Ustawa z dnia 22 listopada 1983 r. Prawo dewizowe.

Ustawa reguluje

1)

uprawnienia do posiadania przez osoby krajowe i osoby zagraniczne wartości dewizowych

w kraju oraz uprawnienia do posiadania przez osoby krajowe tych wartości za granicą,

2)

obrót dewizowy oraz zasady ustalania i realizowania należności i zobowiązań pieniężnych

w tym obrocie,

3)

obowiązek zgłaszania mienia osób krajowych znajdującego się za granicą i mienia osób

zagranicznych znajdującego się w kraju oraz ograniczenia niektórych czynności nie

stanowiących obrotu dewizowego,

4)

właściwość organów w sprawach dewizowych oraz zakres i zasady kontroli dewizowej.

Osobami krajowymi w rozumieniu prawa dewizowego są

1)

obywatele polscy mający miejsce zamieszkania w kraju,

2)

cudzoziemcy mający za zgodą właściwych polskich organów państwowych miejsce zamieszkania

w kraju,

3)

osoby prawne oraz organizacje i instytucje nie będące osobami prawnymi, mające siedzibę

w kraju, jak również ich oddziały i przedstawicielstwa z siedzibą w kraju,

4)

oddziały i przedstawicielstwa z siedzibą w kraju osób prawnych oraz organizacji i

instytucji nie będących osobami prawnymi, mających siedzibę za granicą - prowadzące

w kraju działalność zarobkową,

5)

przedsiębiorstwa osób zagranicznych prowadzące w kraju działalność gospodarczą,

6)

polskie przedstawicielstwa dyplomatyczne, urzędy konsularne i inne polskie przedstawicielstwa

korzystające z immunitetów i przywilejów dyplomatycznych lub konsularnych.

Osobami zagranicznymi w rozumieniu prawa dewizowego są

1)

cudzoziemcy mający miejsce zamieszkania za granicą,

2)

obywatele polscy mający miejsce zamieszkania za granicą,

3)

osoby prawne oraz organizacje i instytucje nie będące osobami prawnymi, mające siedzibę

za granicą, jak również ich oddziały i przedstawicielstwa z siedzibą za granicą,

4)

oddziały i przedstawicielstwa z siedzibą za granicą osób prawnych oraz organizacji

i instytucji nie będących osobami prawnymi, mających siedzibę w kraju,

5)

oddziały i przedstawicielstwa z siedzibą w kraju osób prawnych oraz organizacji i

instytucji nie będących osobami prawnymi, mających siedzibę za granicą - nie prowadzące

w kraju działalności zarobkowej,

6)

międzynarodowe organizacje i instytucje oraz ich oddziały i przedstawicielstwa,

7)

obce przedstawicielstwa dyplomatyczne, urzędy konsularne oraz inne obce przedstawicielstwa

korzystające z immunitetów i przywilejów dyplomatycznych lub konsularnych.

Minister Finansów z urzędu lub na wniosek osób zainteresowanych

1)

rozstrzyga wątpliwości w sprawie statusu dewizowego osób, organizacji i instytucji

wymienionych w art. 2 i 3,

2)

może w wypadkach uzasadnionych nadać określonym osobom, organizacjom lub instytucjom

spośród wymienionych w art. 3 status osoby krajowej.

Obywatele polscy i cudzoziemcy, o których mowa w art. 2 pkt 1 i 2, są osobami krajowymi

również w okresie ich czasowego pobytu za granicą, a cudzoziemcy i obywatele polscy,

o których mowa w art. 3 pkt 1 i 2, są osobami zagranicznymi również w okresie ich

czasowego pobytu w kraju.

1.

Wartościami dewizowymi są

1)

znaki pieniężne (banknoty i monety) będące za granicą prawnym środkiem płatniczym

oraz te, które przestały być takim środkiem, lecz podlegają wymianie, zwane dalej

„walutami obcymi”,

2)

wystawione w walutach obcych bilety skarbowe, czeki, weksle, akredytywy, polecenia

wypłat, przekazy i czeki podróżnicze,

3)

emitowane lub wystawione w walutach obcych akcje, obligacje, kwity depozytowe i listy

zastawne oraz książeczki oszczędnościowe, bankowe książeczki wkładowe i inne dowody

oszczędnościowe,

4)

złoto i platyna w stanie nie przerobionym oraz w postaci sztab, monet bitych po roku

1850, półfabrykatów, z wyjątkiem stosowanych w technice dentystycznej, a także wyroby

złote i platynowe zazwyczaj nie wytwarzane z tych kruszców.

2.

Wartościami dewizowymi są również

1)

znaki pieniężne Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej będące w kraju prawnym środkiem

płatniczym oraz te, które przestały być takim środkiem, lecz podlegają wymianie, zwane

dalej „walutą polską”,

2)

wystawione w walucie polskiej bilety skarbowe, czeki, weksle, akredytywy, polecenia

wypłat, przekazy i czeki podróżnicze,

3)

emitowane lub wystawione w walucie polskiej akcje, obligacje, kwity depozytowe i listy

zastawne oraz książeczki i inne dowody oszczędnościowe,

4)

wystawione w kraju pocztowe międzynarodowe kupony na odpowiedź

- jeżeli są środkiem płatniczym lub przedmiotem w obrotach dokonywanych z osobami

zagranicznymi, między tymi osobami albo na zlecenie tych osób lub na ich rzecz, chociażby

bez zlecenia, bądź przedmiotem wywozu za granicę, przywozu z zagranicy lub przewozu

przez terytorium Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej.

3.

Minister Finansów, w drodze rozporządzenia, może

1)

uznać za wartości dewizowe także inne niż wymienione w ust. 1 pkt 2 i 3 dokumenty

emitowane lub wystawione w walutach obcych,

2)

uznać za wartości dewizowe także inne niż wymienione w ust. 2 pkt 2 i 3 dokumenty

emitowane lub wystawione w walucie polskiej.

1.

Obrotem dewizowym jest

1)

zawarcie umowy lub dokonanie czynności nie wynikającej z umowy, powodującej lub mającej

powodować płatności środkami stanowiącymi wartości dewizowe bądź przeniesienie własności

lub posiadanie wartości dewizowych albo przeniesienie wierzytelności lub zobowiązania,

których przedmiotem są wartości dewizowe,

2)

dokonanie płatności środkami stanowiącymi wartości dewizowe albo inne przeniesienie

własności lub posiadanie wartości dewizowych,

3)

wywóz za granicę, przywóz z zagranicy i przewóz przez terytorium Polskiej Rzeczypospolitej

Ludowej wartości dewizowych.

2.

Obrotem dewizowym jest również

1)

rozporządzenie między osobami krajowymi wartościami dewizowymi wymienionymi w art.

6 ust. 2 na zlecenie osób zagranicznych lub na ich rzecz, chociażby bez zlecenia,

2)

udzielenie zlecenia lub pełnomocnictwa do odbioru za granicą wartości dewizowych,

3)

zawarcie między osobami zagranicznymi za granicą umowy powodującej przeniesienie własności

lub posiadania wartości dewizowych znajdujących się w kraju.

Użyte w ustawie określenia

1)

kraj - oznacza terytorium Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej,

2)

wywóz za granicę, przywóz z zagranicy i przewóz przez terytorium Polskiej Rzeczypospolitej

Ludowej wartości dewizowych - oznaczają wszelkie sposoby przemieszczania wartości

dewizowych przez granicę państwową Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej, wnoszenie ich

na obce statki w portach polskich i wynoszenie z tych statków oraz dokonywanie międzynarodowych

pieniężnych przekazów bankowych lub pocztowych,

3)

zezwolenie dewizowe - oznacza zezwolenie uprawnionego organu na posiadanie wartości

dewizowych lub dokonanie obrotu dewizowego, a także na dokonanie innej czynności wymagającej

takiego zezwolenia zgodnie z przepisami ustawy; udzielenie zezwolenia dewizowego jednej

ze stron na zawarcie i wykonanie umowy oznacza zezwolenie również dla drugiej strony

oraz osoby trzeciej, której umowa dotyczy, jeżeli w zezwoleniu nie zastrzeżono inaczej,

4)

członkowie najbliższej rodziny - oznacza małżonka, wstępnych, zstępnych, rodzeństwo,

rodziców małżonka, zięciów, synowe, pasierbów oraz osoby przysposobione i przysposabiające,

a także dzieci obce, na które przysługuje zasiłek rodzinny,

5)

przepisy ustawy - oznaczają przepisy niniejszej ustawy, przepisy wydane na podstawie

upoważnień zawartych w tej ustawie oraz przepisy innych ustaw,

6)

właściwy minister - oznacza również kierownika urzędu centralnego, a w odniesieniu

do spółdzielni - Naczelną Radę Spółdzielczą,

7)

bank dewizowy - oznacza bank uprawniony w ramach jego statutowej działalności do finansowania,

kredytowania i rozliczania obrotów towarowych i usługowych z zagranicą oraz do obsługi

dewizowej ludności.

1.

Minister Finansów, realizując politykę dewizową, kredytową i płatniczą w obrotach

z zagranicą, koordynuje działalność dewizową organów upoważnionych do dokonywania

czynności dewizowych na podstawie przepisów ustawy. Minister Finansów sprawuje ogólny

nadzór w sprawach dewizowych i w ramach tego nadzoru zapewnia jednolite stosowanie

przepisów niniejszej ustawy przez organy właściwe w sprawach dewizowych.

2.

W zakresie handlu zagranicznego i usług związanych z tym handlem politykę, o której

mowa w ust. 1, realizuje Minister Handlu Zagranicznego w porozumieniu z Ministrem

Finansów.

Osoby krajowe fizyczne mogą posiadać w kraju wartości dewizowe.

Dokonywanie obrotu dewizowego wymaga zezwolenia dewizowego z wyjątkami określonymi

w przepisach ustawy.

Osoby krajowe fizyczne mogą przechowywać waluty obce na rachunkach w polskich bankach

dewizowych w kraju.

Osoby krajowe będące osobami prawnymi albo organizacjami lub instytucjami nie mającymi

osobowości prawnej mogą posiadać wartości dewizowe w kraju lub za granicą za zezwoleniem

dewizowym, chyba że przepisy ustawy stanowią inaczej.

1.

Osoby zagraniczne są obowiązane dokonywać wymiany walut obcych na walutę polską w

celu pokrycia kosztów pobytu w Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej lub w inny sposób

zapewnić pokrycie tych kosztów.

2.

Osoby zagraniczne mogą posiadać w kraju wartości dewizowe przywiezione z zagranicy

i rozporządzać nimi z zachowaniem przepisów ustawy oraz powrotnie wywozić je za granicę

do wysokości pozostałej po potrąceniu kwot walut obcych podlegających obowiązkowej

wymianie na pokrycie kosztów pobytu.

3.

Osoby zagraniczne mogą posiadać w kraju również walutę polską i waluty obce uzyskane

w kraju zgodnie z przepisami ustawy oraz rozporządzać nimi w kraju z zachowaniem tych

przepisów.

4.

Osoby zagraniczne wymienione w art. 3 pkt 5-7 oraz osoby krajowe wymienione w art.

2 pkt 4 i 5 mogą rozporządzać walutą polską pod warunkiem posiadania rachunku w polskim

banku dewizowym w kraju i zgodnie z warunkami prowadzenia tego rachunku.

5.

Minister Finansów po porozumieniu z Prezesem Narodowego Banku Polskiego, w drodze

rozporządzenia, określa szczegółowe zasady i tryb wymiany walut obcych lub zapewnienia

innego sposobu pokrycia kosztów pobytu przez osoby zagraniczne zwolnień od tego obowiązku

oraz tryb kontroli jego wykonania, a także wypadki, w których zapłata przez osoby

zagraniczne należności na rzecz osób krajowych może być dokonana w walucie polskiej

tylko po udokumentowaniu jej pochodzenia z wymiany walut obcych lub z innego określonego

tytułu.

Osoby zagraniczne mogą przechowywać walutę polską i waluty obce na rachunkach w polskich

bankach dewizowych w kraju.

Należności przypadające osobom zagranicznym w walucie polskiej, wynikające z umów

lub innych tytułów zgodnych z przepisami ustawy, mogą być wpłacane na odrębne rachunki

w polskich bankach dewizowych w kraju; wypłaty z tych rachunków następują za zezwoleniem

dewizowym.

1.

Osoby krajowe fizyczne mogą rozporządzać w czasie pobytu za granicą na rzecz osób

zagranicznych oraz tytułem darowizny na rzecz osób krajowych walutami obcymi oraz

innymi wartościami dewizowymi

1)

uzyskanymi w czasie pobytu za granicą z umów o pracę i innych zajęć zarobkowych oraz

nabytymi za te waluty,

2)

otrzymanymi za granicą tytułem darowizny od osób zagranicznych,

3)

nabytymi w kraju do swobodnego wydatkowania.

2.

Osoby krajowe fizyczne są obowiązane sprowadzić do kraju pozostałość walut i innych

wartości dewizowych, o których mowa w ust. 1, z chwilą zakończenia pobytu za granicą,

z tym że nie później niż w terminie miesiąca powinny dokonać czynności niezbędnych

do ich sprowadzenia.

Osoby krajowe fizyczne, które miały miejsce zamieszkania za granicą i przybyły do

kraju w celu zamieszkania, mogą posiadać oraz rozporządzać wartościami dewizowymi

pozostawionymi za granicą przed przybyciem do kraju.

1.

Osoby krajowe mogą zawierać z osobami zagranicznymi umowy o tworzeniu spółek lub przedsiębiorstw

z udziałem kapitału obcego

1)

w zakresie handlu zagranicznego i usług związanych z tym handlem - za zgodą Ministra

Handlu Zagranicznego w porozumieniu z Ministrem Finansów,

2)

w pozostałym zakresie - za zgodą właściwego organu w porozumieniu z Ministrem Finansów.

2.

Osoby krajowe mogą zawierać z osobami zagranicznymi umowy ustalające zasady finansowe

współpracy lub kooperacji

1)

w zakresie handlu zagranicznego i usług związanych z tym handlem - za zgodą Ministra

Handlu Zagranicznego w porozumieniu z Ministrem Finansów, chyba że zasady finansowe

tej współpracy są zgodne z zezwoleniem dewizowym ogólnym Ministra Handlu Zagranicznego,

2)

w pozostałym zakresie - za zgodą właściwego organu w porozumieniu z Ministrem Finansów.

Nie wymaga zezwolenia dewizowego

1)

dokonywanie przez organy państwowe czynności obrotu dewizowego w postępowaniu karnym,

karnym skarbowym, w sprawach o wykroczenia, cywilnym i administracyjnym, z wyjątkiem

czynności tego obrotu na zlecenie osób zagranicznych lub na ich rzecz, chociażby bez

zlecenia, chyba że następuje zwrotne wydanie im wartości dewizowych,

2)

zawieranie i wykonywanie umów o przechowanie wartości dewizowych bez prawa rozporządzania

nimi,

3)

rozporządzenie w testamencie wartościami dewizowymi, jak również wydanie w kraju wartości

dewizowych ze spadku otwartego w kraju spadkobiercom i zapisobiercom, będącym osobami

krajowymi, a także obcemu przedstawicielstwu dyplomatycznemu lub urzędowi konsularnemu,

uprawnionemu do odbioru tych wartości z mocy umowy międzynarodowej albo na zasadzie

wzajemności na rzecz spadkobierców i zapisobierców będących osobami zagranicznymi,

4)

udzielanie polskim przedstawicielstwom dyplomatycznym lub urzędom konsularnym albo

wskazanym przez nie pełnomocnikom zleceń lub pełnomocnictw do odbioru albo przyjęcia

wartości dewizowych za granicą oraz do sprzedaży mienia posiadanego za granicą,

5)

zawieranie przez osoby krajowe z osobami zagranicznymi w czasie ich pobytu w kraju

umów o świadczenie rzeczy ruchomych lub usług na rzecz osób zagranicznych oraz pobieranie

w kraju należności z tych umów w walucie polskiej; przepisy wydane na podstawie art.

14 ust. 5 stosuje się odpowiednio,

6)

zawieranie przez osoby krajowe fizyczne z osobami zagranicznymi umów o świadczenie

w kraju na rzecz osób zagranicznych za granicą usług nie związanych z handlem zagranicznym

i turystyką oraz pobieranie należności z tych umów w walucie obcej za pośrednictwem

banku dewizowego,

7)

przyjmowanie od osób zagranicznych darowizny wartości dewizowych, z wyjątkiem przyjmowania

darowizny waluty polskiej znajdującej się za granicą,

8)

zawieranie przez osoby krajowe będące jednostkami gospodarki uspołecznionej z osobami

zagranicznymi w czasie ich pobytu w kraju umów o pracę zgodnie z przepisami o zatrudnianiu

cudzoziemców, jak również umów o świadczenie przez te osoby usług za wynagrodzeniem

w walucie polskiej ustalonym zgodnie z przepisami krajowymi, bez obowiązku przekazania

należności za granicę,

9)

wypłacanie osobom zagranicznym w walucie polskiej w kraju

a)

należności przypadających im z umów zawartych z zachowaniem przepisów ustawy o świadczenie

w kraju usług nie związanych z handlem zagranicznym lub z tytułu dokonania wynalazku

albo z tytułu opublikowania lub publicznego wykonania ich utworów chronionych prawem

autorskim,

b)

nagród pieniężnych lub wynagrodzeń uczestników i jurorów, przypadających z konkursów

lub imprez organizowanych w kraju za zezwoleniem dewizowym,

c)

wygranych pieniężnych w grach losowych i totalizatorach prowadzonych przez jednostki

gospodarki uspołecznionej,

10)

przyjmowanie w walucie polskiej w kraju należności za usługi przewozu na trasach zagranicznych

a)

osób krajowych wyjeżdżających służbowo na podstawie zlecenia jednostki organizacyjnej

dysponującej walutami obcymi na pokrycie kosztów służbowych podróży zagranicznych,

b)

osób zagranicznych wyjeżdżających prywatnie polskimi lub obcymi środkami komunikacji,

jeżeli waluta polska pochodzi z odsrzedaży walut obcych określonych przez Narodowy

Bank Polski,

c)

osób krajowych posiadających wydany w kraju przez polskie organy państwowe paszport

lub dowód osobisty, wyjeżdżających prywatnie polskimi środkami komunikacji powietrznej

i wodnej,

11)

przyjmowanie w walucie polskiej w kraju należności od osób krajowych fizycznych za

usługi przewozu przesyłek na trasach zagranicznych polskimi środkami komunikacji powietrznej,

wodnej lub samochodowej albo koleją; nie dotyczy to należności za usługi przewozu

przesyłek nadawanych przez osoby wyjeżdżające za granicę w celu zamieszkania,

12)

przywóz do kraju wartości dewizowych przez osoby krajowe i osoby zagraniczne, z tym

że przywóz waluty polskiej może nastąpić, jeżeli została ona uprzednio wywieziona

za zezwoleniem dewizowym,

13)

sprzedaż walut obcych i innych wartości dewizowych bankom, dewizowym i uprawnionym

instytucjom,

14)

dokonywanie w kraju darowizny wartości dewizowych między osobami krajowymi członkami

najbliższej rodziny.

1.

W obrocie dewizowym z zagranicą pobiera się należności pieniężne i dokonuje płatności

z umów i z tytułu czynności nie wynikających z umów w walucie obcej.

2.

Osoby krajowe są obowiązane ustalać w umowach, że płatności wynikające z tych umów

będą dokonywane w walucie obcej,

3.

Ustalenie w umowie w obrocie dewizowym z zagranicą płatności w walucie polskiej oraz

pobranie należności lub dokonanie płatności w walucie polskiej wymaga zezwolenia dewizowego.

1.

Osoby krajowe są obowiązane pobierać należności pieniężne z zagranicy nie później

niż w terminie ich wymagalności i sprowadzać je do kraju.

2.

Płatności na rzecz osób zagranicznych powinny być dokonywane nie wcześniej niż w terminie

ich wymagalności.

3.

Wyrównywanie w obrocie dewizowym z zagranicą wzajemnych należności pieniężnych przez

potrącenie wymaga zezwolenia dewizowego.

1.

Osoby krajowe są obowiązane pobierać należności pieniężne z zagranicy i dokonywać

płatności za granicę za pośrednictwem polskiego banku dewizowego w kraju.

2.

Zlecenie przekazania należności pieniężnej z zagranicy do kraju lub z kraju za granicę,

jak również dokonanie płatności z pominięciem banku dewizowego wymaga zezwolenia dewizowego.

Waluty obce przekazane z zagranicy na rzecz krajowych osób prawnych lub jednostek

organizacyjnych i instytucji nie będących osobami prawnymi na pokrycie ich należności

powinny być niezwłocznie po zawiadomieniu o ich przekazaniu odprzedane polskiemu bankowi

dewizowemu w kraju, chyba że na podstawie zezwolenia dewizowego lub przepisów ustawy

zostaną wpłacone na bankowy rachunek w walutach obcych.

W razie gdy odbiorca kwoty przekazu bankowego lub pocztowego z zagranicy nie jest

uprawniony do wpłacenia jej na bankowy rachunek w walutach obcych ani do zadysponowania

na inne cele przewidziane w przepisach ustawy, kwotę tę wypłaca się w walucie polskiej,

z zastosowaniem obowiązującego kursu waluty obcej w złotych.

W obrocie dewizowym i rozrachunkach stosuje się bieżące kursy walut obcych w złotych

ustalane przez Prezesa Narodowego Banku Polskiego.

1.

Osoby krajowe, z wyjątkiem wymienionych w art. 2 pkt 2, 4 i 5, są obowiązane zgłosić

Narodowemu Bankowi Polskiemu swoje mienie znajdujące się za granicą. Obowiązek zgłoszenia

mienia Skarbu Państwa ciąży na państwowych jednostkach organizacyjnych, pod których

zarządem to mienie się znajduje.

2.

Osoby zagraniczne, z wyjątkiem wymienionych w art. 3 pkt 4, 6 i 7, są obowiązane zgłosić

Narodowemu Bankowi Polskiemu swoje mienie znajdujące się w kraju. Jeżeli mienie znajduje

się w posiadaniu lub zarządzie innej osoby niż właściciel, obowiązek zgłoszenia ciąży

na tej osobie.

3.

Zgłoszeniu podlega również utrata mienia.

4.

Rada Ministrów, w drodze rozporządzenia, ustala zakres i tryb wykonania obowiązków

określonych w ust. 1-3.

Narodowy Bank Polski jest obowiązany przestrzegać tajemnicy o mieniu zgłoszonym w

myśl art. 27 ust. 1 i 2; przepisy prawa bankowego o tajemnicy obrotów i stanów rachunków

bankowych stosuje się odpowiednio.

Zawarcie w obrocie z zagranicą umowy o charakterze gospodarczym o wzajemnym nieodpłatnym

świadczeniu usług lub rzeczy nie będących wartościami dewizowymi wymaga zezwolenia

dewizowego; nie dotyczy to wypadków, gdy zawarcie umowy zamiany, świadczenia usług

lub rzeczy jest zwyczajowo przyjęte.

1.

Przyjmowanie przez osoby krajowe nie będące osobami fizycznymi od osób zagranicznych

mających siedzibę lub przebywających w kraju darowizny rzeczy nie będących wartościami

dewizowymi wymaga zezwolenia dewizowego.

2.

Przyjmowanie przez osoby krajowe fizyczne od osób zagranicznych mających siedzibę

lub przebywających w kraju darowizny rzeczy nie będących wartościami dewizowymi wymaga

zezwolenia dewizowego, jeżeli darowizna przekracza wartość wolną od podatku od spadków

i darowizn.

1.

Rozporządzanie nieodpłatnie przez osoby krajowe mieniem posiadanym za granicą, nie

stanowiącym wartości dewizowych, wymaga zezwolenia dewizowego, z wyjątkiem nieodpłatnego

zbywania rzeczy wywiezionych przez osoby krajowe z zachowaniem przepisów celnych.

2.

Dokonywanie przez osoby krajowe czynności zwykłego zarządu mieniem posiadanym za granicą

nie wymaga zezwolenia dewizowego.

1.

Udzielenie osobie krajowej lub zagranicznej zlecenia bądź pełnomocnictwa do odbioru

za granicą mienia nie stanowiącego wartości dewizowych, jak również do uzyskania stwierdzenia

nabycia spadku otwartego za granicą wymaga zezwolenia dewizowego.

2.

Nie wymaga zezwolenia dewizowego udzielenie zlecenia lub pełnomocnictwa, o którym

mowa w ust. 1, polskiemu przedstawicielstwu dyplomatycznemu lub urzędowi konsularnemu

albo wskazanym przez nie pełnomocnikom.

1.

Zezwolenie dewizowe może być udzielone jako zezwolenie ogólne lub indywidualne. W

zezwoleniu może być ustalony obowiązek spełnienia określonych warunków.

2.

Zezwolenie dewizowe ogólne jest udzielane dla ogółu albo dla określonego kręgu osób

krajowych lub zagranicznych. W pozostałych wypadkach udziela się indywidualnych zezwoleń

dewizowych.

3.

Ilekroć w niniejszej ustawie lub wydanych na jej podstawie rozporządzeniach jest mowa

o zezwoleniu dewizowym, rozumie się przez to zezwolenie Ministra Finansów, jeżeli

dany przepis nie stanowi inaczej.

1.

Minister Finansów udziela zezwoleń dewizowych, z wyłączeniem zezwoleń w sprawach należących

do właściwości Ministra Handlu Zagranicznego.

2.

Minister Finansów udziela zezwoleń również na

1)

ustalanie w umowach o obrocie dewizowym z zagranicą płatności w walucie polskiej,

2)

pobieranie należności i dokonywanie płatności w kraju w tym obrocie w walucie polskiej,

3)

wywóz za granicę złota i platyny w postaci stanowiącej wartość dewizową,

4)

posiadanie wartości dewizowych w kraju lub za granicą przez osoby określone w art.

13.

3.

Minister Handlu Zagranicznego udziela zezwoleń dewizowych w zakresie handlu zagranicznego

i usług związanych z tym handlem

1)

ogólnych - w porozumieniu z Ministrem Finansów,

2)

indywidualnych - na czynności ustalone przez Ministra Finansów w porozumieniu z Ministrem

Handlu Zagranicznego.

1.

Narodowy Bank Polski udziela indywidualnych zezwoleń dewizowych zgodnie z wytycznymi

ustalonymi przez Ministra Finansów w porozumieniu z Prezesem Narodowego Banku Polskiego

na

1)

czynności obrotu dewizowego w zakresie objętym właściwością Ministra Finansów,

2)

rozporządzanie mieniem posiadanym za granicą,

3)

czynności, o których mowa w art. 29, 30 i 32.

2.

Narodowy Bank Polski sprawuje nadzór nad posiadaniem wartości dewizowych i obrotem

dewizowym w zakresie ich zgodności z udzielanymi przez siebie zezwoleniami.

1.

Obrót dewizowy oraz stosowanie w tym obrocie zasad ustalania i wykonywania zobowiązań

oraz pobierania należności pieniężnych i dokonywania płatności podlega kontroli dewizowej.

2.

Kontroli dewizowej podlega również wykonywanie obowiązku zgłoszenia mienia oraz czynności

nie stanowiących obrotu dewizowego, o których mowa w art. 29-32.

1.

Kontrolę dewizową wykonują Minister Finansów i podległe mu organy oraz Prezes Narodowego

Banku Polskiego. Do wykonywania kontroli dewizowej Minister Finansów może powołać

głównego komisarza dewizowego i komisarzy dewizowych.

2.

Organy wykonujące kontrolę dewizową są uprawnione do żądania informacji o obrotach

i stanach na bankowych rachunkach w walutach obcych, z wyjątkiem dotyczących wkładów

oszczędnościowych, oraz o mieniu zgłoszonym w myśl art. 27 ust. 1 i 2.

3.

Kontrolę dewizową w zakresie handlu zagranicznego i usług związanych z tym handlem

wykonuje również Minister Handlu Zagranicznego.

4.

Minister Finansów, a w zakresie określonym w ust. 3 Minister Handlu Zagranicznego

w porozumieniu z Ministrem Finansów, w drodze rozporządzenia, określają szczegółowy

zakres i sposób przeprowadzania kontroli dewizowej oraz uprawnienia pracowników wykonujących

kontrolę i obowiązki kontrolowanych jednostek.

5.

Minister Finansów w porozumieniu z Ministrami Obrony Narodowej i Spraw Wewnętrznych

określa zakres i sposób przeprowadzania kontroli dewizowej w jednostkach podległych

tym ministrom.

6.

Kontrolę dewizową wykonują również

1)

banki dewizowe w zakresie płatności i rozliczeń w obrocie dewizowym, dokonywanym za

ich pośrednictwem,

2)

organy administracji celnej w zakresie granicznej kontroli dewizowej oraz kontroli

dewizowej przesyłek pocztowych,

3)

organy Wojsk Ochrony Pogranicza w zakresie graniczne i kontroli dewizowej, w razie

posiadania uprawnień do wykonywania kontroli celnej,

4)

organy administracji pocztowej przy nadawaniu przesyłek pocztowych za granicę.

1.

Graniczną kontrolę, dewizowa wykonują organy administracji celnej i organy Wojsk Ochrony

Pogranicza na zasadach i w trybie kontroli celnej.

2.

Minister Finansów, w drodze rozporządzenia wydanego w porozumieniu z Ministrami: Handlu

Zagranicznego, łączności oraz Spraw Wewnętrznych, może określać zasady i tryb granicznej

oraz pocztowej kontroli dewizowej odmiennie od zasad i trybu kontroli celnej.

3.

Organom administracji państwowej wykonującym czynności zlecone przez Ministra Handlu

Zagranicznego, należące do zakresu działania organów administracji celnej, przysługują

w zakresie tych czynności prawa i obowiązki organów wykonujących kontrolę dewizową.

1.

Osoby krajowe i zagraniczne są obowiązane na żądanie organów kontroli dewizowej udzielać

ustnych i pisemnych wyjaśnień oraz udostępnić dokumenty w sprawach objętych kontrolą

dewizową.

2.

Osoby krajowe i zagraniczne dokonujące czynności obrotu dewizowego wymienione w art.

7 ust. 1 pkt 3 są obowiązane zgłosić i na żądanie przedstawić posiadane wartości dewizowe

do granicznej kontroli dewizowej.

1.

Osoby krajowe i zagraniczne przekraczające granicę państwową, posiadające wartości

dewizowe, których wywóz, przywóz lub przewóz jest zabroniony, mogą te wartości złożyć

do depozytu organom administracji celnej. Nie dotyczy to waluty polskiej przywożonej

przez osoby zagraniczne, a także przez osoby krajowe, jeżeli waluta ta została wywieziona

z naruszeniem przepisów ustawy.

2.

Wartości dewizowe nie odebrane z depozytu w terminie roku od dnia ich złożenia przechodzą

na własność Skarbu Państwa bez odszkodowania. O przejściu na własność Skarbu Państwa

nie odebranych z depozytu wartości dewizowych rozstrzyga właściwy organ administracji

celnej w formie decyzji.

3.

Organ administracji celnej zamieszcza w dokumencie wydawanym osobie składającej wartości

dewizowe do depozytu informację o skutkach prawnych nieodebrania tych wartości w ustalonym

terminie.

4.

Minister Finansów może w szczególnie uzasadnionych wypadkach zarządzić zwrot depozytu,

który przeszedł na własność Skarbu Państwa, lub jego równowartości.

1.

Mienie określone w przepisach wydanych na podstawie art. 27 ust. 4 podlega zgłoszeniu

niezależnie od zgłoszenia dokonanego na podstawie przepisów dotychczasowych.

2.

Zgłoszenie mienia, o którym mowa w ust. 1, uważa się również za wykonanie obowiązku

zgłoszenia przewidzianego w przepisach dotychczasowych.

Decyzje w sprawach wymienionych w art. 4 pkt 1, art. 13, 29, 30 i art. 40 ust. 2 niniejszej

ustawy mogą być zaskarżane do Naczelnego Sądu Administracyjnego na zasadach określonych

w przepisach Kodeksu postępowania administracyjnego.

W ustawie z dnia 29 marca 1963 r. o cudzoziemcach

(Dz. U. Nr 15, poz. 77, z 1974 r. Nr 14, poz. 85 i z 1977 r. Nr 11, poz. 45) wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 3 ust. 2 i 3 skreśla się,

2)

w art. 18 w ust. 2 wyrazy „z wyjątkiem spraw, o których mowa w art. 3 ust. 2” skreśla się,

3)

w art. 19 wyrazy „z wyjątkiem obowiązku, o którym mowa w art. 3 ust. 2” skreśla się,

4)

art. 19a skreśla się,

5)

w art. 23 w ust. 1 po wyrazach „art. 3” wyrazy „ust. 1” skreśla się.

Traci moc ustawa dewizowa z dnia 28 marca 1952 r.

(Dz. U. Nr 21, poz. 133).

Pozostają w mocy zezwolenia dewizowe udzielone na podstawie ustawy wymienionej w art.

44.

Sprawy dewizowe wszczęte i nie zakończone przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy

podlegają rozpatrzeniu według tej ustawy.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 31 marca 1984 r.