

Przepisy art. 43-50 stosuje się odpowiednio do świadczenia rehabilitacyjnego.

Podstawa wymiaru emerytury, renty inwalidzkiej i renty rodzinnej ulega corocznym podwyżkom

stosownie do wzrostu przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia w gospodarce uspołecznionej

w roku poprzedzającym rok podwyżki - na zasadach i w terminach określonych w przepisach

o zaopatrzeniu emerytalnym pracowników i ich rodzin.

§ 1.

Wynagrodzenie ze stosunku pracy podlega egzekucji w zakresie określonym w przepisach

Kodeksu pracy.

§ 2.

Przepis § 1 stosuje się odpowiednio do diet posłów, należności członków rolniczych

spółdzielni produkcyjnych i ich domowników z tytułu pracy w spółdzielni, wynagrodzeń

członków spółdzielni pracy oraz wszystkich świadczeń powtarzających się, których celem

jest zapewnienie utrzymania.

§ 3.

Ograniczeń przewidzianych w § 2 nie stosuje się do wierzytelności członków rolniczych

spółdzielni produkcyjnych z tytułu udziału w dochodach spółdzielni przypadających

im od wniesionych do spółdzielni wkładów.

§ 4.

Świadczenia pieniężne przewidziane w przepisach o zaopatrzeniu emerytalnym podlegają

egzekucji w zakresie określonym w tych przepisach.

§ 5.

Do egzekucji z rent przysługujących z tytułu wypadku przy pracy lub choroby zawodowej

i z rent zasądzonych przez sąd lub ustalonych umową za utratę zdolności do pracy albo

za śmierć żywiciela lub wypłacanych z dobrowolnego ubezpieczenia rentowego oraz do

egzekucji ze świadczeń pieniężnych przysługujących z ubezpieczenia społecznego w razie

choroby i macierzyństwa stosuje się przepisy o egzekucji ze świadczeń przewidzianych

w przepisach o zaopatrzeniu emerytalnym pracowników i ich rodzin.

§ 6.

Nie podlegają egzekucji świadczenia alimentacyjne oraz zasiłki i dodatki rodzinne,

pielęgnacyjne, porodowe i dla sierot zupełnych.