Obwieszczenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 8 sierpnia 1983 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych.

W sprawach karnych uiszcza się opłaty na rzecz Skarbu Państwa.

1.

Skazany w pierwszej instancji obowiązany jest uiścić opłatę w razie skazania na karę

pozbawienia wolności

1)

3 miesięcy - 1 200 zł,

2)

do 6 miesięcy - 2 400 zł,

3)

do 1 roku - 3 600 zł,

4)

do 2 lat - 6 000 zł,

5)

do 5 lat - 8 400 zł,

6)

do 15 lat albo 25 lat - 12 000 zł.

2.

Przepisy ust. 1 pkt 1-4 stosuje się odpowiednio w razie skazania na karę ograniczenia

wolności.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1983 r.

1.

Skazany w pierwszej instancji na karę grzywny obowiązany jest uiścić opłatę w wysokości

10%, nie mniej jednak niż 600 zł, a w razie orzeczenia grzywny obok kary pozbawienia

wolności - w wysokości 20% od kwoty wymierzonej grzywny.

2.

W razie orzeczenia grzywny na podstawie art. 75 § 1 Kodeksu karnego skazany w pierwszej instancji obowiązany jest uiścić opłatę w wysokości 10% wymierzonej

mu grzywny, nie mniej jednak niż 600 zł.

Opłaty nie wymierza się w wypadku orzeczenia kary dodatkowej konfiskaty mienia w całości.

W wypadku gdy sąd poprzestał na orzeczeniu kary dodatkowej, odstąpił od wymierzenia

kary lub zamiast kary zastosował na podstawie art. 9 § 3 Kodeksu karnego środek wychowawczy albo poprawczy, oskarżony obowiązany jest uiścić opłatę w wysokości

600 zł.

W razie orzeczenia kary łącznej opłatę wymierza się od tej kary. Jeżeli kara łączna

została orzeczona wyrokiem łącznym, odrębnej opłaty od tej kary nie pobiera się.

W razie warunkowego umorzenia postępowania przez sąd lub prokuratora oskarżony obowiązany

jest uiścić opłatę w wysokości 600 zł.

W razie nieuwzględnienia rewizji wniesionej na korzyść oskarżonego, zwróconej przeciwko

rozstrzygnięciu o winie lub karze zasadniczej, sąd wymierza za postępowanie odwoławcze

opłatę w wysokości należnej za pierwszą instancję, przy czym opłatę wymierza się od

tej kary, przeciwko której była zwrócona rewizja oskarżonego.

Nie pobiera się opłaty w wypadku nieuwzględnienia rewizji wniesionej wyłącznie przez

oskarżyciela publicznego albo nieuwzględnienia rewizji nadzwyczajnej.

1.

W razie obniżenia lub podwyższenia wymiaru kary zasadniczej, zmiany jej rodzaju albo

skazania dopiero przez sąd rewizyjny, sąd ten wymierza za obie instancje jedną opłatę

według kary przez siebie orzeczonej.

2.

Przepisy ust. 1 i art. 8 stosuje się odpowiednio w razie zmiany jednej z zaskarżonych

kar zasadniczych.

Jeżeli rewizja oskarżonego nie jest zwrócona przeciwko rozstrzygnięciu o winie albo

karze zasadniczej, w razie jej nieuwzględnienia, sąd wymierza za postępowanie odwoławcze

opłatę w wysokości 600 zł.

Przepisy art. 8-11 stosuje się odpowiednio w razie wniesienia środka odwoławczego

od orzeczenia o warunkowym umorzeniu postępowania.

1.

W sprawach z oskarżenia publicznego, w których wyłącznym oskarżycielem stał się oskarżyciel

posiłkowy, oraz w sprawach z oskarżenia prywatnego, w razie uniewinnienia oskarżonego

sąd wymierza oskarżycielowi posiłkowemu albo prywatnemu opłatę w wysokości od 1 000

zł do 4 000 zł, jednakże jeżeli oskarżony nie został uniewinniony od wszystkich zarzucanych

czynów - sąd może, biorąc pod uwagę ilość i rodzaj zarzutów, od których oskarżony

został uniewinniony, wymierzyć opłatę niższą albo odstąpić od jej wymierzenia. Opłaty

nie wymierza się, jeżeli uniewinnienie nastąpiło z przyczyn wymienionych w art. 25 § 1 Kodeksu karnego.

2.

W razie nieuwzględnienia środka odwoławczego wniesionego przez oskarżyciela posiłkowego

albo prywatnego sąd wymierza za postępowanie odwoławcze opłatę w wysokości od 1 000

zł do 4 000 zł.

Instytucje państwowe i społeczne występujące w charakterze oskarżyciela posiłkowego

lub oskarżyciela prywatnego nie ponoszą opłat.

1.

W sprawach karnych uiszcza się opłaty od następujących wniosków i próśb

1)

od wniosku o odroczenie wykonania kary pozbawienia wolności albo kary ograniczenia

wolności - 300 zł,

2)

od wniosku o udzielenie przerwy w odbywaniu kary pozbawienia wolności albo kary aresztu

- 300 zł,

3)

od wniosku o warunkowe przedterminowe zwolnienie - 300 zł,

4)

od ponownego wniosku o odroczenie ściągnięcia grzywny lub o rozłożenie grzywny na

raty 2% od kwoty grzywny objętej wnioskiem, nie mniej jednak niż - 200 zł,

5)

od wniosku o zwolnienie z odbywania reszty kary ograniczenia wolności albo kary dodatkowej

- 300 zł,

6)

od wniosku a warunkowe zawieszenie wykonania zastępczej kary pozbawienia wolności

- 300 zł,

7)

od wniosku o zatarcie skazania - 300 zł,

8)

od ponownej prośby o ułaskawienie - 300 zł,

9)

od wniosku o wznowienie postępowania - 1 000 zł.

2.

Opłaty wymienione w ust. 1 uiszcza się wraz ze złożeniem wniosku lub prośby. Do wniosku

lub prośby dołącza się dowód wpłacenia opłaty do kasy sądowej. W razie wznowienia

postępowania opłata od wniosku w tym przedmiocie ulega zwrotowi.

3.

Organ wykonujący orzeczenie, instytucja państwowa lub społeczna, kolektyw pracowniczy,

dowódca jednostki wojskowej lub kolektyw żołnierski, uprawnione do złożenia wniosku

lub prośby, nie mają obowiązku uiszczania opłat wymienionych w ust. 1.

1.

Wysokość przypadającej opłaty określa w orzeczeniu kończącym postępowanie sąd, a w

razie warunkowego umorzenia postępowania przez prokuratora - prokurator.

2.

Jeżeli w orzeczeniu, o którym mowa w ust. 1, opłaty nie określono albo błędnie ustalono

jej wysokość, orzeczenie w tym przedmiocie wydaje sąd odwoławczy lub sąd pierwszej

instancji, a w razie warunkowego umorzenia postępowania przez prokuratora - prokurator

lub sąd rozpoznający zażalenie.

3.

Przepisy ust. 1 i 2 stosuje się odpowiednio w razie rozpoznania wniosku lub prośby

bez uiszczenia opłaty.

1.

Do zwolnienia od opłat stosuje się odpowiednio przepisy o zwolnieniu od kosztów postępowania

karnego.

2.

Zwolnienie od opłat sąd stwierdza w orzeczeniu kończącym postępowanie.

3.

Zwolnienie od opłat, o których mowa w art. 15, następuje w postanowieniu wydanym przed

rozpoznaniem wniosku lub prośby.

4.

Przepisy art. 16 stosuje się odpowiednio.

5.

Nie pobiera się opłaty w wypadku warunkowego umorzenia postępowania lub skazania żołnierza

odbywającego zasadniczą służbę wojskową albo pełniącego służbę wojskową w charakterze

kandydata na żołnierza zawodowego; dotyczy to również osoby spełniającej zastępczo

obowiązek służby wojskowej.

1.

Na orzeczenie w przedmiocie opłat przysługuje zażalenie, jeżeli nie wniesiono rewizji.

2.

Na postanowienie prokuratora przysługuje zażalenie do sądu właściwego do rozpoznania

sprawy.

1.

Za odpisy, zaświadczenia i inne dokumenty, wydawane na wniosek na podstawie akt, pobiera

się od wnioskodawcy opłatę kancelaryjną, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej.

2.

Do opłat, o których mowa w ust. 1, stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące wysokości

i sposobu uiszczania opłat kancelaryjnych w sprawach cywilnych.

1.

Prawo do ściągnięcia zasądzonych opłat przedawnia się z upływem 3 lat od dnia, w którym

należało je uiścić.

2.

Prawo strony do żądania zwrotu opłaty przedawnia się z upływem 3 lat od dnia powstania

tego prawa.

Przepisy ustawy stosuje się również w postępowaniu

1)

karnym skarbowym, jeżeli orzeczenie zostało wydane przez sąd lub prokuratora, przy

czym przepisy ustawy dotyczące opłat od kary grzywny stosuje się odpowiednio także

do kary pieniężnej,

2)

sądowym - w sprawach o wykroczenia, przy czym opłata wymierzona w razie skazania na

karę aresztu albo karę ograniczenia wolności wynosi 600 zł,

3)

w stosunku do żołnierzy, z wyłączeniem żołnierzy odbywających zasadniczą służbę wojskową

albo pełniących służbę wojskową w charakterze kandydata na żołnierza zawodowego, przy

czym opłata w razie skazania na karę aresztu wojskowego albo karę ograniczenia wolności

nie może być niższa niż 1 200 zł.

1.

Do wykonywania orzeczeń w części dotyczącej opłat stosuje się odpowiednio przepis

art. 150 Kodeksu karnego wykonawczego oraz przepisy tego kodeksu dotyczące kosztów sądowych.

2.

Jeżeli suma ściągnięta nie wystarcza na pokrycie grzywny i opłat w sprawach karnych,

opłaty mają pierwszeństwo w zaspokojeniu przed grzywną. Przepisu art. 151 Kodeksu karnego wykonawczego nie stosuje się.

Rada Ministrów może w drodze rozporządzenia wprowadzać inne opłaty w sprawach karnych

oraz zmieniać wysokość opłat ustalonych w niniejszej ustawie.

1.

W sprawach, w których przed wejściem w życie ustawy rozpoczęto rozprawę główną, wymierza

się opłaty według przepisów dotychczasowych; w razie jednak odroczenia rozprawy lub

ponownego rozpoznania sprawy albo po zapadnięciu prawomocnego orzeczenia opłaty wymierza

się według przepisów ustawy.

2.

Nie pobiera się opłat od wniosków i próśb złożonych przed dniem wejścia w życie ustawy.

W razie wymierzenia opłaty za pierwszą instancję przed wejściem w życie niniejszej

ustawy, opłata wymierzona w postępowaniu odwoławczym nie może być wyższa od opłaty,

jaka byłaby wymierzona według przepisów dotychczasowych».

Traci moc dekret z dnia 23 stycznia 1947 r. o opłatach sądowych w sprawach karnych

(Dz. U. z 1947 r. Nr 19, poz. 73 z późniejszymi zmianami).

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.