Ustawa z dnia 1 lutego 1983 r. o zaopatrzeniu emerytalnym górników i ich rodzin.

1.

Na zasadach określonych w ustawie przysługuje prawo do

1)

górniczej emerytury i górniczej renty inwalidzkiej - pracownikom, którzy wykonywali

pracę górniczą, zwanym dalej „górnikami”,

2)

górniczej renty rodzinnej - członkom rodziny pozostałym po górnikach.

2.

Górnikom oraz członkom ich rodzin przysługuje - na zasadach i w wysokości określonych

w przepisach o zaopatrzeniu emerytalnym pracowników i ich rodzin - również prawo do

1)

dodatków do emerytury i renty

a)

rodzinnych,

b)

pielęgnacyjnego,

c)

z tytułu odznaczeń państwowych,

d)

dla sierot zupełnych,

2)

zasiłku pogrzebowego,

3)

świadczeń leczniczych, położniczych i rehabilitacyjnych,

4)

zaopatrzenia w leki, przedmioty ortopedyczne, protezy, środki opatrunkowe i pomocnicze,

5)

pobytu w domu pomocy społecznej.

3.

Do górniczej emerytury i renty przysługuje również dodatek kombatancki oraz dodatek

z tytułu tajnego nauczania na zasadach i w wysokości określonych w odrębnych przepisach.

1.

Uprawnienia górników i członków ich rodzin do świadczeń w razie inwalidztwa lub śmierci

spowodowanych wypadkiem przy pracy, wypadkiem w drodze do pracy lub z pracy albo chorobą

zawodową określają odrębne przepisy.

2.

Świadczenia na warunkach i w wysokości określonych w ustawie przysługują jednak

1)

górnikom i członkom ich rodzin uprawnionym do renty inwalidzkiej lub renty rodzinnej

na podstawie przepisów, u których mowa w ust. 1, jeżeli świadczenia określone w niniejszej

ustawie są dla nich korzystniejsze,

2)

członkom rodziny pozostałym po górniku, uprawnionym do renty inwalidzkiej na podstawie

przepisów, o których mowa w ust. 1, jeżeli zmarł on z innych przyczyn niż wypadek

przy pracy, wypadek w drodze do pracy lub z pracy albo choroba zawodowa, nawet chociażby

górnik nie miał okresu pracy górniczej wymaganego do przyznania po nim renty rodzinnej

w myśl przepisów niniejszej ustawy.

Górnikom i członkom ich rodzin, którzy nie spełniają warunków do świadczeń określonych

niniejszą ustawą, przysługują świadczenia na zasadach i w wysokości określonych w

ustawie z dnia 14 grudnia 1982 r. o zaopatrzeniu emerytalnym pracowników i ich rodzin

(Dz. U. Nr 40, poz. 267), przy czym pracę górniczą uważa się za pracę wykonywaną w szczególnych warunkach,

uprawniających do świadczeń określonych w art. 54 tej ustawy.

Przy ustalaniu prawa do świadczeń określonych w ustawie uwzględnia się okresy pracy

górniczej (art. 5 ust. 1) i pracy równorzędnej z pracą górniczą (art. 5 ust. 2) oraz

okresy zaliczalne do pracy górniczej (art. 7).

1.

Za pracę górniczą uważa się zatrudnienie

1)

pod ziemią w kopalniach węgla, rud, kruszców, surowców ogniotrwałych, glin szlachetnych,

kaolinów, magnezytów, gipsu, anhydrytu, soli kamiennej i potasowej, fosforytów oraz

barytu,

2)

pod ziemią i przy głębieniu szybów w przedsiębiorstwach budowy kopalń określonych

w pkt 1 oraz pod ziemią w przedsiębiorstwach wykonujących dla tych kopalń roboty górnicze

lub przy budowie szybów,

3)

pod ziemią w przedsiębiorstwach montażowych, przedsiębiorstwach maszyn górniczych,

zakładach naprawczych i innych zakładach wykonujących dla kopalń określonych w pkt

1 podziemne roboty budowlano-montażowe, roboty przy naprawie maszyn i wdrażaniu nowych

urządzeń; pracownikom zatrudnionym w tych przedsiębiorstwach i zakładach uznaje się

za pracę górniczą te miesiące zatrudnienia, w których co najmniej połowę dniówek roboczych

przepracowali pod ziemią,

4)

na odkrywce w kopalniach siarki przy ręcznym lub zmechanizowanym urabianiu, ładowaniu

oraz przewozie nadkładu i złoża, przy pomiarach w zakresie miernictwa górniczego oraz

przy bieżącej konserwacji agregatów i urządzeń wydobywczych, jak też w kopalniach

otworowych siarki oraz w przedsiębiorstwach wykonujących roboty górnicze dla kopalń

siarki,

5)

na stanowiskach dozoru ruchu oraz kierownictwa ruchu kopalń i przedsiębiorstw określonych

w pkt 1-4, ustalonych przez właściwych ministrów na podstawie przepisów prawa górniczego,

6)

w charakterze członków drużyn ratowniczych kopalń określonych w pkt 1 i 4, mechaników

sprzętu ratowniczego tych drużyn oraz w charakterze ratowników zawodowych w stacjach

ratownictwa górniczego,

7)

na stanowiskach maszynistów wyciągowych na szybach oraz na stanowiskach sygnalistów

na nadszybiach szybów w kopalniach i przedsiębiorstwach określonych w pkt 1 i 2,

8)

na stanowiskach pracy pod ziemią w nieczynnych kopalniach wymienionych w pkt 1,

9)

na stanowiskach nauczycieli (instruktorów) zawodu w górniczych polach szkoleniowych

pod ziemią oraz w kopalniach siarki,

10)

w urzędach górniczych, jeżeli zatrudnienie jest związane z wykonywaniem czynności

inspekcyjno-technicznych w kopalniach i przedsiębiorstwach określonych w pkt 1-4,

11)

w przedsiębiorstwach miernictwa górniczego i w przedsiębiorstwach geologicznych, jeżeli

zatrudnienie jest wykonywane bezpośrednio przy pomiarach z zakresu miernictwa górniczego,

geologii i hydrologii; pracownikom zatrudnionym w tych przedsiębiorstwach uznaje się

za pracę górniczą te miesiące zatrudnienia, w których co najmniej połowę dniówek roboczych

przepracowali pod ziemią,

12)

w charakterze lekarzy i felczerów w górniczych zespołach opieki zdrowotnej, w zakładach

górniczej służby zdrowia przy kopalniach węgla kamiennego i rud oraz w zakładach służby

zdrowia kopalń siarki, jeżeli pracownicy ci są zatrudnieni w tych zakładach w łącznym

wymiarze co najmniej 30 godzin tygodniowo oraz wykonują systematyczną kontrolę sanitarnohigieniczną

stanowisk pracy pod ziemią lub w kopalniach siarki - co najmniej przez 20 godzin w

ciągu miesiąca, przy czym do okresu 20 godzin kontroli sanitarnohigienicznej stanowisk

pracy pod ziemią wlicza się również czas zużyty na zjazd i wyjazd ze stanowisk pracy

pod ziemią.

2.

Za pracę równorzędną z pracą górniczą uważa się

1)

pełnienie przez pracowników funkcji I i II sekretarza lub instruktora podstawowej

organizacji partyjnej w kopalniach i przedsiębiorstwach określonych w ust. 1 pkt 1,

2 i 4, jeżeli pracownicy ci bezpośrednio przed objęciem tych funkcji wykonywali pracę

górniczą, o której mowa w ust. 1,

2)

pełnienie przez pracowników funkcji z wyboru w organach związku zawodowego zrzeszającego

pracowników kopalń i przedsiębiorstw określonych w ust. 1 pkt 1, 2 i 4, jeżeli pracownicy

ci bezpośrednio przed objęciem tych funkcji wykonywali pracę górniczą, o której mowa

w ust. 1,

3)

zatrudnienie na stanowiskach wymagających kwalifikacji inżyniera lub technika w zakresie

górnictwa

a)

w administracji kopalń i przedsiębiorstw określonych w ust. 1 pkt 1-4, a także w zrzeszeniach

oraz byłych zjednoczeniach tych kopalń i przedsiębiorstw,

b)

w urzędach górniczych,

c)

na stanowiskach nauczycieli w górniczych szkołach zawodowych i technikach,

d)

w urzędach naczelnych i centralnych organów administracji państwowej oraz w urzędach

terenowych organów administracji, będących organami założycielskimi kopalń i przedsiębiorstw

określonych w ust. 1 pkt 1-4, jak również w jednostkach podległych tym organom, jeżeli

jednostki te działają w zakresie przemysłów określonych w ust. 1 pkt 1-4, pod warunkiem

uprzedniego przepracowania w kopalniach i przedsiębiorstwach określonych w ust. 1

pkt 1-4 co najmniej 5 lat pod ziemią lub w kopalniach siarki albo na stanowiskach

dozoru lub kierownictwa ruchu,

4)

zatrudnienie na stanowiskach wymagających kwalifikacji inżyniera lub technika w zakresie

górnictwa pracowników przeniesionych z prac wymienionych w ust. 1 oraz pkt 1-3 i 5

niniejszego ustępu do urzędów naczelnych i centralnych organów administracji państwowej

nie wymienionych w pkt 3 lit. d), do instytutów podporządkowanych tym organom, do

pracy w wyższych szkołach górniczych i w wydawnictwach górniczo-hutniczych, jeżeli

pracownicy ci przepracowali uprzednio w kopalniach lub przedsiębiorstwach określonych

w ust. 1 pkt 1-4 co najmniej 5 lat pod ziemią lub w kopalniach siarki albo na stanowiskach

dozoru lub kierownictwa ruchu,

5)

zatrudnienie przy innych pracach - nie dłużej niż 5 lat - do których pracownicy wykonujący

prace określone w ust. 1 i w niniejszym ustępie przeszli w drodze wyboru lub zalecenia

jednostki nadrzędnej.

3.

Za pracowników zatrudnionych na stanowiskach wymagających kwalifikacji inżyniera lub

technika w zakresie górnictwa w jednostkach organizacyjnych określonych w ust. 2 pkt

3 i 4 uważa się osoby, które

1)

posiadają tytuł inżyniera lub technika i są zatrudnione zgodnie z posiadanymi kwalifikacjami

w zakresie górnictwa albo

2)

nie posiadają tytułu inżyniera lub technika, lecz mają praktyczne przygotowanie nabyte

w czasie wykonywanej uprzednio, co najmniej 5-letniej pracy na stanowiskach w dozorze

ruchu lub w innej pracy pod ziemią albo w kopalniach siarki oraz wykonują czynności,

które wymagają kwalifikacji inżyniera lub technika i normalnie są powierzane inżynierom

lub technikom.

4.

Okresy pracy górniczej wymienione w ust. 1 pkt 1-4 wykonywanej za granicą traktuje

się na równi z okresami takiej pracy wykonywanej w kraju, jeżeli spełnione są warunki

określone w przepisach o zaopatrzeniu emerytalnym pracowników i ich rodzin, wymagane

do uwzględnienia tego okresu pracy przy ustalaniu prawa do świadczeń.

5.

Minister Pracy, Płac i Spraw Socjalnych w porozumieniu z właściwymi ministrami, w

drodze rozporządzenia, określa stanowiska pracy w kopalniach i w przedsiębiorstwach

wymienionych w ust. 1 pkt 4, na których zatrudnienie uważa się za pracę górniczą określoną

w ust. 1 pkt 4.

1.

Przy ustalaniu prawa do górniczej emerytury, renty inwalidzkiej i renty rodzinnej

pracownikom zatrudnionym pod ziemią oraz w kopalniach siarki zalicza się w wymiarze

półtorakrotnym następujące okresy pracy w Polsce Ludowej

1)

w przodkach bezpośrednio przy urabianiu lub ładowaniu urobku, przy montażu, likwidacji

i transporcie obudów, maszyn urabiających, ładujących i transportujących w przodkach

oraz przy głębieniu szybów i robotach szybowych,

2)

w drużynach ratowniczych,

3)

w charakterze mechaników sprzętu ratowniczego drużyn, o których mowa w pkt 2.

2.

Okresy pracy wymienione w ust. 1 pkt 2 i 3 zalicza się w wymiarze półtorakrotnym również

tym pracownikom dozoru ruchu i kierownictwa ruchu kopalń, którzy pracują pod ziemią

co najmniej przez połowę dniówek roboczych w miesiącu lub w kopalniach siarki.

3.

Minister Pracy, Płac i Spraw Socjalnych w porozumieniu z właściwymi ministrami, w

drodze rozporządzenia, określa szczegółowo stanowiska pracy, na których zatrudnienie

zalicza się w myśl ust. 1 i 2 w wymiarze półtorakrotnym

4.

Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio do okresów pracy górniczej wykonywanej w czasie

służby wojskowej pełnionej przed dniem 1 stycznia 1960 r.

Do okresów pracy górniczej zalicza się okresy wymienione w art. 11 ust. 2 pkt 1-6,

9, 10 i 14 oraz w art. 13 ust. 1, 2 i 3 pkt 1 i 2 ustawy wymienionej w art. 3.

Podstawę wymiaru górniczej emerytury, renty inwalidzkiej i renty rodzinnej ustala

się na zasadach określonych w ustawie wymienionej w art. 3.

1.

Górnicza emerytura przysługuje górnikowi, który spełnia łącznie następujące warunki

1)

ukończył 55 lat życia,

2)

w chwili osiągnięcia wieku 55 lat wykonywał pracę górniczą lub równorzędną albo z

tytułu tej pracy pobierał zasiłek chorobowy z ubezpieczenia społecznego,

3)

ma okres pracy górniczej wynoszący łącznie z okresami pracy równorzędnej i okresami

zaliczalnymi do pracy górniczej co najmniej 20 lat dla kobiet i 25 lat dla mężczyzn,

w tym co najmniej 5 lat pracy górniczej określonej w art. 5 ust. 1.

2.

Wiek emerytalny wymagany od pracowników mających 25 lat pracy górniczej, równorzędnej

i okresów zaliczalnych do pracy górniczej, w tym co najmniej 15 lat pracy górniczej,

o której mowa w art. 5 ust. 1, wynosi

1)

54 lata - w okresie do dnia 30 czerwca 1983 r.,

2)

53 lata - w okresie od dnia 1 lipca 1983 r.,

3)

52 lata - w okresie od dnia 1 lipca 1984 r.,

4)

51 lat - w okresie od dnia 1 lipca 1985 r.,

5)

50 lat - w okresie od dnia 1 stycznia 1986 r.

3.

Prawo do emerytury przysługuje również górnikom mającym okresy pracy górniczej, o

których mowa w ust. 1 pkt 3, jeżeli wiek emerytalny określony w ust. 1 lub 2 osiągnęli

w czasie pobierania górniczej renty inwalidzkiej lub renty inwalidzkiej z tytułu wypadku

przy pracy, wypadku w drodze do pracy lub z pracy albo choroby zawodowej powstałej

w związku z pracą górniczą.

1.

Prawo do górniczej emerytury bez względu na wiek przysługuje górnikom, którzy spełniają

łącznie następujące warunki

1)

pracę górniczą pod ziemią, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, 2, 5-9 i 11, wykonywali

stale i w pełnym wymiarze czasu pracy przez okres wynoszący co najmniej 28 lat, z

uwzględnieniem ust. 2,

2)

w okresie wymienionym w pkt 1 przepracowali co najmniej 15 lat na stanowiskach, na

których okres pracy zalicza się w wymiarze półtorakrotnym na podstawie art. 6, oraz

na stanowiskach dozoru ruchu w oddziałach, w których pracownicy wykonują te prace.

2.

Okres pracy górniczej wymagany w myśl ust. 1 pkt 1 obniża się do

1)

27 lat - od dnia 1 lipca 1983 r.,

2)

26 lat - od dnia 1 lipca 1984 r.,

3)

25 lat - od dnia 1 lipca 1985 r.

3.

Przy ustalaniu okresów pracy, o których mowa w ust. 1 i 2, i okresów pracy wymienionej

w art. 6 ust. 4 nie stosuje się zasady zaliczania okresów pracy w wymiarze półtorakrotnym.

1.

Górnicza emerytura wynosi miesięcznie 100% podstawy jej wymiaru do kwoty 3.000 zł

oraz 55% nadwyżki ponad tę kwotę.

2.

Górniczą emeryturę zwiększa się o 1% podstawy jej wymiaru za każdy pełny rok pracy

górniczej wraz z okresami równorzędnymi i zaliczalnymi do pracy górniczej ponad okres

wynoszący 20 lat.

3.

Górnikom, którzy mimo spełniania warunków do górniczej emerytury nie wystąpili o jej

przyznanie, lecz nadal wykonują pracę górniczą pod ziemią, o której mowa w art. 5

ust. 1 pkt 1, 2, 5-9, 11 i 12, emeryturę zwiększa się dodatkowo o 3% podstawy jej

wymiaru za każdy pełny rok takiej pracy wykonywanej po nabyciu uprawnień do górniczej

emerytury.

4.

Górniczą emeryturę ustaloną w myśl ust. 1-3 zwiększa się o 15% podstawy jej wymiaru.

5.

Zamiast wzrostu przewidzianego w ust. 2 i 3 przyznaje się, jeżeli jest to korzystniejsze

dla pracownika, wzrost emerytury przewidziany w ustawie wymienionej w art. 3.

1.

Górnicza renta inwalidzka przysługują górnikowi, który spełnia łącznie następujące

warunki

1)

jest inwalidą,

2)

ma okres pracy określony w ust. 2,

3)

inwalidztwo jego powstało w czasie pracy górniczej lub równorzędnej z pracą górniczą

albo w czasie pobierania z tytułu tej pracy zasiłków z ubezpieczenia społecznego z

powodu choroby lub macierzyństwa.

2.

Okres pracy górniczej wraz z okresami równorzędnymi i zaliczalnymi do pracy górniczej,

wymagany do renty inwalidzkiej, wynosi co najmniej 5 lat w okresie ostatniego dziesięciolecia

przed zgłoszeniem wniosku o rentę inwalidzką, a jeżeli inwalidztwo powstało w wieku

poniżej 30 lat - okres krótszy, uzasadniający prawo do renty inwalidzkiej w myśl przepisów

o zaopatrzeniu emerytalnym pracowników i ich rodzin.

1.

Górnicza renta inwalidzka wynosi miesięcznie dla górników zaliczonych

1)

do I i II grupy inwalidów - 100% podstawy jej wymiaru do kwoty 3.000 zł oraz 55% nadwyżki

ponad tę kwotę,

2)

do III grupy inwalidów - 85% podstawy jej wymiaru do kwoty 3.000 zł oraz 50% nadwyżki

ponad tę kwotę.

2.

Górniczą rentę inwalidzką zwiększa się o 1% podstawy jej wymiaru za każdy pełny rok

pracy górniczej wraz z okresami równorzędnymi i zaliczalnymi do pracy górniczej ponad

okres wynoszący 20 lat. Przepis art. 11 ust. 5 stosuje się odpowiednio.

3.

Górniczą rentę inwalidzką ustaloną w myśl ust. 1 i 2 zwiększa się o 15% podstawy jej

wymiaru.

4.

Rada Ministrów, w drodze rozporządzenia, określa wypadki, w których górnikom zaliczonym

do III grupy inwalidów wypłaca się górnicze renty inwalidzkie w wysokości przewidzianej

dla górników zaliczonych do II grupy inwalidów, jeżeli nie mogą uzyskać pracy odpowiedniej

do ich stanu zdrowia i posiadanych kwalifikacji.

1.

Górnicza renta rodzinna przysługuje uprawnionym członkom rodziny pozostałym po górniku,

który do chwili śmierci wykonywał pracę górniczą i miał okres tej pracy wymagany do

uzyskania górniczej emerytury lub górniczej renty inwalidzkiej.

2.

Górnicza renta rodzinna przysługuje również po górniku, który nie pozostawał do chwili

śmierci w pracy górniczej, jeżeli miał ustalone prawo do górniczej emerytury lub górniczej

renty inwalidzkiej albo spełniał warunki wymagane do uzyskania jednego z tych świadczeń.

Przy ocenie prawa do górniczej renty inwalidzkiej przyjmuje się, że osoba zmarła była

inwalidą.

Górnicza renta rodzinna przysługuje

1)

wdowie oraz

2)

dzieciom, wnukom, rodzeństwu i innym dzieciom przyjętym na wychowanie i utrzymanie

oraz wdowcom i rodzicom, jeżeli spełniają warunki do renty rodzinnej określane w przepisach

o zaopatrzeniu emerytalnym pracowników i ich rodzin.

1.

Wszystkim uprawnionym członkom rodziny przysługuje jedna łączna górnicza renta rodzinna.

2.

Górnicza renta rodzinna dla 1 osoby wynosi miesięcznie 85% podstawy jej wymiaru do

kwoty 3.000 zł oraz 50% nadwyżki ponad tę kwotę.

3.

Na każdą następną osobę uprawnioną do górniczej renty rodzinnej przysługuje zwiększenie

tej renty o 5% podstawy jej wymiaru.

4.

Górniczą rentę rodzinną zwiększa się o 1% podstawy jej wymiaru za każdy pełny rok

pracy górniczej wraz z okresami równorzędnymi i zaliczalnymi do pracy górniczej zmarłego

pracownika ponad okres wynoszący 20 lat. Przepis art. 11 ust. 5 stosuje się odpowiednio.

5.

Górniczą rentę rodzinną ustaloną w myśl ust. 1-4 zwiększa się o 15% podstawy jej wymiaru.

1.

Kwota górniczej emerytury, renty inwalidzkiej i renty rodzinnej, bez uwzględnienia

dodatków rodzinnych, dodatku pielęgnacyjnego oraz dodatku dla sierot zupełnych, nie

może przekraczać 100% podstawy jej wymiaru.

2.

Przepisu ust. 1 nie stosuje się do

1)

emerytur i rent wypłacanych w kwotach najniższych, określonych na podstawie przepisów

o zaopatrzeniu emerytalnym pracowników i ich rodzin,

2)

zwiększenia emerytury, o którym mowa w art. 11 ust. 3.

Podstawa wymiaru górniczej emerytury, renty inwalidzkiej i renty rodzinnej ulega corocznym

podwyżkom stosownie do wzrostu przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia w gospodarce

uspołecznionej w roku poprzedzającym rok podwyżki - na zasadach i w terminach określonych

w przepisach o zaopatrzeniu emerytalnym pracowników i ich rodzin.

1.

Prawo do górniczej emerytury, renty inwalidzkiej i renty rodzinnej podlega - z uwzględnieniem

ust. 2 i 3 - zawieszeniu na zasadach określonych w przepisach o zaopatrzeniu emerytalnym

pracowników i ich rodzin.

2.

Górnikom, którzy pobierają górniczą emeryturę i nadal wykonują pracę pod ziemią, o

której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, 2, 5-9, 11 i 12, w pełnym wymiarze czasu pracy

albo z wynagrodzeniem powodującym zawieszenie lub zmniejszenie emerytury w myśl przepisów

o zaopatrzeniu emerytalnym pracowników i ich rodzin - wypłaca się w czasie tej pracy

75% górniczej emerytury.

3.

W razie zawarcia ponownego związku małżeńskiego przez wdowę uprawnioną do górniczej

renty rodzinnej prawo do renty rodzinnej dla tej wdowy ulega zawieszeniu na czas trwania

małżeństwa, chyba że wdowa spełnia jeden z następujących warunków

1)

osiągnęła wiek 50 lat życia,

2)

jest inwalidką,

3)

wychowuje co najmniej jedno z dzieci, wnuków lub rodzeństwa, uprawnione do renty rodzinnej

po zmarłym mężu.

Rada Ministrów, w drodze rozporządzenia, może objąć uprawnieniami wynikającymi z niniejszej

ustawy również pracowników zatrudnionych pod ziemią w innych kopalniach niż wymienione

w art. 5 ust. 1 pkt 1.

Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, na wniosek właściwego ministra lub Prezesa

Wyższego Urzędu Górniczego, może przyznać w wypadkach szczególnie uzasadnionych górniczą

emeryturę, rentę inwalidzką lub rentę rodzinną osobom, które nie spełniają wszystkich

warunków wymaganych do uzyskania tych świadczeń.

Górnikom pobierającym w dniu wejścia w życie ustawy górnicze emerytury i renty inwalidzkie

oraz wdowom pobierającym górnicze renty wdowie na podstawie ustawy z dnia 28 maja 1957 r. o zaopatrzeniu emerytalnym górników i ich rodzin

(Dz. U. z 1968 r. Nr 3, poz. 19, z 1972 r. Nr 53, poz. 341, z 1974 r. Nr 21, poz. 116, z 1977 r. Nr 11, poz. 43 oraz z 1982 r. Nr 7, poz. 60), zwanej dalej „ustawą dotychczasową”, przyznaje się, z uwzględnieniem art. 23, zamiast

tych świadczeń odpowiednie górnicze emerytury i renty określone w niniejszej ustawie,

z zastosowaniem zasad określonych w art. 121-125 ustawy wymienionej w art. 3.

1.

Wdowom pobierającym w dniu wejścia w życie ustawy górnicze renty wdowie na podstawie

ustawy dotychczasowej oraz innym członkom rodziny górnika pobierającym renty rodzinne

na podstawie ustawy z dnia 23 stycznia 1968 r. o powszechnym zaopatrzeniu emerytalnym pracowników

i ich rodzin

(Dz. U. Nr 3, poz. 6 z późniejszymi zmianami) przyznaje się - z zastosowaniem zasad wymienionych w art. 2 - zamiast tych świadczeń

jedną łączną górniczą rentę rodzinną.

2.

Innym niż wdowa członkom rodziny górnika, którym zamiast poprzednio pobieranych świadczeń

przyznano rentę rodzinną w myśl art. 121-125 ustawy wymienionej w art. 3, przyznaje

się na ich wniosek - zamiast tej renty - górniczą rentę rodzinną, jeżeli górnik w

chwili śmierci spełniał warunki, o których mowa w art. 14 niniejszej ustawy.

1.

W sprawach nie unormowanych niniejszą ustawą stosuje się odpowiednio przepisy art.

4, 5, 10, 12, 14, 16-25, 31, 33, 34, 36, 43, 45, 67, 68 ust. 3, art. 69-80, 85-112,

115-120 i 126 ustawy wymienionej w art. 3.

2.

Ilekroć ustawa odsyła do przepisów o zaopatrzeniu emerytalnym pracowników i ich rodzin,

uzależniających prawo do świadczeń lub ich wysokość od posiadania ustalonego okresu

zatrudnienia, przy ustalaniu prawa do świadczeń na podstawie ustawy lub ich wysokości

uwzględnia się odpowiednio okresy pracy górniczej, pracy równorzędnej z pracą górniczą

i okresy zaliczalne do pracy górniczej.

Do górniczych emerytur i rent przyznanych w myśl ustawy nie przysługują dotychczas

wypłacane rekompensaty z tytułu podwyżek cen.

Przepis art. 11 ust. 3 stosuje się do okresów pracy górniczej pod ziemią wykonywanej

po dniu 1 marca 1982 r.

Traci moc ustawa z dnia 28 maja 1957 r. o zaopatrzeniu emerytalnym górników i ich rodzin

(Dz. U. z 1968 r. Nr 3, poz. 19, z 1972 r. Nr 53, poz. 341, z 1974 r. Nr 21, poz. 116, z 1977 r. Nr 11, poz. 43 oraz z 1982 r. Nr 7, poz. 60).

Ustawa wchodzi w życie z dniem ogłoszenia z mocą od dnia 1 stycznia 1983 r.