Ustawa z dnia 5 grudnia 1983 r. o stanie wyjątkowym.

1.

Stan wyjątkowy wprowadza się na czas oznaczony na części lub na całym terytorium Polskiej

Rzeczypospolitej Ludowej w razie klęski żywiołowej lub jeżeli zostało zagrożone wewnętrzne

bezpieczeństwo państwa.

2.

Stan wyjątkowy ze względu na klęskę żywiołową wprowadza się na całym terytorium Polskiej

Rzeczypospolitej Ludowej w razie wystąpienia na znacznym obszarze państwa zdarzeń

żywiołowych zagrażających życiu lub zdrowiu większej liczby osób lub mieniu znacznych

rozmiarów albo też mogących wywołać poważne zakłócenia w gospodarce narodowej, które

wymagają podjęcia nadzwyczajnych środków ochrony podstawowych interesów państwa i

obywateli, a w granicach jednego lub kilku województw albo na określonej części tych

jednostek podziału terytorialnego - w razie wystąpienia takich zdarzeń na terenie

tych jednostek podziału terytorialnego albo na określonej ich części.

3.

Stan wyjątkowy ze względu na zagrożenie wewnętrznego bezpieczeństwa państwa wprowadza

się na całym terytorium Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej w razie poważnego narażenia

lub naruszenia spokoju, ładu i porządku publicznego na znacznym obszarze państwa,

które wymaga podjęcia nadzwyczajnych środków ochrony podstawowych interesów państwa

i obywateli, a w granicach jednego lub kilku województw albo na określonej części

tych jednostek podziału terytorialnego - w razie zaistnienia takich okoliczności na

terenie tych jednostek podziału terytorialnego albo na określonej ich części.

1.

Stan wyjątkowy wprowadza Rada Państwa, w drodze uchwały, a w wypadkach nie cierpiących

zwłoki - Przewodniczący Rady Państwa, w drodze postanowienia, na wniosek Rady Ministrów,

Komitetu Obrony Kraju lub z własnej inicjatywy.

2.

W uchwale lub postanowieniu, o których mowa w ust. 1, określa się względy wprowadzenia

stanu wyjątkowego, termin jego wprowadzenia, okres, na który stan ten został wprowadzony,

oraz terytorium, na którym on obowiązuje.

3.

Przewodniczący Rady Państwa przesyła niezwłocznie Prezydium Sejmu, Prezesowi Rady

Ministrów oraz Przewodniczącemu Komitetu Obrony Kraju uchwałę bądź postanowienie o

wprowadzeniu stanu wyjątkowego. O wprowadzeniu stanu wyjątkowego Minister Spraw Zagranicznych

informuje Sekretarza Generalnego Organizacji Narodów Zjednoczonych.

4.

Wojewodowie, na których obszarze działania został wprowadzony stan wyjątkowy, podają,

w drodze obwieszczeń, do wiadomości publicznej wprowadzenie tego stanu oraz informują

o wynikających z tego skutkach prawnych w sferze obowiązków i praw obywateli, zapewniając

rozplakatowanie obwieszczeń w miejscach powszechnie dostępnych oraz podanie ich treści

do publicznej wiadomości poprzez regionalne środki masowego przekazu, radiowęzły publiczne

i zakładowe, urządzenia megafonowe oraz w inny sposób zwyczajowo przyjęty na danym

obszarze.

1.

Rada Państwa, w drodze uchwały, może znieść stan wyjątkowy przed upływem czasu, na

który stan ten został wprowadzony, jeżeli ustaną względy jego wprowadzenia, lub przedłużyć

na czas określony obowiązywanie stanu wyjątkowego ponad czas pierwotnie ustalony,

jeżeli nie ustały zagrożenie wewnętrznego bezpieczeństwa państwa lub stan klęski żywiołowej.

2.

Zniesienie stanu wyjątkowego następuje z mocy prawa z upływem czasu, na który stan

ten został wprowadzony.

Uchwały i postanowienia, o których mowa w art. 2 ust. 1 i art. 3 ust. 1, podlegają

ogłoszeniu w Dzienniku Ustaw Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej i opublikowaniu w środkach

masowego przekazu.

Jeżeli kadencja Sejmu oraz rad narodowych i organów wybieranych przez te rady kończy

się w czasie obowiązywania stanu wyjątkowego, ulega ona przedłużeniu. Termin upływu

kadencji określa Sejm w drodze ustawy.

1.

Wprowadzenie stanu wyjątkowego powoduje czasowe zawieszenie lub ograniczenie określonych

w Konstytucji Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej i w innych ustawach oraz umowach międzynarodowych, których Polska Rzeczpospolita

Ludowa jest stroną, niektórych podstawowych praw obywateli w zakresie nietykalności

osobistej (art. 87 ust. 1 Konstytucji), nienaruszalności mieszkań i tajemnicy korespondencji (art. 87 ust. 2 Konstytucji), prawa zrzeszania się (art. 84 ust. 1 Konstytucji) oraz wolności zgromadzeń, wieców, pochodów i manifestacji (art. 83 ust. 1 Konstytucji).

2.

Wprowadzenie stanu wyjątkowego powoduje także czasowe

1)

nałożenie na obywateli oraz państwowe, spółdzielcze, społeczne i samorządowe jednostki

organizacyjne szczególnych obowiązków,

2)

zmiany w zakresie prawa pracy,

3)

ustanowienie szczególnej odpowiedzialności obywateli, a w tym funkcjonariuszy publicznych,

za nieprzestrzeganie porządku prawnego oraz niesumienne wypełnianie obowiązków wobec

państwa.

3.

Zakres i zasady stosowania przepisów ust. 1 i 2 określają ustawy i przepisy wydane

na ich podstawie.

1.

Wprowadzenie stanu wyjątkowego wywołuje w czasie jego obowiązywania skutki, zwane

dalej „rygorami”, określone w ustawach i przepisach wydanych na ich podstawie w stosunku

do

1)

wszystkich obywateli polskich zameldowanych lub przebywających na obszarze jednostek

podziału terytorialnego państwa, w których został wprowadzony stan wyjątkowy, a także

ich mienia położonego na tym obszarze,

2)

państwowych, spółdzielczych, społecznych i samorządowych jednostek organizacyjnych

lub ich części, znajdujących się na obszarze jednostek podziału terytorialnego państwa,

w których został wprowadzony stan wyjątkowy, a także mienia będącego w ich posiadaniu

i położonego na tym obszarze,

3)

cudzoziemców przebywających na obszarze jednostek podziału terytorialnego państwa,

w których został wprowadzony stan wyjątkowy, a także w stosunku do ich mienia położonego

na tym obszarze oraz mienia innych osób fizycznych i osób prawnych przebywających

(mających siedzibę) za granicą, chyba że postanowienia ustaw, umów międzynarodowych,

których Polska Rzeczpospolita Ludowa jest stroną, lub powszechnie uznanych zwyczajów

międzynarodowych stanowią inaczej, pod warunkiem wzajemności, albo gdy przepisy wprowadzające

rygory stanowią, że nie stosuje się ich do cudzoziemców i ich mienia.

2.

W razie wprowadzenia stanu wyjątkowego tylko na części terytorium Polskiej Rzeczypospolitej

Ludowej, określone rygory tego stanu mogą być stosowane również poza granicami jednostek

podziału terytorialnego państwa, w których został wprowadzony stan wyjątkowy, jeżeli

względy stanu wyjątkowego tego wymagają.

1.

W czasie obowiązywania stanu wyjątkowego, wprowadzonego ze względu na klęskę żywiołową,

osoby oraz jednostki, o których mowa w art. 7 ust. 1 pkt 1 i 2, są obowiązane do spełniania

świadczeń osobistych i rzeczowych, polegających w szczególności na

1)

podejmowaniu natychmiastowej akcji ratunkowej,

2)

udzielaniu pierwszej pomocy poszkodowanym i przechowywaniu ich mienia oraz zabezpieczeniu

inwentarza żywego zagrożonego wskutek klęski żywiołowej,

3)

pełnieniu wart, udostępnianiu pomieszczeń, wykonywaniu robót oraz dostarczaniu narzędzi

i środków przewozowych niezbędnych do przeprowadzenia zorganizowanej akcji społecznej

w celu zwalczania klęski żywiołowej,

4)

pełnieniu dyżurów i prowadzeniu akcji przeciwpożarowych oraz udostępnianiu posiadanych

środków i dostarczaniu przedmiotów potrzebnych do zwalczania pożaru,

5)

określonym zagospodarowaniu gruntów oraz stosowaniu innych ograniczeń w ich użytkowaniu,

niezbędnych do ochrony przed powodzią, wykonywaniu pilnych prac zabezpieczających,

dostarczaniu posiadanych materiałów oraz uczestniczeniu w bezpośredniej ochronie przed

powodzią,

6)

poddaniu się szczepieniom ochronnym, badaniom lekarskim i przymusowemu leczeniu oraz

wykonywaniu zabiegów higienicznosanitarnych w celu zwalczania chorób zakaźnych, powstrzymaniu

się od wykonywania określonych czynności i korzystania z określonych urządzeń i miejsc,

wykonywaniu określonych prac oraz udostępnianiu lokali i środków transportowych w

celu zwalczania epidemii

- na zasadach i w trybie określonych w odrębnych ustawach i przepisach wydanych na

ich podstawie.

2.

Zakres i zasady udziału oddziałów obrony cywilnej, Milicji Obywatelskiej, Ochotniczej

Rezerwy Milicji Obywatelskiej, straży pożarnych i jednostek organizacyjnych Sił Zbrojnych

Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej oraz innych zorganizowanych sił społecznych w zwalczaniu

klęsk żywiołowych i w akcjach ratowniczych określają odrębne ustawy i przepisy wydane

na ich podstawie.

1.

Wojewodowie, jako przedstawiciele rządu na terenie swojej właściwości, mogą wprowadzać,

w drodze zarządzenia porządkowego, nakazy opuszczenia przez osoby i ewakuowania mienia

w ustalonym czasie z wyznaczonych obszarów oraz zakazy przybywania i przebywania osób

na oznaczonych obszarach, określając równocześnie obszary objęte nakazem lub zakazem,

czas ich obowiązywania oraz kategorie osób wyłączonych spod tych nakazów i zakazów.

2.

W razie wprowadzenia stanu wyjątkowego na całym terytorium Polskiej Rzeczypospolitej

Ludowej rygory wymienione w ust. 1 może również wprowadzać Prezes Rady Ministrów,

w drodze rozporządzenia.

1.

Rada Ministrów może wprowadzać, w drodze rozporządzenia, zmiany w zakresie prawa pracy,

polegające na dopuszczalności

1)

rozwiązania stosunku pracy przez pracownika tylko za zgodą kierownika zakładu pracy,

2)

wydłużenia przez kierownika zakładu pracy wymiaru czasu pracy pracowników do 46 godzin

tygodniowo i 8 godzin dziennie,

3)

nawiązania stosunku pracy z osobą zamierzającą podjąć pracę w zakładzie pracy tylko

po uprzednim przedstawieniu przez nią świadectwa pracy wystawionego przez zakład pracy,

w którym była ona ostatnio zatrudniona,

4)

przyznania pracownikowi podejmującemu pracę w zakładzie pracy tylko najniższej stawki

wynagrodzenia zasadniczego, jaka jest przewidziana dla zajmowanego przez niego stanowiska

w obowiązującym taryfikatorze kwalifikacyjnym, jeżeli w ostatnim zatrudniającym go

zakładzie pracy stosunek pracy z tym pracownikiem został rozwiązany bez wypowiedzenia

z jego winy albo porzucił on pracę,

5)

powierzenia pracownikowi innego rodzaju pracy, bez potrzeby wypowiedzenia warunków

pracy, wynikających ze stosunku pracy, z tym że wynagrodzenie pracownika w okresie

wykonywania innego rodzaju pracy nie może być niższe od dotychczasowego określając

równocześnie zakres i zasady stosowania tych zmian.

2.

Rada Ministrów może wprowadzać, w drodze rozporządzenia

1)

obowiązkowe pośrednictwo pracy, określając jego zakres, a także zasady i tryb postępowania

oraz organy właściwe w tych sprawach,

2)

obowiązek zatrudniania przez uspołecznione zakłady pracy osób kierowanych do pracy

w tych zakładach w trybie pośrednictwa pracy.

Minister Łączności, w porozumieniu z Ministrem Spraw Wewnętrznych, może wprowadzać,

w drodze rozporządzenia, niezbędne ograniczenia pracy urządzeń łączności oraz wykonywania

usług łączności pocztowej i telekomunikacyjnej.

1.

Minister Komunikacji, w porozumieniu z Ministrami Spraw Wewnętrznych i Obrony Narodowej,

może wprowadzać, w drodze rozporządzenia, niezbędne ograniczenia w transporcie drogowym,

kolejowym, lotniczym i wodnym śródlądowym, a także dopuszczać przyjmowania przesyłek

do przewozu tylko pod określonymi warunkami.

2.

Minister - Kierownik Urzędu Gospodarki Morskiej, w porozumieniu z Ministrami Spraw

Wewnętrznych i Obrony Narodowej, może wprowadzać, w drodze rozporządzenia, niezbędne

ograniczenia ruchu obiektów pływających na morskich wodach wewnętrznych i morzu terytorialnym.

Zawiesza się prawo do organizowania i przeprowadzania wszelkiego rodzaju strajków

i akcji protestacyjnych.

1.

Z osobą, w stosunku do której ze względu na dotychczasowe jej zachowanie się zachodzi

uzasadnione podejrzenie, że nie będzie przestrzegać porządku prawnego albo wykazuje

przejawy demoralizacji, można przeprowadzić rozmowę ostrzegawczą. Przepis ten stosuje

się również do osób, które ukończyły lat 14.

2.

Jeżeli rozmowa ostrzegawcza jest przeprowadzana z nieletnim, który ukończył lat 14,

a nie ukończył lat 17, w rozmowie tej uczestniczą rodzice lub opiekunowie nieletniego.

3.

W toku rozmowy ostrzegawczej odbiera się od osoby, z którą rozmowa taka jest przeprowadzana,

lub od opiekuna prawnego osoby w wieku od 14 do 17 lat pisemne zobowiązanie do przestrzegania

porządku prawnego oraz poucza się ją o rygorach stanu wyjątkowego i odpowiedzialności

za ich naruszenie.

4.

Minister Spraw Wewnętrznych określa, w drodze rozporządzenia, zasady i tryb przeprowadzania

rozmów ostrzegawczych.

1.

Osoby mające ukończone lat 18, w stosunku do których ze względu na dotychczasowe ich

zachowanie się zachodzi uzasadnione podejrzenie, że pozostając na wolności nie będą

przestrzegać porządku prawnego albo będą prowadzić działalność zagrażającą interesom

bezpieczeństwa państwa, mogą być internowane na czas obowiązywania stanu wyjątkowego

w ośrodkach odosobnienia. Postanowienia te nie naruszają immunitetów wynikających

z przepisów szczególnych.

2.

Internowane mogą być również osoby, które ukończyły lat 17, a nie ukończyły lat 18,

jeżeli przeprowadzona uprzednio rozmowa ostrzegawcza okazała się nieskuteczna.

3.

Postępowanie w sprawach o internowanie prowadzi z urzędu oraz decyzje o internowaniu

wydaje szef wojewódzkiego urzędu spraw wewnętrznych, na którego obszarze działania

osoba, o której mowa w ust. 1 i 2, jest zameldowana lub przebywa, albo przebywała

przed ukryciem się.

4.

Decyzję o internowaniu doręcza się internowanemu osobiście w momencie zatrzymania

przez funkcjonariusza Służby Bezpieczeństwa lub Milicji Obywatelskiej. Decyzja o internowaniu

podlega natychmiastowemu wykonaniu.

5.

Na decyzję o internowaniu przysługuje internowanemu odwołanie do Ministra Spraw Wewnętrznych.

Złożenie odwołania nie wstrzymuje wykonania decyzji o internowaniu.

6.

Internowanie uchyla się w czasie obowiązywania stanu wyjątkowego, jeżeli w tym czasie

ustaną przyczyny uzasadniające internowanie.

7.

W okresie trwania internowania w ośrodku odosobnienia nie może być rozwiązany stosunek

pracy z internowanym, chyba że przed internowaniem zaistniały okoliczności uzasadniające

rozwiązanie z internowanym stosunku pracy bez wypowiedzenia z jego winy albo wskazujące

na porzucenie przez niego pracy. Termin do wniesienia środków prawnych od rozwiązania

stosunku pracy liczy się w tych wypadkach od ustania internowania zainteresowanego.

8.

Rada Ministrów określa, w drodze rozporządzenia, szczegółowe zasady postępowania w

sprawach o internowanie oraz uprawnienia internowanych i ich rodzin.

9.

Prokurator Generalny Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej i podlegli mu prokuratorzy

kontrolują przestrzeganie prawa w sprawach o internowanie, na zasadach i w trybie

prokuratorskiej kontroli przestrzegania prawa.

10.

Minister Sprawiedliwości, w porozumieniu z Ministrem Spraw Wewnętrznych, tworzy i

znosi ośrodki odosobnienia oraz określa, w drodze rozporządzenia, regulamin pobytu

internowanych w tych ośrodkach oraz warunki dopuszczalności i zasady stosowania w

tych ośrodkach siły fizycznej i szczególnych środków bezpieczeństwa, a w ostateczności

broni. Ośrodki odosobnienia podlegają Ministrowi Sprawiedliwości.

11.

Do pobytu internowanych w ośrodkach odosobnienia stosuje się odpowiednio przepisy

dotyczące nadzoru penitencjarnego i wykonania tymczasowego aresztowania. Zadania w

zakresie wykonywania internowania w ośrodkach odosobnienia spełnia Służba Więzienna.

1.

Użytkowanie zakładów poligraficznych, urządzeń i aparatów wytwarzających zapisy obrazu,

słowa i dźwięku wszelkim sposobem w celu publicznego ich rozpowszechniania oraz zakładów

wytwarzających pieczątki i stemple wymaga uprzedniego uzyskania zezwolenia organów

kontroli publikacji i widowisk, a zakładów, urządzeń i aparatów będących w posiadaniu

państwowych i spółdzielczych jednostek organizacyjnych - odpowiednio właściwego ministra

(kierownika centralnego urzędu lub instytucji), wojewody albo prezesa zarządu centralnego

związku spółdzielczego.

2.

Zezwolenie na użytkowanie zakładów, urządzeń i aparatów, o których mowa w ust. 1,

wydaje się, jeżeli użytkowanie nie będzie zagrażało interesom bezpieczeństwa państwa.

3.

W razie stwierdzenia użytkowania zakładów, urządzeń lub aparatów, o których mowa w

ust. 1, bez wymaganego zezwolenia lub wbrew jego warunkom, organy kontroli publikacji

i widowisk oraz inne właściwe organy mogą odebrać i zatrzymać użytkowane urządzenia

i aparaty, zamknąć zakład lub w inny sposób zabezpieczyć przed dalszym użytkowaniem,

na zasadach i w trybie przewidzianych w postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

4.

Prezes Głównego Urzędu Kontroli Publikacji i Widowisk, za zgodą Przewodniczącego Rady

Państwa, określa tryb postępowania w sprawach, o których mowa w ust. 1.

Każda osoba przebywająca w miejscu publicznym jest obowiązana mieć przy sobie dokument

stwierdzający tożsamość, jeżeli obowiązana jest do posiadania takiego dokumentu, a

uczniowie szkół nie posiadający takiego dokumentu, mający ukończone lat 14 - legitymację

szkolną.

1.

Wojewodowie, jako przedstawiciele rządu na terenie swojej właściwości, w drodze zarządzenia

porządkowego, mogą wprowadzać

1)

ograniczenia swobody poruszania się osób, polegające na nakazie lub zakazie przebywania

albo opuszczania w ustalonym czasie oznaczonych miejsc, obiektów i obszarów („godzina

milicyjna”), określając równocześnie miejsca, obiekty lub obszary objęte nakazem lub

zakazem, czas ich obowiązywania oraz kategorie osób wyłączonych spod tych nakazów

i zakazów,

2)

obowiązek uzyskania zezwolenia na zmianę miejsca pobytu stałego i pobytu czasowego,

polegającą na przeniesieniu się do innej miejscowości, oraz obowiązek zameldowania

się przed upływem 12 godzin od chwili przybycia do określonej miejscowości, określając

równocześnie kategorie osób podlegających tym obowiązkom, a także zasady i tryb postępowania

oraz organy właściwe w tych sprawach,

3)

zakaz zwoływania i odbywania wszelkiego rodzaju zgromadzeń, a także organizowania

i przeprowadzania publicznych imprez artystycznych, rozrywkowych i sportowych oraz

zbiórek publicznych, z wyjątkiem nabożeństw i obrzędów religijnych kościołów i związków

wyznaniowych oraz zbiórek na cele religijne, odbywających się na terenie kościołów,

kaplic i przeznaczonych wyłącznie do tych celów domów modlitw,

4)

zawieszenie działalności stowarzyszeń, związków oraz organizacji społecznych i zawodowych

albo ich zarządów, z wyjątkiem kościołów i związków wyznaniowych, działających na

obszarze województwa, których działalność zagraża bezpieczeństwu publicznemu na danym

obszarze, określając równocześnie sposób zabezpieczenia ich majątku i dokumentów oraz

sposób postępowania w sprawach związanych ze stosunkiem pracy osób w nich zatrudnionych,

a także zasady działalności ich zarządów,

5)

zakaz dokonywania zdjęć fotograficznych i filmowych oraz obrazów telewizyjnych określonych

miejsc i obiektów albo na oznaczonych obszarach.

2.

W razie wprowadzenia stanu wyjątkowego na całym terytorium Polskiej Rzeczypospolitej

Ludowej rygory wymienione w ust. 1 może również wprowadzać Prezes Rady Ministrów,

w drodze rozporządzenia.

1.

Rada Ministrów może wprowadzać, w drodze rozporządzenia, cenzurę przesyłek pocztowych

i korespondencji telekomunikacyjnej oraz kontrolę rozmów telefonicznych i połączeń

teleksowych, określając równocześnie organy cenzury właściwe w tych sprawach oraz

zasady i tryb ich działania.

2.

Organy cenzury są uprawnione do zatrzymywania w całości lub w części przesyłek pocztowych

i korespondencji telekomunikacyjnej oraz do przerywania rozmów telefonicznych i połączeń

teleksowych, jeżeli ich treść może zagrażać interesom bezpieczeństwa państwa. Decyzje

organów cenzury w tych sprawach są ostateczne i nie podlegają zaskarżeniu. Zatrzymane

przesyłki pocztowe i korespondencja telekomunikacyjna podlegają przepadkowi na rzecz

Skarbu Państwa bez odszkodowania.

1.

Rada Ministrów może, w drodze rozporządzenia

1)

zawieszać działalność samorządów załóg przedsiębiorstw państwowych i innych państwowych

organizacji gospodarczych oraz samorządów pracowniczych, zawodowych i zakładowych

w państwowych, spółdzielczych i społecznych jednostkach organizacyjnych albo ograniczać

ich działalność, w szczególności w zakresie uprawnień stanowiących, określając równocześnie

zasady i tryb postępowania oraz organy właściwe w sprawach należących do kompetencji

organów samorządu,

2)

przyznawać organom założycielskim w stosunku do przedsiębiorstw państwowych, a właściwym

organom administracji państwowej w stosunku do spółdzielni, uprawnienia do nakładania

odpowiednio na przedsiębiorstwa i spółdzielnie obowiązku wprowadzania zadań do planu

lub wyznaczania zadań poza planem danej jednostki gospodarki uspołecznionej.

2.

W przypadkach, o których mowa w ust. 1 pkt 2, stosuje się odpowiednie przepisy ustawy z dnia 25 września 1981 r. o przedsiębiorstwach państwowych

(Dz. U. Nr 24, poz. 122, z 1982 r. Nr 45, poz. 289 oraz z 1983 r. Nr 36, poz. 165 i Nr 39, poz. 176) albo ustawy z dnia 16 września 1982 r. - Prawo spółdzielcze

(Dz. U. Nr 30, poz. 210 i z 1983 r. Nr 39, poz. 176).

1.

Ministrowie (kierownicy urzędów centralnych) sprawujący nadzór nad działalnością szkół

wyższych mogą, w razie zagrożenia lub naruszenia bezpieczeństwa publicznego w szkole,

zawieszać na czas określony zajęcia dydaktyczne w szkole wyższej lub jej jednostkach

organizacyjnych.

2.

Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio do ministrów i wojewodów sprawujących nadzór

nad działalnością szkół ponadpodstawowych.

Minister Spraw Wewnętrznych może wprowadzać, w drodze rozporządzenia

1)

obowiązek złożenia do depozytu wszelkiego rodzaju broni palnej oraz amunicji i materiałów

wybuchowych, określając równocześnie zasady i tryb postępowania oraz organy właściwe

w tych sprawach,

2)

zakaz noszenia wszelkiego rodzaju broni oraz innych niebezpiecznych przedmiotów, narzędzi

i środków, których używanie może zagrażać bezpieczeństwu ogólnemu.

Minister Łączności może wprowadzać, w drodze rozporządzenia, obowiązek złożenia do

depozytu radiowych urządzeń nadawczych i nadawczo-odbiorczych, określając równocześnie

zasady i tryb postępowania oraz organy właściwe w tych sprawach.

Minister Finansów, w porozumieniu z Prezesem Narodowego Banku Polskiego, może wprowadzać,

w drodze rozporządzenia, niezbędne ograniczenia w zakresie obrotu środkami pieniężnymi

i dewizowymi.

W czasie obowiązywania stanu wyjątkowego wprowadzonego ze względu na zagrożenie wewnętrznego

bezpieczeństwa państwa stosuje się również przepisy art. 10-12 niniejszej ustawy.

1.

Funkcje administratora w sprawach bezpieczeństwa i obronności państwa w czasie obowiązywania

stanu wyjątkowego wprowadzonego na całym lub na części terytorium Polskiej Rzeczypospolitej

Ludowej sprawuje Komitet Obrony Kraju, a w odniesieniu do poszczególnych jednostek

podziału terytorialnego państwa - również właściwe miejscowo wojewódzkie komitety

obrony.

2.

Sprawowanie funkcji administratora, o których mowa w ust. 1, polega na

1)

inicjowaniu wprowadzania przez właściwe organy administracji państwowej odpowiednich

rygorów stanu wyjątkowego oraz ich łagodzenia i uchylania, a także podejmowania innych

przedsięwzięć zmierzających do realizacji celów, dla których został wprowadzony stan

wyjątkowy,

2)

kontrolowaniu realizacji przepisów prawnych dotyczących stanu wyjątkowego oraz innych

przepisów związanych z realizacją celów, dla których został wprowadzony stan wyjątkowy,

3)

rozpatrywaniu działalności organów administracji państwowej oraz kierowników państwowych,

spółdzielczych, społecznych i samorządowych jednostek organizacyjnych w zakresie realizacji

rygorów stanu wyjątkowego oraz innych przedsięwzięć podejmowanych w kierunku realizacji

celów, dla których został wprowadzony stan wyjątkowy,

4)

koordynowaniu działalności, o której mowa w pkt 3,

5)

ustalaniu szczególnych zadań wynikających ze stanu wyjątkowego oraz ogólnych zasad

i trybu ich realizacji przez organy i kierowników, o których mowa w pkt 3.

3.

Funkcje administratora, o których mowa w ust. 1, Komitet Obrony Kraju i wojewódzkie

komitety obrony sprawują w szczególności przy wykorzystaniu pełnomocników Komitetu

Obrony Kraju powoływanych na zasadach i w trybie określonych w przepisach ustawy z dnia 21 listopada 1967 r. o powszechnym obowiązku obrony Polskiej Rzeczypospolitej

Ludowej

(Dz. U. z 1979 r. Nr 18, poz. 111 oraz z 1983 r. Nr 41, poz. 185 i Nr 61, poz. 278).

4.

Przepisy ust. 1-3 nie naruszają określonych w ustawach kompetencji organów władzy

i administracji państwowej.

1.

Kto

1)

narusza wprowadzone ograniczenia swobody poruszania się,

2)

zmienia miejsce pobytu bez wymaganego zezwolenia lub wbrew jego warunkom,

3)

nie opuszcza nakazanego obszaru albo przybywa lub przebywa na zakazanym obszarze

podlega karze aresztu albo grzywny.

2.

Pracownik, który porzucił pracę wskutek odmowy wyrażenia zgody na rozwiązanie stosunku

pracy przez kierownika zakładu pracy,

podlega karze grzywny.

3.

Kto, działając w imieniu zakładu pracy, nawiązuje stosunek pracy bez uprzedniego zapoznania

się z treścią świadectwa pracy wystawionego przez zakład pracy ostatnio zatrudniający

przyjmowanego do pracy pracownika albo przyznaje wynagrodzenie zasadnicze wyższe od

najniższego przewidzianego dla danego stanowiska pracownikowi, z którym ostatnio zatrudniający

go zakład pracy rozwiązał stosunek pracy bez wypowiedzenia z jego winy lub który porzucił

w tym zakładzie pracę,

podlega karze grzywny.

4.

Kto, działając w imieniu zakładu pracy, narusza przepisy o obowiązkowym pośrednictwie

pracy albo odmawia zatrudnienia osoby skierowanej do pracy w trybie pośrednictwa pracy,

podlega karze grzywny.

5.

Kto narusza wprowadzone ograniczenia w transporcie drogowym, kolejowym, lotniczym

lub wodnym śródlądowym, przyjmuje do przewozu przesyłki nie spełniające wymaganych

warunków albo narusza wprowadzone ograniczenia ruchu obiektów pływających na morskich

wodach wewnętrznych lub morzu terytorialnym,

podlega karze aresztu albo grzywny.

6.

Kto uczestniczy w strajku albo akcji protestacyjnej,

podlega karze aresztu albo grzywny.

7.

Kto, przebywając w miejscu publicznym, nie ma przy sobie dokumentu stwierdzającego

tożsamość,

podlega karze grzywny.

8.

Kto, będąc członkiem stowarzyszenia lub innej organizacji, której działalność została

zawieszona, nie odstąpił od udziału w takiej działalności,

podlega karze aresztu albo grzywny.

9.

Kto, wbrew wprowadzonym zakazom, dokonuje zdjęć fotograficznych lub filmowych albo

obrazów telewizyjnych, podlega karze grzywny. Można orzec przepadek przedmiotów, które

służyły lub były przeznaczone do popełnienia wykroczenia, chociażby nie stanowiły

własności sprawcy.

10.

Rozpoznawanie spraw o wykroczenia określone w ust. 1-9 następuje w trybie przepisów

o postępowaniu w sprawach o wykroczenia.

11.

Można odstąpić od wymierzenia kary, jeżeli sprawca czynu określonego w ust. 6 lub

8 dobrowolnie odstąpił od udziału w strajku lub akcji protestacyjnej albo kontynuowania

zawieszonej działalności.

12.

Przepisy ust. 1-9 stosuje się, w razie wprowadzenia odpowiadających im rygorów stanu

wyjątkowego określonych w niniejszej ustawie, do czynów stanowiących naruszenie tych

rygorów, jeżeli czyn będący wykroczeniem nie wyczerpuje zarazem znamion przestępstwa.

Art. 256 i 257 Kodeksu karnego stosuje się również do internowania w ośrodkach odosobnienia.

1.

W postępowaniu uproszczonym, o którym mowa w przepisach o postępowaniu karnym, rozpoznaje

się również sprawy o przestępstwa określone w art. 143, 144, 165 § 1, art. 233, 235, 256 § 2, art. 257 § 1, art. 271 § 1, art. 275

§ 1, art. 280 § 1, art. 281, 282a, 284 § 1, art. 286 oraz art. 287 Kodeksu karnego.

2.

W sprawie zawiłej organ prowadzący postępowanie przygotowawcze może odstąpić od prowadzenia

sprawy w trybie uproszczonym.

3.

Przed skierowaniem sprawy na rozprawę główną sąd na posiedzeniu może odstąpić od rozpoznania

sprawy we wskazanym w akcie oskarżenia trybie uproszczonym.

1.

Postępowanie przyspieszone, o którym mowa w przepisach o postępowaniu karnym, stosuje

się również w sprawach o przestępstwa określone w przepisach

1)

art. 143, 144, art. 158 § 1, art. 165 § 1, art. 167 § 1, art. 171 § 1, art. 212 §

1, art. 214 § 1 i 2, art. 233, 236, 237, 256, 275 § 1, art. 280 § 1, art. 281, 282,

282a § 1, art. 284 oraz art. 285 Kodeksu karnego,

2)

art. 3-5, art. 6 ust. 1 oraz art. 8 ustawy z dnia 22 kwietnia 1959 r. o zwalczaniu

niedozwolonego wyrobu spirytusu

(Dz. U. Nr 27, poz. 169),

3)

art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 31 stycznia 1961 r. o broni, amunicji i materiałach wybuchowych

(Dz. U. Nr 6, poz. 43),

4)

art. 91 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 31 maja 1962 r. - Prawo lotnicze

(Dz. U. Nr 32, poz. 153),

5)

art. 54 i 55 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych

(Dz. U. Nr 14, poz. 85),

6)

art. 123 ustawy z dnia 24 października 1974 r. - Prawo wodne

(Dz. U. Nr 38, poz. 230, z 1980 r. Nr 3, poz. 6 i z 1983 r. Nr 44, poz. 201),

7)

art. 41 i 42 ustawy z dnia 12 czerwca 1975 r. o ochronie przeciwpożarowej

(Dz. U. Nr 20, poz. 106),

8)

art. 43 ust. 1 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu

alkoholizmowi

(Dz. U. Nr 35, poz. 230)

- nawet jeżeli nie mają one charakteru chuligańskiego.

2.

W postępowaniu przyspieszonym sąd może orzec karę pozbawienia wolności do lat 2, a

grzywnę orzekaną obok kary pozbawienia wolności - w wymiarze dwukrotnie większym od

określonego w odpowiednich przepisach o postępowaniu karnym.

3.

W postępowaniu przyspieszonym, jeżeli w toku rozprawy okaże się, że zachodzi konieczność

przeprowadzenia postępowania przygotowawczego co do zarzucanego czynu, albo jeżeli

sąd przewiduje możliwość wymierzenia kary wyższej niż określona w ust. 2, sąd przekazuje

sprawę prokuratorowi; sąd rozważa zasadność zastosowania tymczasowego aresztowania

lub innego środka zapobiegawczego.

1.

Nie wykonane w całości lub w części do dnia zniesienia stanu wyjątkowego lub uchylenia

odpowiednich rygorów stanu wyjątkowego kary za przestępstwa i wykroczenia prawomocnie

wymierzone na podstawie przepisów niniejszej ustawy lub przepisów dotyczących stanu

wyjątkowego w innych ustawach albo orzeczone w trybie postępowań szczególnych, o których

mowa w niniejszej ustawie, podlegają wykonaniu.

2.

W sprawach o przestępstwa i wykroczenia określone w niniejszej ustawie lub przepisach

dotyczących stanu wyjątkowego w innych ustawach, wszczętych i nie zakończonych prawomocnym

orzeczeniem kończącym postępowanie do dnia zniesienia stanu wyjątkowego lub uchylenia

odpowiednich rygorów stanu wyjątkowego, stosuje się nadal te przepisy, a kary wymierzone

na ich podstawie podlegają wykonaniu.

3.

Nie zakończone do dnia zniesienia stanu wyjątkowego sprawy o przestępstwa, które przestały

podlegać postępowaniom szczególnym, o których mowa w niniejszej ustawie, prowadzi

się w dalszym ciągu do czasu uprawomocnienia się wyroku w tym samym trybie przed organem

dotychczas właściwym, a kary wymierzone w tych postępowaniach na podstawie przepisów

niniejszej ustawy podlegają wykonaniu.

1.

W ustawie z dnia 25 stycznia 1982 r. o szczególnej regulacji prawnej w okresie stanu

wojennego

(Dz. U. Nr 3, poz. 18 i Nr 41, poz. 272) art. 1a skreśla się.

2.

W ustawie z dnia 18 grudnia 1982 r. o szczególnej regulacji prawnej w okresie zawieszenia

stanu wojennego

(Dz. U. Nr 41, poz. 273) art. 1 - 11, art. 14 i 18 skreśla się.

Ilekroć w niniejszej ustawie jest mowa o wojewodach, należy przez to rozumieć również

prezydenta miasta stołecznego Warszawy, prezydenta miasta Krakowa i prezydenta miasta

Łodzi.

1.

Przepisy niniejszej ustawy nie naruszają przepisów dekretu z dnia 12 grudnia 1981 r. o stanie wojennym

(Dz. U. Nr 29, poz. 154 i z 1982 r. Nr 3, poz. 18), które stosuje się tylko do stanu wojennego, o którym mowa w art. 33 ust. 2 Konstytucji Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej.

2.

Przepisy art. 5 i 26 niniejszej ustawy stosuje się również do stanu wojennego, o którym

mowa w ust. 1.

Przepisy niniejszej ustawy i aktów wydanych na jej podstawie stosuje się w czasie

obowiązywania stanu wyjątkowego na terytorium, na którym stan ten został wprowadzony,

z zastrzeżeniem przepisu art. 7 ust. 2 tej ustawy.

Ustawa wchodzi w życie z dniem ogłoszenia.